චන්‍දාථෙරීගාථා
5. 12.
5. 12.
122. දුග‍්ගතාහං පුරෙ ආසිං විධවා ච අපුත‍්තිකා, විනා මිත‍්තෙහි ඤාතීහි භත‍්තචොළස‍්ස නාධිගං.
122. මම පෙර හිමියා නැති දූ පුතුන් නැති දුක්පත් වූවක් වූමු. ඥාතිමිත්‍රයන් නැති වූමු. (එයින් මැ) බත්පිළී නො ලත්මු.
123. පත‍්තං දණ‍්ඩඤ‍්ච ගණ‍්හිත්‍වා භික‍්ඛමානා කුලාකුලං, සීතුණ‍්හෙන ච ඩය‍්හන‍්තී සත‍්තවස‍්සානි චාරිහං.
123. මම මැටිපය ද දඬුකඩක් ද ගෙන ගෙන් ගෙට සිඟමින් ශීතොෂ්ණයෙන් දැවෙමින් සත්වසක් හැසිරුණුමු.
124. භික‍්ඛුනිං පුන දිස‍්වාන අන‍්නපානස‍්ස ලාභිනිං, උපසඞ‍්කම‍්මාවොචං පබ‍්බජ‍්ජං අනගාරියං.
124. යළි ආහාරපාන ලබනසුලු පටාචාරා මෙහෙණ දැක ඇය කරා එළඹ සසුන් පැවිද්ද (‘දෙනුමැනවැ’යි) කීමු.
125. සා ච මං අනුකම‍්පාය පබ‍්බාජෙසි පටාචාරා, තතො මං ඔවදිත්‍වාන පරමත්‍ථෙ නියොජයී.
125. ඒ පටාචාරා මෙහෙණ ද අනුකම්පායෙන් මා පැවිදි කළා. ඉක්බිති ඔවාදී මා පරමාර්‍ත්‍ථයෙහි (කමටහන් කියා) යෙදූ.
126. තස‍්සාහං වචනං සුත්‍වා අකාසිං අනුසාසනිං, අමොඝොය්‍යාය ඔවාදො තෙවිජ‍්ජම‍්හි අනාසවාති.
126. මම ඇය බස් අසා ඒ අනුසසුන් කළමු. ආර්‍ය්‍යාවගේ ඔවා නො සිස් විය. ත්‍රිවිද්‍යාප්‍රාප්ත වූමු. අනාස්‍රව වූමු.
ඉත්‍ථං සුදං චන්‍දා ථෙරී ගාථායො අභාසිත්‍ථාති.
මෙසෙයින් චන්‍ද්‍රා මෙහෙණ ගාථා කිවු යැ.
චන්‍දාථෙරීගාථා.
චන්‍ද්‍රා ථේරීගාථා යි.
පඤ‍්චකනිපාතො නිට‍්ඨිතො.
පඤ්චක නිපාතය නිමි.