භද‍්දාකුණ‍්ඩලකෙසාථෙරීචගාථා
5. 9.
5. 9.
107. ලුනකෙසි පඞ‍්කධරී වකසාටී පුරෙ චරිං, අවජ‍්ජෙ වජ‍්ජමතිනී වජ‍්ජෙ චාවජ‍්ජදස‍්සිනී.
107. පෙර නුවටු වැ තල්ඇටින් සුන් කෙහෙ ඇති වැ දත්මල ඇති වැ එක්සළුවක් හැඳ පෙරෙවැ අනවද්‍යයෙහි සාවද්‍ය යැ යන දෘෂ්ටි ඇති වැ සාවද්‍යයෙහි අනවද්‍ය යැ යි දක්මින් හැසිරුණුමු.
108. දිවාවිහාරා නික‍්ඛම‍්ම ගිජ‍්ඣකූටම‍්හි පබ‍්බතෙ අද‍්දසං විරජං බුද‍්ධං භික‍්ඛුසඞ‍්ඝපුරක‍්ඛතං.
108. ගිජුකුළු පව්යෙහි දිවා විහාරස්ථානයෙන් නික්ම භික්‍ෂුසඞ්ඝයා විසින් පිරිවරනලද, කෙලෙස්රජස් රහිත වූ බුදුන් දුටුමු.
109. නිහච‍්ච ජාණුං වන්‍දිත්‍වා සම‍්මුඛා පඤ‍්ජලිං අකං, එහි භද‍්දෙති මං අවච සා මෙ ආසූපසම‍්පදා.
109. බුදුන් හමුයෙහි දෙදණ බිමැ පිහිටුවා වැඳ ඇඳිලි කළමු. ‘එව භද්‍රාවෙනි’යි (බුදුහු) මට වදාළහ. ඒ මට උපසම්පත් විය.
110. චිණ‍්ණා අඞ‍්ගා ච මගධා වජ‍්ජී කාසී ච කොසලා, අනණා පණ‍්ණාසවස‍්සානි රට‍්ඨපිණ‍්ඩමභුඤ‍්ජිහං.
110. අංග මගධ වජ්ජි කාසි කෝසල යන යම් ජනපද කෙනෙක් (පෙර මා විසින්) හැසිරෙන ලද්දාහු ද (එහි මැ) ණය රහිත වැ (රහත් වැ) පනස්වසක් මම රටවැසියා දුන් පිඬුවා වැළඳූමු.
111. පුඤ‍්ඤං වත පසවී බහුං සප‍්පඤ‍්ඤො වතායං උපාසකො, යො භද‍්දාය චීවරං අදාසි විප‍්පමුත‍්තාය සබ‍්බගන්‍ථෙහීති.
111. සප්‍රාඥ වූ යම් උපාසකයෙක් සියලු ග්‍රන්‍ථයන්ගෙන් මිදුණු භද්‍රා මෙහෙණහට සිවුරු දුන්නේ ද මේ තෙමෙ බොහෝ පින් රැස් කෙළේ වී.
ඉත්‍ථං සුදං භද‍්දා කුණ‍්ඩලකෙසා ථෙරී ගාථායො අභාසිත්‍ථාති.
මෙසෙයින් භද්‍දාකුණ්ඩලකේසා මෙහෙණ ගාථා කිවු යැ.