සොණථෙරීගාථා
5. 8.
5. 8.
102. දස පුත‍්තෙ විජායිත්‍වා අස‍්මිං රූපසමුස‍්සයෙ තතොහං දුබ‍්බලා ජිණ‍්ණා භික‍්ඛුනිං උපසඞ‍්කමිං.
102. මේ රූප සඞ්ඛ්‍යාත ශරීරයෙහි සිට දස දරු කෙනකුන් වදා එහෙයින් දුර්‍වල වැ දිරාගිය මම් මෙහෙණක කරා එළඹියමු.
103. සා මෙ ධම‍්මමදෙසෙසි ඛන්‍ධායතනධාතුයො තස‍්සා ධම‍්මං සුණිත්‍වාන කෙසෙ ඡෙත්‍වාන පබ‍්බජිං.
103. ඒ මෙහෙණ මට ස්කන්‍ධායතනධාතු නිඃශ්‍රිත වූ දහම් දෙසූ ඇගේ දහම් අසා කෙහෙ බහා පැවිදි වූමු.
104. තස‍්සා මෙ සික‍්ඛමානාය දිබ‍්බචක‍්ඛු විසොධිතං, පුබ‍්බෙනිවාසං ජානාමි යත්‍ථ මෙ වුසිතං පුරෙ.
104. සික්ඛමානාවක වූ මා විසින් දිවැස පිරිසිදු කරනලද. පෙර යම් ජාතියක මාගේ වාස වි ද ඒ පෙර විසූ කඳපිළිවෙළ දනිමි.
105. අනිමිත‍්තඤ‍්ච භාවෙමි එකග‍්ගා සුසමාහිතා, අනන‍්තරා විමොක‍්ඛාසිං අනුපාදාය නිබ‍්බුතා.
105. එකඟ වූ සමාහිත වූ සිත් ඇති වැ අනිමිත්තභාවනාව වඩමි. රහත්මඟට අනතුරු වැ උපන් විමෝක්‍ෂ ඇති වූමු. රූපාදි කිසි දහමක් උපාදාන නො කොට නිවුණුමු.
106. පඤ‍්චක‍්ඛන්‍ධා පරිඤ‍්ඤාතා තිට‍්ඨන‍්ති ඡින‍්නමූලකා, ධී තවත්‍ථු ජරෙ ඡම‍්මෙ නත්‍ථි දානි පුනබ‍්භවොති.
106. පරිඥාත වූ පඤ්චස්කන්‍ධයෝ සුන්මුල් ඇති වැ සිටිති. ලාමක වූ ජරාව, තිට නිගා වේවා. දැන් පුනර්‍භවයෙක් නැති.
ඉත්‍ථං සුදං සොණා ථෙරී ගාථායො අභාසිත්‍ථාති.
මෙසෙයින් සෝණා මෙහෙණ ගාථා කිවු යැ.