මිත‍්තාකාළිථෙරීගාථා
5. 6.
5. 6.
92. සද‍්ධාය පබ‍්බජිත්‍වාන අගාරස‍්මානගාරියං විචරිහං තෙන තෙන ලාභසක‍්කාර උස‍්සුකා.
92. මම් සැදැහැයෙන් ගිහිගෙන් නික්ම සස්නෙහි පැවිදි වැ ලාභසත්කාරයෙහි උත්සුක වැ (බහුශ්‍රැත්‍ය ධර්‍මකථාදි) ඒ ඒ කරුණින් යුක්ත වැ වුසුමු.
93. රිඤ‍්චිත්‍වා පරමං අත්‍ථං හීනං අත්‍ථමසෙවිහං කිලෙසානං වසං ගන‍්ත්‍වා සාමඤ‍්ඤත්‍ථං න බුජ‍්ඣිහං.
93. මම් (ධ්‍යානවිදර්‍ශනාදි) උත්තමාර්‍ත්‍ථය හැරපියා (සිව්පස නම් වූ ආමිෂ බැවින්) හීන වූ අර්‍ත්‍ථය සේවන කෙළෙමි. කෙලෙස් වශයට ගොස් ශ්‍රාමණ්‍යාර්‍ත්‍ථය මම් නො දතුමු.
94. තස‍්සා මෙ අහු සංවෙගො නිසින‍්නාය විහාරකෙ උම‍්මග‍්ගපටිපන‍්නම‍්හි තණ‍්හාය වසමාගතා.
94. මා වසන ඔවරකයෙහි හුන් මට ‘තෘෂ්ණාවශයට පැමිණ නො මඟ පිළිපන්මු’යි සංවේග උපන.
95. අප‍්පකං ජීවිතං මය‍්හං ජරා ව්‍යාධි ච මද‍්දති, ජරාය භිජ‍්ජතෙ කායො න මෙ කාලො පමජ‍්ජිතුං.
95. මාගේ ජීවිතය අල්ප යැ (එ ද) ජරාව ද ව්‍යාධිය ද මඩනේ වෙයි. කය ජරාව විසින් බිඳුනා ලැබෙයි. මට ප්‍රමාද වන්නට මේ කල් නො වේ.
96. යථාභූතං අවෙක‍්ඛන‍්තී ඛන්‍ධානං උදයබ‍්බයං, විමුත‍්තචිත‍්තා උට‍්ඨාසිං කතං බුද‍්ධස‍්ස සාසනන‍්ති.
96. ස්කන්‍ධයන්ගේ උදයව්‍යය (අනිත්‍යාදි මනසිකාරයෙන්) ඇති සැටි බලමින් කෙලෙසුන් කෙරෙන් මිදුණු සිත් ඇති වැ නැඟී සිටියමු. බුදුන්ගේ අනුසසුන් කරනලද.
ඉත්‍ථං සුදං මිත‍්තා කාළී ථෙරී ගාථායො අභාසිත්‍ථා’ති.
මෙසෙයින් මෙත්තාකාළි මෙහෙණ ගාථා කිවු යැ.