ලකුණ‍්ටකභද‍්දියසුත‍්තං
7. 5.
7. 5.
ලකුණ‍්ටකභද‍්දියසුත‍්තං
ලකුණ්ටකභද්දිය සූත්‍රය
1. එවං මෙ සුතං: එකං සමයං භගවා සාවත්‍ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ‍්ඩිකස‍්ස ආරාමෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන ආයස‍්මා ලකුණ‍්ටකභද‍්දියො සම‍්බහුලානං භික‍්ඛූනං පිට‍්ඨිතො පිට‍්ඨිතො යෙන භගවා තෙනුපසඞ‍්කමි. අද‍්දසා ඛො භගවා ආයස‍්මන‍්තං ලකුණ‍්ටකභද‍්දියං දූරතොව සම‍්බහුලානං භික‍්ඛූනං පිට‍්ඨිතො පිට‍්ඨිතො ආගච‍්ඡන‍්තං දුබ‍්බණ‍්ණං දුද‍්දසිකං ඔකොටිමකං යෙභුය්‍යෙන භික‍්ඛූනං පරිභූතරූපං. දිස‍්වාන භික‍්ඛූ ආමන‍්තෙසි: පස‍්සථ නො තුම‍්හෙ භික‍්ඛවෙ, එතං භික‍්ඛුං දූරතො’ව සම‍්බහුලානං භික‍්ඛූනං පිට‍්ඨිතො පිට‍්ඨිතො ආගච‍්ඡන‍්තං දුබ‍්බණ‍්ණං දුද‍්දසිකං ඔකොටිමකං යෙභුය්‍යෙන භික‍්ඛූනං පරිභූතරූපංති.
1. මා විසින් මෙසේ අසන ලදී: එක් සමයෙක්හි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ සැවැත්නුවරැ දෙව්රම් නම් වූ අනේපිඬුසිටුහු අරම්හි වැඩ වසන සේක. එ සමයෙහි වනාහි ලකුණ්ටකභද්දිය තෙරණුවෝ බොහෝ භික්‍ෂූන් පසු පසින් භාග්‍යවතුන් වහන්සේ කරා එළැඹියහ. බොහෝ භික්‍ෂූනට පසුපසින් දුරින් ම එන දුර්වර්‍ණ වූ අප්‍රිය දැකුම් ඇති, මිටිවූ බෙහෙවින් (ජබ්බග්ගියාදි) පුහුදුන් මහණුන් විසින් පිරිහෙළන ලද අයුරු ඇති ලකුණ්ටකභද්දිය තෙරුන් භාග්‍යවතුන් වහන්සේ දුටු සේක. දැක භික්‍ෂූන් බණවා, “මහණෙනි, දුරින් ම බොහෝ භික්‍ෂූනට පසුපසින් එන නොමනා පැහැ ඇති, නොමනා දැකුම් ඇති, අඟුටු මිටි වූ, බෙහෙවින් පුහුදුන් මහණුන් විසින් පිරිහෙළන ලද අයුරු ඇති තෙල මහණහු තෙපි දක්නහු දැ?” යි වදාළ සේක.
2. එවං භන‍්තෙ’ති. එසො භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛු මහිද‍්ධිකො මහානුභාවො. න ච සා සමාපත‍්ති සුලභරූපා යා තෙන භික‍්ඛුනා අසමාපන‍්නපුබ‍්බා. යස‍්සත්‍ථාය කුලපුත‍්තා සම‍්මදෙව අගාරස‍්මා අනගාරියං පබ‍්බජන‍්ති, තදනුත‍්තරං බ්‍රහ‍්මචරියපරියොසානං දිට‍්ඨෙව ධම‍්මෙ සයං අභිඤ‍්ඤා සච‍්ඡිකත්‍වා උපසම‍්පජ‍්ජ විහරතී’ති.
2. “එසේය, වහන්සැ”යි ඒ භික්‍ෂූහු කීහ. “මහණෙනි, මේ මහණ තෙම මහත් ඍද්ධි ඇත්තේ ය, මහත් අනුභාව ඇත්තේ ය. ඒ මහණහු යමක් නො සමවන් විරූ නම් එසේ වූ සමවතෙක් සුලභ නො වේ. යමක් පිණිස කුලපුත්තු මොනොවට ගිහිගෙන් නික්මැ සසුන් වදිත් නම්, ඒ නිරුත්තර වූ, මගබඹසරෙහි කෙළවර වූ රහත්බව මෙ අත්බව්හි ම තෙමේ වෙසෙසි නුවණින් දැන පසක් කොට ලැබ වෙසේ”යැයි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වදාළ සේක.
3. අථ ඛො භගවා එතමත්‍ථං විදිත්‍වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි:
3. ඉක්බිත්තෙන් භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මෙ කරුණ සලකා, එ වේලෙහි මේ උදන් ඇනූ සේක.
“නෙලග‍්ගො සෙතපච‍්ඡාදො එකාරො වත‍්තති රථො, අනීඝං පස‍්ස ආයන‍්තං ඡින‍්නසොතං අබන්‍ධනං”ති.
“සුපුරිසිදු සිල් නැමැති නිදොස් මං ඇති, අර්‍හත්ත්‍ව ඵලවිමුක්ති නැමැති සුදු වැසුම් ඇති, සිහි නැමැති එක ම අරයක් ඇති, (එ මහණහුගේ) ආත්මභාව නැමැති රථය පවතී. සැලුම් නැති පිරිපුන් වැගුරුම් ඇති, බැඳුම් නැති එන්නා වූ එ මහණ බල.”