කච‍්චානසුත‍්තං
7. 8.
7. 8.
කච‍්චානසුත‍්තං
කච්චාන සූත්‍රය
1. එවං මෙ සුතං: එකං සමයං භගවා සාවත්‍ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ‍්ඩිකස‍්ස ආරාමෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන ආයස‍්මා මහාකච‍්චානො භගවතො අවිදූරෙ නිසින‍්නො හොති පල‍්ලඞ‍්කං ආභුජිත්‍වා උජුං කායං පණිධාය කායගතාය සතියා අජ‍්ඣත‍්තං පරිමුඛං සූපට‍්ඨිතාය. අද‍්දසා ඛො භගවා ආයස‍්මන‍්තං මහාකච‍්චානං අවිදූරෙ නිසින‍්නං පල‍්ලඞ‍්කං ආභුජිත්‍වා උජුං කායං පණිධාය කායගතාය සතියා අජ‍්ඣත‍්තං පරිමුඛං සූපට‍්ඨිතාය.
1. මා විසින් මෙසේ අසන ලදී: එක් සමයෙක්හි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ සැවැත්නුවරැ දෙව්රම් නම් වූ අනේපිඬු සිටුහුගේ අරමෙහි වැඩ වසන සේක. එ සමයෙහි වනාහි මහකසයින් තෙරණුවෝ භාග්‍යවතුන් වහන්සේට නොදුරෙහි පලක් බැඳ කය ඍජු කොට තබා කමටහන් අරමුණට යොමු කොට මොනොවට එළැඹැවූ කායගතස්මෘතියෙන් වැඩ හුන්නාහු වෙති. භාග්‍යවතුන් වහන්සේ එසේ නොදුරෙහි පලක් බැඳ ... හුන් මහකසයින් තෙරුන් දුටු සේක.
2. අථ ඛො භගවා එතමත්‍ථං විදිත්‍වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි:
2. ඉක්බිත්තෙන් භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මෙ කරුණ සලකා එ වේලෙහි මේ උදන් ඇනූ සේක:
“යස‍්ස සියා සබ‍්බදා සති සතතං කායගතා උපට‍්ඨිතා, නො චස‍්ස නො ච මෙ සියා න භවිස‍්සති න ච මෙ භවිස‍්සති, අනුපුබ‍්බවිහාරි තත්‍ථ සො කාලෙනෙව තරෙ විසත‍්තිකං”ති.
“යමකුට හැම විට ම කායගතාසතිය එළඹ සිටිනී වේ ද, ‘අතීත කර්‍මක්ලේශ මා හට නො වී නම්, වර්‍තමාන අත්බව මාහට නො වන්නේ ය. වර්‍තමාන කර්‍මක්ලේශ නොවී නම් අනාගතයෙහි මාහට අත්බවෙක් නො වන්නේ යයි දන්නේ ද, එහි පිළිවෙළින් උදයව්‍යයඥානාදීන් විදර්‍ශනා විහරණ ඇති හේ සුදුසු කල්හි ම තෘෂ්ණාව තරණය කරන්නේ ය.”