සක‍්ක නමස‍්සන සුත‍්තං
11. 2. 8.
11. 2. 8.
සක‍්ක නමස‍්සන සුත‍්තං
සක්කනමස්සන සූත්‍රය
264. සාවත්‍ථියං–
264. සැවැත්නුවර–
භූතපුබ‍්බං භික‍්ඛවෙ සක‍්කො දෙවානමින්‍දො මාතලිං සඞ‍්ගාහකං ආමන‍්තෙසි: යොජෙහි සම‍්ම මාතලි, සහස‍්සයුත‍්තං ආජඤ‍්ඤරථං. උය්‍යානභූමිං ගච‍්ඡාම සුභූමිං දස‍්සනායාති.
මහණෙනි, පෙර වූවක් කියමි. සක් දෙවිඳු මාතලි රියදුරු ඇමතී ය: සගය, මාතලි, දහසින් යුත් ආජඤ්ඤරථය යොදව. මනා බිම වූ උයන්බිම දක්නට යමු.
එවං භද‍්දන‍්තවාති ඛො භික‍්ඛවෙ මාතලි සඞ‍්ගාහකො සක‍්කස‍්ස දෙවානමින්‍දස‍්ස පටිස‍්සුත්‍වා සහස‍්සයුත‍්තං ආජඤ‍්ඤරථං යොජෙත්‍වා සක‍්කස‍්ස දෙවානමින්‍දස‍්ස පටිවෙදෙසි: යුත‍්තො ඛො තෙ මාරිස, සහස‍්සයුත‍්තො ආජඤ‍්ඤරථො. යස‍්ස දානි කාලං මඤ‍්ඤසීති.
මහණෙනි, ‘එසේ ය මුබට යෙහෙක් වේවායි’ මාතලි රියදුරු තෙමේ සක්දෙවිඳුහට පිළිවදන් දී දහසින් යුතු ආජඤ්ඤරථය යොදා සක්දෙවිඳුහට නිදුකානෙනි, දහසින් යුත් ආජඤ්ඤරථය යොදන ලදී. එයට කල් දනුව යි සැළ කෙළේ ය.
අථ ඛො භික‍්ඛවෙ සක‍්කො දෙවානමින්‍දො වෙජයන‍්තපාසාදා ඔරොහන‍්තො පඤ‍්ජලිකො සුදං පුථුද‍්දිසා නමස‍්සති. අථ ඛො භික‍්ඛවෙ මාතලිසඞ‍්ගාහකො සක‍්කං දෙවානමින්‍දං ගාථාය අජ‍්ඣභාසි:
මහණෙනි, ඉක්බිති සක්දෙව්රජ විජයොත් පහයෙන් බස්නේ බඳැඳිලි ව ම හැම දිගුන් නමඳියි. මහණෙනි, එකල්හි මාතලි රියදුරු සක්දෙව්රජුට ගාථායෙන් කී ය:
තං නමස‍්සන‍්ති තෙවිජ‍්ජා සබ‍්බෙ භුම‍්මා ච ඛත‍්තියා, චත‍්තාරො ච මහාරාජා තිදසා ච යසස‍්සිනො, අථ කො නාම සො යක‍්ඛො යං ත්‍වං සක‍්ක නමස‍්සසීති.
වේදත්‍රය හදාරණ සියලු භූලෝකවාසීහු ද, ක්‍ෂත්‍රියයෝ ද, සතරවරම්දෙවිමහරජහු ද, යශස් ඇති දෙවියෝ ද, මුබ වඳිත්. වැලි සක්දෙවිඳුනි, මුබ යමකු වඳනාහු නම් හේ කිනම් සත්ත්‍වයෙක් ද?
[සක‍්කො:]
[සක්දෙවිඳු:]
මං නමස‍්සන‍්ති තෙවිජ‍්ජා සබ‍්බෙ භුම‍්මා ච ඛත‍්තියා, චත‍්තාරො ච මහාරාජා තිදසා ච යසස‍්සිනො.
ත්‍රිවේදය හදාරණ පොළෝතල වැසි සියල්ලෝ ද ක්‍ෂත්‍රියයෝ ද සිවුවරම් දෙව්මහරජහු ද යශස් ඇති දෙවියෝ ද මා නමඳිත්.
අහඤ‍්ච සීලසම‍්පන‍්නෙ චිරරත‍්තසමාහිතෙ, සම‍්මාපබ‍්බජිතෙ වන්‍දෙ බ්‍රහ‍්මචරියපරායනෙ.
මම ද ශීලයෙන් සමන්‍විත වූ බොහෝ කලක් මුළුල්ලෙහි එකඟ කළ සිත් ඇති බඹසරවිසුම්හි තත්පර වූ පැවිද්දන් මැනවින් වඳිම්.
යෙ ගහට‍්ඨා පුඤ‍්ඤකරා සීලවන‍්තො උපාසකා, ධම‍්මෙන දාරං පොසෙන‍්ති තෙ නමස‍්සාමි මාතලීති.
පින් කරණ සිල්වත් වූ ගෘහස්ථ යම් උවසු කෙනෙක් දැහැමින් අඹුදරුවන් පුසිද්ද. මාතලි, මම ඔවුන් නමඳිමි.
[මාතලි:]
[මාතලි:]
සෙට‍්ඨා හි කිර ලොකස‍්මිං යෙ ත්‍වං සක‍්ක නමස‍්සසි, අහම‍්පි තෙ නමස‍්සාමි යෙ නමස‍්සසි වාසවාති.
සක්දෙවිඳුනි, මුබ යම් කෙනකුන් වඳනාහු ද, ඔහු ලොව්හි ශ්‍රේෂ්ඨයෝ ම ය. සක්දෙව්රදුනි, (මුබ) යම් කෙනකුන් වඳනාහු ද මම ද ඔවුන් නමඳිමි.
[ථෙරා:]
[තෙරහු:]
ඉදං වත්‍වාන මඝවා දෙවරාජා සුජම‍්පති, පුථුද‍්දිසා නමස‍්සිත්‍වා පමුඛො රථමාරුහීති.
දෙවියන්ට රජ වූ සුජාවගේ සැමියා වූ මඝවන්තු නම් වූ සක්දෙව්රජ තෙමේ මෙය කියා හැම දිගුන් නැමඳ රියට නැංගේ ය.