පඨමපාසසුත‍්තං
4. 1. 4.
4. 1. 4.
පඨමපාසසුත‍්තං.
පඨමපාස සූත්‍රය
140. එවං මෙ සුතං. එකං සමයං භගවා බාරාණසියං විහරති ඉසිපතනෙ මිගදායෙ. තත්‍ර ඛො භගවා භික‍්ඛූ ආමන‍්තෙසි: භික‍්ඛවොති, භදන‍්තෙති තෙ භික‍්ඛූ භගවතො පච‍්චස‍්සොසුං. භගවා එතදවොච:
140. මා විසින් මෙසේ අසන ලදී: එක්කලෙක භාග්‍යවතුන් වහන්සේ බරණැස්නුවර සමීපයෙහි ඉසිපතන නම් වූ මුවවෙනෙහි වැඩවසන සේක. එහි දී භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මහණෙනි යි භික්‍ෂූන් ඇමතූ සේක. ඒ භික්‍ෂූහු පින්වතුන් වහන්සැ යි භාග්‍යවතුන් වහන්සේට පිළිවදන් ඇස්වූහ. භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මෙය වදාළ සේක:
මය‍්හං ඛො භික‍්ඛවෙ යොනිසො මනසිකාරා යොනිසො සම‍්මප‍්පධානා අනුත‍්තරා විමුත‍්ති අනුප‍්පත‍්තා, අනුත‍්තරා විමුත‍්ති සච‍්ඡිකතා. තුම‍්හෙපි භික‍්ඛවෙ යොනිසො මනසිකාරා යොනිසො සම‍්මප‍්පධානා අනුත‍්තරං විමුත‍්තිං අනුපාපුණාථ. අනුත‍්තරං විමුත‍්තිං සච‍්ඡිකරොථාති.
මහණෙනි, මා විසින් නුවණින් මෙනෙහි කිරීමෙන් නුවණින් ප්‍රධන්වීර්‍ය්‍යය කිරීමෙන් නිරුත්තර විමුක්තිය ලබන ලදු, නිරුත්තර විමුක්තිය ප්‍රත්‍යක්‍ෂ කරණ ලදු. මහණෙනි, තෙපි දූ නුවණින් මෙනෙහි කිරීමෙන් නුවණින් ප්‍රධන්වීර්‍ය්‍යය වැඩීමෙන් නිරුත්තර විමුක්තියට පැමිණෙව. නිරුත්තර විමුක්තිය ප්‍රත්‍යක්‍ෂ කරව.
අථ ඛො මාරො පාපිමා යෙන භගවා තෙනුපසඞ‍්කමි. උපසඞ‍්කමිත්‍වා භගවන‍්තං ගාථාය අජ‍්ඣභාසි:
එකල්හි පවිටු මරු තෙමේ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වෙත එළඹියේ ය. එළඹ භාග්‍යවතුන් වහන්සේට ගාථායෙන් කී ය:
බද‍්ධො’සි මාරපාසෙන යෙ දිබ‍්බා යෙ ච මානුසා, මාරබන්‍ධනබද‍්ධොසි න මෙ සමණ මොක‍්ඛසීති.
මාරපාශයෙන් බඳනා ලද්දෙහි: දිව්‍ය වූ යම් බන්‍ධනයෝ වෙද්ද, මිනිසුන් පිළිබඳ වූ යම් බන්‍ධනයෝත් වෙද්ද, (ඒ සියලු) මාරබන්‍ධයෙන් බැඳුනෙහි. මහණ, මා කෙරෙත් නො මිදෙන්නෙහි ය.
[භගවා:]
[භගවත්හු:]
මුත‍්තොහං මාරපාසෙන යෙ දිබ‍්බා යෙ ච මානුසා, මාරබන්‍ධනමුත‍්තොම‍්හි නිහතො ත්‍වමසි අන‍්තකාති.
මාරබන්‍ධනයෙන් මිදුනෙම් වෙමි. දෙවියන් පිළිබඳ වූ යම් බන්‍ධනයෝ වෙද්ද, මිනිසුන් පිළිබඳ වූ යම් බන්‍ධනයෝත් වෙද්ද, (ඒ සියලු) මාර බන්‍ධනයෙන් මිදුනෙම් වෙමි. මරුව තෝ නටුයෙහි.
අථ ඛො මාරො පාපිමා ජානාති මං භගවා, ජානාති මං සුගතොති දුක‍්ඛී දුම‍්මනො තත්‍ථෙවන‍්තරධායීති.
ඉක්බිති පවිටු මරු භාග්‍යවත් තෙමේ මා දනී, සුගත තෙමේ මා දනී ය යි දුකට පත් වූයේ නොසතුටු සිත් ඇත්තේ එහි ම අතුරුදහන් වි ය.