වජිරාසුත‍්තං
5. 1. 10.
5. 1. 10.
වජිරාසුත‍්තං.
වජිරා සූත්‍රය
171. සාවත්‍ථියං –
171. සැවැත්නුවර–
අථ ඛො වජිරා භික්ඛුනී පුබ‍්බණ‍්හසමයං නිවාසෙත්‍වා පත‍්තචීවරමාදාය සාවත්‍ථිං පිණ‍්ඩාය පාවිසි. සාවත්‍ථියං පිණ‍්ඩාය චරිත්‍වා පච‍්ඡාභත‍්තං පිණ‍්ඩපාතපටික‍්කන‍්තා යෙන අන්‍ධවනං තෙනුපසඞ‍්කමි දිවාවිහාරාය. අන්‍ධවනං අජ‍්ඣොගහෙත්‍වා අඤ‍්ඤතරස‍්මිං රුක‍්ඛමූලෙ දිවාවිහාරං නිසීදි.
එකල්හි වජිරා මෙහෙණ පෙරවරු හැඳ පෙරෙව පාසිවුරු ගෙණ සැවැත්නුවරට පිඬු පිණිස පිවිසුනා හ. සැවැත්නුවර පිඬු පිණිස හැසිර පසුබත පිණ්ඩපාතයෙන් වැලකුනී දිවාවිහරණය පිණිස අන්‍ධවනය වෙත එළඹුනා ය. අන්‍ධවනයට පිවිස එක්තරා රුක් මුලෙක දිවාවිහරණය පිණිස හුන.
අථ ඛො මාරො පාපිමා වජිරාය භික‍්ඛුනියා භයං ඡම‍්භිතත‍්තං ලොමහංසං උප‍්පාදෙතුකාමො සමාධිම‍්හා චාවෙතුකාමො යෙන වජිරා භික්ඛුනී තෙනුපසඞ‍්කමි. උපසඞ‍්කමිත්‍වා වජිරං භික‍්ඛුනිං ගාථාය අජ‍්ඣභාසි:
ඉක්බිති පවිටු මරු වජිරා මෙහෙණට බිය තැති ගැණුම් ලොමු දහ ගැණුම් උපදවනු කැමැත්තේ සමාධියෙන් පහ කරණු කැමැත්තේ වජිරා මෙහෙණ වෙත එළඹියේ ය. එළඹ වජිරා මෙහෙණට ගාථායෙන් කී ය:
කෙනායං පකතො සත‍්තො කුවං සත‍්තස‍්ස කාරකො, කුවං සත‍්තො සමුප‍්පන‍්නො කුවං සත‍්තො නිරුජ‍්ඣතීති.
මේ සත්‍වයා කවරකු විසින් කරණ ලද්දේ ද? මේ සත්‍වයා කළ තැනැත්තා කොහි ද? මේ සත්‍වයා කොහි හටගත්තේ ද? මේ සත්‍වයා කොහි නිරුද්ධ වේ ද?
අථ ඛො වජිරාය භික‍්ඛුනියා එතදහොසි: ‘කො නු ඛ‍්වායං මනුස‍්සො වා අමනුස‍්සො වා ගාථං භාසතී’ති. අථ ඛො වජිරාය භික‍්ඛුනියා එතදහොසි: ‘මාරො ඛො අයං පාපිමා මම භයං ඡම‍්භිතත‍්තං ලොමහංසං උප‍්පාදෙතුකාමො සමාධිම‍්හා චාවෙතුකාමො ගාථං භාසතී’ති. අථ ඛො වජිරා භික්ඛුනී මාරො අයං පාපිමා ඉති විදිත්‍වා මාරං පාපිමන‍්තං ගාථාහි පච‍්චභාසි:
ඉක්බිති වජිරා මෙහෙණහට “මේ කවරෙක් දෝ” මිනිසෙක් හෝ නොමිනිසෙක් හෝ මේ ගාථාව කියා දැ’යි මේ අදහස විය. එකල්හි වජිරා මෙහෙණට ‘මේ පවිටු මරු ය. මට බිය තැති ගැණුම් ලොමුදහගැණුම් උපදවනු කැමැත්තේ සමාධියෙන් පහ කරණු කැමැත්තේ ගාථාව කියා’යි මේ සිත විය. ඉක්බිති වජිරා මෙහෙණ මේ පවිටු මරු ය යි දැන පවිටු මරුහට ගාථාවන් ගෙන් පෙරළා කිවු ය:
කින‍්නු සත‍්තොති පච‍්චෙසි මාරදිට‍්ඨිගතන‍්නු තෙ, සුද‍්ධසඞ‍්ඛාරපුඤ‍්ජොයං නයිධ සත‍්තුපලබ‍්භති.
මරුව, කිම සත්‍වයෙකැ යි අදහන්නේහි ද? තාගේ මාරදූෂ්ටියෙක් නො වේ ද? මේ හුදු සංස්කාර පිණ්ඩයෙකි. මෙහි සතෙක් නො ලැබේ.
යථා හි අඞ‍්ගසම‍්භාරා හොති සද‍්දො රථො ඉති, එවං ඛන්‍ධෙසු සන‍්තෙසු හොති සත‍්තොති සම‍්මුති.
අවයව සමූහය හේතු කොට ගෙණ යම්සේ රථය යන ශබ්දයෙක් වේ ද? එසේ ම පඤ්චස්කන්‍ධයන් ඇති කල්හි සත්‍වයා ය යන ලෝකව්‍යවහාරය වේ.
දුක‍්ඛමෙව හි සම‍්භොති දුක‍්ඛං තිට‍්ඨති වෙති ච, නාඤ‍්ඤත්‍ර දුක‍්ඛා සම‍්භොති නාඤ‍්ඤත්‍ර දුක‍්ඛා නිරුජ‍්ඣතීති.
දුක ම ලැබේ. දුක ම පවතී. දුක ම විඳී. දුක හැර අනිකෙක් නො ලැබේ. දුක හැර අනිකෙක් නිරුද්ධ නො වේ.
අථ ඛො මාරො පාපිමා ජානාති මං වජිරා භික‍්ඛුනීති දුක‍්ඛී දුම‍්මනො තත්‍ථෙවන‍්තරධායීති.
ඉක්බිති පවිටු මාරයා වජිරා මෙහෙණ මා දනී ය යි දුකට පැමිණියේ නොසතුටු සිත් ඇත්තේ එහි ම අතුරුදන් විය.
භික‍්ඛුනීවග‍්ගො පඨමො.
භික්ඛුනී වර්‍ගය පළමුවැනියි.
තත්‍රුද‍්දානං:
එහි උද්දානය:
ආළවිකා ච සොමා ච ගොතමී විජයා සහ උප්පලවණ්ණා ච චාලා උපචාලා සීසූපචාලා සෙලා වජිරාය තෙ දසාති.
ආළවිකා, සෝමා, ගෝතමී, විජයා, උප්පලවණ්ණා, චාලා, උපචාලා, සීසුපචාලා, සෙලා, වජිරා යයි ඒ සූත්‍ර දසයෙකි.
භික‍්ඛුනීසංයුත‍්තං සමත‍්තං.
භික්ඛුනීසංයුත්තය නිමියේ යි.