බිලඞ‍්ගිකසුත‍්තං
7. 1. 4.
7. 1. 4.
බිලඞ‍්ගිකසුත‍්තං.
බිලඞ්ගික සූත්‍රය
190. එකං සමයං භගවා රාජගහෙ විහරති වෙළුවනෙ කලන්‍දකනිවාපෙ. අස‍්සොසි ඛො බිලඞ‍්ගිකභාරද‍්වාජො බ්‍රාහ‍්මණො භාරද‍්වාජගොත‍්තො කිර බ්‍රාහ‍්මණො සමණස‍්ස ගොතමස‍්ස සන‍්තිකෙ අගාරස‍්මා අනගාරියං පබ‍්බජිතොති. කුපිතො අනත‍්තමනො යෙන භගවා තෙනුපසඞ‍්කමි. උපසඞ‍්කමිත්‍වා තුණ‍්හීභූතො එකමන‍්තං අට‍්ඨාසි.
190. එක්කලෙක භාග්‍යවතුන් වහන්සේ රජගහනුවර සමීපයෙහි කලන්‍දකනිවාප නම් වූ වේළුවනාරාමයෙහි වැඩ වසන සේක. බිලඞ්ගිකභාරද්වාජ බමුණු තෙමේ භාරද්වාජගෝත්‍ර බමුණා ගිහිගෙයින් නික්ම ශ්‍රමණ ගෞතමයන් වෙත පැවිද්දට ගියේ ය යි ඇසී ය. කිපියේ නොසතුටුසිත් ඇත්තේ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වෙත එළඹියේ ය. එළඹ නිහඬ ව එකත් පසෙක සිටියේ ය.
අථ ඛො භගවා බිලඞ‍්ගිකභාරද‍්වාජස‍්ස බ්‍රාහ‍්මණස‍්ස චෙතසා චෙතො පරිවිතක‍්කමඤ‍්ඤාය බිලඞ‍්ගිකභාරද‍්වාජං බ්‍රාහ‍්මණං ගාථාය අජ‍්ඣභාසි:
ඉක්බිති භාග්‍යවතුන් වහන්සේ තමසිතින් බිලඞ්ගිකභාරද්වාජ බමුණාගේ චිත්තපරිවිතර්‍කය දැන බිලඞ්ගිකභාරද්වාජ බමුණාට ගාථායෙන් වදාළ සේක:
යො අප‍්පදුට‍්ඨස‍්ස නරස‍්ස දුස‍්සති සුද‍්ධස‍්ස පොසස‍්ස අනඞ‍්ගණස‍්ස, තමෙව බාලං පච‍්චෙති පාපං සුඛුමො රජො පටිවාතංව ඛිත‍්තොති.
යමෙක් නිරපරාධ වූ නික්ලේශී වූ පුරුෂපුද්ගලයකුට අපරාධ කෙරේ ද, ඒ පව උඩුසුලඟට දමන ලද සියුම් රජසක් මෙන් ඒ අඥානයා කරා ම පෙරළා එයි.
එවං වුත‍්තෙ බිලඞ‍්ගිකභාරද‍්වාජො බ්‍රාහ‍්මණො භගවන‍්තං එතදවොච: අභික‍්කන‍්තං භො ගොතම -පෙ- අඤ‍්ඤතරො ච පනායස‍්මා භාරද‍්වාජො අරහතං අහොසීති.
මෙසේ වදාළ කල්හි බිලඞ්ගිකභාරද්වාජ බමුණු තෙමේ භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළ කළේ ය. භවත් ගෞතමයන් වහන්ස, ඉතා මැනවි. … ආයුෂ්මත් භාරද්වාජ තෙරණුවෝ රහතුන් අතුරෙන් එක්තරා කෙනෙක් වූහ.
7. 1. 5.
7. 1. 5.
අහිංසකසුත‍්තං.
අහිංසක සූත්‍රය
191. සාවත්‍ථියං–
191. සැවැත්නුවර–
අථ ඛො අහිංසකභාරද‍්වාජො බ්‍රාහ‍්මණො යෙන භගවා තෙනුපසඞ‍්කමි. උපසඞ‍්කමිත්‍වා භගවතා සද‍්ධිං සම‍්මොදි. සම‍්මොදනීයං කථං සාරාණීයං වීතිසාරෙත්‍වා එකමන‍්තං නිසීදි. එකමන‍්තං නිසින‍්නො ඛො අහිංසකභාරද‍්වාජො බ්‍රාහ‍්මණො භගවන‍්තං එතදවොච: අහිංසකාහං භො ගොතම අහිංසකාහං භො ගොතමාති.
එකල්හි අහිංසකභාරද්වාජ බමුණු තෙමේ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වෙත එළඹියේ ය. එළඹ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ සමග සතුටු වි ය. සතුටුවියයුතු සිහිකටයුතු කථාව කොට නිමවා එකත්පසෙක හුන්නේ ය. එකත්පසෙක හුන් අහිංසකභාරද්වාජ බමුණු තෙමේ භාග්‍යවතුන් වහන්සේට “භවත් ගෞතමයෙනි, මම අහිංසක වෙමි. භවත් ගෞතමයෙනි, මම අහිංසක වෙමි”යි මෙය කීයේ ය.
[භගවා:]
[භගවත්හු:]
යථා නාමං තථා චස‍්ස සියා ඛො ත්‍වං අහිංසකො, යො ච කායෙන වාචාය මනසා ච න හිංසති, ස වෙ අහිංසකො හොති යො පරං න විහිංසතීති.
නාමය යම්සේ ද, ඉදින් එසේ වන්නෙහි නම් තෝ අහිංසක ම වෙහි. යමෙක් කයින් වචනයෙන් හා සිතින් ද, හිංසා නො කෙරේ ද, යමෙක් මෙරමා නො වෙහෙසා ද, හෙ තෙමේ ඒකාන්තයෙන් අහිංසකයෙක් වේ යි.
එවං වුත‍්තෙ අහිංසකභාරද‍්වාජො බ්‍රාහ‍්මණො භගවන‍්තං එතදවොච: අභික‍්කන‍්තං භො ගොතම -පෙ- අඤ‍්ඤතරො ච පනායස‍්මා භාරද‍්වාජො අරහතං අහොසීති.
මෙසේ වදාළ කල්හි, අහිංසකභාරද්වාජ බමුණු තෙමේ භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළ කළේ ය. භවත් ගෞතමයන් වහන්ස, ඉතා මැනවි. … ආයුෂ්මත් භාරද්වාජ තෙරණුවෝ රහතුන් අතුරෙන් එක්තරා කෙනෙක් වූහ.