පුප්ඵ සුත‍්තං
1. 2. 5. 2.
1. 2. 5. 2.
පුප්ඵ සුත‍්තං
පුප්ඵ සූත්‍රය
94. සාවත්‍ථියං:
94. සැවැත්නුවර:
නාහං භික‍්ඛවෙ, ලොකෙන විවදාමි. ලොකො ව ඛො භික‍්ඛවෙ, මයා විවදති. න භික‍්ඛවෙ, ධම‍්මවාදී කෙනචි ලොකස‍්මිං විවදති.
මහණෙනි, මම ලෝකයා සමග විවාද නො කරමි. මහණෙනි, ලෝකයා වූ කලී මා සමග විවාද කෙරෙයි. මහණෙනි, ධර්‍මවාදියෙක් ලොව කිසිවකු සමග විවාද නො කෙරෙයි.
යං භික‍්ඛවෙ, නත්‍ථිසම‍්මතං ලොකෙ පණ‍්ඩිතානං අහම‍්පි තං නත්‍ථීති වදාමි. යං භික‍්ඛවෙ, අත්‍ථිසම‍්මතං ලොකෙ පණ‍්ඩිතානං අහම‍්පි තං අත්‍ථීති වදාමි.
මහණෙනි, ලොව පණ්ඩිතයන් විසින් යමෙක් නැතැ යි සම්මත නම් මම ද එය නැතැ යි කියමි. මහණෙනි , ලොව යෙමෙක් පණ්ඩිතයන් විසින් ඇතැ යි සම්මත නම් මම ද එය ඇතැ යි කියමි.
කිඤ‍්ච භික‍්ඛවෙ, නත්‍ථිසම‍්මතං ලොකෙ පණ‍්ඩිතානං යමහං නත්‍ථීති වදාමි.
මහණෙනි, මම යම් නැතැ යි කියම් ද, ලොව එ බඳු කිමෙක් පණ්ඩිතයන් විසින් නැතැ යි සම්මත ද යත්:
රූපං භික‍්ඛවෙ, නිච‍්චං ධුවං සස‍්සතං අවිපරිණාමධම‍්මං නත්‍ථි සම‍්මතං ලොකෙ පණ‍්ඩිතානං අහම‍්පි තං නත්‍ථීති වදාමි. වෙදනා නිච‍්චා ධුවා සස‍්සතා අවිපරිනාමධම‍්මා නත්‍ථිසම‍්මතා ලොකෙ පණ‍්ඩිතානං අහම‍්පි තං නත්‍ථීති වදාමි. සඤ‍්ඤා -පෙ- සඞ‍්ඛාරා නිච‍්චා ධුවා සස‍්සතා අවිපරිනාමධම‍්මා නත්‍ථිසම‍්මතා ලොකෙ පණ‍්ඩිතානං අහම‍්පි තං නත්‍ථීති වදාමි. විඤ‍්ඤාණං නිච‍්චං ධුවං සස‍්සතං අවිපරිණාමධම‍්මං නත්‍ථිසම‍්මතං ලොකෙ පණ‍්ඩිතානං අහම‍්පි තං නත්‍ථීති වදාමි. ඉදං ඛො භික‍්ඛවෙ, නත්‍ථිසම‍්මතං ලොකෙ පණ‍්ඩිතානං යමහං නත්‍ථීති වදාමි.
මහණෙනි, නිත්‍ය ධ්‍රැව ශාශ්වත අවිපරිණාමධර්‍ම රූපයක් ලොව නැතැ යි පණ්ඩිතයන් විසින් සම්මත යැ. මම ද එය නැතැ යි කියමි. නිත්‍ය ධ්‍රැව ශාශ්වත අවිපරිණාමධර්‍ම වේදනාවක් නැතැ යි පණ්ඩිතයන් විසින් සම්මත යැ. මම ද එය නැතැ යි කියමි. සංඥාවක් ... නිත්‍ය ධ්‍රැව ශාශ්වත අවිපරිණාමධර්‍ම සංස්කාර ලොව නැතැ යි පණ්ඩිතයන් විසින් සම්මත යැ. මම ද එය නැතැ යි කියමි. නිත්‍ය ධ්‍රැව ශාශ්වත අවිපරිණාමධර්‍ම විඥානයක් ලොව නැතැ යි පණ්ඩිතයන් විසින් සම්මත යැ. මම ද එය නැතැ යි කියමි. මහණෙනි, මම යමක් නැතැ යි කියම් ද, මේ වූකලී ලෝකයෙහි පණ්ඩිතයන් විසින් නැතැ යි සම්මත යි.
කිඤ‍්ච භික‍්ඛවෙ, අත්‍ථිසම‍්මතං ලොකෙ පණ‍්ඩිතානං යමහං අත්‍ථීති වදාමි.
මහණෙනි, මම යෙමෙක් ඇතැ යි කියම් ද, ඒ කිමෙක් ලොව පණ්ඩිතයන් විසින් ඇතැ යි සම්මත ද යත්:
රූපං භික‍්ඛවෙ, අනිච‍්චං දුක‍්ඛං විපරිණාමධම‍්මං අත්‍ථිසම‍්මතං ලොකෙ පණ‍්ඩිතානං අහම‍්පි තං අත්‍ථීති වදාමි. වෙදනා අනිච‍්චා දුක‍්ඛා විපරිනාමධම‍්මං අත්‍ථිසම‍්මතා ලොකෙ පණ‍්ඩිතානං අහම‍්පි තං අත්‍ථීති වදාමි, සඤ‍්ඤා -පෙ- සඞ‍්ඛාරා අනිච‍්චා දුක‍්ඛා විපරිණාමධම‍්මා අත්‍ථිසම‍්මතා ලොකෙ පණ‍්ඩිතානං අහම‍්පි තං අත්‍ථීති වදාමි, විඤ‍්ඤාණං අනිච‍්චං දුක‍්ඛං විපරිනාමධම‍්මං අත්‍ථිසම‍්මතං ලොකෙ පණ‍්ඩිතානං අහම‍්පි තං අත්‍ථීති වදාමි.
මහණෙනි, අනිත්‍ය, දුඃඛ, විපරිණාමධර්‍ම රූපයක් ලොව ඇතැ යි පණ්ඩිතයන් විසින් සම්මත ය. මම ද එය ඇතැ යි කියමි. අනිත්‍ය, දුඃඛ, විපරිණාමධර්‍ම වේදනාවක් ලොව ඇතැ යි පණ්ඩිතයන් විසින් සම්මත යැ . මම ද එය ඇතැ යි කියමි. සංඥාවක් ... අනිත්‍ය, දුඃඛ, විපරිණාමධර්‍ම සංස්කාර ලොව ඇතැ යි පණ්ඩිතයන් විසින් සම්මත යැ . මම ද එය ඇතැ යි කියමි. අනිත්‍ය, දුඃඛ, විපරිණාමධර්‍ම විඥානයක් පණ්ඩිතයන් විසින් ලොව ඇතැ යි සම්මත යැ, මම ද එය ඇතැ යි කියමි.
ඉදං ඛො භික‍්ඛවෙ, අත්‍ථිසම‍්මතං ලොකෙ පණ‍්ඩිතානං යමහං අත්‍ථීති වදාමි.
මහණෙනි, මම යමෙක් ඇතැ යි කියම් ද, මෙය වූකලී පණ්ඩිතයන් විසින් ලොව ඇතැ යි සම්මත යි.
අත්‍ථි භික‍්ඛවෙ, ලොකෙ ලොකධම‍්මො යං තථාගතො අභිසම‍්බුජ‍්ඣති අභිසමෙති අභිසම‍්බුජ‍්ඣිත්‍වා අභිසමෙත්‍වා ආචික‍්ඛති දෙසෙති පඤ‍්ඤපෙති පට‍්ඨපෙති විවරති විභජති උත‍්තානීකරොති. කිඤ‍්ච භික‍්ඛවෙ, ලොකෙ ලොකධම‍්මො යං තථාගතො අභිසම‍්බුජ‍්ඣති, අභිසමෙති. අභිසම‍්බුජ‍්ඣිත්‍වා අභිසමෙත්‍වා ආචික‍්ඛති දෙසෙති, පඤ‍්ඤපෙති, පට‍්ඨපෙති, විවරති විභජති උත‍්තානීකරොති?
මහණෙනි, තථාගත තෙමේ යමක් මොනොවට අවබෝධ කෙරෙයි ද, මොනොවට දැනගනියි ද, මොනොවට අවබෝධ කොට මොනොවට දැනගෙන කියයි ද, දේශනා කෙරෙයි ද, පනවයි ද, පිහිටුවයි ද, විවර්‍ණ කෙරෙයි ද, බෙදයි ද, උඩුහුරු කෙරෙයි ද, ඒ ලෝකධර්‍මය (ස්කන්‍ධ පඤ්චකය) ලොව ඇති. මහණෙනි, තථාගත තෙමේ යමක් මැනවින් අවබෝධ කෙරෙයි නම් මනාකොට දැනගනියි නම් අවබෝධ කොට දැන කියා නම් දේශනා කෙරේ නම් පනවා නම් පිහිටුවා නම් විවරණය කෙරේ නම් බෙදා නම් උඩුහුරු කෙරේ නම් ලොව ඒ ලෝකධර්‍මය කිමෙක යත්:
රූපං භික‍්ඛවෙ, ලොකෙ ලොකධම‍්මො, තං තථාගතො අභිසම‍්බුජ‍්ඣති අභිසමෙති. අභිසම‍්බුජ‍්ඣිත්‍වා අභිසමෙත්‍වා ආචික‍්ඛති දෙසෙති පඤ‍්ඤපෙති පට‍්ඨපෙති විවරති විභජති උත‍්තානීකරොති. යො භික‍්ඛවෙ, තථාගතෙන එවං ආචික‍්ඛියමානෙ දෙසියමානෙ පඤ‍්ඤාපියමානෙ පට‍්ඨපියමානෙ විවරියමානෙ විභජියමානෙ උත‍්තානීකයිරයමානෙ න ජානාති න පස‍්සති තමහං භික‍්ඛවෙ, බාලං පුථුජ‍්ජනං අන්‍ධං අචක‍්ඛුකං අජානන‍්තං අපස‍්සන‍්තං කින‍්ති කරොමි.
මහණෙනි, රූපය ලොව ලෝකධර්‍මයෙකි. තථාගත තෙමේ එය මැනවින් අවබෝධ කෙරෙයි, මැනවින් දැනගනියි. මැනවින් අවබෝධ කොට මැනවින් දැනගෙන කියයි, දෙසයි, පනවයි, පිහිටුවයි, විවරණ කෙරෙයි, බෙදයි, උඩුහුරු කෙරෙයි. මහණෙනි, තථාගතයන් විසින් මෙසේ කියනු ලබන කල්හි දේශනා කරනු ලබන කල්හි පනවනු ලබන කල්හි පිහිටුවනු ලබන කල්හි විවරණ කරනු ලබන කල්හි බෙදනු ලබන කල්හි උඩුහුරු කරනු ලබන කල්හි යමෙක් නො දනී නම් නො දකී නම්, මහණෙනි, අන්‍ධ වූ ඇස් නැති නො දන්නා නො දක්නා ඒ බාල පුහුදුන්හට මම කුමක් කෙරෙම් ද?
වෙදනා භික‍්ඛවෙ, ලොකෙ ලොකධම‍්මො -පෙ- සඤ‍්ඤා භික‍්ඛවෙ ලොකෙ ලොකධම‍්මො -පෙ- සඞ‍්ඛාරා භික‍්ඛවෙ, ලොකෙ ලොකධම‍්මො -පෙ- විඤ‍්ඤාණං භික‍්ඛවෙ, ලොකෙ ලොකධම‍්මො. තං තථාගතො අභිසම‍්බුජ‍්ඣති අභිසමෙති. අභිසම‍්බුජ‍්ඣිත්‍වා අභිසමෙත්‍වා ආචික‍්ඛති දෙසෙති පඤ‍්ඤපෙති පට‍්ඨපෙති විවරති විභජති උත‍්තානීකරොති. යො භික‍්ඛවෙ, තථාගතෙන එවං ආචික‍්ඛියමානෙ දෙසියමානෙ පඤ‍්ඤාපියමානෙ පට‍්ඨපියමානෙ විවරියමානෙ විභජියමානෙ උත‍්තානීකයිරමානෙ න ජානාති න පස‍්සති. තමහං භික‍්ඛවෙ, බාලං පුථුජ‍්ජනං අන්‍ධං අචක‍්ඛුකං අජානන‍්තං අපස‍්සන‍්තං කින‍්ති කරොමි.
මහණෙනි, වේදනාව ලොවැ ලෝකධර්‍මයෙකි ... මහණෙනි, සංඥාව ලොවැ ලෝකධර්‍මයෙකි ... මහණෙනි, සංස්කාරයෝ ලොවැ ලෝකධර්‍මයෝ ය. මහණෙනි, විඥානය ලොවැ ලෝකධර්‍මයෙකි. තථාගත තෙමේ එය මැනවින් අවබෝධ කෙරෙයි, මැනවින් දැනගනී. මැනවින් අවබෝධ කොට මැනවින් දැන කියයි, දේශනා කෙරෙයි , පනවයි, පිහිටුවයි, විවරණ කෙරෙයි, බෙදයි, උඩුහුරු කෙරෙයි. මහණෙනි, තථාගතයන් විසින් මෙසේ කියනු ලබන කල්හි දේශනා කරනු ලබන කල්හි පනවනු ලබන කල්හි පිහිටුවනු ලබන කල්හි විවරණ කරනු ලබන කල්හි බෙදනු ලබන කල්හි උඩුහුරු කරනු ලබන කල්හි යමෙක් නො දනීයි නම් නො දකී නම්, මහණෙනි, අන්‍ධ වූ ඇස් නැති නො දන්නා නො දක්නා ඒ බාල පුහුදුන්හට මම කුමක් කෙරෙම් ද?
සෙය්‍යථාපි භික‍්ඛවෙ, උප‍්පලං වා පදුමං වා පුණ‍්ඩරීකං වා උදකෙ ජාතං උදකෙ සංවද‍්ධං උදකා අච‍්චුග‍්ගම‍්ම ඨාති. අනුපලිත‍්තං උදකෙන, එවමෙව ඛො භික‍්ඛවෙ, තථාගතො ලොකෙ ජාතො ලොකෙ සංවද‍්ධො ලොකං අභිභුය්‍ය විහරති අනුපලිත‍්තො ලොකෙනාති.
මහණෙනි, දියෙහි හටගත් දියෙහි වැඩුණු උපුලෙක් හෝ පියුමෙක් හෝ හෙළපියුමෙක් හෝ දියෙන් නැගී දියෙන් නො ගැටී යම්සේ සිටුනේ ද, මහණෙනි, එසෙයින් ම තථාගත තෙමේ ලොවැ උපන්නේ ලොවැ වැඩුණේ ලොව මැඩගෙන ලෝකයා හා නො ගැටී වාස කෙරේ යි.