සප‍්පායසුත‍්තං
1. 15. 2.
1. 15. 2.
සප‍්පායසුත‍්තං
සප්පාය සූත්‍රය
147. නිබ‍්බානසප‍්පායං වො භික‍්ඛවෙ පටිපදං දෙසිස‍්සාමි. තං සුණාථ, සාධුකං මනසි කරොථ, භාසිස‍්සාමීති. කතමා ච සා භික‍්ඛවෙ, නිබ‍්බානසප‍්පායා පටිපදා:
147. මහණෙනි, නිවනට පිටිවහල් වූ පිළිවෙත තොපට දේශනා කරන්නෙමි, එය අසවු, මැනවින් මෙනෙහි කරවු, කියන්නෙමි යි. මහණෙනි, නිවනට පිටිවහල් වූ ඒ පිළිවෙත කවර යැ යත්:
ඉධ භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛු චක‍්ඛුං අනිච‍්චන‍්ති පස‍්සති, රූපා අනිච‍්චාති පස‍්සති, චක‍්ඛුවිඤ‍්ඤාණං අනිච‍්චන‍්ති පස‍්සති, චක‍්ඛුසම‍්ඵස‍්සො අනිච‍්චොති පස‍්සති. යම‍්පිදං චක‍්ඛුසම‍්ඵස‍්සපච‍්චයා උප‍්පජ‍්ජති වෙදයිතං සුඛං වා දුක‍්ඛං වා අදුක‍්ඛමසුඛං වා තම‍්පි අනිච‍්චන‍්ති පස‍්සති.
මහණෙනි, මෙහි මහණ ඇස අනිත්‍ය යි දකී. රූ අනිත්‍ය යි දකී. චක්‍ෂුර්විඥානය අනිත්‍ය යි දකී. ඇස්පහස අනිත්‍ය යි දකී. ඇස්පහස නිසා සුව වූ හෝ දුක් වූ හෝ නොදුක් නොසුව වූ හෝ යම් මේ විඳුමෙක් උපදී නම් ඒ ද අනිසැ යි දකී.
සොතං -පෙ- ඝානං -පෙ- ජිව‍්හා අනිච‍්චාති පස‍්සති, රසා අනිච‍්චාති පස‍්සති, ජිව‍්හාවිඤ‍්ඤාණං අනිච‍්චන‍්ති පස‍්සති, ජිව‍්හාසම‍්ඵස‍්සො අනිච‍්චොති පස‍්සති, යම‍්පිදං ජිව‍්හාසම‍්ඵස‍්සපච‍්චයා උප‍්පජ‍්ජති වෙදයිතං සුඛං වා දුක‍්ඛං වා අදුක‍්ඛමසුඛං වා තම‍්පි අනිච‍්චන‍්ති පස‍්සති.
කන ... නැහැය ... දිව අනිසැ යි දකී. රස අනිසැ යි දකී. ජිව්හාවිඤ්ඤාණය අනිසැයි දකී. දිවුපහස අනිසැ යි දකී. දිවුපහස නිසා සුව වූ හෝ දුක් වූ හෝ නොදුක් නොසුව වූ හෝ යම් මේ විඳුමෙක් උපදී නම් හෙ ද අනිසැ යි දකී.
කායො -පෙ- මනො අනිච‍්චොති පස‍්සති, ධම‍්මා අනිච‍්චාති පස‍්සති, මනොවිඤ‍්ඤාණං අනිච‍්චන‍්ති පස‍්සති, මනොසම‍්ඵස‍්සො අනිච‍්චොති පස‍්සති, යම‍්පිදං මනොසම‍්ඵස‍්සපච‍්චයා උප‍්පජ‍්ජති වෙදයිතං සුඛං වා දුක‍්ඛං වා අදුක‍්ඛමසුඛං වා තම‍්පි අනිච‍්චන‍්ති පස‍්සති. අයං ඛො සා භික‍්ඛවෙ නිබ‍්බානසප‍්පායා පටිපදාති.
කය ... සිත අනිසැ යි දකී. (අරමුණු) දහම් අනිසැ යි දකී. මනෝ විඤ්ඤාණය අනිසැ යි දකී. මනපහස අනිසැ යි දකී. මනපහස නිසා සුව වූ හෝ දුක් වූ හෝ නොදුක් නොසුව වූ හෝ යම් මේ විඳුමෙක් උපදී නම් හෙ ද අනිසැ යි දකී. මහණෙනි, මේ නිවනට පිටිවහල් වූ ඒ පිළිවෙත යි.