ද‍්වයසුත‍්තං
1. 9. 9.
1. 9. 9.
ද‍්වයසුත‍්තං
ද්වය සූත්‍රය
92. ද‍්වයං වො භික‍්ඛවෙ, දෙසිස‍්සාමි. තං සුණාථ. කිඤ‍්ච භික‍්ඛවෙ ද‍්වයං? චක‍්ඛුඤ‍්චෙව රූපා ච, සොතඤ‍්චෙව සද‍්දා ච, ඝානඤ‍්චෙව ගන්‍ධා ච, ජිව‍්හාචෙව රසා ච, කායො චෙව ඵොට‍්ඨබ‍්බා ච, මනො චෙව ධම‍්මා ච, ඉදං වුච‍්චති භික‍්ඛවෙ ද‍්වයං.
92. මහණෙනි, තොපට දෙකක් (දෙ කොටසක් පිළිබඳ ධර්‍මයක්) දේශනා කරන්නෙමි. එය අසවු. මහණෙනි, දෙක කිමෙක් ද යත්: ඇස ද රූ ද, කන ද සද ද, නැහැය ද ගඳ ද, දිව ද රස ද, කය ද පහස් ද, සිත ද දහම් අරමුණ දැයි මහණෙනි මේ දෙක යයි කියනු ලැබේ.
යො භික‍්ඛවෙ එවං වදෙය්‍ය: “අහමෙතං ද‍්වයං පච‍්චක‍්ඛාය අඤ‍්ඤං ද‍්වයං පඤ‍්ඤාපෙස‍්සාමී”ති, තස‍්ස වාචාවත්‍ථුරෙවස‍්ස. පුට‍්ඨො ච න සම‍්පායෙය්‍ය. උත‍්තරිඤ‍්ච විඝාතං ආපජ‍්ජෙය්‍ය. තං කිස‍්ස හෙතු? යථා තං භික‍්ඛවෙ අවිසයස‍්මින‍්ති.
මහණෙනි, යමෙක් මෙසේ කියන්නේ ද මම මේ (දහම්) දෙක පිළිකෙව් කොට අනෙක් දෙකක් පනවන්නෙමි යි. (ඒ) ඔහුගේ වචනමාත්‍රයෙක් ම වන්නේ ය. පුළුවුස්නා ලද්දේ ද සපයා කියන්නට නො හැකි වන්නේ ය. මතු ද වෙහෙසට පැමිණෙන්නේ ය. ඒ කවර හෙයින යත්: මහණෙනි, අවිෂය කරුණෙහි යම් සේ නම් එමෙනි යි.