භික‍්ඛුනීක‍්ඛන්‍ධකං
10.
10.
භික‍්ඛුනීක‍්ඛන්‍ධකං
භික්‌ඛුනී‌ඛන්‌ධකය
1. තෙන සමයෙන බුද‍්ධො භගවා සක‍්කෙසු විහරති කපිලවත්‍ථුස‍්මිං නිග්‍රොධාරාමෙ. අථ ඛො මහාපජාපති ගොතමී යෙන භගවා තෙනුපසඞ‍්කමි උපසඞ‍්කමිත්‍වා භගවන‍්තං අභිවාදෙත්‍වා එකමන‍්තං අට‍්ඨාසි. එකමන‍්තං ඨිතා ඛො මහාපජාපති ගොතමී භගවන‍්තං එතදවොච: “සාධු භන‍්තෙ ලභෙය්‍ය මාතුගාමො තථාගතප‍්පවෙදිතෙ ධම‍්මවිනයෙ අගාරස‍්මා අනගාරියං පබ‍්බජ‍්ජන‍්ති.”
1. එ සමයෙහි වනාහි භාග්‍යවත් බුදුරජාණන් වහන්සේ ශාක්‍ය රටෙහි කිඹුල්වත් නුවර අසල නුගඅරමෙහි වැඩ වසනසේක. එ කලැ මහාප්‍රජාවතී ගෞතමී භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වෙත එළැඹියා ය. එළඹ ඔබ, වැඳ එක් පසෙක සිටියා ය. එක් පසෙක සිටියා වූ මහාප්‍රජාවතී ගෞතමී තොමෝ ‘වහන්ස, තථාගතයන් වහන්සේ දැන වදාළ දහම් විනය ඇති සස්නෙහි මාගම ද ගිහිගෙන් නික්ම පැවිද්ද ලබන්නී නම් මැනවැ’ යි. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙ බස් පැවැසුවා ය.
“අලං ගොතමී, මා තෙ රුච‍්චි මාතුගාමස‍්ස තථාගතප‍්පවෙදිතෙ ධම‍්මවිනයෙ අගාරස‍්මා අනගාරියං පබ‍්බජ‍්ජා”ති.
“ගෞතමීනි, කම් නැත. තථාගතයන් දැන හෙළි කළ සස්නෙහි ගිහිගෙන් නික්ම මාගමක්හු පැවිදි වනු ඔබට රිසි නො වේවා.” යි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වදාළසේක.
දුතියම‍්පි ඛො මහාපජාපති ගොතමී භගවන‍්තං එතදවොච: “සාධු භන‍්තෙ ලභෙය්‍ය මාතුගාමො -පෙ- පබ‍්බජ‍්ජන‍්ති”.
දෙවෙනි වරද මහාප්‍රජාවතී ගෞතමී තොමෝ ... වහන්ස, මාගම ... පැවිද්ද ලබන්නී නම් මැනැවැ’යි කීවා ය.
“අලං ගොතමී, මා තෙ රුච‍්චි මාතුගාමස‍්ස -පෙ- පබ‍්බජ‍්ජා”ති.
“ගෞතමීනි, කම් නැත. මාගමක්හු පැවිදි වනු ඔබට රිසි නො වේවා”යි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වදාළසේක.
තතියම‍්පි ඛො මහාපජාපතී ගොතමී භගවන‍්තං එතදවොච: “සාධු භන‍්තෙ ලභෙය්‍ය මාතුගාමො තථාගතප‍්පවෙදිතෙ ධම‍්මවිනයෙ අගාරස‍්මා අනගාරියං පබ‍්බජ‍්ජන‍්ති”.
තෙවෙනි වරද මහාප්‍රජාවතී ගෞතමී, තොමෝ “වහන්ස, මාගම පැවිද්ද ලබන්නී නම් මැනැවැ”යි කීවා ය.
“අලං ගොතමී, මා තෙ රුච‍්චි මාතුගාමස‍්ස තථාගතප‍්පවෙදිතෙ ධම‍්මවිනයෙ අගාරස‍්මා අනගාරියං පබ‍්බජ‍්ජා”ති.
“ගෞතමීනි, කම් නැත. තථාගතයන් දැන හෙළි පෙහෙළි කළ සස්නෙහි මාගමක පැවිදිවනු ඔබට රිසි නො වේවා” යි. භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වදාළසේක.
අථ ඛො මහාපජාපති ගොතමී “න භගවා අනුජානාති මාතුගාමස‍්ස තථාගතප‍්පවෙදිතෙ ධම‍්මවිනයෙ අගාරස‍්මා අනගාරියං පබ‍්බජ‍්ජන‍්ති” දුක‍්ඛී දුම‍්මනා අස‍්සුමුඛී රුදමානා භගවන‍්තං අභිවාදෙත්‍වා පදක‍්ඛිණං කත්‍වා පක‍්කාමි. අථ ඛො භගවා කපිලවත්‍ථුස‍්මිං යථාභිරන‍්තං විහරිත්‍වා යෙන වෙසාලී තෙන චාරිකං පක‍්කාමි. අනුපුබ‍්බෙන චාරිකං චරමානො යෙන වෙසාලී තදවසරි. තත්‍ර සුදං භගවා වෙසාලියං විහරති මහාවනෙ කූටාගාරසාලායං.
ඉක්බිති මහාප්‍රජාවතී ගෞතමී “මාගමට ගිහිගෙන් නික්ම තථාගත ප්‍රවිදිත සස්නෙහි පැවිද්ද භාග්‍යවතුන් වහන්සේ නො අනුදන්නා සේකැ” යි දුක් ඇත්තී, දොම්නස් ඇත්තී, කඳුළුපිරි මුහුණ ඇත්තී හඬමින් භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වැඳ පැදකුණු කොට නික්මගියා ය. එයට පසු භාග්‍යවතුන් වහන්සේ කිඹුල්වත්හි කැමැති තාක් වැස විසල්පුර බලා නික්මැ සැරිසරා වැඩිසේක. පිළිවෙළින් සැරිසරා වඩනාසේක්, විසල් පුරට පැමිණවදාළසේක. එ කලැ වනාහි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසල්පුරැ මහවෙනෙහි කුළාරහල්හි වැඩ වසනසේක.
අථ ඛො මහාපජාපති ගොතමී කෙසෙ ඡෙදාපෙත්‍වා කාසායානි වත්‍ථානි අච‍්ඡාදෙත්‍වා සම‍්බහුලාහි සාකියානීහි සද‍්ධිං යෙන වෙසාලී තෙන පක‍්කාමි. අනුපුබ‍්බෙන යෙන වෙසාලී මහාවනං කූටාගාරසාලා තෙනුපසඞ‍්කමි. අථ ඛො මහාපජාපති ගොතමී සූනෙහි පාදෙහි රජොකිණ‍්ණෙන ගත‍්තෙන දුක‍්ඛී දුම‍්මනා අස‍්සුමුඛී රුදමානා බහිද‍්වාරකොට‍්ඨකෙ අට‍්ඨාසි අද‍්දසා ඛො ආයස‍්මා ආනන්‍දො මහාපජාපතිං ගොතමිං සූනෙහි පාදෙහි රජොකිණ‍්ණෙන ගත‍්තෙන දුක‍්ඛිං දුම‍්මනං අස‍්සුමුඛිං රුදමානං බහිද‍්වාරකොට‍්ඨකෙ ඨිතං, දිස‍්වාන මහාපජාපතිං ගොතමිං එතදවොච: “කිස‍්ස ත්‍වං ගොතමී සූනෙහි පාදෙහි රජොකිණ‍්ණෙන ගත‍්තෙන දුක‍්ඛී දුම‍්මනා අස‍්සුමුඛී රුදමානා බහිද‍්වාරකොට‍්ඨකෙ ඨිතා”ති. “තථා හි පන භන‍්තෙ ආනන්‍ද න භගවා අනුජානාති මාතුගාමස‍්ස තථාගතප‍්පවෙදිතෙ ධම‍්මවිනයෙ අගාරස‍්මා අනගාරියං පබ‍්බජ‍්ජන‍්ති.”
එ කලැ මහාප්‍රජාපතී ගෞතමී කෙහෙ සිඳුවා කසාවත් හැඳ බොහෝ ශාක්‍යස්ත්‍රීන් කැටුව විසල්පුර බලා නික්මියා ය. පිළිවෙළින් ගොස් විසල්පුර මහවෙහෙනහි කුළාරහලට එළැඹියා ය. එක්බිති මහාප්‍රජාපතී ගෞතමී ඉදිමුණු පයින් දුහුවිලී වැකි ගතින් යුතු වැ දුක් ඇත්තී දොම්නස් ඇත්තී කඳුළු පිරි මුහුණ ඇත්තී හඬමින් බිහිදොරකොටුයෙහි සිටියා ය. එසේ සිටුනා පුජාපතී ගෞතමිය ආනන්‍ද තෙරණුවෝ දුටුවාහ. දැක “ගෞතමීනි, කවර හෙයින් තෙපි ඉදිමැගිය පයින් දුහුලි වැකි ගතින් යුතුව දුක් ඇත්තෝ, දොම්නස්, ඇත්තෝ, කඳුළු පිරි මුහුණැත්තෝ හඬන්නෝ මේ බිහි දොරකොටුයෙහි සිටිවු ද?”යි විචාළාහ. “ආනන්‍දයන් වහන්ස,එසේ මැ යැ. භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මාගමට ගිහිගෙන් නික්ම තථාගතප්‍රවිදිත ශාසනයෙහි පැවිදි වන්නට නො අනුදන්නා සේකැ” යි. ඕ කීවා ය.
2. තෙන හි ත්‍වං ගොතමී මුහුත‍්තං ඉධෙව තාව හොහි, යාවාහං භගවන‍්තං යාචාමි මාතුගාමස‍්ස තථාගතප‍්පවෙදිතෙ ධම‍්මවිනයෙ අගාරස‍්මා අනගාරියං පබ‍්බජ‍්ජන‍්ති.
2. එසේ වී නම් ගෞතමීනි, මා මාගමට ගිහිගෙන් නික්මැ තථාගතප්‍රවිදිත සස්නෙහි පැවිද්දට භාග්‍යවතුන් වහන්සේට යාච්ඤා කොට එන තෙක් තව මොහොතක් මෙහි ම පොරොත්තු වන්නැ” යි අනඳ තෙරණුවෝ වදාළහ.
අථ ඛො ආයස‍්මා ආනන්‍දො යෙන භගවා තෙනුපසඞ‍්කමි. උපසඞ‍්කමිත්‍වා භගවන‍්තං අභිවාදෙත්‍වා එකමන‍්තං නිසීදි. එකමන‍්තං නිසින‍්නො ඛො ආයස‍්මා ආනන්‍දො භගවන‍්තං එතදවොච: එසා භන‍්තෙ මහාපජාපති ගොතමී සූනෙහි පාදෙහි රජො කිණ‍්ණෙන ගත‍්තෙන දුක‍්ඛී දුම‍්මනා අස‍්සුමුඛී රුදමානා බහිද‍්වාරකොට‍්ඨකෙ ඨිතා “න භගවා අනුජානාති මාතුගාමස‍්ස තථාගතප‍්පවෙදිතෙ ධම‍්මවිනයෙ අගාරස‍්මා අනගාරියං පබ‍්බජ‍්ජන‍්ති”. සාධු භන‍්තෙ ලභෙය්‍ය මාතුගාමො තථාගතප‍්පවෙදිතෙ ධම‍්මවිනයෙ අගාරස‍්මා අනගාරියං පබ‍්බජ‍්ජන‍්ති.
එක්බිති ආනන්‍ද තෙරණුවෝ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ කරා වැඩියාහ. වැඩ ඔබ වැඳ පසෙක උන්හ. පසෙක හුන් ආනන්‍ද තෙරණුවෝ “වහන්ස මේ මහාප්‍රජාපතී ගෞතමී ඉදිමුණු පයින් දූලි වැකි ගතින් යුතුවැ “භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මාගමට තථාගතප්‍රවිදිත ශාසනයෙහි ගිහිගෙන් නික්ම පැවිද්දට නො අනුදන්නාසේකැ” යි දුක් ඇත්තී දොම්නස් ඇත්තී, කඳුළුපිරි මුහුණ ඇත්තී හඬමින් සිටියා වෙයි. වහන්ස, මාගම තථාගතප්‍රවිදිත ශාසනයෙහි ගිහිගෙන් නික්ම පැවිද්ද ලබන්නී නම් මැනැවැ’යි වදාළහ.
“අලං ආනන්‍ද මා තෙ රුච‍්චි මාතුගාමස‍්ස තථාගතප‍්පවෙදිතෙ ධම‍්මවිනයෙ අගාරස‍්මා අනගාරියං පබ‍්බජ‍්ජා”ති.
“කම් නැත. අනඳයෙනි, මාගමට ගිහිගෙන් නික්මැ තථාගතප්‍රවිදිත ශාසනයෙහි පැවිද්ද තොපට රිසි නො වේවා” යි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වදාළසේක.
දුතියම‍්පි ඛො ආයස‍්මා ආනන්‍දො භගවන‍්තං එතදවොච: “සාධු භන‍්තෙ ලභෙය්‍ය මාතුගාමො -පෙ- පබ‍්බජ‍්ජන‍්ති.
දෙවෙනි වර ද අනඳ තෙරණුවෝ ‘වහන්ස, මාගම පැවිද්ද ... ලබන්නී නම් මැනැවැ’ යී වදාළහ.
“අලං ආනන්‍ද මා තෙ රුච‍්චි මාතුගාමස‍්ස -පෙ- පබ‍්බජ‍්ජා”ති.
“අනඳයිනි, මාගමට ... පැවිද්ද තොපට රිසි නො වේවා”යි වදාළ සේක.
තතියම‍්පි ඛො ආයස‍්මා ආනන්‍දො භගවන‍්තං එතදවොච: සාධු භන‍්තෙ ලභෙය්‍ය මාතුගාමො -පෙ- පබ‍්බජ‍්ජන‍්ති.
තෙවෙනි වරද ආනන්‍ද තෙරණුවෝ ‘වහන්ස, මාගම ... පැවිද්ද ලබන්නී නම් මැනැවැ’යි වදාළහ.
“අලං ආනන්‍ද මා තෙ රුච‍්චි මාතුගාමස‍්ස තථාගතප‍්පවෙදිතෙ ධම‍්මවිනයෙ අගාරස‍්මා අනගාරියං පබ‍්බජ‍්ජා”ති.
“ආනන්දයිනි, මාගමට ... පැවිද්ද තොපට රිසි නො වේවා”යි (තෙවෙනි වරද) භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වදාළහ.
අථ ඛො ආයස‍්මා ආනන්‍දො “න භගවා අනුජානාති මාතුගාමස‍්ස තථාගතප‍්පවෙදිතෙ ධම‍්මවිනයෙ අගාරස‍්මා අනගාරියං පබ‍්බජ‍්ජං යන‍්නූනාහං අඤ‍්ඤෙනපි පරියායෙන භගවන‍්තං යාචෙය්‍යං මාතුගාමස‍්ස තථාගතප‍්පවෙදිතෙ ධම‍්මවිනයෙ අගාරස‍්මා අනගාරියං පබ‍්බජ‍්ජන‍්ති”. අථ ඛො ආයස‍්මා ආනන්‍දො භගවන‍්තං එතදවොච: “භබ‍්බො නු ඛො භන‍්තෙ මාතුගාමො තථාගතප‍්පවෙදිතෙ ධම‍්මවිනයෙ අගාරස‍්මා අනගාරියං පබ‍්බජිත්‍වා සොතාපත‍්තිඵලං වා සකදාගාමිඵලං වා අනාගාමිඵලං වා අරහත‍්තඵලං වා සච‍්ඡිකාතුන‍්ති”?
එකල ආනන්‍ද තෙරණුවෝ ‘භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මාගමට ගිහිගෙන් නික්මැ තථාගතප්‍රවිදිත ශාසනයෙහි පැවිද්ද නො අනුදන්නාසේක. අන් වටා මඟෙකිනුත් මාගමට ගිහිගෙන් නික්මැ තථාගතප්‍රවිදිත සස්නෙහි පැවිද්ද යදනෙම් නම් මැනැවැ’යි සිතූහ. ඉක්බිති අනඳ තෙරණුවෝ භාග්‍යවතුන් වහන්සේගෙන් “වහන්ස, මාගම ගිහිගෙන් නික්ම තථාගතප්‍රවිදිත සස්නෙහි පැවිදි වැ සෝවත්පල හෝ සෙදගැමිපල හෝ අනගැමිපල හෝ රහත්පල හෝ පසක් කරන්නට භව්‍ය දැ”? (හැකි දැ?) යි විචාළහ.
“භබ‍්බො ආනන්‍ද මාතුගාමො තථාගතප‍්පවෙදිතෙ ධම‍්මවිනයෙ අගාරස‍්මා අනගාරියං පබ‍්බජිත්‍වා සොතාපත‍්තිඵලම‍්පි සකදාගාමිඵලම‍්පි අනාගාමිඵලම‍්පි අරහත‍්තම‍්පි සච‍්ඡිකාතුන‍්ති”.
“අනඳයෙනි, මාගම ගිහිගෙන් නික්මැ තථාගතප්‍රවිදිත ශාසනයෙහි පැවිදි වැ සෝවත්පල සෙදගැමිපල අනගැමිපල රහත්පල පසක් කරන්නට භව්‍ය යැ”යි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වදාළසේක.
“සචෙ භන‍්තෙ භබ‍්බො මාතුගාමො -පෙ- අරහත‍්තම‍්පි සච‍්ඡිකාතුං බහූපකාරා භන‍්තෙ මහාපජාපති ගොතමී භගවතො මාතුච‍්ඡා ආපාදිකා පොසිකා ඛීරස‍්ස දායිකා භගවන‍්තං ජනෙත‍්තියා කාලකතාය ථඤ‍්ඤං පායෙසි. සාධු භන‍්තෙ ලභෙය්‍ය මාතුගාමො තථාගතප‍්පවෙදිතෙ ධම‍්මවිනයෙ අගාරස‍්මා අනගාරියං පබ‍්බජ‍්ජන‍්ති”.
“වහන්ස, මාගම ... රහත්පල පසක් කරන්නට භව්‍ය වේ නම් ... වහන්ස මහාප්‍රජාවතී ගෞතමී භාග්‍යවතුන් වහන්සේට (කළ) බොහෝ උපකාර ඇත්තී ය, කුඩා මෑණියෝ ය, ආපාදිකා යැ, වැඩු යැ, පොෂණය කළ තැනැත්තී ය, කිරි දුන් තැනැත්තී ය, මව කලුරිය කළ කල්හි සිය තනයෙන් කිරි පෙවුවා ය. වහන්ස, මාගම ගිහිගෙන් නික්ම තථාගතප්‍රවිදිත ශාසනයෙහි පැවිද්ද ලබන්නී නම් යෙහෙකැ”යි අනඳ තෙරණුවෝ වදාළහ.
3. “සචෙ ආනන්‍ද මහාපජාපතී ගොතමී අට‍්ඨ ගරුධම‍්මෙ පටිගණ‍්හාති සාවස‍්සා හොතු උපසම්පදා.
3. “අනඳයෙනි, මහාප්‍රජාවතී ගෞතමී ගරු දහම් අටක් පිළිගන්නී නම්, එය ම ඇයගේ උපසම්පත්ති වේවා. මේ ඒ ගරු දහම් අට ය:
වස‍්සසතූපසම‍්පන‍්නාය භික‍්ඛුනියා තදහුපසම‍්පන‍්නස‍්ස භික‍්ඛුනො අභිවාදනං පච‍්චුට‍්ඨානං අඤ‍්ජලිකම‍්මං සාමීචිකම‍්මං කාතබ‍්බං. අයම‍්පි ධම‍්මො සක‍්කත්‍වා ගරුකත්‍වා මානෙත්‍වා පූජෙත්‍වා යාවජීවං අනතික‍්කමනීයො.
උපසපන් වැ සියක් වස් වූ මෙහෙණ විසින් එදවස් උපසපන් වූ මහණහට වැඳුම දැක හුනස්නෙන් නැඟී සිටීම දොහොත් මුදුන් තබා නැමදීම සාමීචි කර්‍මය නිසිවත් කළයුතු. මේ දහම ද සකසා ගුරු කොට බුහුමන් කොට පුදා යව්දිව් නො ඉක්මැ රැක්කයුතු,
න භික‍්ඛුනියා අභික‍්ඛුකෙ ආවාසෙ වස‍්සං වසිතබ‍්බං, අයම‍්පි ධම‍්මො -පෙ- යාවජීවං අනතික‍්කමනීයො.
මෙහෙණ විසින් භික්‍ෂූන් නැති ගමෙකැ වූ ආවාසයෙකැ වස් නො විසියැයුතු. මේ දහම ද ... යව්දිව් නො ඉක්මියැයුතු.
අන්‍වද‍්ධමාසං භික‍්ඛුනියා භික‍්ඛුසඞ‍්ඝතො ද‍්වෙ ධම‍්මා පච‍්චාසිංසිතබ‍්බා: උපොසථපුච‍්ඡකඤ‍්ච ඔවාදූපසඞ‍්කමනඤ‍්ච. අයම‍්පි ධම‍්මො -පෙ- යාවජීවං අනතික‍්කමනීයො.
අඩමසක් පාසා මෙහෙණ විසින් බික්සඟන කෙරෙන් පොහෝ විචාරීම ද ඔවා ලබනුවස් එළැඹීම ද යන දෙ දහම් අපේක්‍ෂා කළ යුතු. මේ දහම ද ... යව්දිව් නො ඉක්මියැයුතු.
වස‍්සං වුත්‍ථාය භික‍්ඛුනියා උභතො සඞ‍්ඝෙ තීහි ඨානෙහි පවාරෙතබ‍්බං: දිට‍්ඨෙන වා සුතෙන වා පරිසඞ‍්කාය වා. අයම‍්පි ධම‍්මො -පෙ- යාව ජීවං අනතික‍්කමනීයො.
වස් වුසූ මෙහෙණ විසින් භික්‍ෂු භික්‍ෂුණී යන දෙසඟ පිරිස්හි ම දුටු දැයින් ඇසූ දැයින් සැකකළ දැයින් යන තුන් දැයින් පැවැරියයුතු. මේ දහම ද ... යව්දිව් නො ඉක්මියැයුතු.
ගරුධම‍්මං අජ‍්ඣාපන‍්නාය භික‍්ඛුනියා උභතො සඞ‍්ඝෙ පක‍්ඛමානත‍්තං චරිතබ‍්බං, අයම‍්පි ධම‍්මො -පෙ- යාවජීවං අනතික‍්කමනීයො.
ගරු ඇවැත් අවන් මෙහෙණ විසින් දෙ සඟන කෙරෙහි පක්‍ෂ මානත පිරියැයුතු. මේ දහම ද ... යව්දිව් නො ඉක්මියැයුතු,
ද‍්වෙ වස‍්සානි ඡසු ධම‍්මෙසු සික‍්ඛිතසික‍්ඛාය සික‍්ඛමානාය උභතොසඞ‍්ඝෙ උපසම්පදා පරියෙසිතබ‍්බා. අයම‍්පි ධම‍්මො -පෙ- යාවජීවං අනතික‍්කමනීයො.
දෙ හවුරුද්දක් දහම් සයෙක්හි හික්මුණු සිඛ ඇති හික්මෙන්නිය විසින් දෙ සඟන වෙතැ උපසපුව සෙවියැයුතු. මේ දහමුදු ... යව්දිව් නො ඉක්මියැයුතු,
න භික‍්ඛුනියා කෙනචි පරියායෙන භික‍්ඛු අක‍්කොසිතබ‍්බො පරිභාසිතබ‍්බො, අයම‍්පි ධම‍්මො -පෙ- අනතික‍්කමනීයො.
මෙහෙණ විසින් කිසිදු කරුණෙකින් මහණ තෙම ආක්‍රෝශ පරිභව නො කළයුතු. මේ දහම ද ... යව්දිව් නො ඉක්මියැයුතු.
අජ‍්ජතග‍්ගෙ ඔවටො භික‍්ඛුනීනං භික‍්ඛූසු වචනපථො, අනොවටො භික‍්ඛූනං භික‍්ඛුනීසු වචනපථො, අයම‍්පි ධම‍්මො සක‍්කත්‍වා ගරුකත්‍වා මානෙත්‍වා පූජෙත්‍වා යාවජීවං අනතික‍්කමනීයො.
අද සිට ඉදිරියට මෙහෙණනට මහණුන් විසාහි (මෙසේ යව, මේ ද කරව ඈ විසින්) අණ දෙනු විසින් කථා මඟ හවුරන ලදුයේ ය, මෙහෙණන් විසාහි මහණුනට කථා මඟ නො හැවුරුණේ ය. මේ දහම ද සකසා ගුරු කොට බුහුමන් කොට පුදා යව්දිව් නො ඉක්මියැයුතු ය.
සචෙ ආනන්‍ද මහාපජාපති ගොතමී ඉමෙ අට‍්ඨ ගරුධම‍්මෙ පටිගණ‍්හාති සා’වස‍්සා හොතු උපසම්පදා”ති.
අනඳයෙනි, මහාප්‍රජාපතී ගෞතමී මේ ගුරු දහම් අට පිළිගනී නම් එය මැ ඇගේ උපසපුව වන්න යැ’යි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වදාළසේක.
අථ ඛො ආයස‍්මා ආනන්‍දො භගවතො සන‍්තිකෙ අට‍්ඨ ගරුධම‍්මෙ උග‍්ගහෙත්‍වා යෙන මහාපජාපති ගොතමී තෙනුපසඞ‍්කමි. උපසඞ‍්කමිත්‍වා මහාපජාපතිං ගොතමිං එතදවොච: “සචෙ ඛො ත්‍වං ගොතමි අට‍්ඨ ගරුධම‍්මෙ පටිගණ‍්හෙය්‍යාසි සා’ව තෙ භවිස‍්සති උපසම්පදා.
එකලැ අනඳ තෙරණුවෝ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වෙතැ මේ අට ගුරු දහම් ඉගෙනැ මහාප්‍රජාපතී ගෞතමින් කරා එළැඹ, “ගෞතමීනි, ඉදින් තෙපි මේ ගුරු දහම් අට පිළිගන්නහු නම් එය ම තොපට උපසපුව වන්නේ ය:
වස‍්සසතූපසම‍්පන‍්නාය භික‍්ඛුනියා තදහුපසම‍්පන‍්නස‍්ස භික‍්ඛුනො අභිවාදනං පච‍්චුට‍්ඨානං අඤ‍්ජලිකම‍්මං සාමීචිකම‍්මං කාතබ‍්බං -පෙ- අජ‍්ජතග‍්ගෙ ඔවටො භික‍්ඛුනීනං භික‍්ඛූසු වචනපථො, අනොවටො භික‍්ඛූනං භික‍්ඛුනීසු වචනපථො අයම‍්පි ධම‍්මො සක‍්කත්‍වා ගරුකත්‍වා මානෙත්‍වා පූජෙත්‍වා යාවජීවං අනතික‍්කමනීයො”.
“උපසපුවෙන් සිය වස් වූ ද මෙහෙණ විසින් එදවස් උපසපන් වූ මහණහට වැඳීම දැක හුනස්නෙන් නැඟි සිටීම, දොහොත් මුදුන් තබා නැමැදීම, සාමීචි කර්‍මය කළයුතු ... අද සිට ඉදිරියට මෙහෙණනට මහණුන් විසාහි (මෙසේ යව, මේ දෑ කරව ආදීන්) අණ දෙනු විසින් කතාමඟ හවුරන ලද්දේ ය. මෙහෙණන් විසාහි මහණුනට කතාමඟ නො හැවුරුණේ ය. මේ දහම ද සකසා ගුරු කොට බුහුමන් කොට පුදා යව්දිව් නො ඉක්මියැයුතු ය.
“සචෙ ඛො ත්‍වං, ගොතමි, ඉමෙ අට‍්ඨ ගරුධම‍්මෙ පටිගණ‍්හෙය්‍යාසි “සාව තෙ භවිස‍්සති උපසම්පදා”ති.
ගෞතමීනි, ඔබ මේ ගුරු දහම් අට පිළිගන්නාහු නම්, එය ම තොපට උපසපුව වන්නේ යැ’යි වදාළහ.
“සෙය්‍යථාපි භන‍්තෙ ආනන්‍ද ඉත්‍ථී වා පුරිසො වා දහරො යුවා මණ‍්ඩනකජාතිකො සීසං නහාතො උප‍්පලමාලං වා වස‍්සිකමාලං වා අතිමුත‍්තකමාලං වා ලභිත්‍වා උභොහි හත්‍ථෙහි පටිග‍්ගහෙත්‍වා උත‍්තමඞ‍්ගෙ සිරස‍්මිං පතිට‍්ඨාපෙය්‍ය, එවමෙව ඛො අහං භන‍්තෙ ආනන්‍ද ඉමෙ අට‍්ඨ ගරුධම‍්මෙ පටිගණ‍්හාමි යාවජීවං අනතික‍්කමනීයෙ”ති.
“ආනන්‍දයන් වහන්ස, කය සරසන සුලු තරුණ යොවුන් වියෙහි සිටි ස්ත්‍රියක් හෝ පුරුෂයෙක් හෝ ඉස සෝදා නෑයේ උපුල් මල්දමක් හෝ වස්සික (සමන්)මල්දමක් හෝ අතිමුත්තක (යොහොඹු) මල්දමක් හෝ ලැබ දොහොතින් පිළිගෙන උත්තමාඞ්ග වූ හිසෙහි පිහිටුවන්නේ ද ආනන්‍දයන් වහන්ස, එසේ ම මම මේ යව්දිව් නො ඉක්මියැයුතු ගුරු දහම් අට පිළිගනිමි”යි ප්‍රජාපතී ගෞතමී කීවා ය.
4. අථ ඛො ආයස‍්මා ආනන්‍දො යෙන භගවා තෙනුපසඞ‍්කමි. උපසඞ‍්කමිත්‍වා භගවන‍්තං අභිවාදෙත්‍වා එකමන‍්තං නිසීදි. එකමන‍්තං නිසින‍්නො ඛො ආයස‍්මා ආනන්‍දො භගවන‍්තං එතදවොච: පටිග‍්ගහිතා භන‍්තෙ මහාපජාපතියා ගොතමියා අට‍්ඨ ගරුධම‍්මා උපසම‍්පන‍්නා භගවතො මාතුච‍්ඡා”ති.
4. ඉක්බිති අනඳ තෙරණුවෝ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වෙත එළැඹියහ. එළඹ වැඳ පසෙක ඉඳගත්හ. පසෙක හුන් අනඳ තෙරණුවෝ භාග්‍යවතුන් වහන්සේට “වහන්ස, මහාප්‍රජාපතී ගෞතමින් විසින් ගුරුදහම් අට පිළිගැනිණ. භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ගේ සුළුමෑණියන් දෑ උපසපුව ලැබූහ”යි කීහ.
“සචෙ ආනන්‍ද නාලභිස‍්සා මාතුගාමො තථාගතප‍්පවෙදිතෙ ධම‍්මවිනයෙ අගාරස‍්මා අනගාරියං පබ‍්බජ‍්ජං, චිරට‍්ඨිතිකං, ආනන්‍ද බ්‍රහ‍්මචරියං අභවිස‍්ස වස‍්සසහස‍්සං සද‍්ධම‍්මො තිට‍්ඨෙය්‍ය. යතො ච ඛො ආනන්‍ද මාතුගාමො තථාගතප‍්පවෙදිතෙ ධම‍්මවිනයෙ අගාරස‍්මා අනගාරියං පබ‍්බජිතො න’දානි ආනන්‍ද බ්‍රහ‍්මචරියං චිරට‍්ඨිතිකං භවිස‍්සති. පඤ‍්චෙව’දානි, ආනන්‍ද වස‍්සසතානි සද‍්ධම‍්මො ඨස‍්සති.
“අනඳයෙනි, මාගම ගිහිගෙන් නික්මැ තථාගතප්‍රවිදිත ශාසනයෙහි පැවිද්ද නො ලද නම්, මේ සසුන් බඹසර චිරස්ථිතික වන්නේ ය. මේ ශාසන සද්ධර්‍මය හවුරුදු දහසක් සිටුනේය. අනඳයෙනි, යම් හෙයෙකින් මාගම ගිහිගෙන් නික්ම තථාගතප්‍රවිදිත ශාසනයෙහි පැවිදි වූ ද එහෙයින් දැන් මේ සසුන් බඹසර චිරස්ථිතික නො වන්නේ ය. දැන් මෙතැන් සිට පන්සිය වසක් ම ශාසන සද්ධර්‍මය සිටුනේ ය.
සෙය්‍යථාපි ආනන්‍ද යානි කානිචි කුලානි බහුඉත්‍ථිකානි අප‍්පපුරිසකානි තානි සුප‍්පධංසියානි හොන‍්ති චොරෙහි කුම‍්භත්‍ථෙනකෙහි, එවමෙව ඛො ආනන්‍ද යස‍්මිං ධම‍්මවිනයෙ ලභති මාතුගාමො අගාරස‍්මා අනගාරියං පබ‍්බජ‍්ජං, න තං බ්‍රහ‍්මචරියං චිරට‍්ඨිතිකං හොති.
අනඳයෙනි, යම්සේ බොහෝ ස්ත්‍රීන් ඇති ගණනින් අල්ප පිරිමින් ඇති යම්කිසි කුල කෙනෙක් වෙත් ද ඒ කුලයෝ කළය තුළැ, දැල් වූ පහන් එළියෙන් බඩු සොරා ගන්නා සොරුන් විසින් පහසුවෙන් මැඩලිය හෙත් ද අනඳයෙනි, එසේම යම් සස්නෙක මාගම ගිහිගෙන් නික්මැ පැවිද්ද ලබා ද එ සස්න චිරස්ථිතික නො වන්නේ ය.
සෙය්‍යථාපි ආනන්‍ද සම‍්පන‍්නෙ සාලික‍්ඛෙත‍්තෙ සෙතට‍්ඨිකා නාම රොගජාති නිපතති, එවං තං සාලික‍්ඛෙත‍්තං න චිරට‍්ඨිතිකං හොති. එවමෙව ඛො ආනන්‍ද යස‍්මිං ධම‍්මවිනයෙ ලභති මාතුගාමො අගාරස‍්මා අනගාරියං පබ‍්බජ‍්ජං, න තං බ්‍රහ‍්මචරියං චිරට‍්ඨිතිකං හොති. සෙය්‍යථාපි ආනන්‍ද සම‍්පන‍්නෙ උච‍්ඡුක‍්ඛෙත‍්තෙ මඤ‍්ජෙට‍්ඨිකා නාම රොගජාති නිපතති එවං තං උච‍්ඡුක‍්ඛෙත‍්තං න චිරට‍්ඨිතිකං හොති, එවමෙව ඛො ආනන්‍ද යස‍්මිං ධම‍්මවිනයෙ ලභති මාතුගාමො අගාරස‍්මා අනගාරියං පබ‍්බජ‍්ජං න තං බ්‍රහ‍්මචරියං චිරට‍්ඨිතිකං හොති.
අනඳයෙනි, සම්පූර්‍ණ වූ හැල් කෙතෙක සේතට්ඨිකා නම් රෝග විශේෂය වැදගනී නම් මෙසේ කල ඒ හැල් කෙත බොහෝ කල් නො පවතී ද, අනඳයෙනි, එසේ ම යම් සස්නෙක මාගම ගිහිගෙන් නික්මැ සසුන් පැවිද්ද ලබා ද ඒ සස්න (මාර්‍ගබ්‍රහ්මචර්‍ය්‍යාව) චිරස්ථිතික නො වේ. අනඳයෙනි, ... උක් වත්තෙක මංජෙට්ඨිකා නම් (කඳ තුළ රත් පැහැ ගන්වන) රෝග විශේෂය වැදගනී නම් මෙසේ ඒ උක්වත්ත චිරස්ථිතික නො වේ ද, අනඳයෙනි, එ පරිදිම යම් සස්නෙක මාගම ගිහිගෙන් නික්මැ සසුන් පැවිද්ද ලබා ද ඒ සස්න (මාර්බ්‍රහ්මචර්යාව) චිරස්ථිතික නො වෙයි.
සෙය්‍යථාපි ආනන්‍ද පුරිසො මහතො තළාකස‍්ස පටිගච‍්චෙව ආළිං බන්‍ධෙය්‍ය, යාවදෙව උදකස‍්ස අනතික‍්කමනාය, එවමෙව ඛො ආනන්‍ද මයා පටිගච‍්චෙව භික‍්ඛුනීනං අට‍්ඨ ගරුධම‍්මා පඤ‍්ඤත‍්තා යාවජීවං අනතික‍්කමනීයා”ති.
ආනඳයෙනි, පුරුෂයෙක් මහවැවක දිය එය ඉක්මැ පිටත ගැලීම වළක්වනු පිණිස කල් තබා ම මියරක් බඳනේ ද එසේ ම අනඳයෙනි, මා විසින් යව්දිව් නො ඉක්මියැයුතු (කඩ නො කළ යුතු) ගරුධර්‍ම අටෙක් කල් තබා ම මෙහෙණනට පනවන ලද” යි.
භික‍්ඛුනීනං අට‍්ඨ ගරුධම‍්මා.
මෙහෙණන් සඳහා පනවන ලද ගරු දහම්.
5. අථ ඛො මහාපජාපති ගොතමී යෙන භගවා තෙනුපසඞ‍්කමි. උපසඞ‍්කමිත්‍වා භගවන‍්තං අභිවාදෙත්‍වා එකමන‍්තං අට‍්ඨාසි. එකමන‍්තං ඨිතා ඛො මහාපජාපතී ගොතමී භගවන‍්තං එතදවොච: “කථාහම‍්භන‍්තෙ ඉමාසු සාකියානීසු පටිපජ‍්ජාමී”ති.
5. ඉක්බිත්තෙන් මහාපජාපතී ගෝතමී තොමෝ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ කරා එළඹියා ය. එළැඹ ඔබ වැඳ පසෙක සිටියා ය. පසෙක සිටි මහාපජාපතී ගෝතමී “වහන්ස මම් මේ ශාක්‍යනීන් කෙරෙහි කෙසේ නම් පිළිපදිම් ද?’යි භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙ බස පැවැසුවා ය.
අථ ඛො භගවා මහාපජාපතිං ගොතමිං ධම‍්මියා කථාය සන්‍දස‍්සෙසි සමාදපෙසි සමුත‍්තෙජෙසි සම‍්පහංසෙසි. අථ ඛො මහාපජාපති ගොතමී භගවතා ධම‍්මියා කථාය සන්‍දස‍්සිතා සමාදපිතා සමුත‍්තෙජිතා සම‍්පහංසිතා භගවන‍්තං අභිවාදෙත්‍වා පදක‍්ඛිණං කත්‍වා පක‍්කාමි. අථ ඛො භගවා එතස‍්මිං නිදානෙ එතස‍්මිං පකරණෙ ධම‍්මිං කථං කත්‍වා භික්ඛූ ආමන‍්තෙසි: “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛූහි භික‍්ඛුනියො උපසම‍්පාදෙතුන‍්ති”.
එකල්හි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මහාපජාපතී ගෝතමියට දැහැමි කථායෙන් කරුණු දැක්වූයේක, කරුණු ගැන්වූසේක. එහි උනන්දු කළසේක, සතුටු කළසේක. ඉක්බිති මහාපජාපතී ගෝතමි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් දැහැමි කථායෙන් කරුණු දක්වන ලදු වැ කරුණු ගන්වන ලදුවැ, උත්සාහවත් කරන ලදුවැ සතුටු කරන ලදුවැ, ඔබ වැඳ පැදකුණු කොට නික්මියා ය. ඉක්බිති භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මේ නිදානයෙහි මේ කරුණෙහි දැහැමි කථා කොට භික්‍ෂූන්බණවා, “මහණෙනි, භික්‍ෂූන් විසින් මෙහෙණන් උපසපන් කරන්නට අනුදනිමි”යි වදාළසේක.
6. අථ ඛො තා භික‍්ඛුනියො මහාපජාපතිං ගොතමිං එතදවොචුං. “අය්‍යා අනුපසම‍්පන‍්නා, මයම‍්හා උපසම‍්පන‍්නා. එවං හි භගවතා පඤ‍්ඤත‍්තං: “භික‍්ඛූහි භික‍්ඛුනියො උපසම‍්පාදෙතබ‍්බා”ති.
6. එ කලැ ඒ මෙහෙණහු මහාපජාපතී ගෝතමියට “ආර්‍ය්‍යා තොමෝ නො උපසපන. අපි උපසපනුම්හ මෙසේ “භික්‍ෂූන් විසින් මෙහෙණහු උපසපන් කළයුත්තාහ යි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් පනවන ලද”යි මෙ බස් තෙපලුහ.
අථ ඛො මහාපජාපති ගොතමී යෙනායස‍්මා ආනන්‍දො තෙනුපසඞ‍්කමි. උපසඞ‍්කමිත්‍වා ආයස‍්මන‍්තං ආනන්‍දං අභිවාදෙත්‍වා එකමන‍්තං අට‍්ඨාසි. එකමන‍්තං ඨිතා ඛො මහාපජාපති ගොතමී ආයස‍්මන‍්තං ආනන්‍දං එතදවොච: “ඉමා මං භන‍්තෙ ආනන්‍ද භික‍්ඛුනියො එවමාහංසු “අය්‍යා අනුපසම‍්පන‍්නා මයම‍්හා උපසම‍්පන‍්නා එවං හි භගවතා පඤ‍්ඤත‍්තං භික‍්ඛූහි භික‍්ඛුනියො උපසම‍්පාදෙතබ‍්බා’ති.
එ කලැ මහපජාපතී ගෝතමී අනඳ තෙරුන් කරා ගියා ය. ගොස් ආයුෂ්මත් අනඳ තෙරුන් වැඳ පසෙක සිටියා ය. පසෙක සිටි මහා පජාපතී ගෝතමී අනඳ තෙරුනට “ආනන්‍දයන් වහන්ස, “ආර්‍ය්‍යාව නො උපසපන් ය, අපි උපසපනුම්හ, මෙසේ භික්‍ෂූන් විසින් මෙහෙණහු උපසපන් කළයුතුහ”යි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් පනවන ලද”යි මේ භික්‍ෂුණීහු මට කියති”යි සැලකළා ය.
7. අථ ඛො ආයස‍්මා ආනන්‍දො යෙන භගවා තෙනුපසඞ‍්කමි. උපසඞ‍්කමිත්‍වා භගවන‍්තං අභිවාදෙත්‍වා එකමන‍්තං නිසීදි, එකමන‍්තං නිසින‍්නො ඛො ආයස‍්මා ආනන්‍දො භගවන‍්තං එතදවොච: “මහාපජාපති භන‍්තෙ ගොතමී එවමාහ “ඉමා මං භන‍්තෙ ආනන්‍ද භික‍්ඛුනියො එවමාහංසු: අය්‍යා අනුපසම‍්පන‍්නා, මයම‍්හා උපසම‍්පන‍්නා, එවං හි භගවතා පඤ‍්ඤත‍්තං භික‍්ඛූහි භික‍්ඛුනියො උපසම‍්පාදෙතබ‍්බා’ති.
7. එ කලැ අනඳ තෙරණුවෝ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ කරා එළැඹුණහ. එළඹැ භාග්‍යවතුන් වැඳ පසෙක උන්හ. පසෙක හුන් අනඳ තෙරණුවෝ භාග්‍යවතුන් වහන්සේට තෙල කීහ. වහන්ස, “ආර්‍ය්‍යාව අනුපසම්පන්න ය, අපි උපසපන්වූම්හ. මෙසේ භික්‍ෂූන් විසින් මෙහෙණහු උපසපන් කළයුතුහ”යි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් පනවන ලදැ’යි මෙ මෙහෙණහු මෙසේ කියති’යි මහාපජාපතී ගෝතමි මෙසේ මට කිවු යයි භාග්‍යවතුන් වහන්සේට සැලකළහ.
“යදග‍්ගෙන ආනන්‍ද මහාපජාපතියා ගොතමියා අට‍්ඨ ගරුධම‍්මා පටිග‍්ගහිතා තදෙව සා උපසම‍්පන‍්නා”ති.
“අනඳයෙනි. යම් මොහොතෙක මහාපජාපතී ගෝතමිය විසින් ගුරුදහම් අට පිළිගන්නා ලද ද එ කෙණෙහි ම ඕ උපසපන් වූවා” යී (භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වදාළ සේක).
8. අථ ඛො මහාපජාපති ගොතමී යෙනායස‍්මා ආනන්‍දො තෙනුපසඞ‍්කමි. උපසඞ‍්කමිත්‍වා ආයස‍්මන‍්තං ආනන්‍දං අභිවාදෙත්‍වා එකමන‍්තං අට‍්ඨාසි එකමන‍්තං ඨිතා ඛො මහාපජාපති ගොතමී ආයස‍්මන‍්තං ආනන්‍දං එතදවොච. “එකාහං භන‍්තෙ ආනන්‍ද භගවන‍්තං වරං යාචාමි. සාධු භන‍්තෙ භගවා අනුජානෙය්‍ය භික‍්ඛූනඤ‍්ච භික‍්ඛුනීනඤ‍්ච යථාවුඩ‍්ඪං අභිවාදනං පච‍්චුට‍්ඨානං අඤ‍්ජලිකම‍්මං සාමීචිකම‍්ම”න‍්ති.
8. ඉක්බිති මහාපජාපතී ගෝතමී අනඳ තෙරුන් වෙත එළඹුණී ය. එළැඹ ඔබ වැඳ එකත් පසෙක සිටියා ය. එකත් පසෙක සිට අනඳ තෙරුනට “වහන්ස, මම භාග්‍යවතුන් වහන්සේගෙන් එක් වරයක් ඉල්ලමි. භික්‍ෂූනටත් භික්‍ෂූණීනටත් වැඩිමහලු පිළිවෙළින් වැඳීම දැක හුනස්නෙන් නැඟී සිටීම ඇඳිලි බැඳීම, සාමීචිකර්මය යන මේ දෑ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ අනුදන්නා සේක් නම් මැනැවැ”යි කීවා ය.
අථ ඛො ආයස‍්මා ආනන්‍දො යෙන භගවා තෙනුපසඞ‍්කමි. උපසඞ‍්කමිත්‍වා භගවන‍්තං අභිවාදෙත්‍වා එකමන‍්තං නිසීදි. එකමන‍්තං නිසින‍්නො ඛො ආයස‍්මා ආනන්‍දො භගවන‍්තං එතදවොච: “මහාපජාපති භන‍්තෙ ගොතමී එවමාහ ‘එකාහං භන‍්තෙ ආනන්‍ද භගවන‍්තං වරං යාචාමි. සාධු භන‍්තෙ භගවා අනුජානෙය්‍ය භික‍්ඛූනඤ‍්ච භික‍්ඛුනීනඤ‍්ච යථාවුඩ‍්ඪං අභිවාදනං පච‍්චුට‍්ඨානං අඤ‍්ජලිකම‍්මං සාමීචිකම‍්ම’න‍්ති.
එ කලැ අනඳ තෙරණුවෝ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වෙත එළඹියහ. එළැඹ වැඳ පසෙක ඉඳගත්හ. ඉඳගෙන “වහන්ස භික්‍ෂූනට ද භික්‍ෂූණිනට ද වැඩිමහලු පිළිවෙළින් වැඳීම, දැක හුනස්නෙන් නැඟීම, ඇඳිලි බැඳීම, සාමීචිකර්මය යන මේ දෑ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ පනවනසේක් නම් මැනැවැයි මහාපජාපතී ගෝතමි මෙසේ කියා”යි භාග්‍යවතුන් වහන්සේට සැලකළහ.
“අට‍්ඨානමෙතං ආනන්‍ද අනවකාසො යං තථාගතො අනුජානෙය්‍ය මාතුගාමස‍්ස අභිවාදනං පච‍්චුට‍්ඨානං අඤ‍්ජලිකම‍්මං සාමීචිකම‍්මං. ඉමෙ හි නාම ආනන්‍ද අඤ‍්ඤතිත්‍ථියා දුරක‍්ඛාතධම‍්මා මාතුගාමස‍්ස අභිවාදනං පච‍්චුට‍්ඨානං අඤ‍්ජලිකම‍්මං සාමීචිකම‍්මං න කරිස‍්සන‍්ති. කිමඞ‍්ගං පන තථාගතො අනුජානිස‍්සති මාතුගාමස‍්ස අභිවාදනං පච‍්චුට‍්ඨානං අඤ‍්ජලිකම‍්මං සාමීචිකම‍්මන‍්ති. අථ ඛො භගවා එතස‍්මිං නිදානෙ එතස‍්මිං පකරණෙ ධම‍්මිං කථං කත්‍වා භික්ඛූ ආමන‍්තෙසි: “න භික‍්ඛවෙ මාතුගාමස‍්ස අභිවාදනං පච‍්චුට‍්ඨානං අඤ‍්ජලිකම‍්මං සාමීචිකම‍්මං කාතබ‍්බං. යො කරෙය්‍ය ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්සා”ති.
“අනඳයෙනි මාගමට (භික්‍ෂූහු විසින්) වැඳීම දැක හුනස්නෙන් නැඟීම ඇඳිලි බැඳීම සාමීචිකර්මය යන මේ දෑ තථාගත කෙනෙක් අනුදනිති යන යමක් ඇද්ද මෙය අකාරණයෙකි අනවකාශයෙකි (නො වන්නෙකි). අනඳයෙනි නො මනා ලෙස දෙසූ දහම් ඇති මේ අන්තොටුවෝ පවා මාගමට අභිවාදන ප්‍රත්‍යුත්‍ථාන අංජලිකර්ම සාමීචිකර්‍ම නො කරන්නාහ. තථාගත කෙනෙක් (මහණකු විසින්) මාගමකට අභිවාදන පුත්‍යුත්ථාන අංජලිකර්ම සාමීචිකර්‍ම (කළයුතු යැ යි) අනුදන්නේ යැ යන්න කියනුම කවරේ ද? (නො අනුදන්නේ ම ය.) යි වදාළසේක. ඉක්බිති භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මේ නිදානයෙහි, මෙ කරුණෙහි දැහැමි කතා කොට, භික්‍ෂූන් අමතා, “මහණෙනි, මාගමට වැඳීම දැක හුනස්නෙන් නැඟී සිටීම, ඇඳිලි බැඳීම සාමීචිකර්මය භික්‍ෂූහු විසින් නො කළයුතු, යමෙක් කෙළේ වී නම් ඔහුට දුකුළා ඇවැත් වන්නේ යැ”යි වදාළ සේක.
9. අථ ඛො මහාපජාපති ගොතමී යෙන භගවා තෙනුපසඞ‍්කමි. උපසඞ‍්කමිත්‍වා භගවන‍්තං අභිවාදෙත්‍වා එකමන‍්තං අට‍්ඨාසි. එකමන‍්තං ඨිතා ඛො මහාපජාපති ගොතමී භගවන‍්තං එතදවොච: “යානි තානි භන‍්තෙ භික‍්ඛුනීනං සික‍්ඛාපදානි භික‍්ඛූහි සාධාරණානි කථං මයං භන‍්තෙ තෙසු සික‍්ඛාපදෙසු පටිපජ‍්ජාමා”ති.
9. ඉක්බිති මහාපජාපති ගෝතමී භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වෙත එළැඹියා ය. එළඹ වැඳ එක් පසෙක සිටියා ය. එසේ සිට ඕ “වහන්ස, මෙහෙණනට පනවන ලද භික්‍ෂූනටත් සාධාරණ වූ යම් සිකපද කෙනෙක් වෙත්ද අපි ඒ සිකපදයන්හි කෙසේ නම් පිළිපදුමෝ දැ?”යි විචාළා ය.
“යානි තානි ගොතමී භික‍්ඛුනීනං සික‍්ඛාපදානි භික‍්ඛූහි සාධාරණානි යථා භික්ඛූ සික‍්ඛන‍්ති තථා තෙසු සික‍්ඛාපදෙසු සික‍්ඛථා”ති.
“ගොයුමියනි, භික්‍ෂූනට සාධාරණ වූ යම් සිකපද කෙනෙක් මෙහෙණනට ඇද්ද, එහි ලා යම්සේ භික්‍ෂූහු පිළිපදිද්ද, එසේ ම තෙපි ද පිළිපදිවු (හික්මෙවු) යැ’යි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වදාළසේක.
“යානි පන තානි භන‍්තෙ භික‍්ඛුනීනං සික‍්ඛාපදානි භික‍්ඛූහි අසාධාරණානි, කථං මයං භන‍්තෙ තෙසු සික‍්ඛාපදෙසු පටිපජ‍්ජාමා”ති.
“වහන්ස භික්‍ෂූනට සාධාරණ නොවූ යම් සිකපද කෙනෙක් ප්‍රඥප්ත වැ ඇද්ද, අපි කෙසේ ඒ සිකපදන්හි පිළිපදිමුද?” යි (විචාළා ය).
“යානි තානි ගොතමී භික‍්ඛුනීනං සික‍්ඛාපදානි භික‍්ඛූහි අසාධාරණානි යථා පඤ‍්ඤත‍්තෙසු සික‍්ඛාපදෙසු සික‍්ඛථාති.”
“ගොයුම්නි, භික්‍ෂූනට සාධාරණ නො වූ මෙහෙණනට පැනැ වූ යම් සිකපද කෙනෙක් වෙත්ද, පනවන ලද පරිදි ම පිළිපදිවු”යැයි (භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වදාළසේක.)
10. අථ ඛො මහාපජාපති ගොතමී යෙන භගවා තෙනුපසඞ‍්කමි. උපසඞ‍්කමිත්‍වා භගවන‍්තං අභිවාදෙත්‍වා එකමන‍්තං අට‍්ඨාසි. එකමන‍්තං ඨිතා ඛො මහාපජාපති ගොතමී භගවන‍්තං එතදවොච: “සාධු මෙ භන‍්තෙ භගවා සංඛිත‍්තෙන ධම‍්මං දෙසෙතු යාහං ධම‍්මං සුත්‍වා එකා වූපකට‍්ඨා අප‍්පමත‍්තා ආතාපිනී පහිතත‍්තා විහරෙය්‍යන‍්ති.”
10. එ කලැ මහාපජාපතී ගෝතමී භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වෙත එළැඹියා ය. එළඹ වැඳ එකත්පස් වැ සිටියා ය. එකත්පස් වැ සිටියා “වහන්ස, මම් යම් දහමක් අසා එකලා වැ ගණයාගෙන් වෙන් වූයෙම් පමා නො වූයෙම්, කෙලෙස් තවන වැර ඇතියෙම් නිවන කරා මෙහෙයු සිතැතියෙම් වසන්නෙම් ද එසේවූ දහමක් මට සැකෙවින් වදාරනසේක්වා”යි කීවා ය. (එවිට භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මෙය වදාළසේක:)
“යෙ ච ඛො ත්‍වං ගොතමි, ධම‍්මෙ ජානෙය්‍යාසි ඉමෙ ධම‍්මා සරාගාය සංවත‍්තන‍්ති නො විරාගාය, සංයොගාය සංවත‍්තන‍්ති නො විසංයොගාය. ආචයාය සංවත‍්තන‍්ති නො අපචයාය. මහිච‍්ඡතාය සංවත‍්තන‍්ති නො අප‍්පිච‍්ඡතාය. අසන‍්තුට‍්ඨියා සංවත‍්තන‍්ති නො සන‍්තුට‍්ඨියා සඞ‍්ගණිකාය සංවත‍්තන‍්ති නො පවිවෙකාය කොසජ‍්ජාය සංවත‍්තන‍්ති නො විරියාරම‍්භාය. දුභරතාය සංවත‍්තන‍්ති නො සුභරතාය. එකංසෙන ගොතමි ධාරෙය්‍යාසි නෙසො ධම‍්මො නෙසො විනයො නෙතං සත්‍ථුසාසනන‍්ති.
“ගෞතමිය, තෙපි මේ දහම්හු රාග සහිත බව පිණිස පවතිත්. රාගයෙන් පහවීම පිණිස නො පවතිත්. සසර හා බැඳීම පිණිස පවතිත්. සසරින් වෙන් වීම පිණිස නො පවතිත්. කෙලෙස් රැස් වීම පිණිස පවතිත්. කෙලෙස් දුරු වීම පිණිස නො පවතිත්. මහත් ආශා ඇති බව පිණිස පවතිත්, ආශා නැති බව පිණිස නො පවතිත්. ලද පමණින් සතුටු නො වීම පිණිස පවතිත්. ලද පමණින් සතුටු වීම පිණිස නො පවතිත්. ගණයා කෙරෙහි ඇලී විසීම පිණිස පවතිත්, ගණයා කෙරෙන් වෙන් වැ විසීම පිණිස නො පවතිත්. කුසීත බව පිණිස පවතිත්. වීර්‍ය්‍යාරම්භය පිණිස නො පවතිත්. දුකසේ පොෂණය කළ යුතු බව පිණිස පවතිත්, සුවසේ පොෂණය කළ හැකි බව පිණිස නො පවතිත්”යැයි දැන ගන්නහු ද, එසේ වූ මේ දෑ දහම් නො වේ විනය නො වේ ශාස්තෘශාසනය නො වේ”යයි සලකන්න.
“යෙ ච ඛො ත්‍වං ගොතමි ධම‍්මෙ ජානෙය්‍යාසි ඉමෙ ධම‍්මා විරාගාය සංවත‍්තන‍්ති නො සරාගාය. විසඤ‍්ඤොගාය සංවත‍්තන‍්ති නො සඤ‍්ඤොගාය, අපචයාය සංවත‍්තන‍්ති නො ආචයාය. අප‍්පිච‍්ඡතාය සංවත‍්තන‍්ති නො මහිච‍්ඡතාය. සන‍්තුට‍්ඨියා සංවත‍්තන‍්ති නො අසන‍්තුට‍්ඨියා. පවිවෙකාය සංවත‍්තන‍්ති නො සඞ‍්ගණිකාය. විරියාරම‍්භාය සංවත‍්තන‍්ති නො කොසජ‍්ජාය. සුභරතාය සංවත‍්තන‍්ති නො දුභරතාය. එකංසෙන ගොතමි, ධාරෙය්‍යාසි එසො ධම‍්මො එසො විනයො එතං සත්‍ථුසාසනන‍්ති.”
ගෞතමිය, ‘මේ දහම්හු විරාගය පිණිස පවතිත් සරාගය පිණිස නො පවතිත්, මේ දහම්හු විසංයෝගය පිණිස පවතිත්, සංයෝගය පිණිස (සසරැ බැඳීම පිණිස) නො පවතිත්, කෙලෙස් දුරැලීම පිණිස පවතිත්. කෙලෙස් රැස් කිරීම පිණිස නො පවතිත්, අල්පේච්ඡ බව පිණිස පවතිත්, මහේච්ඡ බව පිණිස නො පවතිත්, සතුට පිණිස පවතිත්, නො සතුට පිණිස නො පවතිත්, ප්‍රවිවේකය පිණිස පවතිත් ගණසංගණිකාව පිණිස නො පවතිත් වීර්‍ය්‍යාරම්භය පිණිස පවතිත්, කුසීත බව පිණිස නො පවතිත්, සුපෝෂ්‍ය බව පිණිස පවතිත්, දුෂ්පොෂ්‍යබව පිණිස නො පවතිත්’යයි යම් දහම් කෙනෙකුන් දැනගන්නහු ද, ගෞතමිය, මේ ධර්‍මය යැ. මේ විනය යැ, මේ ශාස්තෘශාසනය යැ”යි ඒ ධර්‍මයන් දරන්නැ (සලකා ගන්නැ)”යි වදාළසේක.
11. තෙන ඛො පන සමයෙන භික‍්ඛුනීනං පාතිමොක‍්ඛං න උද‍්දිසීයති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං.
11. එ සමයෙහි වනාහි මෙහෙණන්ට පාමොක් නො උදෙසනු ලැබේ. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට එ පවත් සැලකළහ.
“අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛුනීනං පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසිතුන‍්ති.”
“මහණෙනි, භික්ෂුණිනට පාමොක් උදෙසන්නට අනුදනිමි”යි වදාළසේක.
අථ ඛො භික‍්ඛූනං එතදහොසි: “කෙන නු ඛො භික‍්ඛුනීනං පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසිතබ‍්බන‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං.
එ කල්හි කවරකු විසින් භික්‍ෂූණිනට පාමොක් උදෙසියයුතු දැ’යි භික්‍ෂූනට මේ සිත විය. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙ පවත් සැල කළහ.
“අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛූහි භික‍්ඛුනීනං පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසිතුන‍්ති.”
“මහණෙනි, භික්‍ෂූන් විසින් භික්‍ෂූණිනට පාමොක් උදෙසන්නට අනුදනිමි”යි වදාළසේක.
තෙන ඛො පන සමයෙන භික්ඛූ භික‍්ඛුනූපස‍්සයං උපසඞ‍්කමිත්‍වා භික‍්ඛුනීනං පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසන‍්ති. මනුස‍්සා උජ‍්ඣායන‍්ති ඛීයන‍්ති විපාචෙන‍්ති: “ජායායො ඉමා ඉමෙසං ජාරියො ඉමා ඉමෙසං ඉදානි ඉමෙ ඉමාහි සද‍්ධිං අභිරමිස‍්සන‍්තී”ති.
එ සමයෙහි භික්‍ෂූහු මෙහෙණවරට එළැඹ මෙහෙණනට පාමොක් උදෙසත්. “මිනිස්සු මේ මෙහෙණහු මේ භික්‍ෂූන් ගේ බිරියෝ යැ. මොහු මේ භික්‍ෂූන් ගේ සොර අඹුවෝ යැ” දැන් මොවුන් සමග අභිරමණය කරන්නාහ යි ලාමක කොට කියත්, නින්‍දා කෙරෙත් අගුණ පතුරුවත්.
අස‍්සොසුං ඛො භික්ඛූ තෙසං මනුස‍්සානං උජ‍්ඣායන‍්තානං ඛීයන‍්තානං විපාචෙන‍්තානං අථ ඛො තෙ භික්ඛූ භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “න භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛූහි භික‍්ඛුනීනං පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසිතබ‍්බං. යො උද‍්දිසෙය්‍ය ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්ස. අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛුනීහි භික‍්ඛුනීනං පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසිතුන‍්ති.”
භික්‍ෂූහු ලාමක කොට කියන, නින්‍දා කරන අගුණ පතුරුවන ඒ මිනිසුන්ගේ කථා ඇසූහ. ඉක්බිති ඔහු මෙ පවත් භාග්‍යවතුන් වහන්සේට සැලකළහ. “මහණෙනි, භික්‍ෂූන් විසින් මෙහෙණනට පාමොක් නො උදෙසියගැයුතු. යමෙක් උදෙසන්නේ වී නම් ඔහුට දුකුළා ඇවැත් වන්නේ ය. භික්‍ෂුණින් විසින් භික්ෂුණිනට පාමොක් උදෙසන්නට අනුදනිමි”යි වදාළසේක.
භික‍්ඛුනියො න ජානන‍්ති එවං පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසිතබ‍්බන‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛූහි භික‍්ඛුනීනං ආචික‍්ඛිතුං. එවං පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසෙය්‍යාථා”ති.
“මෙසේ පාමොක් උදෙසියයුතු යැ”යි මෙහෙණහු නො දනිත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙ පවත් සැලකළහ.“මහණෙනි, මෙසේ පාමොක් උදෙසියයුතු යැ යි භික්‍ෂූන් විසින් මෙහෙණනට කියන්නට අනුදනිමි”යි වදාළසේක.
12. තෙන ඛො පන සමයෙන භික‍්ඛුනියො ආපත‍්තිං න පටිකරොන‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “න භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛුනියා ආපත‍්ති න පටිකාතබ‍්බා. යා න පටිකරෙය්‍ය, ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්සා”ති.
12. එ සමයෙහි මෙහෙණහු ඇවැතට පිළියම් නො කෙරෙත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙ පවත් සැලකළහ. “මහණෙනි, මෙහෙණක විසින් ඇවැතට පිළියම් නො කළයුතු නො වේ. යම් මෙහෙණක් පිළියම් නො කරන්නී ද දුකුළා ඇවැත් වන්නේ යැ”යි වදාළසේක.
භික‍්ඛුනියො න ජානන‍්ති: “එවං ආපත‍්ති පටිකාතබ‍්බා’ති . භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛූහි භික‍්ඛුනීනං ආචික‍්ඛිතුං එවං ආපත‍්තිං පටිකරෙය්‍යාථා’ති.”
මෙසේ ඇවැතට පිළියම් කටයුතු යැ යි මෙහෙණහු නො දනිත්, භාග්‍යවතුන් වහන්සේට එ පවත් සැලකළහ. “මහණෙනි, මහණුන් විසින් මෙසේ ඇවැතට පිළියම් කරව යි මෙහෙණනට කියන්නට අනුදනිමි”යි වදාළසේක.
අථ ඛො භික‍්ඛූනං එතදහොසි: “කෙන නු ඛො භික‍්ඛුනීනං ආපත‍්ති පටිග‍්ගහෙතබ‍්බා’ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛූහි භික‍්ඛුනීනං ආපත‍්තිං පටිග‍්ගහෙතු’න‍්ති.”
එ කලැ ‘කවරක්හු විසින් මෙහෙණන්ගේ ඇවැත් පිළිගත යුතු දැ”යි භික්‍ෂූනට මෙ සිත විය. ”මහණෙනි, මහණුන් විසින් මෙහෙණන් ගේ ඇවැත් පිළිගන්නට අනුදනිමි”යි වදාළසේක.
13. තෙන ඛො පන සමයෙන භික‍්ඛුනියො රථිකායපි ව්‍යූහෙ’පි සිඞ‍්ඝාටකෙපි භික‍්ඛුං පස‍්සිත්‍වා පත‍්තං භූමියං නික‍්ඛිපිත්‍වා එකංසං උත‍්තරාසඞ‍්ගං කරිත්‍වා උක‍්කුටිකං නිසීදිත්‍වා අඤ‍්ජලිං පග‍්ගහෙත්‍වා ආපත‍්තිං පටිකරොන‍්ති. මනුස‍්සා උජ‍්ඣායන‍්ති ඛීයන‍්ති විපාචෙන‍්ති: ‘ජායායො ඉමා ඉමෙසං, ජාරියො ඉමා ඉමෙසං. රත‍්තිං විමානෙත්‍වා ඉදානි ඛමාපෙන‍්තී”ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “න භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛූහි භික‍්ඛුනීනං ආපත‍්ති පටිග‍්ගහෙතබ‍්බා. යො පටිගණ‍්හෙය්‍ය ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්ස. අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛුනීහි භික‍්ඛුනීනං ආපත‍්තිං පටිග‍්ගහෙතුන‍්ති.”
13. එ සමයෙහි වූ කලි මෙහෙණහු වීථියෙහි දී ද, පිරිස් රැස්වන තැනදී ද, මංසන්දියේ දී ද මහණක්හු දැක, පාත්‍රය බිමැ තබා තනිපට සිවුර එකස් කොට උත්කුටුක වැ හිඳ දොහොත් මුදුන් තබා ඇවැතට පිළියම් කෙරෙත්. (ඇවැත් දෙසත්) මිනිස්සු ‘මොහු මොවුන් ගේ බිරියෝ ය, මොහු මොවුන්ගේ සොරබිරියෝ ය. රෑ අවමන් කොට දැන් කමවති”යි ලාමක කොට කියත් නින්‍දා කරත් දොස් පතුරුවත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙ පවත් සැලකළහ. “මහණෙනි, භික්‍ෂූන්විසින් භික්‍ෂුණීන්ගේ ඇවැත් නො පිළිගතයුතු, යමෙක් පිළිගන්නේ ද ඒ මහණහට දුකුළා ඇවැත් වන්නේ ය. මෙහෙණන් විසින් මෙහෙණන් ගේ ඇවැත් පිළිගන්නට අනුදනිමි”යි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වදාළසේක.
භික‍්ඛුනියො න ජානන‍්ති: එවං ආපත‍්ති පටිග‍්ගහෙතබ‍්බා’ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛූහි භික‍්ඛුනීනං ආචික‍්ඛිතුං එවං ආපත‍්තිං පටිගණ‍්හෙය්‍යාථා”ති.
මෙසේ ඇවැත් පිළිගතයුතුයැ’යි මෙහෙණහු නො දත්හ. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙ පවත් සැලකළහ.”මහණෙනි, මහණුන් විසින් ‘මෙසේ ඇවැත් පිළිගනිවු යැ’යි මෙහෙණනට කියා දෙන්නට අනුදනිමි”යි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වදාළසේක.
14. තෙන ඛො පන සමයෙන භික‍්ඛුනීනං කම‍්මං න කරීයති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛුනීනං කම‍්මං කාතුන‍්ති.”
14. එ සමයෙහි වනාහි “මෙහෙණනට විනයකර්‍ම නො කරනු ලැබේ. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙ පවත් සැලකළහ. ”මහණෙනි, මෙහෙණනට විනයකර්‍ම කරන්නට අනුදනිමි”යි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වදාළසේක.
අථ ඛො භික‍්ඛූනං එතදහොසි. “කෙන නු ඛො භික‍්ඛුනීනං කම‍්මං කාතබ‍්බන‍්ති? භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛූහි භික‍්ඛුනීනං කම‍්මං කාතුන‍්ති.”
එ කලැ කවරකු විසින් මෙහෙණනට විනයකර්‍ම කළයුතු දැ?”යි භික්‍ෂූනට මේ සිත විය. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙ පවත් සැල කළහ. “මහණෙනි, භික්‍ෂූන් විසින් මෙහෙණනට විනයකර්‍ම කරන්නට අනුදනිමි”යි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වදාළසේක.
15. තෙන ඛො පන සමයෙන කතකම‍්මා භික‍්ඛුනියො රථිකායපි ව්‍යූහෙපි සිංඝාටකෙපි භික‍්ඛුං පස‍්සිත්‍වා පත‍්තං භූමියං නික‍්ඛිපිත්‍වා එකංසං උත‍්තරාසඞ‍්ගං කරිත්‍වා උක‍්කුටිකං නිසීදිත්‍වා අඤ‍්ජලිං පග‍්ගහෙත්‍වා ඛමාපෙන‍්ති එවං නූන කාතබ‍්බන‍්ති මඤ‍්ඤමානා. මනුස‍්සා තථෙව උජ‍්ඣායන‍්ති ඛීයන‍්ති විපාචෙන‍්ති: ‘ජායායො ඉමා ඉමෙසං ජාරියො ඉමා ඉමෙසං. රත‍්තිං විමානෙත්‍වා ඉදානි ඛමාපෙන‍්තී”ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං.
15. එ සමයෙහි වනාහි කරන ලද විනයකර්‍ම ඇති මෙහෙණහු වීථියෙහි දී ද පිරිසෙහි ද මංසන්දියෙහි ද මහණකු දැක, පාත්‍රය බිමැ තබා, තනිපට සිවුර එකස් කොට උත්කුටුක වැ හිඳ, දොහොත් මුදුන් තබා, ‘මෙසේ කළයුතු වනැ’ යි සලකන්නෝ කමවත්. මිනිස්සු පළමු සේ ම “මොහු මොවුන්ගේ බිරියෝ ය, මොහු මොවුන්ගේ සොරබිරියෝ ය, රාත්‍රියෙහි අවමන් කොට දැන් කමවති” යි ලාමක කොට කියත්, නින්‍දා කෙරෙත්, දොස් පතුරුවත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙ පවත් සැලකළාහ.
“න භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛූහි භික‍්ඛුනීනං කම‍්මං කාතබ‍්බං. යො කරෙය්‍ය ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්ස. අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛුනීහි භික‍්ඛුනීනං කම‍්මං කාතුන‍්ති.”
”මහණෙනි, මහණුන් විසින් මෙහෙණනට විනයකර්‍ම නො කළයුතු. යමෙක් කරන්නේ නම් දුකුළා ඇවැත් වන්නේ ය. මහණෙනි, මෙහෙණන් විසින් මෙහෙණනට විනයකර්‍ම කරන්නට අනුදනිමි” යි වදාළසේක.
භික‍්ඛුනියො න ජානන‍්ති: ‘එවං කම‍්මං කාතබ‍්බන‍්ති’. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛූහි භික‍්ඛුනීනං ආචික‍්ඛිතුං ‘එවං කම‍්මං කරෙය්‍යාථා’ති.
විනයකර්‍ම මෙසේ කළයුතු යැ’ යි මෙහෙණහු නො දත්හ. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට එ පවත් සැලකළහ. ”මහණෙනි, මෙසේ කර්‍ම කරව යි භික්‍ෂූන් විසින් මෙහෙණනට කියා දෙන්නට අනුදනිමි” යි වදාළසේක.
16. තෙන ඛො පන සමයෙන භික‍්ඛුනියො සඞ‍්ඝමජ‍්ඣෙ භණ‍්ඩනජාතා කලහජාතා විවාදාපන‍්නා අඤ‍්ඤමඤ‍්ඤං මුඛසත‍්තීහි විතුදන‍්තී විහරන‍්ති. න සක‍්කොන‍්ති තං අධිකරණං වූපසමෙතුං. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛූහි භික‍්ඛුනීනං අධිකරණං වූපසමෙතුන‍්ති.”
16. එ සමයෙහි වනාහි මෙහෙණහු සඟමැද හටගත් භණ්ඩන ඇත්තෝ, හටගත් කලහ ඇත්තෝ, විවාදයට බටුවෝ, උනුන් මුඛ නැමති අඩයටියෙන් උනුන් විදුමින් වෙසෙත්. ඒ අධිකරණය සන්හිඳුවන්නට නො හැකි වෙත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙ පවත් සැලකළහ. ”මහණෙනි, භික්‍ෂූන් විසින් මෙහෙණන්ගේ අධිකරණය සන්හිඳුවන්නට අනුදනිමි” යි (භාග්‍යවතුන් වහන්සේ) වදාළසේක.
17. තෙන ඛො පන සමයෙන භික්ඛූ භික‍්ඛුනීනං අධිකරණං වූපසමෙන‍්ති. තස‍්මිං ඛො පන අධිකරණෙ විනිච‍්ඡියමානෙ දිස‍්සන‍්ති භික‍්ඛුනියො කම‍්මප‍්පත‍්තායො’පි ආපත‍්තිගාමිනියොපි. භික‍්ඛුනියො එවමාහංසු: “සාධු භන‍්තෙ අය්‍යාව භික‍්ඛුනීනං කම‍්මං කරොන‍්තු අය්‍යාව භික‍්ඛුනීනං ආපත‍්තිං පටිගණ‍්හන‍්තු. එවං හි භගවතා පඤ‍්ඤත‍්තං “භික‍්ඛූහි භික‍්ඛුනීනං අධිකරණං වූපසමෙතබ‍්බන‍්ති.” භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං.
17. එ සමයෙහි මහණහු මෙහෙණන් ගේ අධිකරණ සන්හිඳුවත්, ඒ අධිකරණ විනිසනු ලබන කල්හි කර්‍මයට පැමිණියා වූ ද, ඇවැතට පැමිණියා වූ ද මෙහෙණහු දක්නා ලැබෙත්. මෙහෙණහු මෙසේ කීහ: “වහන්ස, යාච්ඤා කරම්හ. ආර්‍ය්‍යයෝ ම මෙහෙණන්ගේ ඇවැත් පිළිගනිත්වා. ‘මහණෙනි, භික්‍ෂූන් විසින් මෙහෙණන්ගේ අධිකරණය සන්හිඳුවිය යුතු’ යැ යි මෙසේ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් වදාරන ලද්දේ යැ” යි. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙ පවත් සැලකළහ.
“අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛූහි භික‍්ඛුනීනං කම‍්මං ආරොපෙත්‍වා භික‍්ඛුනීනං නිය්‍යාදෙතුං, භික‍්ඛුනීහි භික‍්ඛුනීනං කම‍්මං කාතුං. භික‍්ඛූහි භික‍්ඛුනීනං ආපත‍්තිං ආරොපෙත්‍වා භික‍්ඛුනීනං නිය්‍යාදෙතුං, භික‍්ඛුනීහි භික‍්ඛුනීනං ආපත‍්තිං පටිග‍්ගහෙතුන‍්ති”.
“මහණෙනි, භික්‍ෂූන් විසින් මෙහෙණනට විනයකර්‍මය නංවා මෙහෙණන් විසින් මෙහෙණන්ගේ විනයකර්‍මය කරන්නට මෙහෙණනට පවරන්නට ද භික්‍ෂූන් විසින් මෙහෙණනට ඇවැත් නංවා මෙහෙණන් විසින් මෙහෙණන්ගේ ඇවැත් පිළිගන්නට මෙහෙණනට පවරන්නට ද අනුදනිමි” යි වදාළසේක.
18. තෙන ඛො පන සමයෙන උප‍්පලවණ‍්ණාය භික‍්ඛුනියා අන‍්තෙවාසිනී භික්ඛුනී සත‍්ත වස‍්සානි භගවන‍්තං අනුබද‍්ධා හොති විනයං පරියාපුණන‍්ති. තස‍්සා මුට‍්ඨස‍්සතිනියා ගහිතො ගහිතො මුස‍්සති. අස‍්සොසි ඛො සා භික්ඛුනී භගවා කිර සාවත්‍ථිං ගන‍්තුකාමො’ති. අථ තස‍්සා භික‍්ඛුනියා එතදහොසි: අහං ඛො සත‍්ත වස‍්සානි භගවන‍්තං අනුබන්‍ධිං විනයං පරියාපුණන‍්තී. තස‍්සා මෙ මුට‍්ඨස‍්සතිනියා ගහිතො ගහිතො මුස‍්සති. දුක‍්කරං ඛො පන මාතුගාමෙන යාවජීවං සත්‍ථාරං අනුබන්‍ධිතුං. කථං නු ඛො මයා පටිපජ‍්ජිතබ‍්බන‍්ති? අථ ඛො සා භික්ඛුනී භික‍්ඛුනීනං එතමත්‍ථං ආරොචෙසි. භික‍්ඛුනියො භික‍්ඛූනං එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. භික්ඛූ භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛූහි භික‍්ඛුනීනං විනයං වාචෙතුන‍්ති.”
18. එසමයෙහි වනාහි උපුල්වන් මෙහෙණගේ අතැවැසි මෙහෙණක් විනය පුහුණු කරන්නී සත් වසක් භාග්‍යවතුන් වහන්සේ පසුපස ගියා ය. නටුවා වූ සිහි ඇති ඇය විසින් උගත් උගත් දෑ නැසෙයි (සිහි නැති ව යෙයි) භාග්‍යවතුන් වහන්සේ සැවැත් නුවරට වඩිනු කැමැතිසේකැ යි ඕ ඇසුවා ය. (ඇයට අසන්නට ලැබිණ). එවිට එ මෙහෙණට මෙ සිත විය. “මම් වූ කලි විනය උගන්නිම් සත් වසක් භාග්‍යවතුන් වහන්සේ පසුපස ගියෙමි. නටුවා වූ සිහි ඇති ඒ මා උගත් උගත් දෑ නැසෙයි (සිහි නැති ව යෙයි). මාගමක විසින් යව්දිව් ශාස්තෘන් වහන්සේ පසුපස යනු දුෂ්කර ය. කෙසේ නම් මා විසින් පිළිපැද්දයුතු දැ” යි ඉක්බිති ඒ මෙහෙණ මෙහෙණනට මෙ පවත් සැලකළාය, මෙහෙණහු මහණුනට එ පවත් සැලකළහ. මහණහු භාග්‍යවතුන් වහන්සේට එ පවත් දැන්නුහ. “මහණෙනි, භික්‍ෂූන්විසින් මෙහෙණනට විනය කියවන්නට (උගන්වන්නට) අනුදනිමි” යි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වදාළසේක.
පඨම භාණවාරං.
පළමු බණවර යි.
19. අථ ඛො භගවා වෙසාලියං යථාභිරන‍්තං විහරිත්‍වා යෙන සාවත්‍ථි තෙන චාරිකං පක‍්කාමි. අනුපුබ‍්බෙන චාරිකං චරමානො යෙන සාවත්‍ථි තදවසරි. තත්‍ර සුදං භගවා සාවත්‍ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ‍්ඩිකස‍්ස ආරාමෙ.
19. එ කලැ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසල් පුරැ කැමැති තාක් වැසැ සැවැත් නුවර බලා සැරි සරා වැඩිසේක. පිළිවෙළින් සැරි සරා වඩනාසේක්. සැවැත්නුවරට පැමිණ වදාළසේක. භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ඒ සැවැත් නුවර දෙව්රම් නම් වූ අනේපිඬු සිටුහුගේ අරමැ වැඩ වසනසේක.
20. තෙන ඛො පන සමයෙන ඡබ‍්බග‍්ගියා භික්ඛූ භික‍්ඛුනියො කද‍්දමොදකෙන ඔසිඤ‍්චන‍්ති ‘අප‍්පෙවනාම අම‍්හෙසු සාරජ‍්ජෙය්‍යුන‍්ති.’ භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “න භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛුනා භික‍්ඛුනියො කද‍්දමොදකෙන ඔසිඤ‍්චිතබ‍්බා. යො ඔසිඤ‍්චෙය්‍ය ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්ස. අනුජානාමි. භික‍්ඛවෙ තස‍්ස භික‍්ඛුනො දණ‍්ඩකම‍්මං කාතුන‍්ති.”
20. එ සමයෙහි වනාහි සවැගි මහණහු “අප කෙරෙහි මොවුන් ඇලෙතොත් මැනැවැ” යි සිතා මෙහෙණනට මඩදිය ඉසිත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙ පවත් සැලකළහ. ”මහණෙනි, මහණහු විසින් මෙහෙණනට මඩදිය ආදිය නො ඉස්සැයුතු. යමෙක් ඉස්නේ ද ඔහුට දුකුළා ඇවැත් වන්නේ ය. මහණෙනි, ඒ මහණහට දඬුවම් කරන්නට අනුදනිමි” යි වදාළසේක.
අථ ඛො භික‍්ඛූනං එතදහොසි: ‘කින‍්නු ඛො දණ‍්ඩකම‍්මං කාතබ‍්බන‍්ති.’ භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අවන්‍දියො සො භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛු භික‍්ඛුනිසඞ‍්ඝෙන කාතබ‍්බො”ති.
එ කලැ මහණුනට මේ සිත විය: ‘කිනම් දඬුවමක් කළයුතු දැ?’ යි භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙ පවත් සැලකළහ. ”මහණෙනි, ඒ මහණහු භික්‍ෂුණී සංඝයා විසින් නො වැන්දයුත්තෙක් කළයුතු යැ” යි වදාළසේක.
21. තෙන ඛො පන සමයෙන ඡබ‍්බග‍්ගියා භික්ඛූ කායං විවරිත්‍වා භික‍්ඛුනීනං දස‍්සෙන‍්ති -පෙ- ඌරුං විවරිත්‍වා භික‍්ඛුනීනං දස‍්සෙන‍්ති, අඞ‍්ගජාතං විවරිත්‍වා භික‍්ඛුනීනං දස‍්සෙන‍්ති, භික‍්ඛුනියො ඔභාසෙන‍්ති, භික‍්ඛුනීහි සද‍්ධිං සම‍්පයොජෙන‍්ති ‘අප‍්පෙවනාම අම‍්හෙසු සාරජ‍්ජෙය්‍යුන‍්ති.’ භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං.
21. එ සමයෙහි සවැගි මහණහු ‘මොවුන් අප කෙරෙහි ඇලුණොත් මැනැවැ’ යි සිතා සිය කය විවෘත කොට මෙහෙණනට දක්වත්, කළවය විවෘත කොට මෙහෙණනට දක්වත්, අංගජාතය විවෘත කොට මෙහෙණනට දක්වත්, මෙහෙණනට මෛථූනධර්ම නිඃශ්‍රිත වචන කියත්, මෙහෙණන් හා සමඟ (පුරුෂයන් අසද්ධර්‍මයෙන්) යොදවත්, භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙ පවත් සැලකළහ.
“න භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛුනා කායො විවරිත්‍වා භික‍්ඛුනීනං දස‍්සෙතබ‍්බො. න ඌරු විවරිත්‍වා භික‍්ඛුනීනං දස‍්සෙතබ‍්බො. න අඞ‍්ගජාතං විවරිත්‍වා භික‍්ඛුනීනං දස‍්සෙතබ‍්බං. න භික‍්ඛුනියො ඔභාසෙතබ‍්බා. න භික‍්ඛුනීහි සද‍්ධිං සම‍්පයොජෙතබ‍්බං යො සම‍්පයොජෙය්‍ය ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්ස. අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ තස‍්ස භික‍්ඛුනො දණ‍්ඩකම‍්මං කාතුන‍්ති.”
“මහණෙනි, මහණහු විසින් කය විවර කොට මෙහෙණනට නො දැක්වියයුතු, කළව විවර කොට මෙහෙණනට නො දැක්වියැයුතු, අඞ්ගජාතය විවර කොට මෙහෙණනට නො දැක්වියැයුතු, මෙහෙණනට මෙවුන්දම් නිසි බස් නො කියැයුතු, මෙහෙණන් හා අනුන් නො යෙදැවියැයුතු, යමෙක් එසේ යොදවන්නේ ද ඔහුට දුකුළා ඇවැත් වන්නේ යැ මහණෙනි, ඒ මහණහට දඬුවම් කරන්නට අනුදනිමි” යි වදාළසේක.
අථ ඛො භික‍්ඛූනං එතදහොසි කින‍්නු ඛො දණ‍්ඩකම‍්මං කාතබ‍්බන‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අවන්‍දියො සො භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛු භික‍්ඛුනිසඞ‍්ඝෙන කාතබ‍්බොති.”
“කවර නම් දඬුවමක් කළයුතු ද?” යි භික්‍ෂුනට මේ සිත විය. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙ පවත් සැලකළහ. “මහණෙනි, ඒ මහණ භික්‍ෂුණි සංඝයා විසින් නො වැන්දයුත්තෙක් කළ යුතු යැ” යි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වදාළසේක:
22. තෙන ඛො පන සමයෙන ඡබ‍්බග‍්ගියා භික‍්ඛුනියො භික්ඛූ කද‍්දමොදකෙන ඔසිඤ‍්චන‍්ති ‘අප‍්පෙවනාම අම‍්හෙසු සාරජ‍්ජෙය්‍යුන‍්ති.’ භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. න භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛුනියා භික‍්ඛු කද‍්දමොදකෙන ඔසිඤ‍්චිතබ‍්බො. යා ඔසිඤ‍්චෙය්‍ය ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්ස. අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ තස‍්සා භික‍්ඛුනියා දණ‍්ඩකම‍්මං කාතුන‍්ති.”
22. එ සමයෙහි වනාහි සවැගි මෙහෙණෝ “මොවුන් අප කෙරෙහි ඇලෙතොත් මැනැවැ’ යි සිතා මහණුනට මඩදිය ඉසිත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙ පවත් සැලකළහ. ”මහණෙනි, මෙහෙණක විසින් මහණෙක් මඩදියෙන් නො ඉස්සැයුතු, යම් මෙහෙණක් ඉස්නී ද ඇයට දුකුළා ඇවැත් වන්නේ ය, මහණෙනි, ඇයට දඬුවම් කළයුතු යැ” යි වදාළෙස්ක.
අථ ඛො භික‍්ඛූනං එතදහොසි “කින‍්නු ඛො දණ‍්ඩකම‍්මං කාතබ‍්බන‍්ති.” භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ ආවරණං කාතුන‍්ති.”
‘කිනම් දඬුවමක් කළයුතු දැ?’ යි භික්‍ෂූනට මේ සිත විය. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙ පවත් සැලකළහ. “මහණෙනි, ආවරණ කරන්නට (වෙහෙරට පිවිසීම වළක්වන්නට) අනුදනිමි” යි වදාළසේක.
ආවරණෙ කතෙ න ආදියන‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ ඔවාදං ඨපෙතුන‍්ති.”
ආවරණය කළ කලැ එය නො ගනිත් (නො සලකත්). භාග්‍යවතුන් වහන්සේට එ පවත් සැලකළහ. “මහණෙනි, අවවාදය තබන්නට (අවවාද කිරීම අත්හරනට) අනුදනිමි” යි වදාළසේක.
23. තෙන ඛො පන සමයෙන ඡබ‍්බග‍්ගියා භික‍්ඛුනියො කායං විවරිත්‍වා භික‍්ඛූනං දස‍්සෙන‍්ති. ථනං විවරිත්‍වා භික‍්ඛූනං දස‍්සෙන‍්ති. ඌරුං විවරිත්‍වා භික‍්ඛූනං දස‍්සෙන‍්ති. අඞ‍්ගජාතං විවරිත්‍වා භික‍්ඛූනං දස‍්සෙන‍්ති. භික්ඛූ ඔභාසෙන‍්ති. භික‍්ඛූහි සද‍්ධිං සම‍්පයොජෙන‍්ති. “අප‍්පෙවනාම අම‍්හෙසු සාරජ‍්ජෙය්‍යුන‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “න භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛුනියා කායො විවරිත්‍වා භික‍්ඛූනං දස‍්සෙතබ‍්බො, න ථනං විවරිත්‍වා භික‍්ඛූනං දස‍්සෙතබ‍්බං, න ඌරු විවරිත්‍වා භික‍්ඛූනං දස‍්සෙතබ‍්බො, න අඞ‍්ගජාතං විවරිත්‍වා භික‍්ඛූනං දස‍්සෙතබ‍්බං, න භික්ඛූ ඔභාසිතබ‍්බා, න භික‍්ඛූහි සද‍්ධිං සම‍්පයොජෙතබ‍්බං. යා සම‍්පයොජෙය්‍ය ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්ස. අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ තස‍්සා භික‍්ඛුනියා දණ‍්ඩකම‍්මං කාතුන‍්ති.
23. එ සමයෙහි සැවැගි මෙහෙණහු මොවුන් අප කෙරෙහි ඇලෙතොත් මැනවැ යි ‘මොහු අප කෙරෙහි ඇලෙන්නාහු නම් මැනැවැ’යි සිතා මහණුනට කය විවර කොට දක්වත්, මහණුනට තන විවරා දක්වත්, මහණුනට කළව විවර කොට දක්වත්, මහණුනට අඞ්ගජාතය විවර කොට දක්වත්, මහණුනට මෛථුනධර්‍ම නිශ්‍රිත වචන කියත්, මෙහෙණන් මහණුන් හා යොදවත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙ පවත් සැලකළහ. “මහණෙනි, මෙහෙණ විසින් භික්‍ෂුනට කය විවරකොට නො දැක්වියැයුතු, තන විවර කොට නො දැක්වියැයුතු, කළව විවර කොට භික්‍ෂුනට නො දැක්වියැයුතු, අඞ්ගජාතය විවර කොට නො දැක්වියැයුතු, භික්‍ෂුනට මෙවුන් දම් නිසි බස් නො බිණියැයුතු ස්ත්‍රීන් මහණුන් හා නො ගැළපියැයුතු. යම් මෙහෙණක් ස්ත්‍රීන් මහණුන් හා ගළපන්නී නම් ඇයට දුකුළා ඇවැත් වන්නේ ය. මහණෙනි, ඒ මෙහෙණට දඬුවම් කරන්නට අනුදනිමි” යි වදාළසේක.
අථ ඛො භික‍්ඛූනං එතදහොසි ‘කින‍්නු ඛො දණ‍්ඩකම‍්මං කාතබ‍්බන‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ ආවරණං කාතුන‍්ති. ආවරණෙ කතෙ න ආදියන‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ ඔවාදං ඨපෙතුන‍්ති.”
එ කල ‘කවර නම් දඬුවමක් කළයුතු ද?’ යි මහණුනට මෙ සිත විය. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙ පවත් සැලකළහ. ”මහණෙනි, ආවරණ කරන්ට අනුදනිමි” යි වදාළසේක. ආවරණ කළ කල්හි නො පිළිගනිත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙ පවත් සැලකළහ. ”මහණෙනි, අවවාද තබන්නට (ඔවා දීම අත්හරින්ට) අනුදනිමි” වදාළසේක.
අථ ඛො භික‍්ඛූනං එතදහොසි ‘කප‍්පති නු ඛො ඔවාදඨපිතාය භික‍්ඛුනියා සද‍්ධිං උපොසථං කාතුං න නු ඛො කප‍්පතී”ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “න භික‍්ඛවෙ ඔවාදට‍්ඨපිතාය භික‍්ඛුනියා සද‍්ධිං උපොසථො කාතබ‍්බො යාව න තං අධිකරණං වූපසන‍්තං හොතී”ති.
එ කලැ “තබන ලද අවවාද ඇති මෙහෙණ හා පොහෝ කරන්නට කැප වේ ද නො වේ ද?” යි භික්‍ෂුනට මෙ සිත විය. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙ පවත් සැලකළාහ. “මහණෙනි, ඒ අධිකරණය සන්හිඳෙන තෙක් තබන ලද අවවාද ඇති මෙහෙණක හා පොහෝ නො කළයුතු යැ” යි වදාළසේක.
24. තෙන ඛො පන සමයෙන ආයස‍්මා උදායී ඔවාදං ඨපෙත්‍වා චාරිකං පක‍්කාමි. භික‍්ඛුනියො උජ‍්ඣායන‍්ති ඛීයන‍්ති විපාචෙන‍්ති: “කථං හි නාම අය්‍යො උදායී ඔවාදං ඨපෙත්‍වා චාරිකං පක‍්කමිස‍්සතී?ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “න භික‍්ඛවෙ ඔවාදං ඨපෙත්‍වා චාරිකා පක‍්කමිතබ‍්බා යො පක‍්කමෙය්‍ය ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්සා”ති.
24. එ සමයෙහි වූ කලි උදායී තෙරණුවෝ අවවාද තබා සැරිසරා වැඩියහ. “කෙසේ නම් උදායී ආර්‍ය්‍යයන් වහන්සේ අවවාද තබා සැරිසරා වඩනාසේක් දැ?” යි. මෙහෙණහු ලාමක කොට කියත්, දොස් නඟත්, අගුණ පතුරුවත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙ පවත් සැලකළහ “මහණෙනි, අවවාද තබා චාරිකා නො කළයුතු. යමෙක් සැරිසරා යන්නේ ද ඔහුට දුකුළා ඇවැත් වන්නේ යැ” යි වදාළසේක.
25. තෙන ඛො පන සමයෙන බාලා අව්‍යත‍්තා ඔවාදං ඨපෙන‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “න භික‍්ඛවෙ බාලෙන අව්‍යත‍්තෙන ඔවාදො ඨපෙතබ‍්බො. යො ඨපෙය්‍ය ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්සාති.
25. එ සමයෙහි අඥාන වූ අව්‍යක්ත වූ මහණහු (මෙහෙණනට) අවවාද තබත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙ පවත් සැලකළහ. ”මහණෙනි, අඥාන වූ අව්‍යක්ත වූ මහණහු විසින් (මෙහෙණනට) අවවාද නො තැබියැයුතු. යමෙක් තබන්නේ ද ඔහුට දුකුළා ඇවැත් වන්නේ යැ” යි වදාළසේක.
26. තෙන ඛො පන සමයෙන භික්ඛූ අවත්‍ථුස‍්මිං අකාරණෙ ඔවාදං ඨපෙන‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “න භික‍්ඛවෙ අවත්‍ථුස‍්මිං අකාරණෙ ඔවාදො ඨපෙතබ‍්බො. යො ඨපෙය්‍ය ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්සා”ති.
26. එ සමයෙහි මහණහු අවස්තුයෙහි අකාරණයෙහි (මෙහෙණනට) අවවාද තබත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙ පවත් සැලකළාහ. “මහණෙනි, අවස්තුයෙහි අකාරණයෙහි අවවාද නො තැබියැයුතු වේ. යමෙක් එසේ අවවාද තබන්නේ නම් ඔහුට දුකුළා ඇවැත් වන්නේ යැ” යි වදාළසේක.
27. තෙන ඛො පන සමයෙන භික්ඛූ ඔවාදං ඨපෙත්‍වා විනිච‍්ඡයං න දෙන‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “න භික‍්ඛවෙ ඔවාදං ඨපෙත්‍වා විනිච‍්ඡයො න දාතබ‍්බො. යො න දදෙය්‍ය ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්සා”ති.
27. එ සමයෙහි මහණහු (මෙහෙණනට) අවවාද තබා, විනිශ්චය නො දෙත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙ පවත් සැල කළාහ. ”මහණෙනි, අවවාද තබා විනිශ්චය නො දියැයුතු නො වේ. යමෙක් විනිශ්චය නො දෙන්නේ ද ඔහුට දුකුළා ඇවැත් වන්නේ යැ” යි වදාළසේක.
28. තෙන ඛො පන සමයෙන භික‍්ඛුනියො ඔවාදං න ගච‍්ඡන‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං: “න භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛුනියා ඔවාදො න ගන‍්තබ‍්බො. යා න ගච‍්ඡෙය්‍ය යථාධම‍්මො කාරෙතබ‍්බො”ති.
28. එ සමයෙහි වනාහි මෙහෙණහු අවවාද ලබනු සඳහා නො යෙත්, භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙ පවත් සැලකළහ. ”මහණෙනි, මෙහෙණ විසින් අවවාද ලබනු (පිණිස) නො ම නො යෑ යුතු. යම් මෙහෙණක් නො යන්නී ද ඇයට ධර්‍මය වූ පරිදි දඬුවම් කළයුතු” යැ යි වදාළසේක.
29. තෙන ඛො පන සමයෙන සබ‍්බො භික‍්ඛුනීසඞ‍්ඝො ඔවාදං ගච‍්ඡති. මනුස‍්සා උජ‍්ඣායන‍්ති ඛීයන‍්ති විපාචෙන‍්ති: “ජායායො ඉමා ඉමෙසං, ජාරියො ඉමා ඉමෙසං, ඉදානි ඉමා ඉමෙහි සද‍්ධිං අභිරමිස‍්සන‍්තී”ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “න භික‍්ඛවෙ සබ‍්බෙන භික‍්ඛුනිසඞ‍්ඝෙන ඔවාදො ගන‍්තබ‍්බො. ගච‍්ඡෙය්‍ය චෙ ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්ස. අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ චතූහි පඤ‍්චහි භික‍්ඛුනීහි ඔවාදං ගන‍්තුන‍්ති.
29. එ සමයෙහි සියලු භික්‍ෂුණි සංඝ තෙම අවවාද ලබනුවට යෙයි. මිනිස්සු “මොහු මොවුන්ගේ බිරියෝ ය, මොහු මොවුන්ගේ සොර බිරියෝ ය දැන් මොහු මොවුන් හා කාමාස්වාදයෙහි ඇලෙන්නාහ” යි ලාමක කොට කියත්, නින්‍දා කෙරෙත්, නුගුණ පතුරුවත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙ පවත් සැලකළාහ. ”මහණෙනි, සියලු භික්‍ෂුණි සංඝයා අවවාද ලබනුව නො යෑයුතු, ඉදින් යන්නේ නම් දුකුළා ඇවැත් වන්නේ ය, මහණෙනි, සතර නමක් හෝ පස් නමක් මෙහෙණන් විසින් අවවාද ලබනුවට යන්නට අනුදනිමි” යි වදාළසේක.
30. තෙන ඛො පන සමයෙන චතස‍්සො පඤ‍්ච භික‍්ඛුනියො ඔවාදං ගච‍්ඡන‍්ති. මනුස‍්සා තථෙව උජ‍්ඣායන‍්ති ඛීයන‍්ති විපාචෙන‍්ති ‘ජායායො ඉමා ඉමෙසං, ජාරියො ඉමා ඉමෙසං, ඉදානි ඉමා ඉමෙහි සද‍්ධිං අභිරමිස‍්සන‍්තී’ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “න භික‍්ඛවෙ චතූහි පඤ‍්චහි භික‍්ඛුනීහි ඔවාදො ගන‍්තබ‍්බො. ගච‍්ඡෙය්‍යුං චෙ ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්ස. අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ ද‍්වෙ තිස‍්සො භික‍්ඛුනියො ඔවාදං ගන‍්තුං එකං භික‍්ඛුං උපසඞ‍්කමිත්‍වා එකංසං උත‍්තරාසඞ‍්ගං කරිත්‍වා පාදෙ වන්‍දිත්‍වා උක‍්කුටිකං නිසීදිත්‍වා අඤ‍්ජලිම‍්පග‍්ගහෙත්‍වා එවමස‍්ස වචනීයො භික‍්ඛුනීසඞ‍්ඝො අය්‍ය, භික‍්ඛුසඞ‍්ඝස‍්ස පාදෙ වන්‍දති ඔවාදූපසඞ‍්කමනඤ‍්ච යාචති. ලභතු කිර අය්‍ය, භික්ඛුනී සඞ‍්ඝො ඔවාදූපසඞ‍්කමනන‍්ති.
30. එ සමයෙහි මෙහෙණහු සතර දෙනෙක් පස් දෙනෙක් අවවාද ලබනු පිණිස යෙත්. මිනිස්සු “මොහු මේ මහණුන්ගේ බිරියෝ ය, මොහු මේ මහණුන්ගේ සොර අඹුවෝ ය. දැන් මොහු මේ මහණුන් හා කාමාස්වාදයෙහි ඇලෙන්නෝ යැ” යි පළමු සේ ම ලාමක කොට කියත්, නින්‍දා කෙරෙත්, දොස් පතුරුවත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙ පවත් සැලකළහ. ”මහණෙනි, මෙහෙණන් සතර දෙනකුන් පස් දෙනකුන් අවවාද ලබනුවට නො යා යුතු. එසේ යන්නාහු වෙත් නම් ඔවුනට දුකුළා ඇවැත් වන්නේ ය. මෙහෙණන් දෙ නමක් තුන් නමක් අවවාද පිණිස යන්නට අනුදනිමි. එක් මහණකු කරා එළැඹ, තනිපට සිවුර එකස් කොට (පෙරෙවැ) පා වැඳ, උත්කුටුක වැ හිඳ, දොහොත් මුදුන් තබා, “‘ආර්‍ය්‍යන් වහන්ස, භික්‍ෂුණි සංඝ තෙම භික්‍ෂූ සංඝයා පා වඳී. අවවාද ලබනුවට එළැඹීම ද යදී. ආර්‍ය්‍යයන් වහන්ස, භික්‍ෂුණි සංඝ තෙම අවවාද ලබනු සඳහා එළැඹීම ලබාවා” යි. මෙසේ කියැයුතු වන්නේ ය.
තෙන භික‍්ඛුනා පාතිමොක‍්ඛුද‍්දෙසකො භික‍්ඛු උපසඞ‍්කමිත්‍වා එවමස‍්ස වචනීයො: ‘භික්ඛුනී සඞ‍්ඝො භන‍්තෙ භික‍්ඛුසඞ‍්ඝස‍්ස පාදෙ වන්‍දති ඔවාදූපසඞ‍්කමනඤ‍්ච යාචති. ලභතු කිර භන‍්තෙ භික්ඛුනී සඞ‍්ඝො ඔවාදූපසඞ‍්කමනන‍්ති.’ පාතිමොක‍්ඛුද‍්දෙසකෙන වත‍්තබ‍්බො. “අත්‍ථි කොචි භික‍්ඛු භික‍්ඛුනොවාදකො සම‍්මතො”ති. සචෙ හොති කොචි භික‍්ඛු භික‍්ඛුනොවාදකො සම‍්මතො පාතිමොක‍්ඛුද‍්දෙසකෙන වත‍්තබ‍්බො: “ඉත්‍ථන‍්නාමො භික‍්ඛු භික‍්ඛුනොවාදකො සම‍්මතො. තං භික‍්ඛුනීසඞ‍්ඝො උපසඞ‍්කමතූ”ති. සචෙ න හොති කොචි භික‍්ඛු භික‍්ඛුනොවාදකො සම‍්මතො පාතිමොක‍්ඛුද‍්දෙසකෙන වත‍්තබ‍්බො: කො ආයස‍්මා උස‍්සහති භික‍්ඛුනියො ඔවදිතුන‍්ති?
ඒ මහණහු විසින් පාමොක් උදෙසන මහණකු කරා එළැඹ “වහන්ස, භික්‍ෂුණී සංඝ තෙම සඞ්ඝයාගේ පා වඳී. අවවාද සඳහා එළැඹීම ද යදි. වහන්ස, භික්‍ෂුණි සඞ්ඝ තෙම අවවාද පිණිස එළැඹීම ද ලබාවා” යි මෙසේ කියැයුතු. පාමොක් උදෙසුවා විසින් “මෙහෙණනට අවවාද කරන්නකු වශයෙන් සඞ්ඝ සම්මත වූ මහණෙක් ඇද්ද?” පිළිවිසියැයුතු. ඉදින් මෙහෙණනට අවවාද කරන්නකු වශයෙන් සම්මත කිසියම් මහණෙක් වී නම්, පාමොක් උදෙසුවා විසින් “මෙ නම් මහණ භික්ඛුනෝවාදක විසින් සම්මත යැ. ඔහු කරා භික්‍ෂුණීසඞ්ඝයා එළැඹේවා” යි කියැයුතු, ඉදින් භික්ක්ඛුනොවාදක සම්මතිය ලත් කිසිදු මහණෙක් නො වී නම් පාමොක් උදෙසුවා විසින් “කවර නම් ආයුෂ්මත් කෙනෙක් මෙහෙණනට අවවාද කරන්නට සමත් වෙත් දැ?” යි විචාළයුතු.
සචෙ කොචි උස‍්සහති භික‍්ඛුනියො ඔවදිතුං, සො ච හොති අට‍්ඨහඞ‍්ගෙහි සමන‍්නාගතො සම‍්මන‍්නිත්‍වා වත‍්තබ‍්බො: “ඉත්‍ථන‍්නාමො භික‍්ඛු භික‍්ඛුනොවාදකො සම‍්මතො. තං භික‍්ඛුනීසඞ‍්ඝො උපසඞ‍්කමතූ’ති. සචෙ න කොචි උස‍්සහති භික‍්ඛුනියො ඔවදිතුං පාතිමොක‍්ඛුද‍්දෙසකෙන වත‍්තබ‍්බො: නත්‍ථි කොචි භික‍්ඛු භික‍්ඛුනොවාදකො සම‍්මතො. පාසාදිකෙන භික්ඛුනී සඞ‍්ඝො සම‍්පාදෙතූ”ති.
ඉදින් කිසි මහණෙක් මෙහෙණනට ඔවා දෙන්නට සමත් වන්නේ නම් හේ අටඟින් සමන්‍විත වී නම්, ඔහු සම්මත කොට, “මෙනම් මහණ භික්ඛුනෝවාදක විසින් සම්මත යැ. ඔබ කරා භික්‍ෂූණිසඞ්ඝ තෙමේ එළැඹේවා” යි කියැයුතු. ඉදින් කිසි දු මහණෙක් මෙහෙණනට ඔවා දෙන්නට සමත් නො වී නම්, “භික්ඛුනෝවාදක” යැ යි සම්මත කිසි දු මහණෙක් මෙහි නැත, භික්‍ෂූණිසඞ්ඝ තෙමේ ප්‍රසාද එළවන ගුණයෙන් එය සම්පාදනය කෙරේවා” යි කියැයුතු.
31. තෙන ඛො පන සමයෙන භික්ඛූ ඔවාදං න ගණ‍්හන‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. ‘න භික‍්ඛවෙ ඔවාදො න ගහෙතබ‍්බො යො න ගණ‍්හෙය්‍ය ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්සා’ති.
31. එ සමයෙහි මහණහු භික්ඛුනෝවාදක සම්මති නො පිළිගනිත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට එ පවත් සැලකළහ. ”මහණෙනි, අවවාදක සම්මතිය නො පිළිගතයුතු නො වේ. යමෙක් නො පිළිගන්නේ ද ඔහුට දුකුළා ඇවැත් වන්නේ” යැ යි වදාළසේක.
තෙන ඛො පන සමයෙන අඤ‍්ඤතරො භික‍්ඛු බාලො හොති. තං භික‍්ඛුනියො උපසඞ‍්කමිත්‍වා එතදවොචුං: ඔවාදං අය්‍ය ගණ‍්හාහී’ති .
එ සමයෙහි එක්තරා අව්‍යක්ත මහණෙක් වෙයි. ඔහු කරා මෙහෙණහු එළඹ “ආර්‍ය්‍යන් වහන්ස, භික්ඛුනෝවාදය පිළිගත මැනැවි” යි කීහ.
“අහං හි භගිනි බාලො. කථාහං ඔවාදං ගණ‍්හාමී”ති. ගණ‍්හාහය්‍ය ඔවාදං. එවං හි භගවතා පඤ‍්ඤත‍්තං භික‍්ඛූහි භික‍්ඛුනීනං ඔවාදො ගහෙතබ‍්බො’ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ ඨපෙත්‍වා බාලං අවසෙසෙහි ඔවාදං ගහෙතුන‍්ති”.
“බිහිනිය, මම් නොදන්නෙකිමි, මම් කෙසේ නම් අවවාදක සම්මතිය පිළිගනිම් දැ?” යි කී ය. “ආර්‍ය්‍යන් වහන්ස, අවවාදක සම්මතිය පිළිගන්න. භික්‍ෂූන් විසින් මෙහෙණනට අවවාද කිරීමේ සම්මතිය පිළිගතයුතු යැ” යි මෙසේ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් පනවන ලදැ’ යි. ඕ කීවා ය. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙ පවත් සැලකළහ. “මහණෙනි, අව්‍යක්තයා හැර සෙසු භික්‍ෂූන් විසින් භික්බුනෝවාදක සම්මතිය පිළිගන්නට අනුදනිමි” යි වදාළසේක.
32. තෙන ඛො පන සමයෙන අඤ‍්ඤතරො භික‍්ඛු ගිලානො හොති. තං භික‍්ඛුනියො උපසඞ‍්කමිත්‍වා එතදවොචුං “ඔවාදං අය්‍ය ගණ‍්හාහී”ති. “අහං හි භගිනි ගිලානො. කථාහං ඔවාදං ගණ‍්හාමී”ති. “ගණ‍්හාහය්‍ය ඔවාදං. එවං හි භගවතා පඤ‍්ඤත‍්තං: ඨපෙත්‍වා බාලං අවසෙසෙහි ඔවාදො ගහෙතබ‍්බො”ති.
32. එ සමයෙහි එක්තරා මහණෙක් ගිලන් වේ. මෙහෙණහු ඔහු කරා එළඹ, “ආර්‍ය්‍යයන් වහන්ස, භික්ඛුනෝවාදක සම්මතිය පිළිගන්නැ” යි කීහ. “බිහිනියෙනි, මම් ගිලන්මි. කෙසේ මම් අවවාදක සම්මතිය පිළිගනිම් දැ?” යි හේ කිව, “ආර්‍ය්‍යයන් වහන්ස, අවවාදක සම්මතිය පිළිගන්න. ‘අව්‍යක්තයා හැර සෙස්සවුන් විසින් අවවාදක සම්මතිය පිළිගතයුතු යැ” යි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් පනවන ලද” යි කීහ.
භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ ඨපෙත්‍වා බාලං ඨපෙත්‍වා ගිලානං අවසෙසෙහි ඔවාදං ගහෙතුන‍්ති”.
භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙ පවත් සැලකළාහ. “මහණෙනි, අව්‍යක්තයා ද ගිලනා ද හැර සෙස්සන් විසින් අවවාද සම්මතිය පිළිගන්නට අනුදනිමි” යි වදාළසේක.
33. තෙන ඛො පන සමයෙන අඤ‍්ඤතරො භික‍්ඛු ගමිකො හොති. තං භික‍්ඛුනියො උපසඞ‍්කමිත්‍වා එතදවොචුං: “ඔවාදං අය්‍ය ගණ‍්හාහී”ති. “අහං හි භගිනි, ගමිකො. කථාහං ඔවාදං ගණ‍්හාමී”ති “ගණ‍්හාහය්‍ය ඔවාදං. එවං හි භගවතා පඤ‍්ඤත‍්තං: ඨපෙත්‍වා බාලං ඨපෙත්‍වා ගිලානං අවසෙසෙහි ඔවාදො ගහෙතබ‍්බො”ති.
33. එසමයෙහි එක්තරා මහණෙක් ගමනෙක යෙදුණේ විය: මෙහෙණහු ඔහු වෙත එළඹ, “ආර්‍ය්‍යන් වහන්ස, භික්ඛුනෝවාද සම්මතිය පිළිගන්නැ” යි කීහ. “නැගැණියනි, මම් ගමිකයෙමි. එ හෙයින් කෙසේ නම්, මෙහෙණනට අවවාද කිරීමේ කාර්‍ය්‍යය බාරගනිම් දැ?” හේ කී ය. “ආර්‍ය්‍යයන් වහන්ස, අවවාදක සම්මතිය පිළිගත මැනැව, අව්‍යක්තයා ද ගිලනා ද හැර සෙස්සන් විසින් අවවාදක සම්මතිය පිළිගතයුතු යැ’යි මෙසේ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් පනවනලද” යි කීහ.
භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ ඨපෙත්‍වා බාලං ඨපෙත්‍වා ගිලානං ඨපෙත්‍වා ගමිකං අවසෙසෙහි ඔවාදං ගහෙතුන‍්ති”.
භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙ පවත් සැලකළහ. “මහණෙනි, අව්‍යක්තයා ද ගිලනා ද ගමිකයා ද හැර සෙස්සන් විසින් අවවාදක සම්මතිය පිළිගතයුතු යැ” යි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වදාළසේක.
34. තෙන ඛො පන සමයෙන අඤ‍්ඤතරො භික‍්ඛු අරඤ‍්ඤෙ විහරති. තං භික‍්ඛුනියො උපසඞ‍්කමිත්‍වා එතදවොචුං “ඔවාදං අය්‍ය, ගණ‍්හාහී”ති. “අහං හි භගිනි, අරඤ‍්ඤෙ විහරාමි කථාහං ඔවාදං ගණ‍්හාමී”ති. “ගණ‍්හාහය්‍ය ඔවාදං එවං හි භගවතා පඤ‍්ඤත‍්තං: ඨපෙත්‍වා බාලං ඨපෙත්‍වා ගිලානං ඨපෙත්‍වා ගමිකං අවසෙසෙහි ඔවාදො ගහෙතබ‍්බො”ති.
34. එ සමයෙහි එක්තරා මහණෙක් වෙනෙහි වෙසෙයි. මෙහෙණහු ඔහු කරා එළඹ, “ආර්‍ය්‍යන් වහන්ස, අවවාදක සම්මතිය පිළිගන්නැ” යි කීහ. “බුහුනැණියනි, මම් වෙනෙහි වෙසෙමි. කෙසේ නම් අවවාදක සම්මතිය පිළිගනිම් දැ?” යි හේ කිව. “ආර්‍ය්‍යයන් වහන්ස, අවවාදක සම්මතිය පිළිගන්නැ. ‘අව්‍යක්තයා ද ගිලනා ද ගමිකයා ද හැර සෙස්සන් විසින් අවවාදක සම්මතිය පිළිගතයුතු’ යැ යි මෙසේ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් පනවන ලද”යි මෙහෙණහු කීහ.
භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ ආරඤ‍්ඤකෙන භික‍්ඛුනා ඔවාදං ගහෙතුං සංකෙතඤ‍්ච කාතුං අත්‍ර පටිහරිස‍්සාමී”ති.
භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙ පවත් සැලකළහ. “මහණෙනි, වනවැසි මහණ විසින් භික්ඛුනෝවාදක සම්මතිය පිළිගන්නට ද අසෝ තැන දී අවවාද කරන්නෙමි යි මෙ තැන දී අවවාද කරන්නෙමි යි, අවවාද කරන තැන පිළිබඳ සංකෙතයක් කරන්නට ද අනුදනිමි” යි වදාළසේක.
35. තෙන ඛො පන සමයෙන භික්ඛූ ඔවාදං ගහෙත්‍වා න ආරොචෙන‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “න භික‍්ඛවෙ ඔවාදො න ආරොචෙතබ‍්බො. යො න ආරොචෙය්‍ය ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්සා”ති.
35. එසමයෙහි භික්‍ෂූහු අවවාදක සම්මතිය පිළිගෙන ආරෝචනය නො කරත් (නො දන්වත්). භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මේ පවත සැලකළහ. “මහණෙනි, අවවාදක සම්මතිය පිළිගෙන ආරෝචනය නො කොට නො සිටියයුතු ය. යමෙක් ආරෝචනය නො කරන්නේ වී නම්, ඔහුට දුකුළා ඇවැත් වේ” යැ යි වදාළසේක.
36. තෙන ඛො පන සමයෙන භික්ඛූ ඔවාදං ගහෙත්‍වා න පච‍්චාහරන‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “න භික‍්ඛවෙ ඔවාදො න පච‍්චාහරිතබ‍්බො. යො න පච‍්චාහරෙය්‍ය ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්සා”ති.
36. එ සමයෙහි මහණහු අවවාදක සම්මතිය පිළිගෙන ඒ බව පෙරළා නො සැල කරත්, භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙ පවත් දැන්වූහ. “මහණෙනි, අවවාදක සම්මතිය පිළිගත් බව පෙරළා නො ම නො දැන්වියයුතු. යමෙක් නො දන්වා නම් ඔහුට දුකුළා ඇවැත් වේ” යැ යි වදාළසේක.
37. තෙන ඛො පන සමයෙන භික‍්ඛුනියො සංකෙතං න ගච‍්ඡන‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “න භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛුනියා සංකෙතං න ගන‍්තබ‍්බං. යා න ගච‍්ඡෙය්‍ය ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්සා”ති.
37. එ සමයෙහි මෙහෙණෝ සලකුණු කළ තැනට නො යෙත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙ පවත් දැන්වූහ. “මහණෙනි, භික්‍ෂුණිය විසින් සලකුණු කළ තැනට නො යෑම නො කළයුතු යි. යම් මෙහෙණක් නො යන්නී නම් (ඇයට) දුකුළා ඇවැත් වේ” යි වදාළසේක.
38. තෙන ඛො පන සමයෙන භික‍්ඛුනියො දීඝානි කායබන්‍ධනානි ධාරෙන‍්ති. තෙහෙව ඵාසුකෙ නමෙන‍්ති. මනුස‍්සා උජ‍්ඣායන‍්ති ඛීයන‍්ති විපාචෙන‍්ති: සෙය්‍යථාපි ගිහී කාමභොගිනියො’ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “න භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛුනියා දීඝං කායබන්‍ධනං ධාරෙතබ‍්බං. යා ධාරෙය්‍ය, ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්ස. අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛුනියා එකපරියාකතං කායබන්‍ධනං. න ච තෙන ඵාසුකෙ නාමෙතබ‍්බා. යා නාමෙය්‍ය ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්සා”ති.
38. එ කල්හි මෙහෙණෝ දිග කාබහන් දරත්, එයින් ම ඉළ ඇට නමත්, ‘කාමභෝගී ගැහැණුන් මෙනැ’ යි මිනිස්සු ලමු කොට සිතති, නුගුණ කියති, දොස් පතුරුවත්, භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙ පවත් දැන්වූහ. “මහණෙනි, මෙහෙණ විසින් දිගු කාබහන් නො දැරියයුතු. යම් මෙහෙණක් දරා ද (ඇයට) දුකුළා ඇවැත් වේ. මහණෙනි, මෙහෙණට එක් වෙළුම් පටෙකින් යුත් කාබහන අනුදනිමි. එයින් ඉළ ඇට නො නැමියයුතු. යම් මෙහෙණක් නමා ද (ඇයට) දුකුළා ඇවත් වේ” යි වදාළසේක.
39. තෙන ඛො පන සමයෙන භික‍්ඛුනියො විලීවෙන පට‍්ටෙන ඵාසුකෙ නමෙන‍්ති, චම‍්මපට‍්ටෙන ඵාසුකෙ නමෙන‍්ති, දුස‍්සට‍්ටෙන ඵාසුකෙ නමෙන‍්ති, දුස‍්සවෙණියා ඵාසුකෙ නමෙන‍්ති, දුස‍්සවට‍්ටියා ඵාසුකෙ නමෙන‍්ති, චොළපට‍්ටෙන ඵාසුකෙ නමෙන‍්ති, චොළවෙණියා ඵාසුකෙ නමෙන‍්ති, චොළවට‍්ටියා ඵාසුකෙ නමෙන‍්ති, සුත‍්තවෙණියා ඵාසුකෙ නමෙන‍්ති, සුත‍්තවට‍්ටියා ඵාසුකෙ නමෙන‍්ති. මනුස‍්සා උජ‍්ඣායන‍්ති ඛීයන‍්ති විපාචෙන‍්ති: ‘සෙය්‍යථාපි ගිහී කාමභොගිනියො’ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං . “න භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛුනියා විලීවෙන පට‍්ටෙන ඵාසුකා නාමෙතබ‍්බා, න චම‍්මපට‍්ටෙන ඵාසුකා නමෙතබ‍්බා, න දුස‍්සපට‍්ටෙන ඵාසුකා නමෙතබ‍්බා, න දුස‍්සවෙණියා ඵාසුකා නමෙතබ‍්බා, න දුස‍්සවට‍්ටියා ඵාසුකා නමෙතබ‍්බා, න චොළපට‍්ටෙන ඵාසුකා නමෙතබ‍්බා, න චොළවෙණියා ඵාසුකා නමෙතබ‍්බා, න චොළවට‍්ටියා ඵාසුකා නමෙතබ‍්බා, න සුත‍්තවෙණියා ඵාසුකා නමෙතබ‍්බා, න සුත‍්තවට‍්ටියා ඵාසුකා නාමෙතබ‍්බා. යා නාමෙය්‍ය ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්සාති.
39. එ සමයෙහි මෙහෙණෝ මොළොක් උණපතුරෙන් කළ පටියෙන් ඉළඇට නමති, සම්පටින් ඉළඇට නමති, සුදුරෙදි වෙණියෙන් ඉළඇට නමති, සුදුරෙදි වැටියෙන් ඉළඇට නමති, කසාවන් රෙදිපටින් ඉළඇට නමති, කසාවන් රෙදිවෙණියෙන් ඉළඇට නමත්, කසාවන් රෙදිවැටින් ඉළඇට නමති, හුවෙණියෙන් ඉළඇට නමති, හුවැටින් ඉළඇට නමත්. ‘ගිහී කාමභෝගිනීන් මෙනැ” යි මිනිස්සු ලමු කොට සිතති, නුගුණ කියත්, දොස් පතුරුවත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙ කරුණ සැලකළහ. “මහණෙනි, මෙහෙණ විසින් මොළොක් උණපතුරෙන් කළ පටියෙන් ඉළඇට නො නැමියයුතු, සම්පටින් ඉළඇට නො නැමියයුතු, සුදුරෙදි පටින් ඉළඇට නො නැමියයුතු, සුදුරෙදි වෙණියෙන් ඉළඇට නො නැමියයුතු, සුදුරෙදි වැටින් ඉළඇට නො නැමියයුතු, කසාවන් රෙදිපටින් ඉළඇට නො නැමියයුතු, කසාවන් රෙදි වෙණියෙන් ඉළඇට නො නැමියයුතු, කසාවන් රෙදි වැටින් ඉළඇට නො නැමියයුතු, හුවෙණියෙන් ඉළඇට නො නැමියයුතු, හුවැටින් ඉළඇට නො නැමියයුතු, යම් මෙහෙණක් නමා ද (ඇයට) දුකුළා ඇවැත් වේ” යි වදාළසේක.
40. තෙන ඛො පන සමයෙන භික‍්ඛුනියො අට‍්ඨිල‍්ලෙන ජඝනං ඝංසාපෙන‍්ති, ගොහනුකෙන ජඝනං කොට‍්ටාපෙන‍්ති, හත්‍ථං කොට‍්ටාපෙන‍්ති, හත්‍ථකොච‍්ඡං කොට‍්ටාපෙන‍්ති පාදං කොට‍්ටාපෙන‍්ති. පාදකොච‍්ඡං කොට‍්ටාපෙන‍්ති, ඌරුං කොට‍්ටාපෙන‍්ති. මුඛං කොට‍්ටාපෙන‍්ති, දන‍්තමංසං කොට‍්ටාපෙන‍්ති. මනුස‍්සා උජ‍්ඣායන‍්ති ඛීයන‍්ති විපාචෙන‍්ති: සෙය්‍යථාපි ගිහී කාමභොගිනියො’ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “න භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛුනියා අට‍්ඨිල‍්ලෙන ජඝනං ඝංසාපෙතබ‍්බං -පෙ- න දන‍්තමංසං කොට‍්ටාපෙතබ‍්බං. යා කොට‍්ටාපෙය්‍ය ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්සා”ති.
40. එ සමයෙහි මෙහෙණෝ ගවයන්ගේ කෙණ්ඩා ඇටයෙන් කටි පෙදෙස (තුනටිය පෙදෙස) අතුල්ලති, ගවයන්ගේ හනු ඇටයෙන් කටිපෙදෙස කොටවති, අතෙහි (සිතුවම්) කොටවති, පිටි අත කොටවති. පයෙහි කෙණ්ඩා කොටවති, පිටිපතුල කොටවති, කලවා කොටවති. මුව කොටවති, දත්මස කොටවත්. ගිහී කාමභෝගිනීන් මෙනැ යි මිනිස්සු ලමු කොට සිතති, නුගුණ කියති, දොස් පතුරුවත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙ කරුණ සැලකළාහ. “මහණෙනි, මෙහෙණ විසින් ගවයන්ගේ කෙණ්ඩාඇටයෙන් කටි පෙදෙස නො ඇතිල්ලිය යුතු ... දත් මස නො කෙටවිය යුතු, යම් මෙහෙණක් කොටවා නම් දුකුළා ඇවැත් වේ” යි වදාළසේක.
41. තෙන ඛො පන සමයෙන ඡබ‍්බග‍්ගියා භික‍්ඛුනියො මුඛං ආලිම‍්පන‍්ති,- මුඛං උම‍්මද‍්දෙන‍්ති, මුඛං චුණ‍්ණෙන‍්ති, මනොසිලිකාය මුඛං ලඤ‍්ඡෙන‍්ති, අඞ‍්ගරාගං කරොන‍්ති, මුඛරාගං කරොන‍්ති, අඞ‍්ගරාගමුඛරාගං කරොන‍්ති. මනුස‍්සා උජ‍්ඣායන‍්ති ඛීයන‍්ති විපාචෙන‍්ති: සෙය්‍යථාපි ගිහී කාමභොගිනියොති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “න භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛුනියා මුඛං ආලිම‍්පිතබ‍්බං, න මුඛං උම‍්මද‍්දෙතබ‍්බං, න මුඛං චුණ‍්ණෙතබ‍්බං, න මනොසිලිකාය මුඛං ලඤ‍්ඡෙතබ‍්බං, න අඞ‍්ගරාගො කාතබ‍්බො, න මුඛරාගො කාතබ‍්බො, න අඞ‍්ගරාගමුඛරාගො කාතබ‍්බො, යා කරෙය්‍ය ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්සා”ති.
41. එ සමයෙහි සවග මෙහෙණෝ මුව ආලේප කරති, මුව සිනිඳු කරති, මුව වත්සුණුයෙන් තවරති, මනොසීල (කල්ක) යෙන් මුව ලකුණු කරති, අඞ්ගරාග (ඇඟ පාට කිරීම) කරති, මුඛරාගය (මුහුණ පාටකිරීම) කරති, අඞ්ගරාගමුඛරාග (දෙක ම) කරත්. ‘ගිහීකාමභෝගිනීන් මෙනැ’ යි මිනිස්සු ලමු කොට සිතති, නුගුණ පවසති, දොස් පතුරුවත්. මෙ කරුණ භාග්‍යවතුන් වහන්සේට සැල කළහ. “මහණෙනි, මෙහෙණ විසින් මුව ආලෙපකිරීම නො කළ යුතු, මුව සිනිඳු කිරීම නො කළයුතු, මුව සුණු තැවරීම නො කළයුතු, මනොසීල කල්කයෙන් මුව ලකුණු කිරීම නො කළයුතු, අඞ්ගරාගය නො කළයුතු, මුඛරාගය නො කළයුතු, අඩ්ගරාග-මුඛරාග නො කළයුතු. යම් මෙහෙණක් කෙරේ නම් දුකුළා ඇවැත් වේ” යි වදාළසේක.
42. තෙන ඛො පන සමයෙන ඡබ‍්බග‍්ගියා භික‍්ඛුනියො අවඞ‍්ගං කරොන‍්ති, විසෙසකං කරොන‍්ති, ඔලොකනකෙන ඔලොකෙන‍්ති, සාලොකෙ තිට‍්ඨන‍්ති, නච‍්චං කාරාපෙන‍්ති, වෙසිං උට‍්ඨාපෙන‍්ති, පානාගාරං ඨපෙන‍්ති, සූනං ඨපෙන‍්ති, ආපණං පසාරෙන‍්ති. වඩ‍්ඪිං පයොජෙන‍්ති, වණිජ‍්ජං පයොජෙන‍්ති, දාසං උපට‍්ඨාපෙන‍්ති, දාසිං උපට‍්ඨාපෙන‍්ති, කම‍්මකාරං උපට‍්ඨාපෙන‍්ති, කම‍්මකාරිං උපට‍්ඨාපෙන‍්ති, තිරච‍්ඡානගතං උපට‍්ඨාපෙන‍්ති, හරීතකපක‍්කිකං පකිණන‍්ති, නමතකං ධාරෙන‍්ති. මනුස‍්සා උජ‍්ඣායන‍්ති ඛීයන‍්ති විපාචෙන‍්ති: සෙය්‍යථාපි ගිහී කාමභොගිනියොති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “න භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛුනියා අවඞ‍්ගං කාතබ‍්බං. -පෙ- න නමතකං ධාරෙතබ‍්බං. යා ධාරෙය්‍ය ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්සා”ති.
42. එ සමයෙහි සවග මෙහෙණෝ අවඞ්ගය (ඇසෙහි අඳුන් ගානා විට ඇස් කෙළවර යටිකුරු වූ විසිතුරු රේඛා ඇඳීම) කෙරෙති, කම්මුලෙහි විසේසකය (කම්මුලෙහි විසිතුරු පත්‍ර ලේඛා) කෙරෙති, කවුළුවෙන් (වීථිය දෙස) බලති, ආලෝක සහිත තැන (දොර හැර සිරුරින් අඩක් දක්වමින්) සිටිති, නෘත්‍ය කරවති, වෙසඟනන් එළවා සිටුවති, සුරාසැල් තබති, මස් වෙළඳ සැල් තබති (මස් විකුණති), වෙළඳසැල් විවෘත කෙරෙති, පොලී කිරීමෙහි යෙදෙති, වෙළඳාමෙහි යෙදෙති, දාසයන් එළවා සිටුවති, දාසීන් එළවා සිටුවති, කම්කරුවන් එළවා සිටුවති, කම්කරු ස්ත්‍රීන් එළවා සිටුවති, තිරිසනුන් එළවා සිටුවති, මිශු පළතුරුහල් (අරළු ඈ ගෙඩිවර්‍ග විකුණන අවන්හල්) විවෘත කෙරෙති, ඉළඇට නමන බැඳුම් දරත්. ‘ගිහී කාමභෝගිනීන් මෙනැ’ යි මිනිස්සු ලමු කොට සිතති, නුගුණ කියති, දොස් පතුරුවත්. මේ කරුණ භාග්‍යවතුන් වහන්සේට සැලකළහ. “මහණෙනි, මෙහෙණ විසින් අවඞ්ගය නො කළයුතු ... නමතකය නො දැරියයුතු, යම් මෙහෙණක් දරා නම් දුකුළා ඇවැත් වේ” යි (වදාළසේක).
43. තෙන ඛො පන සමයෙන ඡබ‍්බග‍්ගියා භික‍්ඛුනියො සබ‍්බනීලකානි චීවරානි ධාරෙන‍්ති, සබ‍්බපීතකානි චීවරානි ධාරෙන‍්ති, සබ‍්බලොහිතකානි චීවරානි ධාරෙන‍්ති, සබ‍්බමඤ‍්ජෙට‍්ඨිකානි චීවරානි ධාරෙන‍්ති, සබ‍්බකණ‍්හානි චීවරානි ධාරෙන‍්ති, සබ‍්බමහාරඞ‍්ගරත‍්තානි චීවරානි ධාරෙන‍්ති, සබ‍්බමහානාමරත‍්තානි චීවරානි ධාරෙන‍්ති, අච‍්ඡින‍්නදසානි චීවරානි ධාරෙන‍්ති, දීඝදසානි චීවරානි ධාරෙන‍්ති, පුප‍්ඵදසානි චීවරානි ධාරෙන‍්ති, ඵණදසානි චීවරානි ධාරෙන‍්ති, කඤ‍්චුකං ධාරෙන‍්ති, තිරීටකං ධාරෙන‍්ති. මනුස‍්සා උජ‍්ඣායන‍්ති ඛීයන‍්ති විපාචෙන‍්ති: ‘සෙය්‍යථාපි ගිහී කාමභොගිනියො’ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “න භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛුනියා සබ‍්බනීලකානි චීවරානි ධාරෙතබ‍්බානි -පෙ- න තිරීටකං ධාරෙතබ‍්බං. යා ධාරෙය්‍ය, ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්සා”ති.
43. එ සමයෙහි සවග මෙහෙණෝ සියල්ල නිල්වන් වූ සිවුරු දරති, සියල්ල පීතවර්‍ණ වූ සිවුරු දරති, සියල්ල ලේවන් වූ සිවුරු දරති, සියල්ල මදටවන් වූ සිවුරු දරති, සියල්ල කළුවන් වූ සිවුරු දරති, සියල්ල රත්වෑයන්ගේ පිටෙහි පැහැ වැනි පැහැයෙන් රඳනලද සිවුරු දරති, සියල්ල පියුම්පෙති වැනි පැහැයෙන් රඳනලද සිවුරු දරති, නො සිඳින ලද දහවලු කොන් ඇති සිවුරු දරති, දිගු දහවලු කොන් ඇති සිවුරු දරති, මලින් යුත් දහවලු ඇති සිවුරු දරති, පෙණ වැනි දහවලු ඇති සිවුරු දරති, සැට්ට දරති, රුක්සුඹුළු දරත්. ‘ගිහී කාමභෝගිනීන් මෙනැ” යි මිනිස්සු ලමු කොට සිතති, නුගුණ කියති, දොස් පතුරුවත්. මේ කරුණ භාග්‍යවතුන් වහන්සේට සැලකළෝය. “මහණෙනි, මෙහෙණ විසින් සියල්ල නිල්වන් වූ සිවුරු නො දැරියයුතු ... රුක්සුඹුළු නො දැරියයුතු. යම් මෙහෙණක් දරා නම් දුකුළා ඇවැත් වේ” යි වදාළසේක.
44. තෙන ඛො පන සමයෙන අඤ‍්ඤතරා භික්ඛුනී කාලං කරොන‍්තී එවමාහ: ‘මමච‍්චයෙන මය‍්හං පරික‍්ඛාරො සඞ‍්ඝස‍්ස හොතූ”ති. තත්‍ථ භික්ඛූ ච භික‍්ඛුනියො ච විවදන‍්ති ‘අම‍්හාකං හොති, අම‍්හාකං හොතී’ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “භික්ඛුනී චෙ භික‍්ඛවෙ කාලං කරොන‍්ති එවං වදෙය්‍ය ‘මමච‍්චයෙන මය‍්හං පරික‍්ඛාරො සඞ‍්ඝස‍්ස හොතූ’ති, අනිස‍්සරො තත්‍ථ භික‍්ඛුසඞ‍්ඝො, භික‍්ඛුනිසඞ‍්ඝස‍්සෙවෙතං. සික්ඛමානා චෙ භික‍්ඛවෙ -පෙ- සාමණෙරී චෙ භික‍්ඛවෙ කාලං කරොන‍්තී එවං වදෙය්‍ය: ‘මමච‍්චයෙන මය‍්හං පරික‍්ඛාරො සඞ‍්ඝස‍්ස හොතූ’ති, අනිස‍්සරො තත්‍ථ භික‍්ඛු සඞ‍්ඝො භික‍්ඛුනිසඞ‍්ඝස‍්සෙවෙතං. භික‍්ඛු චෙ භික‍්ඛවෙ කාලං කරොන‍්තො එවං වදෙය්‍ය: ‘මමච‍්චයෙන මය‍්හං පරික‍්ඛාරො සඞ‍්ඝස‍්ස හොතූ’ති, අනිස‍්සරො තත්‍ථ භික‍්ඛුනීසඞ‍්ඝො, භික‍්ඛුසඞ‍්ඝස‍්සෙවෙතං. සාමණෙරො චෙ භික‍්ඛවෙ -පෙ- උපාසකො චෙ භික‍්ඛවෙ -පෙ- උපාසිකා චෙ භික‍්ඛවෙ -පෙ- අඤ‍්ඤො චෙ භික‍්ඛවෙ කොචි කාලං කරොන‍්තො එවං වදෙය්‍ය: ‘මමච‍්චයෙන මය‍්හං පරික‍්ඛාරො සඞ‍්ඝස‍්ස හොතූ’ති. අනිස‍්සරො තත්‍ථ භික‍්ඛුනීසඞ‍්ඝො භික‍්ඛුසඞ‍්ඝස‍්සෙවෙතන‍්ති”.
44. එ සමයෙහි එක් මෙහෙණක් කලුරිය කරන්නී ‘මා ඇවෑමෙන් මාගේ පිරිකර සඞ්ඝයාට අයිති වේව’ යි කිවු ය. එහි මහණෝ ද මෙහෙණෝ ද ‘අපට අයිති යැ අපට අයිති යැ” යි විවාද කෙරෙත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මේ කරුණ දැන්වූහ. “මහණෙනි, ඉදින් මෙහෙණක් කලුරිය කරන්නී ‘මා ඇවෑමෙන් මාගේ පිරිකර සඞ්ඝයාට වේව’ යි කියන්නී නම් එහි භික්‍ෂු සඞ්ඝයා හිමිකරු නො වේ. මෙය භික්‍ෂුණී සඞ්ඝයාට ම ය. මහණෙනි, ඉදින් සික්ඛමානාවක් ... මහණෙනි, ඉදින් සාමණේරියක් කලුරිය කරන්නී ‘මා ඇවෑමෙන් මාගේ පිරිකර සඞ්ඝයාට වේව’ යි කියන්නී නම් එහි භික්‍ෂු සඩ්සයා හිමිකරු නො වේ. මෙය භික්‍ෂුණි සඞ්ඝයාට ම ය. මහණෙනි, ඉදින් මහණෙක් කලුරිය කරන්නේ ‘මා ඇවෑමෙන් මාගේ පිරිකර සඞ්ඝයාට වේව” යි කියන්නේ නම් එහි භික්‍ෂුණී සඞ්ඝයා හිමිකරු නො වේ. මෙය භික්ෂුසඩ්සයාට ම ය. මහණෙනි, ඉදින් සාමණේරයෙක් ... මහණෙනි, ඉදින් උපාසකයෙක් .... මහණෙනි, ඉදින් උපාසිකාවක් ... මහණෙනි, ඉදින් අන් කිසිවෙක් කලුරිය කරන්නේ ‘මා ඇවෑමෙන් මාගේ පිරිකර සඞ්ඝයාට වේව’ යි කියන්නේ නම් එහි භික්ෂුණිසඞ්ඝයා හිමිකරු නො වේ. මෙය භික්‍ෂූසඞ්ඝයාට ම” යැ යි (වදාළසේක.)
45. තෙන ඛො පන සමයෙන අඤ‍්ඤතරා ඉත්‍ථී පුරාණමල්ලී භික‍්ඛුනීසු පබ‍්බජිතා හොති. සා රථිකාය දුබ‍්බලකං භික‍්ඛුං පස‍්සිත්‍වා අංසකූටෙන පහාරං දත්‍වා පවට‍්ටෙසි. භික්ඛූ උජ‍්ඣායන‍්ති ඛීයන‍්ති විපාචෙන‍්ති: ‘කථං හි නාම භික්ඛුනී භික‍්ඛුස‍්ස පහාරං දස‍්සතී’ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “න භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛුනියා භික‍්ඛුස‍්ස පහාරො දාතබ‍්බො. යා දදෙය්‍ය ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්ස. අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛුනියා භික‍්ඛුං පස‍්සිත්‍වා දූරතොව ඔක‍්කමිත්‍වා මග‍්ගං දාතුන‍්ති.”
45. එ සමයෙහි ගිහිකල මල්ලයකුගේ බිරියක් වූ ස්ත්‍රියක් මෙහෙණන් වෙත පැවිදිවූ ය. ඕ වීරියෙහි දී දුබල මහණකු දැක දසරුවෙන් පහර දී පෙරළුවා ය. ‘කෙසේ නම් මෙහෙණක් මහණකුට පහර දෙන්නී ද, යි භික්‍ෂූහු ලමු කොට සිතති, නුගුණ කියති, දොස් පතුරුවත්, භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මේ කරුණ දැන්වූහ. “මහණෙනි, මෙහෙණ විසින් මහණහට පහර නො දියයුතු, යම් මෙහෙණක් පහර දෙන්නී නම් දුකුළා ඇවැත් වේ. මහණෙනි, මෙහෙණ විසින් මහණකු දැක දුර දී ම ඉවත්වී මඟ (ඉඩ) දෙන්නට අනුදනිමි යි” (වදාළසේක.)
46. තෙන ඛො පන සමයෙන අඤ‍්ඤතරා ඉත්‍ථී පවුත්‍ථපතිකා ජාරෙන ගබ‍්භිනී හොති. සා ගබ‍්භං පාතෙත්‍වා කුලූපිකං භික‍්ඛුනිං එතදවොච: ‘හන්‍දය්‍යෙ ඉමං ගබ‍්භං පත‍්තෙන නීහරා’ති. අථ ඛො සා භික්ඛුනී තං ගබ‍්භං පත‍්තෙ පක‍්ඛිපිත්‍වා සඞ‍්ඝාටියා පටිච‍්ඡාදෙත්‍වා අගමාසි. තෙන ඛො පන සමයෙන අඤ‍්ඤතරෙන පිණ‍්ඩචාරිකෙන භික‍්ඛුනා සමාදානං කතං හොති ‘යමහං පඨමං භික‍්ඛං ලභිස‍්සාමි න තං අදත්‍වා භික‍්ඛුස‍්ස වා භික‍්ඛුනියා වා පරිභුඤ‍්ජිස‍්සාමී’ති.
46. එ සමයෙහි බැහැර වෙසෙන හිමියා ඇති එක්තරා ස්ත්‍රියක් සොර සැමියකු නිසා ගැබිනි වූය. ඕ ගැබ හෙළා කුලුපග මෙහෙණකට මෙසේ කිවු ය. ‘ආර්‍ය්‍යයාවෙනි, මේ ගැබ පාත්‍රයෙන් බැහැර ගෙන යනු මැනවැ’ යි. ඉක්බිති ඒ මෙහෙණ ඒ ගැබ පාත්‍රයෙහි බහා සඟළ සිවුරින් වසාගෙන ගියා ය. එසමයෙහි එක්තරා පිණ්ඩචාරික මහණකු විසින් ‘මම පළමු යම් භික්‍ෂාවක් ලබන්නෙම් ද එය මහණකුට හෝ මෙහෙණකට හෝ නො දී නො වළඳන්නෙමැ’ යි සමාදන්වීමක් කරන ලද්දේ වෙයි.
අථ ඛො සො භික‍්ඛු තං භික‍්ඛුනිං පස‍්සිත්‍වා එතදවොච: ‘හන්‍ද භගිනි භික‍්ඛං පතිගණ‍්හා’ති. ‘අලං අය්‍යා’ති. දුතියම‍්පි ඛො සො භික‍්ඛු තං භික‍්ඛුනිං එතදවොච: ‘හන්‍ද භගිනි භික‍්ඛං පතිගණ‍්හා’ති. ‘අලං අය්‍යා’ති. තතියම‍්පි ඛො සො භික‍්ඛු තං භික‍්ඛුනිං එතදවොච: ‘හන්‍ද භගිනි භික‍්ඛං පතිගණ‍්හා’ති ‘අලං අය්‍යා’ති. ‘මයා ඛො භගිනි සමාදානං කතං ‘යමහං පඨමං භික‍්ඛං ලභිස‍්සාමි න තං අදත්‍වා භික‍්ඛුස‍්ස වා භික‍්ඛුනියා වා පරිභුඤ‍්ජිස‍්සාමීති. හන්‍ද භගිනි භික‍්ඛං පතිගණ‍්හා’ති.
ඉක්බිති ඒ මහණ ඒ මෙහෙණ දැක ‘සොහොවුරියනි, භික්‍ෂාව පිළිගනුව’ යි කී ය. ‘ආර්‍ය්‍යයෙනි, කම් නැත’ යී (කිවුය) දෙවැනි වරද ඒ මහණ ‘සොහොවුරියනි, භික්‍ෂාව පිළිගනුව’ යි ඒ මෙහෙණට කී ය. ‘ආර්‍ය්‍යයෙනි, කම්නැතැ’ යි කිවු ය. තෙවැනි වර ද ඒ මහණ ‘සොහොවුරියනි, භික්‍ෂාව පිළිගනුව’ යි ඒ මෙහෙණට කී ය. ‘ආර්‍ය්‍යයෙනි, කම්නැතැ’ යි කිවු ය. ‘සොහොයුරියනි, මා විසින් ‘මම පළමු යම් භික්‍ෂාවක් ලබන්නෙම් ද එය මහණකුට හෝ මෙහෙණකට නො දී නො වළඳන්නෙමැ’ යි සමාදන්වීමක් කරන ලද්දේ වෙයි. එහෙයින් සොහොවුරියනි භික්‍ෂාව පිළිගනුව’ යි කී ය.
අථ ඛො සා භික්ඛුනී තෙන භික‍්ඛුනා නිප‍්පීළියමානා නීහරිත්‍වා පත‍්තං දස‍්සෙසි: ‘පස‍්ස අය්‍ය - පත‍්තෙ ගබ‍්භං. මා ච කස‍්සචි ආරොචෙසී’ති. අථ ඛො සො භික‍්ඛු උජ‍්ඣායති ඛීයති, විපාචෙති: ‘කථං හි නාම භික්ඛුනී පත‍්තෙන ගබ‍්භං නීහරිස‍්සතී’ති. අථ ඛො සො භික‍්ඛු භික‍්ඛූනං එතමත්‍ථං ආරොචෙසි. යෙ තෙ භික්ඛූ අප‍්පිච‍්ඡා සන‍්තුට‍්ඨා ලජ‍්ජිනො කුක‍්කුච‍්චකා සික‍්ඛාකාමා තෙ උජ‍්ඣායන‍්ති ඛීයන‍්ති, විපාචෙන‍්ති: ‘කථං හි නාම භික්ඛුනී පත‍්තෙන ගබ‍්භං නීහරිස‍්සතී’ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “න භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛුනියා පත‍්තෙන ගබ‍්භො නීහරිතබ‍්බො. යා නීහරෙය්‍ය ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්ස. අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛුනියා භික‍්ඛුං පස‍්සිත්‍වා නීහරිත්‍වා පත‍්තං දස‍්සෙතුන‍්ති.”
ඉක්බිති ඒ මෙහෙණ ඒ මහණ විසින් පෙළනු ලබන්නී පාත්‍රය බැහැර කොට ‘ආර්‍ය්‍යයන් වහන්ස, පාත්‍රයෙහි ගැබ බැලුව මැනවි, කිසිවකුට ද නො දැන්වුව මැනවැ යි කියා (පාත්‍රය) පෙන්වූ ය. ඉක්බිති ඒ මහණ ‘කෙසේ නම් මෙහෙණක් පාත්‍රයෙන් ගැබක් බැහැරට ගෙන යා ද? යි ලමු කොට සිතයි, නුගුණ කියයි, දොස් පතුරුවයි. වැලි ඒ මහණ මෙ කරුණ භික්‍ෂූන්ට සැලකෙළේ ය. අල්පෙච්ඡ වූ ලද දෙයින් සතුටු වන්නා වූ පවට ලජ්ජා ඇති (පව් කිරීමෙහි) කුකුස් ඇති හික්මෙනු කැමති යම් ඒ මහණ කෙනෙක් වෙත් ද ඔවුහු ‘කෙසේ නම් මෙහෙණක් පාත්‍රයෙන් ගැබක් බැහැරට ගෙන යන්නී ද? යි ලමු කොට සිතති, නුගුණ කියති, දොස් පතුරුවත්. මෙ කරුණ භාග්‍යවතුන් වහන්සේට සැල කළහ. “මහණෙනි, මෙහෙණක විසින් පාත්‍රයෙන් ගැබක් බැහැරට නො ගෙන යායුතු. යම් මෙහෙණක් ගෙනයන්නී ද දුකුළා ඇවැත් වේ. මහණෙනි, මෙහෙණ විසින් මහණකු දැක පාත්‍රය බැහැර කොට දැක්වීමට අනුදනිමි” යි (වදාළසේක).
47. තෙන ඛො පන සමයෙන ඡබ‍්බග‍්ගියා භික‍්ඛුනියො භික‍්ඛුං පස‍්සිත්‍වා පරිවත‍්තෙත්‍වා පත‍්තමූලං දස‍්සෙන‍්ති. භික්ඛූ උජ‍්ඣායන‍්ති, ඛීයන‍්ති, විපාචෙන‍්ති: ‘කථං හි නාම ඡබ‍්බග‍්ගියා භික‍්ඛුනියො භික‍්ඛුං පස‍්සිත්‍වා පරිවත‍්තෙත්‍වා පත‍්තමූලං දස‍්සෙස‍්සන‍්තී’ති. අථ ඛො භික්ඛූ භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “න භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛුනියා භික‍්ඛුං පස‍්සිත්‍වා පරිවත‍්තෙත්‍වා පත‍්තමූලං දස‍්සෙතබ‍්බං. යා දස‍්සෙය්‍ය ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්ස. අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛුනියා භික‍්ඛුං පස‍්සිත්‍වා උක‍්කුජ‍්ජිත්‍වා පත‍්තං දස‍්සෙතුං. යඤ‍්ච පත‍්තෙ ආමිසං හොති තෙන ච භික‍්ඛු නිමන‍්තෙතබ‍්බොති”.
47. එසමයෙහි සවග මෙහෙණෝ මහණකු දැක පාත්‍රය පෙරළා පාත්‍රමූලය (පාත්‍රයෙහි අඩිය) පෙන්වති. ‘කෙසේ නම් සවග මෙහෙණෝ මහණකු දැක පාත්‍රය. පෙරළා පාත්‍රමූලය පෙන්වත් දැ’ යි මහණෝ ලමු කොට සිතති, නුගුණ පවසති, දොස් පතුරුවත් ඉක්බිති ඒ මහණෝ මේ කරුණ භාග්‍යවතුන් වහන්සේට සැලකළහ. “මහණෙනි, මෙහෙණ විසින් මහණකු දැක පාත්‍රය. පෙරළා පාත්‍ර මූලය නො දැක්වියයුතු. යම් මෙහෙණක් දක්වා නම් දුකුළා ඇවැත් වේ. මහණෙනි, මෙහෙණ විසින් මහණකු දැක උඩුකුරු කොට පාත්‍රය දක්වන්නට අනුදනිමි. පාත්‍රයෙහි යම් ආමිසයක් වෙයි නම් එයින් ද ඒ මහණ පැවරියයුතු” යි වදාළසේක.
48. තෙන ඛො පන සමයෙන සාවත්‍ථියං රථිකාය පුරිසව්‍යඤ‍්ජනං ඡඩ‍්ඩිතං හොති. තං භික‍්ඛුනියො සක‍්කච‍්චං උපනිජ‍්ඣායිංසු. මනුස‍්සා උක‍්කුට‍්ඨිං අකංසු. තා භික‍්ඛුනියො මංකූ අහෙසුං. අථ ඛො තා භික‍්ඛුනියො උපස‍්සයං ගන‍්ත්‍වා භික‍්ඛුනීනං එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. යා තා භික‍්ඛුනියො අප‍්පිච‍්ඡා සන‍්තුට‍්ඨා ලජ‍්ජිනො කුක‍්කුච‍්චකා සික‍්ඛාකාමා තා උජ‍්ඣායන‍්ති, ඛීයන‍්ති, විපාචෙන‍්ති: ‘කථං හි නාම භික‍්ඛුනියො පුරිසව්‍යඤ‍්ජනං උපනිජ‍්ඣායිස‍්සන‍්තීති: අථ ඛො තා භික‍්ඛුනියො භික‍්ඛූනං එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. භික්ඛූ භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “න භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛුනියා පුරිසව්‍යඤ‍්ජනං උපනිජ‍්ඣායිතබ‍්බං. යා උපනිජ‍්ඣායෙය්‍ය, ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්සා”ති.
48. එ සමයෙහි සැවැත්නුවර විථියෙක පුරුෂ නිමිත්තක් දමන ලද්දේ වෙයි. මෙහෙණෝ එය මැනැවින් සිත් එළවා බැලූහු, මිනිස්සු ඔල්වර හඬ නැඟූහ. ඒ මෙහෙණෝ (ලජ්ජාවෙන්) මකු වූහ. ඉක්බිති ඒ මෙහෙණෝ මෙහෙණවරට ගොස් මෙහෙණන්ට මෙ කරුණ සැලකළහ. අල්පෙච්ඡ වූ ලද දැයින් සතුටු වන්නා වූ ලජ්ජි වූ (පවෙහි) කුකුස් ඇත්තා වූ ශික්‍ෂාකාමී වූ යම් ඒ මෙහෙණ කෙනෙක් වූ ද ඔවුහු ‘කෙසේ නම් මෙහෙණෝ පුරුෂනිමිත්ත සිත් එළවා බැලූහු දැ යි ලමු කොට සිතති, නුගුණ පවසති, දොස් පතුරුවත්. වැලි ඒ මෙහෙණෝ මෙ කරුණ මහණුන්ට දැන්වූහ. මහණෝ මේ කරුණ භාග්‍යවතුන් වහන්සේට සැලකළහ. “මහණෙනි, මෙහෙණ විසින් පුරුෂනිමිත්ත සිත් එළවා නො බැලියයුතු. යම් මෙහෙණක් සිත් එළවා බලා නම් දුකුළා ඇවැත් වේ”.
49. තෙන ඛො පන සමයෙන මනුස‍්සා භික‍්ඛූනං ආමිසං දෙන‍්ති. භික්ඛූ භික‍්ඛුනීනං දෙන‍්ති. මනුස‍්සා උජ‍්ඣායන‍්ති, ඛීයන‍්ති, විපාචෙන‍්ති: ‘කථං හි නාම භදන‍්තා අත‍්තනො පරිභොගත්‍ථාය දින‍්නං අඤ‍්ඤෙසං දස‍්සන‍්ති. මයම‍්පි න ජානාම දානං දාතුන‍්ති’. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “න භික‍්ඛවෙ අත‍්තනො පරිභොගත්‍ථාය දින‍්නං අඤ‍්ඤෙසං දාතබ‍්බං. යො දදෙය්‍ය ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්සාති”.
49. එ සමයෙහි මිනිස්සු භික්‍ෂූන්ට ආමිසය දෙත්. භික්‍ෂීහු භික්‍ෂූණීන්ට දෙත්, ‘කෙසේ නම් වහන්දෑ තමන්ට පරිහොග පිණිස දුන් දැය අන්‍යයන්ට දෙන්නෝ ද, අපි දු දන් දෙන්නට නො දනිමු. දැ’යි මිනිස්සු ලමු කොට සිතති, නුගුණ පවසති, දොස් පතුරුවත්, භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙ කරුණ සැලකළහ. “මහණෙනි, තමන්ට පරිහොග පිණිස දුන් දැය අනන්‍යයන්ට නො දියයුතු. යමෙක් දේ නම් දුකුළා ඇවැත් වේ” යි (වදාළ සේක.)
50. තෙන ඛො පන සමයෙන භික‍්ඛූනං ආමිසං උස‍්සන‍්නං හොති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ සඞ‍්ඝස‍්ස දාතුන‍්ති.” බාළ‍්හතරං උස‍්සන‍්නං හොති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ පුග‍්ගලිකම‍්පි දාතුන‍්ති.” තෙන ඛො පන සමයෙන භික‍්ඛූනං සන‍්නිධිකතං ආමිසං උස‍්සන‍්නං හොති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛූනං සන‍්නිධිං භික‍්ඛුනීහි භික‍්ඛූහි පටිග‍්ගහාපෙත්‍වා පරිභුඤ‍්ජිතුන‍්ති.”
50. එ සමයෙහි භික්‍ෂූන්ට ආමිසය බොහෝ වූයේ වෙයි. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මේ කරුණ දැන්වූහ “මහණෙනි, සඞ්ඝයාට දීමට අනුදනිමි” යි (වදාළසේක.) ඉතා බෙහෙවින් රැස් වූයේ වෙයි. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මේ කරුණ සැලකළහ. “මහණෙනි, පෞද්ගලික ලෙස ද දීමට අනුදනිමි” යි (වදාළ සේක.) එසමයෙහි භික්‍ෂුන්ට රැස් කළ ආමිසය බොහෝ වූයේ වෙයි. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මේ කරුණ සැලකළහ. “මහණෙනි, භික්‍ෂුන්ගේ සන්නිධි (වශයෙන් රැස් කළ) ආමිසය භික්‍ෂූණින් විසින් ද භික්‍ෂූන් විසින් ද පිළිගන්වාගෙන වළඳන්නට අනුදනිමි” යි (වදාළසේක.)
51. තෙන ඛො පන සමයෙන මනුස‍්සා භික‍්ඛුනීනං ආමිසං දෙන‍්ති. භික‍්ඛුනියො භික‍්ඛූනං දෙන‍්ති. මනුස‍්සා උජ‍්ඣායන‍්ති, ඛීයන‍්ති, විපාචෙන‍්ති: ‘කථං හි නාම භික‍්ඛුනියො අත‍්තනො පරිභොගත්‍ථාය දින‍්නං අඤ‍්ඤෙසං දස‍්සන‍්ති. මයම‍්පි න ජානාම දානං දාතුන‍්ති’. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “න භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛුනියා අත‍්තනො පරිභොගත්‍ථාය දින‍්නං අඤ‍්ඤෙසං දාතබ‍්බං. යා දදෙය්‍ය ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්සා”ති.
51. එසමයෙහි මිනිස්සු භික්‍ෂූණින්ට ආමිසය දෙත්, හික්‍ෂුණිහු භික්‍ෂූන්ට දෙත්, ‘කෙසේ නම් භික්‍ෂුණීහු තමන්ට පරිභෝග පිණිස දෙන ලද්ද අන්‍යයන්ට දෙන්නාහු ද, අපි දු දන් දෙන්නට නො දනුමෝ ද’ යි මිනිස්සු ලමු කොට සිතති, නුගුණ පවසති, දොස් පතුරුවත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මේ කරුණ සැලකළහ. “මහණෙනි, මෙහෙණ විසින් තමන්ගේ පරිභෝග පිණිස දෙන ලද්ද අන්‍යයන්ට නො දියයුතු, යම් මෙහෙණක් දේ නම් දුකුළ ඇවැත් වේ” යී වදාළසේක.
52. තෙන ඛො පන සමයෙන භික‍්ඛුනීනං ආමිසං උස‍්සන‍්නං හොති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ සඞ‍්ඝස‍්ස දාතුන‍්ති”. බාළ‍්හතරං උස‍්සන‍්නං හොති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ පුග‍්ගලිකම‍්පි දාතුන‍්ති”. තෙන ඛො පන සමයෙන භික‍්ඛුනීනං සන‍්නිධිකතං ආමිසං උස‍්සන‍්නං හොති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛුනීනං සන‍්නිධිං භික‍්ඛූහි භික‍්ඛුනීහි පටිග‍්ගහාපෙත්‍වා පරිභුඤ‍්ජිතුන‍්ති”.
52. එසමයෙහි මෙහෙණන්ට ආමිසය බොහෝ වූයේ වෙයි. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මේ කරුණ සැලකළහ. “මහණෙනි, සඞ්ඝයාට දෙන්නට අනුදනිමි” යි. ඉතා බෙහෙවින් රැස්වූයේ වෙයි. භාග්‍යවතුන් වහසේට මේ කරුණ දැන්වූහ. “මහණෙනි, පෞද්ගලිකවද දීමට අනුදනිමි” යි. එසමයෙහි භික්‍ෂූණීන්ගේ සන්නිධි කළ ආමිසය බොහෝ වූයේ වෙයි. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මේ කරුණ සැලකළහ. “මහණෙනි, මෙහෙණන්ගේ සන්නිධි කළ ආමිසය භික්‍ෂූන් විසින් ද භික්‍ෂුණින් විසින් ද පිළිගන්වාගෙන පරිභෝග කරන්නට අනුදනිමි” යි (වදාළසේක.)
53. තෙන ඛො පන සමයෙන භික‍්ඛූනං සෙනාසනං උස‍්සන‍්නං හොති. භික‍්ඛුනීනං න හොති. භික‍්ඛුනියො භික‍්ඛූනං සන‍්තිකෙ දූතං පාහෙසුං: ‘සාධු භන‍්තෙ අය්‍යා අම‍්හාකං සෙනාසනං දෙන‍්තු තාවකාලිකන‍්ති’. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛුනීනං සෙනාසනං දාතුං තාවකාලිකන‍්ති”.
53. එසමයෙහි භික්‍ෂූන්ට සෙනසුන් බොහෝ වූයේ වෙයි. භික්‍ෂුණීන්ට නො වෙයි. ‘වහන්ස, ආර්‍ය්‍යයන් වහන්සේ අපට තාවකාලික ව සෙනසුන් දෙන්නාහු නම් මැනවැ’ යි භික්‍ෂූන් සමීපයට දූතයකු යැවූහ. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මේ කරුණ සැල කළහ. “මහණෙනි, භික්‍ෂුණීන්ට තාවකාලික ව සෙනසුන් දෙන්නට අනුදනිමි” යි වදාළසේක.
54. තෙන ඛො පන සමයෙන උතුනියො භික‍්ඛුනියො ඔනද‍්ධමඤ‍්චං ඔනද‍්ධපීඨං අභිනිසීදන‍්තිපි අභිනිපජ‍්ජන‍්තිපි. සෙනාසනං ලොහිතෙන මක‍්ඛීයති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “න භික‍්ඛවෙ උතුනියා භික‍්ඛුනියා ඔනද‍්ධමඤ‍්චං ඔනද‍්ධපීඨං අභිනිසීදිතබ‍්බං. අභිනිපජ‍්ජිතබ‍්බං. යා අභිනිසීදෙය්‍ය වා අභිනිපජ‍්ජෙය්‍ය වා ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්ස. අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ ආවසථචීවරන‍්ති”
54. එ සමයෙහි ඔසප් වූ මෙහෙණෝ බඳනා ලද මෙට්ට සහිත ඇඳෙහි බඳනා ලද මෙට්ට සහිත පුටුවෙහි හිඳිත්, හොවිත්, සෙනසුන ලෙයින් තැවරෙයි. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මේ කරුණ සැලකළහ. “මහණෙනි, ඔසප් වූ මෙහෙණ විසින් බඳනා ලද මෙට්ට සහිත ඇඳෙහි බඳනා ලද මෙට්ට සහිත පුටුවෙහි නො හිඳියයුතු, නො හෙවියයුතු. යම් මෙහෙණක් හිඳී නම් හෝ හොවී නම් හෝ දුකුළා ඇවැත් වේ. මහණෙනි, ආවස්ථචීවරය (ආවාසයෙහි දී පරිභෝග කරන සිවුර) අනුදනිමි” යි වදාළසේක.
ආවසථචීවරං ලොහිතෙන මක‍්ඛීයති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ ආණිචොළකන‍්ති”. චොළකං නිපතති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ සුත‍්තකෙන බන්‍ධිත්‍වා ඌරුයා බන්‍ධිතුන‍්ති”. සුත‍්තකං ඡිජ‍්ජති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ සංවෙල‍්ලියං කටිසුත‍්තකන‍්ති”.
ආවස්ථචීවරය ලෙයින් වැකෙයි. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මේ කරුණ සැලකළහ. “මහණෙනි, ආණිචෝලකය (රෙදිවලින් කළ මූඩියක් වැනි වැස්මක්) අනුදනිමි”යි. ආණිචෝලකය ගිලිහෙයි. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මේ කරුණ සැලකළහ. “මහණෙනි, හුයෙකින් බැඳ කළවායෙහි බඳින්නට අනුදනිමි” යි. හුය සිඳෙයි. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මේ කරුණ සැලකළහ. “මහණෙනි, කැසපට ද කටීහුය ද අනුදනිමි” යි (වදාළහ.)
55. තෙන ඛො පන සමයෙන ඡබ‍්බග‍්ගියා භික‍්ඛුනියො සබ‍්බකාලං කටිසුත‍්තකං ධාරෙන‍්ති. මනුස‍්සා උජ‍්ඣායන‍්ති, ඛීයන‍්ති, විපාචෙන‍්ති. ‘සෙය්‍යථාපි ගිහී කාමභොගිනියොති’. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං: “න භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛුනියා සබ‍්බකාලං කටිසුත‍්තකං ධාරෙතබ‍්බං. යා ධාරෙය්‍ය ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්ස. අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ උතුනියා කටිසුත‍්තකන‍්ති”.
55. එ සමයෙහි සවග මෙහෙණෝ හැමකල්හි කටීහුය දරත්. ‘ගිහී කාමභෝගිනීන් මෙනැ’යි මිනිස්සු ලමු කොට සිතති, නුගුණ කියති, දොස් පතුරුවත්. මෙකරුණ භාග්‍යවතුන් වහන්සේට සැලකළහ. “මහණෙනි, මෙහෙණ විසින් හැමකල්හි කටීහුය නො දැරියයුතු. යම් මෙහෙණක් දරා නම් දුකුළා ඇවැත් වේ. මහණෙනි, ඔසප් වූ මෙහෙණට කටීහුය අනුදනිමි” යි වදාළහ.
දුතිය භාණවාරං.
දෙවැනි බණවර යි.
56. තෙන ඛො පන සමයෙන උපසම‍්පන‍්නායො දිස‍්සන‍්ති අනිමිත‍්තාපි නිමිත‍්තමත‍්තාපි අලොහිතාපි ධුවලොහිතාපි පග‍්ඝරන‍්තීපි සිඛරිණීපි ඉත්‍ථිපණ‍්ඩකාපි වෙපුරිසිකාපි සම‍්භින‍්නාපි උභතොබ්‍යඤ‍්ජනකාපි. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ උපසම‍්පාදෙන‍්තියා චතුවීසති අන‍්තරායිකෙ ධම‍්මෙ පුච‍්ඡිතුං. එවඤ‍්ච පන භික‍්ඛවෙ පුච‍්ඡිතබ‍්බා: “නසි අනිමිත්තා, නසි නිමිත‍්තමත‍්තා, නසි අලොහිතා, නසි ධුවලොහිතා, නසි ධුවචොළා, නසි පග‍්ඝරන‍්තී, නසි සිඛරිණී, නසි ඉත්ථිපණ්ඩකා, නසි වෙපුරිසිකා, නසි සම්භින්නා, නසි උභතොබ්යඤ්ජනකා. සන‍්ති තෙ එවරූපා ආබාධා: කුට‍්ඨං ගණ‍්ඩො කිලාසො සොසො අපමාරො. මනුස‍්සාසි, ඉත්‍ථීසි, භුජිස‍්සාසි, අනණාසි, නසි රාජභටී, අනුඤ‍්ඤාතාසි මාතාපිතූහි සාමිකෙන, පරිපුණ‍්ණවීසතිවස‍්සාසි, පරිපුණ‍්ණං තෙ පත‍්තචීවරං, කිං නාමාසි, කා නාමා තෙ පවත්තිනී”ති.
56. එ සමයෙහි ස්ත්‍රී නිමිත්ත නැත්තා වූද, නිමිත්තමාත්‍රයක් ඇත්තා වූද, මඳක් ලේ වැගිරීම් ඇත්තාවූද, නිතර ලේ වැගිරීම් ඇත්තා වූ ද, නිතර වැසුම් කඩ දරන්නාවූද වැගිරෙන්නී වූ ද, පිටත නික්මුණු මස්රො ද ඇත්තා වූ ද, ස්ත්‍රී පණ්ඩක වූ ද, විකෘත පුරුෂස්වභාව ඇත්තා වූ ද, මිශ්‍රවූ වසමග පසමග ඇත්තා වූ ද, උභතෝබ්‍යඤ්ජනක වූද උපසපන් මෙහෙණීහු දක්නා ලැබෙත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මේ කරුණ සැලකළහ. මහණෙනි, උපසම්පදා කරන්නිය විසින් සූවිසි අන්තරායකරධර්‍ම පිළිවිසින්නට අනුදනිමි. මහණෙනි, මෙසේ පිළිවිසියයුතු. අනිමිත්තා නො වෙහි ද, නිමිනතමාත්‍ර ඇත්තී නො වෙහි ද, අලෝහිතා නො වෙහි ද, ධුවලෝහිතා නො වෙහිද, ධුවවෝළා නො වෙහි ද නිතර ලේ වැගිරීම් ඇත්තී නො වෙහි ද, සිඛරිණී නො වෙහි ද, ස්ත්‍රීපණ්ඩක නො වෙහිද, විකෘත පුරුෂස්වභාව ඇත්තී නො වෙහි ද, සම්භින්නා නො වෙහි ද, උභතෝබ්‍යඤ්ජනක නො වෙහි ද, කුෂ්ටරෝගය, ගෙඩිය, කිලාසය (එනම් කුෂ්ටරෝගය) ක්‍ෂය රෝගය, වස්මරය යන මෙබඳු ආබාධයෝ තොපට වෙත් ද, මනුෂ්‍ය වෙහිද, ස්ත්‍රියක් වෙහි ද, අදාසියක් වෙහි ද, ණය නැත්තියක් වෙහි ද, රජසෙබළියක් නො වෙහි ද, මවුපියන් විසින් හා හිමියා විසින් අනුදන්නාලද ද, පිරිපුන් විසිවයස් ඇත්තී ද, තොපගේ පාසිවුරු පිරිපුන් ද, කිනම් වෙහි ද, තොපගේ උපාධ්‍යායයා තොමෝ කිනම් ඇත්තී දැ යි.
57. තෙන ඛො පන සමයෙන භික්ඛූ භික‍්ඛුනීනං අන‍්තරායිකෙ ධම‍්මෙ පුච‍්ඡන‍්ති. උපසම‍්පදාපෙඛායො විත්‍ථායන‍්ති මඞ‍්කූ හොන‍්ති න සක‍්කොන‍්ති විස‍්සජ‍්ජෙතුං. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ එකතො උපසම‍්පන‍්නාය භික‍්ඛුනීසඞ‍්ඝෙ විසුද‍්ධාය භික‍්ඛුසඞ‍්ඝෙ උපසම‍්පාදන‍්ති”.
57. එසමයෙහි භික්‍ෂූහු භික්‍ෂූණීන්ගේ අන්තරායකරධර්‍ම පිළිවිසිත්, උපසම්පදාපේක්ෂිකාවෝ ගොළුගැසී සිටිත්, මකු වෙති. විසඳන්නට නො හැකි වෙත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මේ කරුණ සැලකළහ. “මහණෙනි, භික්‍ෂුණීසඞ්ඝයා කෙරෙහි පිරිසුදු වූ භික්‍ෂුණීසඞ්ඝයා කෙරෙහි උපසපන් වූ මෙහෙණහට භික්‍ෂූසඞ්ඝයා කෙරෙහි උපසම්පදා වීම අනුදනිමි”යි වදාළසේක.
58. තෙන ඛො පන සමයෙන භික‍්ඛුනියො අනනුසිට‍්ඨා උපසම‍්පදාපෙඛායො අන‍්තරායිකෙ ධම‍්මෙ පුච‍්ඡන‍්ති. උපසම‍්පදාපෙඛායො විත්‍ථායන‍්ති. මඞ‍්කූ හොන‍්ති. න සක‍්කොන‍්ති විස‍්සජ‍්ජෙතුං භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ පඨමං අනුසාසිත්‍වා පච‍්ඡා අන‍්තරායිකෙ ධම‍්මෙ පුච‍්ඡිතුන‍්ති”. තත්‍ථෙව සඞ‍්ඝමජ‍්ඣෙ අනුසාසන‍්ති, උපසම‍්පදාපෙඛායො තථෙව විත්‍ථායන‍්ති. මඞ‍්කූ හොන‍්ති. න සක‍්කොන‍්ති විස‍්සජ‍්ජෙතුං. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ එකමන‍්තං අනුසාසිත්‍වා සඞ‍්ඝමජ‍්ඣෙ අන‍්තරායිකෙ ධම‍්මෙ පුච‍්ඡිතුං.
58. එසමයෙහි භික්‍ෂුණීහු අනුශාසනා නො කළ උපසම්පදාපෙක්ෂිකාවන් අන්තරායික ධර්‍ම පිළිවිසිත්, උපසම්පදාපේක්ෂිකාවෝ ගොළුගැසී සිටිත්, මකු වෙත්, විසඳන්නට නො හැකි වෙත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙකරුණ සැලකළහ. “මහණෙනි, පළමු අනුශාසනා කොට පසුව අන්තරායික ධර්‍ම පිළිවිසින්නට අනුදනිමි”යි. එහි සඟ මැද ම අනුශාසනා කරත්, උපසම්පදාපෙක්ෂිකාවෝ එසේ ම ගොළුගැසී සිටිති. මකු වෙති. විසඳන්නට නො හැකි වෙත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙකරුණ සැලකළහ. “මහණෙනි, එකත්පසෙක අනුශාසනා කොට සහ මැද අන්තරායික ධර්‍ම පිළිවිසින්නට අනුදනිමි”යි.
එවඤ‍්ච පන භික‍්ඛවෙ අනුසාසිතබ‍්බා: පඨමං උපජ‍්ඣං ගාහාපෙතබ‍්බා. උපජ‍්ඣං ගාහාපෙත්‍වා පත‍්තචීවරං ආචික‍්ඛිතබ‍්බං: අයං තෙ පත‍්තො, අයං සඞ්ඝාටි, අයං උත‍්තරාසඞ‍්ගො, අයං අන‍්තරවාසකො, ඉදං සඞ‍්කච‍්චිකං, අයං උදකසාටිකා. ගච‍්ඡ අමුම‍්හි ඔකාසෙ තිට‍්ඨාහීති. බාලා අව්‍යත‍්තා අනුසාසන‍්ති. දුරනුසිට‍්ඨා උපසම‍්පදාපෙඛායො විත්‍ථායන‍්ති, මඞ‍්කූ හොන‍්ති. න සක‍්කොන‍්ති විස‍්සජ‍්ජෙතුං. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “න භික‍්ඛවෙ බාලාය අව්‍යත‍්තාය අනුසාසිතබ‍්බා. යා අනුසාසෙය්‍ය ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්ස. අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ ව්‍යත‍්තාය භික‍්ඛුනියා පටිබලාය අනුසාසිතුන‍්ති”. අසම්මතා අනුසාසන‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “න භික‍්ඛවෙ අසම‍්මතාය අනුසාසිතබ‍්බා. යා අනුසාසෙය්‍ය ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්ස. අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ සම‍්මතාය අනුසාසිතුං”.
මහණෙනි, මෙසේ අනුශාසනා කළයුතු. පළමුව උපාද්ධ්‍යායක ගැන්වියයුතු, උපාද්ධ්‍යායයක ගන්වා පාසිවුරු කියාදියයුතු: මේ තොපගේ පාත්‍ර ය, මෙ සඟළ සිවුර ය, මෙ තනිපට සිවුර ය, මෙ අඳනය ය, මෙ තනවැස්ම ය, මෙ දියසළුව ය. යව තෙල අවකාසයෙහි සිටුව යි. බාල වූ අව්‍යක්ත වූ (මෙහෙණීහු) අනුශාසනා කෙරෙත්. වැරදි ලෙස අනුශාසනා කරනලද උපසම්පදාපේක්ෂිකාවෝ ගොළුගැසී සිටිති, මකු වෙති, විසඳන්නට නො හැකි වෙත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙකරුණ සැලකළහ. “මහණෙනි, බාල අව්‍යක්ත මෙහෙණ විසින් අනුශාසනා නො කළයුතු. යම් මෙහෙණක් අනුශාසනා කෙරේ නම් දුකුළා ඇවැත් වේ. මහණෙනි, ව්‍යක්ත ප්‍රතිබල මෙහෙණක විසින් අනුශාසනා කරන්නට අනුදනිමි”යි, සම්මත නො කරනලද මෙහෙණිහු අනුශාසනා කෙරෙත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙකරුණ සැල කළහ. “මහණෙනි, සම්මත නො කළ මෙහෙණක විසින් අනුශාසනා නො කළයුතු. යම් මෙහෙණක් අනුශාසනා කෙරේ නම් දුකුළා ඇවැත් වේ. මහණෙනි, සම්මත කරනලද මෙහෙණක විසින් අනුශාසනා කරන්නට අනුදනිමි”.
එවඤ‍්ච පන භික‍්ඛවෙ සම‍්මන‍්නිතබ‍්බා: අත‍්තනා වා අත‍්තානං සම‍්මන‍්නිතබ‍්බං. පරාය වා පරා සම‍්මන‍්නිතබ‍්බා. කථඤ‍්ච අත‍්තනාව අත‍්තානං සම‍්මන‍්නිතබ‍්බං? ව්‍යත‍්තාය භික‍්ඛුනියා පටිබලාය සඞ‍්ඝො ඤාපෙතබ‍්බො: “සුණාතු මෙ අය්‍යෙ සඞ‍්ඝො: ඉත්‍ථන‍්නාමා ඉත්‍ථන‍්නාමාය අය්‍යාය උපසම‍්පදාපෙඛා. යදි සඞ‍්ඝස‍්ස පත‍්තකල‍්ලං අහං ඉත්‍ථන‍්නාමා ඉත්‍ථන‍්නාමං අනුසාසෙය්‍යන‍්ති”. එවං අත‍්තනාව අත‍්තානං සම‍්මන‍්නිතබ‍්බං. කථඤ‍්ච පරායපරා සම‍්මන‍්නිතබ‍්බා? ව්‍යත‍්තාය භික‍්ඛුනියා පටිබලාය සඞ‍්ඝො ඤාපෙතබ‍්බො: “සුණාතු මෙ අය්‍යෙ සඞ‍්ඝො. ඉත්‍ථන‍්නාමා ඉත්‍ථන‍්නාමාය අය්‍යාය උපසම‍්පදාපෙඛා. යදි සඞ‍්ඝස‍්ස පත‍්තකල‍්ලං ඉත්‍ථන‍්නාමා ඉත්‍ථන‍්නාමං අනුසාසෙය්‍යාති”. එවං පරාය පරා සම‍්මන‍්නිතබ‍්බා.
මහණෙනි, මෙසේ සම්මත කළයුතු, තමා විසින් හෝ තමා සම්මත කළයුතු, තමා විසින් හෝ තමා සම්මත කළයුත්තේ කෙසේ ද? ව්‍යක්ත ප්‍රතිබල මෙහෙණක විසින් සඞ්ඝයා මෙසේ දැන්වියයුතු: “ආර්‍ය්‍යයාවෙනි, සඞ්ඝයා මාගේ වචනය අසාවා. මෙනම් ඇත්තී මෙනම් ආර්‍ය්‍යයාවගේ උපසම්පදාපේක්‍ෂිකාවකි. ඉදින් සඞ්ඝයාට පැමිණි කල් ඇත්තේ නම් මෙනම් ඇති මම මෙනම් ඇත්තිය අනුශාසනා කරන්නෙමි”යි. මෙසේ තමා විසින් ම තමා සම්මත කළයුතු, කෙසේ අන් මෙහෙණක විසින් අන් මෙහෙණක් සම්මත කළයුත්තී ද? ව්‍යක්ත ප්‍රතිබල භික්‍ෂූණියක විසින් සඞ්ඝයා (මෙසේ) දැන්වියයුතු: “ආර්‍ය්‍යයාවෙනි, සඞ්ඝයා මාගේ වචනය අසාවා. මෙනම් ඇත්තී මෙනම් ආර්‍ය්‍යයාවගේ උපසම්පදාපේක්‍ෂිකාවකි. ඉදින් සඞ්ඝයාට පැමිණි කල් ඇත්තේ නම් මෙනම් ඇත්තී මෙනම් ඇත්තිය අනුශාසනා කරන්නී ය” යි. මෙසේ අන් මෙහෙණක විසින් හෝ අන් මෙහෙණක් සම්මත කළයුතු,
තාය සම‍්මතාය භික‍්ඛුනියා උපසම‍්පදාපෙඛං උපසඞ‍්කමිත්‍වා එවමස‍්ස වචනීයා: “සුණසි ඉත්‍ථන‍්නාමෙ අයං තෙ සච‍්චකාලො භූතකාලො යං ජාතං තං සඞ‍්ඝමජ‍්ඣෙ පුච‍්ඡන‍්තෙ සන‍්තං අත්‍ථීති වත‍්තබ‍්බං. අසන‍්තං නත්‍ථීති වත‍්තබ‍්බං. මා ඛො විත්‍ථාසි මා ඛො මඞ‍්කු අහොසි. එවං තං පුච‍්ඡිස‍්සන‍්ති: නසි අනිමිත්තා, නසි නිමිත‍්තමත‍්තා, නසි අලොහිතා, නසි ධුවලොහිතා, නසි ධුවචොළා, නසි පග‍්ඝරන‍්ති, නසි සිඛරිණී, නසි ඉත්ථිපණ්ඩකා, නසි වෙපුරිසිකා, නසි සම්භින්නා,
ඒ සම්මත කරනලද මෙහෙණ විසින් උපසම්පදාපේක්ෂිකාව වෙත එළඹ මෙසේ කියයුත්තී ය: “මෙනම් ඇත්තිය, මෙය අසව, මෙ තොපගේ සත්‍ය කාල ය, භූතකාල යයි, යමක් වූයේ ද එය සඟමැද පුළුවුස්නා කල්හි ඇතිදැය ඇතැ’යි කියයුතු, නැතිදැය නැතැ’යි කියයුතු, ගොළුවකු මෙන් නො වව, මකු නො වව, මෙසේ තොප පිළිවිසින්නෝ ය. අනිමිත්තා නො වෙහි ද, යම්තම් නිමිති ඇත්තක් නො වෙහි ද, අලෝහිතා නො වෙහි ද, ධුවලෝහිතා නො වෙහි ද, ධුවචෝළා නො වෙහි ද, වැගිරෙන ස්වභාව ඇත්තී නො වෙහි ද, සිඛරිණි නො වෙහි ද, ස්ත්‍රීපණ්ඩක නො වෙහි ද, විකෘත පුරුෂ ස්වභාව ඇත්තක් නො වෙහි ද, මිශ්‍ර වූ මාර්‍ග ඇත්තක් නො වෙහි ද,
නසි උභතොබ්යඤ්ජනකා, සන‍්ති තෙ එවරූපා ආබාධා–කුට‍්ඨං, ගණ‍්ඩො, කිලාසො, සොසො, අපමාරො. මනුස‍්සාසි, ඉත්‍ථීසි, භුජිස‍්සාසි, අනණාසි, නසි රාජභටී, අනුඤ‍්ඤාතාසි මාතාපිතූහි සාමිකෙන, පරිපුණ‍්ණවීසතිවස‍්සාසි, පරිපුණ‍්ණං තෙ පත‍්තචීවරං, කිං නාමාසි, කා නාමා තෙ පවත්තිනී”ති.
උභතෝබ්‍යඤ්ජනක නො වෙහි ද, කුෂ්ට ය, (කල්පවතින) ගෙඩි ය කිලාස ය, ක්‍ෂයරොග ය, වස්මර ය යන මෙබඳු ආබාධයෝ තොපට වෙත් ද, මනුෂ්‍ය වෙහි ද, ස්ත්‍රී වෙහි ද, දාසියක් නො වෙහි ද, ණය නැත්තෙහි ද, රජසෙබළියක් නො වෙහි ද, මවු පියන් හා හිමියා විසින් අනුදන්නා ලද ද, පිරිපුන් විසිවයස් ඇත්තී ද, තොපගේ පාසිවුරු පිරිපුන් ද, කිනම් වෙහි ද, තොපගේ පවත්තිනී (උපාදධ්‍යයයා) කිනම් වේ දැ’යි.
59. එකතො ආගච‍්ඡන‍්ති. න එකතො ආගන‍්තබ‍්බං. අනුසාසිකාය පඨමතරං ආගන‍්ත්‍වා සඞ‍්ඝො ඤාපෙතබ‍්බො: සුණාතු මෙ අය්‍යෙ සඞ‍්ඝො. ඉත්‍ථන‍්නාමා ඉත්‍ථන‍්නාමාය අය්‍යාය උපසම‍්පදාපෙඛා. අනුසිට‍්ඨා සා මයා. යදි සඞ‍්ඝස‍්ස පත‍්තකල‍්ලං ඉත්‍ථන‍්නාමා ආගච‍්ඡෙය්‍යාති. ආගච‍්ඡාහීති වත‍්තබ‍්බා. එකංසං උත‍්තරාසඞ‍්ගං කාරාපෙත්‍වා භික‍්ඛුනීනං පාදෙ වන්‍දාපෙත්‍වා උක‍්කුටිකං නිසීදාපෙත්‍වා අඤ‍්ජලිං පග‍්ගණ‍්හාපෙත්‍වා උපසම‍්පදං යාචාපෙතබ‍්බා: සඞ‍්ඝං අය්‍යෙ උපසම‍්පදං යාචාමි. උල‍්ලුම‍්පතු මං අය්‍යෙ සඞ‍්ඝො අනුකම‍්පං උපාදාය. දුතියම‍්පි අය්‍යෙ සඞ‍්ඝං උපසම‍්පදං යාචාමි. උල‍්ලුම‍්පතු මං අය්‍යෙ සඞ‍්ඝො අනුකම‍්පං උපාදාය. තතියම‍්පි අය්‍යෙ සඞ‍්ඝං උපසම‍්පදං යාචාමි. උල‍්ලුම‍්පතු මං අය්‍යෙ සඞ‍්ඝො අනුකම‍්පං උපාදායාති.
59. (අනුශාසනා කරන්නිය හා උපසම්පදාපෙක්ෂිකා) එක් ව පැමිණෙත්. (එසේ) එක්ව නො පැමිණියයුතු, අනුශාසකාව පළමු ව පැමිණ සඞ්ඝයා (මෙසේ) දැන්වියයුතු, ආර්‍ය්‍යයාවෙනි, සඞ්ඝයා මබස් අසාවා. මෙනම් ඇත්තී මෙනම් ආර්‍ය්‍යයාවගේ උපසම්පදාපේක්‍ෂිකාවකි. ඕ මා විසින් අනුශාසනා කරන ලදු, ඉදින් සඞ්ඝයාට පැමිණි කල් වේ නම් මෙනම් ඇත්තී එන්නී යැ යි. එව’යි කියයුත්තී ය. (ඈ පැමිණි විට) තනිපට සිවුර ඒකාංශ කරවා භික්‍ෂූණීන්ගේ පා වන්‍දවා උක්කුටික ව හිඳුවා ඇඳිලි බඳවා උපසම්පදාව ඉල්ලුම් කරවිය යුත්තී ය. ආර්‍ය්‍යාවෙනි, සඞ්ඝයාගෙන් උපසම්පදාව ඉල්වමි. ආර්‍ය්‍යාවෙනි, සඞ්ඝයා අනුකම්පා කොට මා (හෙරණ බැවින්) නඟා ලනසේක්වා. දෙවනු ද ආර්‍ය්‍යාවෙනි, සඞ්ඝයාගෙන් උපසම්පදාව ඉල්වමි. ආර්‍ය්‍යාවෙනි, සඞ්ඝයා අනුකම්පා කොට මා (හෙරණ බැවින්) නඟාලනසේක්වා තෙවනු ද ආර්‍ය්‍යාවෙනි, සඞ්ඝයාගෙන් උපසම්පදාව ඉල්වමි. ආර්‍ය්‍යාවෙනි, සඞ්ඝයා අනුකම්පා කොට මා (හෙරණ බැවින්) නඟාලනසේක්වා යි.
ව්‍යත‍්තාය භික‍්ඛුනියා පටිබලාය සඞ‍්ඝො ඤාපෙතබ‍්බො: සුණාතු මෙ අය්‍යෙ සඞ‍්ඝො. අයං ඉත්‍ථන‍්නාමා ඉත්‍ථන‍්නාමාය අය්‍යාය උපසම‍්පදාපෙඛා, යදි සඞ‍්ඝස‍්ස පත‍්තකල‍්ලං අහං ඉත්‍ථන‍්නාමං අන‍්තරායිකෙ ධම‍්මෙ පුච‍්ඡෙය්‍යං. සුණසි ඉත්‍ථන‍්නාමෙ, අයං තෙ සච‍්චකාලො, භූතකාලො. යං ජාතං තං පුච‍්ඡාමි. සන‍්තං අත්‍ථීති වත‍්තබ‍්බං, අසන‍්තං නත්‍ථීති වත‍්තබ‍්බං, නසි අනිමිත්තා. නසි නිමිත‍්තමත‍්තා -පෙ- කිං නාමාසි? කා නාමා තෙ පවත‍්තිනීති.
ව්‍යක්ත ප්‍රතිබල මෙහෙණක විසින් සඞ්ඝයා (මෙසේ) දැන්විය යුතු, ආර්‍ය්‍යාවෙනි, සඞ්ඝයා මබස් අසාවා. මේ මෙනම් ඇත්තී මෙනම් ආර්‍ය්‍යා වගේ උපසම්පදාපේක්‍ෂිකාවකි. ඉදින් සඞ්ඝයාට පැමිණි කල් වේ නම් මම මෙනම් ඇත්තිය අන්තරායිකධර්ම පිළිවිසින්නෙමි. මෙනම් තැනැත්තිය අසව, මෙ තොපගේ සත්‍යකාල ය, භූතකාල යයි. යමක් වූයේ නම් එය පුළුවුස්මි. ඇති දැය ඇතැ යි කියයුතු, නැති දැය නැතැ යි කියයුතු, අනිමිත්තා නො වෙහි ද, ස්වල්පමාත්‍ර නිමිති ඇත්තී නො වෙහි ද, ... කිනම් වෙහි ද, තොපගේ පවත්තිනී (උපාද්ධ්‍යායයා) කිනම් වේ දැ යි.
ව්‍යත‍්තාය භික‍්ඛුනියා පටිබලාය සඞ‍්ඝො ඤාපෙතබ‍්බො: සුණාතු මෙ අය්‍යෙ සඞ‍්ඝො, අයං ඉත්‍ථන‍්නාමා ඉත්‍ථන‍්නාමාය අය්‍යාය උපසම‍්පදාපෙඛා. පරිසුද‍්ධා අන‍්තරායිකෙහි ධම‍්මෙහි. පරිපුණ‍්ණස‍්සා පත‍්තචීවරං. ඉත්‍ථන‍්නාමා සඞ‍්ඝං උපසම‍්පදං යාචති ඉත්‍ථන‍්නාමාය අය්‍යාය පවත‍්තිනියා. යදි සඞ‍්ඝස‍්ස පත‍්තකල‍්ලං සඞ‍්ඝො ඉත්‍ථන‍්නාමං උපසම‍්පාදෙය්‍ය ඉත්‍ථන‍්නාමාය අය්‍යාය පවත‍්තිනියා. එසා ඤත්ති.
ව්‍යක්ත ප්‍රතිබල මෙහෙණක විසින් සඞ්ඝයා (මෙසේ) දැන්විය යුතු. ආර්‍ය්‍යයාවෙනි, සඞ්ඝයා මබස් අසාවා. මේ මෙනම් ඇත්තී මෙනම් ඇති ආර්‍ය්‍යාවගේ උපසම්පදාපේක්‍ෂිකාවකි. (ඕ) අන්තරායික ධර්‍මයන්ගෙන් පිරිසුදු ය. ඇගේ පාසිවුරු පිරිපුන් ය. මෙනම් ඇත්තී මෙනම් ආර්‍ය්‍යාව ප්‍රවර්තිනිය කොට සඞ්ඝයාගෙන් උපසම්පදාව ඉල්වයි. ඉදින් සඞ්ඝයාට පැමිණි කල් වේ නම් සඞ්ඝයා මෙනම් ආර්‍ය්‍යාව ප්‍රවර්තිනිය කොට මෙනම් ඇත්තිය උපසම්පදා කරන්නේ ය. මේ ඤත්ති යි.
“සුණාතු මෙ අය්‍යෙ සඞ‍්ඝො. අයං ඉත්‍ථන‍්නාමා ඉත්‍ථන‍්නාමාය අය්‍යාය උපසම‍්පදාපෙඛා. පරිසුද‍්ධා අන‍්තරායිකෙහි ධම‍්මෙහි. පරිපුණ‍්ණස‍්සා පත‍්තචීවරං. ඉත්‍ථන‍්නාමා සඞ‍්ඝං උපසම‍්පදං යාචති ඉත්‍ථන‍්නාමාය අය්‍යාය පවත‍්තිනියා. සඞ‍්ඝො ඉත්‍ථන‍්නාමං උපසම‍්පාදෙති ඉත්‍ථන‍්නාමාය අය්‍යාය පවත‍්තිනියා. යස‍්සා අය්‍යාය ඛමති ඉත්‍ථන‍්නාමාය උපසම්පදා ඉත්‍ථන‍්නාමාය අය්‍යාය පවත‍්තිනියා. සා තුණ‍්හස‍්ස. යස‍්සා නක‍්ඛමති සා භාසෙය්‍ය.
“ආර්‍ය්‍යයාවෙනි, සඞ්ඝයා මබස් අසාවා. මේ මෙනම් ඇත්තී මෙනම් ආර්‍ය්‍යයාවගේ උපසම්පදාපේක්‍ෂිකාවකි. අන්තරායික ධර්‍මයන් ගෙන් පිරිසුදු ය, ඇගේ පාසිවුරු පිරිපුන් ය. මෙනම් ඇත්තී මෙනම් ආර්‍ය්‍යයාව ප්‍රවර්තිනිය කොට සඞ්ඝයාගෙන් උපසම්පදාව යදියි. මෙ නම් ආර්‍ය්‍යයාව ප්‍රවර්තිනිය කොට සඞ්ඝයා මෙනම් ඇත්තිය උපසම්පදා කරයි. මෙනම් ආර්‍ය්‍යාව ප්‍රවර්තිනිය කොට මෙනම් ඇත්තියගේ උපසම්පදාව යම් ආර්‍ය්‍යයාවකට රුචිවේ නම් ඕ නිහඬ වන්නී ය. යම් ආර්‍ය්‍යයාවකට නො රුස්නේ නම් ඕ කියන්නී ය.
දුතියම‍්පි එතමත්‍ථං වදාමි -පෙ- තතියම‍්පි එතමත්‍ථං වදාමි. සුණාතු මෙ අය්‍යෙ සඞ‍්ඝො. අයං ඉත්‍ථන‍්නාමා ඉත්‍ථන‍්නාමාය අය්‍යාය උපසම‍්පදාපෙඛා. පරිසුද‍්ධා අන‍්තරායිකෙහි ධම‍්මෙහි. පරිපුණ‍්ණස‍්සා පත‍්තචීවරං. ඉත්‍ථන‍්නාමා සඞ‍්ඝං උපසම‍්පදං යාචති ඉත්‍ථන‍්නාමාය අය්‍යාය පවත‍්තිනියා. සඞ‍්ඝො ඉත්‍ථන‍්නාමං උපසම‍්පාදෙති ඉත්‍ථන‍්නාමාය අය්‍යාය පවත‍්තිනියා. යස‍්සා අය්‍යාය ඛමති ඉත්‍ථන‍්නාමාය උපසම්පදා ඉත්‍ථන‍්නාමාය අය්‍යාය පවත‍්තිනියා. සා තුණ‍්හස‍්ස. යස‍්සා නක‍්ඛමති සා භාසෙය්‍ය.
දෙවැනි වර ද මේ කරුණ කියමි. ... තෙවැනි වර ද මේ කරුණ කියමි. ආර්‍ය්‍යාවෙනි, සඞ්ඝයා මබස් අසාවා. මේ මෙනම් ඇත්තී මෙනම් ආර්‍ය්‍යාවගේ උපසම්පදාපේක්‍ෂිකාවකි. අන්තරායික ධර්‍මයන්ගෙන් පිරිසුදු ය. ඇගේ පාසිවුරු පිරිපුන් ය. මෙනම් ඇත්තී මෙනම් ආර්‍ය්‍යාව ප්‍රවර්තිනිය කොට සඞ්ඝයාගෙන් උපසම්පදාව යදියි. මෙනම් ආර්‍ය්‍යාව ප්‍රවර්තිනිය කොට සඞ්ඝයා මෙනම් ඇත්තිය උපසම්පදා කරයි. මෙනම් ආර්‍ය්‍යාව ප්‍රවර්තිනිය කොට මෙනම් ඇත්තියගේ උපසම්පදාව යම් ආර්‍ය්‍යාවකට රුචිවේ නම් ඕ නිහඬ වන්නී ය. යම් ආර්‍ය්‍යාවකට නො රුස්නේ නම් ඕ කියන්නී ය.
උපසම‍්පන‍්නා සඞ‍්ඝෙන ඉත්‍ථන‍්නාමා ඉත්‍ථන‍්නාමාය අය්‍යාය පවත‍්තිනියා. ඛමති සඞ‍්ඝස‍්ස තස‍්මා තුණ‍්හී. එවමෙතං ධාරයාමී”ති.
සඞ්ඝයා විසින් මෙනම් ආර්‍ය්‍යාව ප්‍රවර්තිනිය කොට මෙනම් ඇත්තී උපසම්පදා කරනලද්දී ය. එය සඞ්ඝයාට රුචි වෙයි. එහෙයින් නිහඬ ය. මේ කරුණ මෙසේ දරමි”යි.
තාවදෙව තං ආදාය භික‍්ඛුසඞ‍්ඝං උපසඞ‍්කමිත්‍වා එකංසං උත‍්තරාසඞ‍්ගං කාරාපෙත්‍වා භික‍්ඛූනං පාදෙ වන්‍දාපෙත්‍වා උක‍්කුටිකං නිසීදාපෙත්‍වා අඤ‍්ජලිං පග‍්ගණ‍්හාපෙත්‍වා උපසම‍්පදං යාචාපෙතබ‍්බා. “අහං අය්‍යා ඉත්‍ථන‍්නාමා ඉත්‍ථන‍්නාමාය අය්‍යාය උපසම‍්පදාපෙඛා. එකතො උපසම‍්පන‍්නා භික‍්ඛුනීසඞ‍්ඝෙ විසුද‍්ධා, සඞ‍්ඝං අය්‍යා උපසම‍්පදං යාචාමි. උල‍්ලුම‍්පතු මං අය්‍යා සඞ‍්ඝො අනුකම‍්පං උපාදාය. අහං අය්‍යා ඉත්‍ථන‍්නාමා ඉත්‍ථන‍්නාමාය අය්‍යාය උපසම‍්පදාපෙඛා. එකතො උපසම‍්පන‍්නා භික‍්ඛුනීසඞ‍්ඝෙ විසුද‍්ධා, දුතියම‍්පි අය්‍යා සඞ‍්ඝං උපසම‍්පදං යාචාමි. උල‍්ලුම‍්පතු මං අය්‍යා සඞ‍්ඝො අනුකම‍්පං උපාදාය. අහං අය්‍යා ඉත්‍ථන‍්නාමා ඉත්‍ථන‍්නාමාය අය්‍යාය උපසම‍්පදාපෙඛා එකතො උපසම‍්පන‍්නා භික‍්ඛුනීසඞ‍්ඝෙ විසුද‍්ධා, තතියම‍්පි අය්‍යා සඞ‍්ඝං උපසම‍්පදං යාචාමි. උල‍්ලුම‍්පතු මං අය්‍යා සඞ‍්ඝො අනුකම‍්පං උපාදායා”ති.
එකෙණෙහි ඇය රැගෙන (කැඳවාගෙන) භික්‍ෂූසඞ්ඝයා වෙත එළඹ තනිපටසිවුර ඒකාංශ කරවා භික්‍ෂූන්ගේ පා වන්‍දවා උත්කුටුක ව හිඳුවා ඇඳිලි බඳවා උපසම්පදාව ඉල්වියයුත්තී ය. “ආර්‍ය්‍යයෙනි, මෙනම් ඇති මම මෙනම් ආර්‍ය්‍යයාවගේ උපසම්පදාපේක්ෂිකාවක් වූවා භික්‍ෂුණීසඞ්ඝයා වෙත පිරිසුදු වූවා එක් පක්ෂයෙකින් (භික්‍ෂුණීසඞ්ඝයා කෙරෙහි) උපසපන් වූමු. ආර්‍ය්‍යයෙනි, (දැන් භික්‍ෂු) සඞ්ඝයාගෙන් උපසම්පදාව යදිමි. ආර්‍ය්‍යයෙනි, සඞ්ඝයා අනුකම්පා කොට මා (හෙරණ බැවින්) නගාසිටුවන සේක්වා. ආර්‍ය්‍යයෙනි, මෙනම් ඇති මම මෙනම් ආර්‍ය්‍යාවගේ උපසම්පදාපේක්ෂිකාවක් වූවා භික්‍ෂුණීසඞ්ඝයා වෙත පිරිසුදු වූවා එක් පක්ෂයෙකින් උපසපන් වූමු. ආර්‍ය්‍යයෙනි, දෙවනු ද සඞ්ඝයාගෙන් උපසම්පදාව යදිමි. ආර්‍ය්‍යයෙනි, සඞ්ඝයා අනුකම්පා කොට මා (හෙරණ බැවින්) නගාසිටුවනසේක්වා. ආර්‍ය්‍යයෙනි, මෙනම් ඇති මම මෙනම් ආර්‍ය්‍යයාවගේ උපසම්පදාපේක්ෂිකාවක් වූවා භික්‍ෂුණි සඞ්ඝයා වෙත පිරිසුදු වූවා එක් පක්‍ෂයකින් උපසපන් වූමු. ආර්‍ය්‍යයෙනි, තෙවනු ද සඞ්ඝයාගෙන් උපසම්පදාව යදිමි. ආර්‍ය්‍යයෙනි, සඞ්ඝයා අනුකම්පා කොට මා (හෙරණ බැවින්) නඟා සිටුවනසේක්වා” යි.
ව්‍යත‍්තෙන භික‍්ඛුනා පටිබලෙන සඞ‍්ඝො ඤාපෙතබ‍්බො: සුණාතු මෙ භන‍්තෙ සඞ‍්ඝො. අයං ඉත්‍ථන‍්නාමා ඉත්‍ථන‍්නාමාය උපසම‍්පදාපෙඛා එකතො උපසම‍්පන‍්නා භික‍්ඛුනීසඞ‍්ඝෙ විසුද‍්ධා. ඉත්‍ථන‍්නාමා සඞ‍්ඝං උපසම‍්පදං යාචති ඉත්‍ථන‍්නාමාය පවත‍්තිනියා. යදි සඞ‍්ඝස‍්ස පත‍්තකල‍්ලං සඞ‍්ඝො ඉත්‍ථන‍්නාමං උපසම‍්පාදෙය්‍ය ඉත්‍ථන‍්නාමාය පවත‍්තිනියා. එසා ඤත්ති.
ව්‍යක්ත ප්‍රතිබල මහණක්හු විසින් සඞ්ඝයා (මෙසේ) දැන්විය යුතු ය: වහන්ස, සඞ්ඝයා මබස් අසාවා, මෙනම් ඇත්තියගේ උපසම්පදාපෙක්ෂිකා වූ මෝ මෙනම් ඇත්තී භික්‍ෂුණීසඞ්ඝයා කෙරෙහි පිරිසුදු වූවා එක් පක්ෂයෙකින් උපසපන් වූ ය. මෙනම් ඇත්තී මෙනම් ඇත්තිය ද පවත්තිනී කොට සඞ්ඝයාගෙන් උපසම්පදාව යදියි. ඉදින් සඞ්ඝයාට පැමිණි කල් වේ නම් සඞ්ඝයා මෙනම් ඇත්තිය පවත්තිනිය කොට මෙනම් ඇත්තිය උපසම්පදා කරන්නේ ය. මේ ඥප්ති යි.
සුණාතු මෙ භන‍්තෙ සඞ‍්ඝො. අයං ඉත්‍ථන‍්නාමා ඉත්‍ථන‍්නාමාය උපසම‍්පදාපෙඛා එකතො උපසම‍්පන‍්නා භික‍්ඛුනීසඞ‍්ඝෙ විසුද‍්ධා. ඉත්‍ථන‍්නාමා සඞ‍්ඝං උපසම‍්පදං යාචති ඉත්‍ථන‍්නාමාය පවත‍්තිනියා. සඞ‍්ඝො ඉත්‍ථන‍්නාමං උපසම‍්පාදෙති ඉත්‍ථන‍්නාමාය පවත‍්තිනියා. යස‍්සායස‍්මතො ඛමති ඉත්‍ථන‍්නාමාය උපසම්පදා ඉත්‍ථන‍්නාමාය පවත‍්තිනියා. සො තුණ‍්හස‍්ස. යස‍්ස නක‍්ඛමති සො භාසෙය්‍ය.
වහන්ස, සඞ්ඝයා මබස් සාවා. මෙනම් ඇත්තියගේ උපසම්පදාපේක්ෂිකා වූ මෝ මෙනම් ඇත්තී භික්‍ෂුණි සඞ්ඝයා කෙරෙහි පිරිසුදු වූවා එක් පක්ෂයෙකින් උපසපන් වූ ය. මෙනම් ඇත්තී මෙනම් ඇත්තිය පවත්තිනිය කොට සඞ්ඝයාගෙන් උපසම්පදාව යදියි. සඞ්ඝයා මෙනම් ඇත්තිය පවත්තිනිය කොට මෙනම් ඇත්තිය උපසම්පදා කරයි. මෙනම් ඇත්තිය පවත්තිනිය කොට මෙනම් ඇත්තියගේ උපසම්පදාව යම් ආයුෂ්මත් කෙනකුට රුචි වේ නම් උන්වහන්සේ නිහඬ වෙත්වා. යමකුට රුචි නො වේ නම් උන්වහන්සේ බෙණෙත්වා.
දුතියම‍්පි එතමත්‍ථං වදාමි -පෙ- තතියම‍්පි එතමත්‍ථං වදාමි. සුණාතු මෙ භන‍්තෙ සඞ‍්ඝො. අයං ඉත්‍ථන‍්නාමා ඉත්‍ථන‍්නාමාය උපසම‍්පදාපෙඛා එකතො උපසම‍්පන‍්නා භික‍්ඛුනීසඞ‍්ඝෙ විසුද‍්ධා. ඉත්‍ථන‍්නාමා සඞ‍්ඝං උපසම‍්පදං යාචති ඉත්‍ථන‍්නාමාය පවත‍්තිනියා. සඞ‍්ඝො ඉත්‍ථන‍්නාමං උපසම‍්පාදෙති ඉත්‍ථන‍්නාමාය පවත‍්තිනියා. යස‍්සායස‍්මතො ඛමති ඉත්‍ථන‍්නාමාය උපසම්පදා ඉත්‍ථන‍්නාමාය පවත‍්තිනියා, සො තුණ‍්හස‍්ස. යස‍්ස නක‍්ඛමති සො භාසෙය්‍ය.
දෙවනු ද මෙ කරුණ කියමි. ... තෙවනු ද මෙ කරුණ කියමි. වහන්ස, සඞ්ඝයා මබස් අසාවා. මෙනම් ඇත්තියගේ උපසම්පදාපෙක්ෂිකා වූ මෝ මෙනම් ඇත්තී භික්‍ෂුණීසඞ්ඝයා කෙරෙහි පිරිසුදු වූවා එක් පක්ෂයෙකින් උපසපන් වූ ය. මෙනම් ඇත්තී මෙනම් ඇත්තිය පවත්තිනිය කොට සඞ්ඝයාගෙන් උපසම්පදාව යදියි. සඞ්ඝයා මෙනම් ඇත්තිය පවත්තිනිය කොට මෙනම් ඇත්තිය උපසම්පදා කරයි. මෙනම් ඇත්තිය පවත්තිනිය කොට මෙනම් ඇත්තියගේ උපසම්පදාව යම් ආයුෂ්මත් කෙනකුට රුචි වේ නම් උන්වහන්සේ නිහඬ වෙත්වා. යමකුට රුචි නො වේ නම් උන්වහන්සේ බෙණෙත්වා.
උපසම‍්පන‍්නා සඞ‍්ඝෙන ඉත්‍ථන‍්නාමා ඉත්‍ථන‍්නාමාය පවත‍්තිනියා. ඛමති සඞ‍්ඝස‍්ස තස‍්මා තුණ‍්හී එවමෙතං ධාරයාමීති.
මෙනම් ඇත්තිය පවත්තිනිය කොට මෙනම් ඇත්තී සඞ්ඝයා විසින් උපසම්පදා කරනලද්දී ය. (එය) සඞ්ඝයාට රුචි වෙයි. එහෙයින් නිහඬ ය. මෙ කරුණ මෙසේ දරමි යි.
තාවදෙව ඡායා මෙතබ‍්බා. උතුපමාණං ආචික‍්ඛිතබ‍්බං. දිවසභාගො ආචික‍්ඛිතබ‍්බො, සඞ‍්ගීති ආචික‍්ඛිතබ‍්බා, භික‍්ඛුනියො වත‍්තබ‍්බා ඉමිස‍්සා තයො ච නිස‍්සයෙ අට‍්ඨ ච අකරණීයානි ආචික‍්ඛෙය්‍යාථාති.
එකෙණෙහි සෙවනැල්ල මිනියයුතු, ඍතුප්‍රමාණය කියයුතු, දිවසභාගය කියයුතු. සියල්ල එක්කොට සංගීතිය කියයුතු. මැයට නිස්සය තුන ද, නො කළයුතු කරුණු අට ද කියව යි භික්‍ෂුණීන්ට කියයුතු.
60. තෙන ඛො පන සමයෙන භික‍්ඛුනියො භත‍්තග‍්ගෙ ආසනං සඞ‍්කසායන‍්තියො කාලං වීතිනාමෙසුං. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ අට‍්ඨන‍්නං භික‍්ඛුනීනං යථාවුඩ‍්ඪං අවසෙසානං යථාගතිකන‍්ති”.
60. එසමයෙහි භික්‍ෂුණීහු බත්හලෙහි අසුන් ගැන අවිනිශ්චිත වූවාහු (වළඳන) කාලය ඉක්මවූහ. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙකරුණ දැන්වූහ. “මහණෙනි, මෙහෙණන් අට නමකට වැඩි මහලු පිළිවෙළත් සෙස්සන්ට පැමිණි පිළිවෙළත් අනුදනිමි”යි (වදාළසේක.)
61. තෙන ඛො පන සමයෙන භික‍්ඛුනියො භගවතා අනුඤ‍්ඤාතං අට‍්ඨන‍්නං භික‍්ඛුනීනං යථාවුඩ‍්ඪං අවසෙසානං යථාගතිකන‍්ති සබ‍්බත්‍ථ අට‍්ඨාව. භික‍්ඛුනියො යථාවුඩ‍්ඪං පටිබාහන‍්ති අවසෙසායො යථාගතිකං. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ භත‍්තග‍්ගෙ අට‍්ඨන‍්නං භික‍්ඛුනීනං යථාවුඩ‍්ඪං අවසෙසානං යථාගතිකං. අඤ‍්ඤත්‍ථ සබ‍්බත්‍ථ යථාවුඩ‍්ඪං න පටිබාහිතබ‍්බං. යා පටිබාහෙය්‍ය ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්සාති”.
61. එසමයෙහි භික්‍ෂුණීහු භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් භික්‍ෂූණින් අට නමකට වැඩිමහලු පිළිවෙළත් සෙස්සනට පැමිණි පිළිවෙළත් අනුදන්නාලදැ යි සියලු තැන්හි භික්‍ෂූණින් අටනමක් වී වැඩිමහලු පිළිවෙළින් ද සෙස්සෝ පැමිණි පිළිවෙළින් ද (අසුන්) වෙන් කරත්, භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙකරුණ සැලකළහ. “මහණෙනි, බත්හලෙහි භික්‍ෂූණීන් අට නමකට වැඩිමහලු පිළිවෙළින් හා සෙස්සන්ට පැමිණි පිළිවෙළින් (අසුන් වෙන් කිරීම) අනුදනිමි. අන් සැම තැන්හි වැඩිමහලු පිළිවෙළ අත් නො හළ යුතු යි. යම් මෙහෙණක් අත්හරින්නී නම් දුකුළා ඇවැත් වේ” යි.
62. තෙන ඛො පන සමයෙන භික‍්ඛුනියො න පවාරෙන‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “න භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛුනියා න පවාරෙතබ‍්බං. යා න පවාරෙය්‍ය යථාධම‍්මො කාරෙතබ‍්බොති”. තෙන ඛො පන සමයෙන භික‍්ඛුනියො අත‍්තනා පවාරෙත්‍වා භික‍්ඛුසඞ‍්ඝං න පවාරෙන‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “න භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛුනියා අත‍්තනා පවාරෙත්‍වා භික‍්ඛුසඞ‍්ඝො න පවාරෙතබ‍්බො. යා න පවාරෙය්‍ය යථාධම‍්මො කාරෙතබ‍්බො”ති.
62. එසමයෙහි භික්‍ෂුණීහු පවාරණය නො කෙරෙත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙකරුණ සැලකළහ. “මහණෙනි, මෙහෙණ විසින් නො පැවරියයුතු නො වේ. යම් මෙහෙණක් නො පවරා නම් දහම් වූ පරිදි කරවියයුතු” යි, එසමයෙහි භික්‍ෂුණීහු තමන් පවරා භික්‍ෂූසඞ්ඝයා නො පවරත්, භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙකරුණ සැලකළහ. “මහණෙනි, මෙහෙණ විසින් තමා පවරා භික්‍ෂූසඞ්ඝයා නො පැවරියයුතු නො වේ. යම් මෙහෙණක් නො පවරා නම් දහම් වූ පරිදි කරවියයුතු” යි.
63. තෙන ඛො පන සමයෙන භික‍්ඛුනියො භික‍්ඛූහි සද‍්ධිං එකතො පවාරෙන‍්තියො කොලාහලං අකංසු. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “න භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛුනියා භික‍්ඛූහි සද‍්ධිං එකතො පවාරෙතබ‍්බං. යා පවාරෙය්‍ය ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්සා”ති.
63. එසමයෙහි භික්‍ෂුණීහු භික්‍ෂූන් සමග එකට පවාරණය කරන්නාහු කෝලාහල කළහ. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙකරුණ සැලකළහ. “මහණෙනි, භික්‍ෂුණිය භික්‍ෂූන් සමග එකට පවාරණය නො කළයුතු, යම් මෙහෙණක් පවරා නම් දුකුළා ඇවැත් වේ” යී.
තෙන ඛො පන සමයෙන භික‍්ඛුනියො පුරෙභත‍්තං පවාරෙන‍්තියො කාලං වීතිනාමෙසුං. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ පච‍්ඡාභත‍්තං පවාරෙතුන‍්ති”. පච‍්ඡාභත‍්තං පවාරෙන‍්තියො විකාලෙ අහෙසුං. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ අජ‍්ජතනා භික‍්ඛුනීසඞ‍්ඝං පවාරෙත්‍වා අපරජ‍්ජු භික‍්ඛුසඞ‍්ඝං පවාරෙතුන‍්ති”.
එසමයෙහි භික්‍ෂුණීහු පෙරබත් වේලායෙහි පවරන්නාහු කාලය ඉක්මවූහ. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙකරුණ සැලකළහ. “මහණෙනි, පසුබත් වේලායෙහි පවරන්නට අනුදනිමි”යි. පසුබත් වේලායෙහි පවරන්නාහු විකාලයෙහි වූහ. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙකරුණ සැලකළහ. “මහණෙනි, අද දින භික්‍ෂුණීසඞ්ඝයා පවරා පසු දින භික්‍ෂූසඞ්ඝයා පවරන්නට අනුදනිමි”යි.
64. තෙන ඛො පන සමයෙන සබ‍්බො භික‍්ඛුනීසඞ‍්ඝො පවාරෙන‍්තො කොලාහලං අකාසි. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ එකං භික‍්ඛුනිං වියත‍්තං පටිබලං සම‍්මන‍්නිතුං භික‍්ඛුනීසඞ‍්ඝස‍්ස අත්‍ථාය භික‍්ඛුසඞ‍්ඝං පවාරෙතුං. එවඤ‍්ච පන භික‍්ඛවෙ සම‍්මන‍්නිතබ‍්බා: පඨමං භික්ඛුනී යාචිතබ‍්බා. යාචිත්‍වා ව්‍යත‍්තාය භික‍්ඛුනියා පටිබලාය සඞ‍්ඝො ඤාපෙතබ‍්බො: සුණාතු මෙ අය්‍යෙ සඞ‍්ඝො. යදි සඞ‍්ඝස‍්ස පත‍්තකල‍්ලං සඞ‍්ඝො ඉත්‍ථන‍්නාමං භික‍්ඛුනිං සම‍්මන‍්නෙය්‍ය භික‍්ඛුනිසඞ‍්ඝස‍්ස අත්‍ථාය භික‍්ඛුසඞ‍්ඝං පවාරෙතුං”. එසා ඤත්ති.
64. එසමයෙහි සියලු භික්‍ෂුණී සඞ්ඝයා පවරන්නේ කෝලාහල කෙළේ ය. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙකරුණ සැලකළහ. “මහණෙනි, භික්‍ෂුණීසඞ්ඝයා සඳහා භික්‍ෂූසඞ්ඝයා පවරන්නට එක් ව්‍යක්ත ප්‍රතිබල වූ භික්‍ෂූණියක් සම්මත කරන්නට අනුදනිමි. මහණෙනි, මෙසේ සම්මත කළයුතු, පළමුව මෙහෙණගේ කැමැත්ත ඉල්ලුම් කළයුතු ය. ඉල්ලුම් කොට ව්‍යක්ත ප්‍රතිබල භික්‍ෂුණියක විසින් සඞ්ඝයා (මෙසේ) දැන්වියයුතු ය. ආර්‍ය්‍යයාවෙනි, සඞ්ඝයා මබස් අසාවා. ඉදින් සඞ්ඝයාට පැමිණි කල් වේ නම් භික්‍ෂුණීසඞ්ඝයා සඳහා භික්‍ෂූසඞ්ඝයා පැවරීමට මෙනම් භික්‍ෂුණිය සම්මත කරන්නේය’. මේ ඥප්තිය යි.
“සුණාතු මෙ අය්‍යෙ සඞ‍්ඝො, සඞ‍්ඝො ඉත්‍ථන‍්නාමං භික‍්ඛුනිං සම‍්මන‍්නති භික‍්ඛුනීසඞ‍්ඝස‍්ස අත්‍ථාය භික‍්ඛුසඞ‍්ඝං පවාරෙතුං. යස‍්සා අය්‍යාය ඛමති ඉත්‍ථන‍්නාමාය භික‍්ඛුනියා සම‍්මුති භික‍්ඛුනීසඞ‍්ඝස‍්ස අත්‍ථාය භික‍්ඛුසඞ‍්ඝං පවාරෙතුං. සා තුණ‍්හස‍්ස. යස‍්සා නක‍්ඛමති සා භාසෙය්‍ය. සම‍්මතා සඞ‍්ඝෙන ඉත්‍ථන‍්නාමා භික්ඛුනී භික‍්ඛුනිසඞ‍්ඝස‍්ස අත්‍ථාය භික‍්ඛුසඞ‍්ඝං පවාරෙතුං. ඛමති සඞ‍්ඝස‍්ස තස‍්මා තුණ‍්හී එවමෙතං ධාරයාමීති”.
“ආර්‍ය්‍යයාවෙනි, සඞ්ඝයා මබස් අසාවා. භික්ෂුණිසඞ්ඝයා සඳහා භික්ෂුසඞ්ඝයා පැවරීමට මෙනම් භික්‍ෂුණිය සඞ්ඝයා සම්මත කරන්නේ ය. භික්‍ෂුණීසඞ්ඝයා සඳහා භික්‍ෂූසඞ්ඝයා පැවරීමට මෙනම් භික්‍ෂුණිය සම්මත කිරීම යම් ආර්‍ය්‍යාවකට රුචි වේ නම් ඕ නිහඬ වන්නී ය. යම් ආර්‍ය්‍යාවකට අරුචි වේ නම් ඕ කියන්නී ය. භික්‍ෂුණීසඞ්ඝයා සඳහා භික්‍ෂූසඞ්ඝයා පැවරීමට සඞ්ඝයා විසින් මෙනම් ඇත්තී සම්මත ය. සඞ්ඝයාට (එය) රුචි වෙයි. එහෙයින් නිහඬ වෙයි. මෙය මෙසේ දරමි”යි.
තාය සම‍්මතාය භික‍්ඛුනියා භික‍්ඛුනීසඞ‍්ඝං ආදාය භික‍්ඛුසඞ‍්ඝං උපසඞ‍්කමිත්‍වා එකංසං උත‍්තරාසඞ‍්ගං කරිත්‍වා භික‍්ඛූනං පාදෙ වන්‍දිත්‍වා උක‍්කුටිකං නිසීදිත්‍වා අඤ‍්ජලිම‍්පග‍්ගහෙත්‍වා එවමස‍්ස වචනීයො භික‍්ඛුනීසඞ‍්ඝො අය්‍යා භික‍්ඛුසඞ‍්ඝං පවාරෙති දිට‍්ඨෙන වා සුතෙන වා පරිසඞ‍්කාය වා. වදතු අය්‍යා භික‍්ඛුසඞ‍්ඝො භික‍්ඛුනීසඞ‍්ඝං අනුකම‍්පං උපාදාය. පස‍්සන‍්තො පටිකරිස‍්සති. දුතියම‍්පි අය්‍යා භික‍්ඛුනීසඞ‍්ඝො භික‍්ඛුසඞ‍්ඝං පවාරෙති දිට‍්ඨෙන වා සුතෙන වා පරිසඞ‍්කාය වා. වදතු අය්‍යා භික‍්ඛුසඞ‍්ඝො භික‍්ඛුනීසඞ‍්ඝං අනුකම‍්පං උපාදාය පස‍්සන‍්තො පටිකරිස‍්සති. තතියම‍්පි අය්‍යා භික‍්ඛුනීසඞ‍්ඝො භික‍්ඛුසඞ‍්ඝං පවාරෙති දිට‍්ඨෙන වා සුතෙන වා පරිසඞ‍්කාය වා. වදතු අය්‍යා භික‍්ඛුසඞ‍්ඝො භික‍්ඛුනීසඞ‍්ඝං අනුකම‍්පං උපාදාය. පස‍්සන‍්තො පටිකරිස‍්සතීති.
ඒ සම්මත කළ මෙහෙණ විසින් භික්‍ෂුණි සඞ්ඝයා රැගෙන භික්‍ෂූසඞ්ඝයා වෙත එළඹ උතුරුසඟ එකස් කොට භික්‍ෂූන්ගේ පා වැඳ උක්කුටික ව හිඳ ඇඳිලි බැඳ මෙසේ කියයුතු වන්නේ ය. ආර්‍ය්‍යයෙනි, භික්‍ෂුණීසඞ්ඝයා දුටු කරුණින් හෝ ඇසූ කරුණින් හෝ සැක කළ කරුණින් හෝ භික්‍ෂූසඞ්ඝයා පවාරණය කරයි. ආර්‍ය්‍යයෙනි, භික්‍ෂූසඞ්ඝයා භික්‍ෂූණිසඞ්ඝයාට අනුකම්පා කොට (වරදක් ඇතොත්) කියනසේක්වා. (ඒ වරද) දැක පිළියම් කරන්නේ ය. දෙවනු ද ආර්‍ය්‍යයෙනි, භික්‍ෂුණීසඞ්ඝයා දුටු කරුණින් හෝ ඇසූ කරුණින් හෝ සැක කළ කරුණින් හෝ භික්‍ෂූසඞ්ඝයා පවාරණය කරයි. ආර්‍ය්‍යයෙනි, භික්‍ෂූසඞ්ඝයා භික්‍ෂූණිසඞ්ඝයාට අනුකම්පා කොට (වරදක් ඇතොත්) කියනසේක්වා. (ඒ වරද) දැක පිළියම් කරන්නේ ය. තෙවනු ද ආර්‍ය්‍යයයෙනි, භික්‍ෂුණීසඞ්ඝයා දුටු කරුණින් හෝ ඇසූ කරුණින් හෝ සැක කළ කරුණින් හෝ භික්ෂුසඞ්ඝයා පවාරණය කරයි. ආර්‍ය්‍යයෙනි, භික්ෂුසඞ්ඝයා භික්‍ෂුණි සඞ්ඝයයාට අනුකම්පා කොට (වරදක් ඇතොත් කියනසේක්වා. (ඒ වරද) දැක පිළියම් කරන්නේ යි.
65. තෙන ඛො පන සමයෙන භික‍්ඛුනියො භික‍්ඛූනං උපොසථං ඨපෙන‍්ති, පවාරණං ඨපෙන‍්ති, සවචනීයං කරොන‍්ති, අනුවාදං පට‍්ඨපෙන‍්ති, ඔකාසං කාරෙන‍්ති, චොදෙන‍්ති, සාරෙන‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “න භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛුනියා භික‍්ඛුස‍්ස උපොසථො ඨපෙතබ‍්බො, ඨපිතොපි අට‍්ඨපිතො, ඨපෙන‍්තියා ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්ස. න පවාරණා ඨපෙතබ‍්බා, ඨපිතාපි අට‍්ඨපිතා, ඨපෙන‍්තියා ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්ස. න සවචනීයං කාතබ‍්බං, කතම‍්පි අකතං, කරොන‍්තියා ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්ස. න අනුවාදො පට‍්ඨපෙතබ‍්බො, පට‍්ඨපිතොපි අපට‍්ඨපිතො, පට‍්ඨපෙන‍්තියා ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්ස. න ඔකාසො කාරෙතබ‍්බො, කාරිතොපි අකාරිතො, කාරෙන‍්තියා ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්ස. න චොදෙතබ‍්බො, චොදිතොපි අචොදිතො, චොදෙන‍්තියා ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්ස. න සාරෙතබ‍්බො, සාරිතොපි අසාරිතො, සාරෙන‍්තියා ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්සාති”.
65. එසමයෙහි භික්‍ෂුණීහු භික්‍ෂූන්ගේ උපෝසථය තබත්, (පොහොය කිරීම වළකත්.) පවාරණය වළකත්, සවචනීයබව කෙරෙත්, (ඔවුන් කෙරෙහි) ආධිපත්‍යය පිහිටුවාගනිත්. (වරද දැක්වීමට) අවකාශ කරවත්, චෝදනා කෙරෙත්, (වරද) සිහි කරවත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මේ කරුණ සැලකළහ. “මහණෙනි, භික්‍ෂුණිය විසින් භික්‍ෂූහුගේ උපෝසථය නො වැළකියයුතු, වළකන ලද ද නො වැළැක්වූයේ වෙයි, වළක්වන්නියට දුකුළා ඇවැත් වෙයි. පවාරණය නො වැළකියයුතු, වළකනලද ද නො වැළැක්වූයේ වෙයි, වළක්වන්නියට දුකුළා ඇවැත් වෙයි. සවචනීය නො කළයුතු, (එසේ) කරනලද ද නො කරනලද්දේ වෙයි, (එසේ) කරන්නියට දුකුළා ඇවැත් වෙයි. ආධිපත්‍යය නො පිහිටු විය යුතු, පිහිටුවනලද ද නො පිහිටුවනලද්දේ වෙයි. පිහිටුවන්නියට දුකුළා ඇවැත් වෙයි. (වරද දැක්වීමට) අවකාශ නො කරවියයුතු, (එසේ) කරවන ලද ද, නො කරවනලද්දේ වෙයි, (එසේ) කරවන්නියට දුකුළා ඇවැත් වෙයි. චෝදනා නො කළයුතු, චෝදනා කරන ලද ද නො කරනලද්දේ වෙයි, චෝදනා කරන්නියට දුකුළා ඇවැත් වෙයි. (වරද) සිහි නො කරවියයුතු, සිහි කරවුව ද සිහි නො කරවනලද්දේ වෙයි, සිහිකරවන්නීයට දුකුළා ඇවැත් වේ” යි.
66. තෙන ඛො පන සමයෙන භික්ඛූ භික‍්ඛුනීනං උපොසථං ඨපෙන‍්ති, පවාරණං ඨපෙන‍්ති, සවචනීයං කරොන‍්ති, අනුවාදං පට‍්ඨපෙන‍්ති, ඔකාසං කාරෙන‍්ති, චොදෙන‍්ති, සාරෙන‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛුනා භික‍්ඛුනීනං උපොසථං ඨපෙතුං, ඨපිතොපි සුට‍්ඨපිතො, ඨපෙන‍්තස‍්ස අනාපත‍්ති. පවාරණං ඨපෙතුං, ඨපිතාපි සුට‍්ඨපිතා, ඨපෙන‍්තස‍්ස අනාපත‍්ති. සවචනීයං කාතුං, කතම‍්පි සුකතං, කරොන‍්තස‍්ස අනාපත‍්ති. අනුවාදං පට‍්ඨපෙතුං, පට‍්ඨපිතොපි සුපට‍්ඨපිතො. පට‍්ඨපෙන‍්තස‍්ස අනාපත‍්ති. ඔකාසං කාරෙතුං. කාරිතොපි සුකාරිතො, කාරෙන‍්තස‍්ස අනාපත‍්ති. චොදෙතුං, චොදිතාපි සුචොදිතා, චොදෙන‍්තස‍්ස අනාපත‍්ති. සාරෙතුං. සාරිතාපි සුසාරිතා, සාරෙන‍්තස‍්ස අනාපත‍්තී”ති.
66. එසමයෙහි භික්‍ෂූහු භික්‍ෂූණින්ගේ උපෝසථය වළක්වත්, පවාරණය වළක්වත්, සවචනීය කෙරෙත්, ආධිපත්‍යය පිහිටුවත්, (වරද දැක්වීමට) අවකාශ කරවත්, චෝදනා කෙරෙත්, (වරද) සිහි කරවත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මේ කරුණ සැලකළහ. “මහණෙනි, භික්‍ෂුව විසින් භික්‍ෂූණීන්ගේ උපෝසථය වළකන්නට අනුදනිමි. වළකනලද ද මොනොවට වළකන ලද්දේ වෙයි. වළකන්නහුට ඇවැත් නො වේ. පවාරණය වළකන්නට (අනුදනිමි.) වළකනලද ද මොනොවට වළකනලද වෙයි. වළකන්නහුට ඇවැත් නො වේ සවචනීය කරන්නට (අනුදනිමි.) කරනලද ද මනාකොට කරනලද්දේ ය. කරන්නාහට ඇවැත් නො වේ. ආධිපත්‍යය පිහිටුවන්නට (අනුදනිමි.) පිහිටුවනලද ද මනාලෙස පිහිටුවනලද්දේ ය. පිහිටුවන්නාහට ඇවැත් නො වේ. අවකාශ කරවීමට (අනුදනිමි.) කරවනලද ද මනාලෙස කරවනලද්දේ ය. කරවන්නාහට ඇවැත් නො වේ. චෝදනා කරන්නට (අනුදනිමි.) චෝදනා කරනලද ද මනාලෙස චෝදනා කරනලද්දේ ය. චෝදනා කරන්නාහට ඇවැත් නො වේ. සිහි කරවන්නට (අනුදනිමි.) සිහි කරවනලද ද මනාලෙස සිහි කරවන ලද්දී ය. සිහි කරවන්නාහට ඇවැත් නො වේ.”
67. තෙන ඛො පන සමයෙන ඡබ‍්බග‍්ගියා භික‍්ඛුනියො යානෙන යායන‍්ති ඉත්‍ථියුත‍්තෙනපි පුරිසන‍්තරෙන පුරිසයුත‍්තෙනපි ඉත්‍ථන‍්තරෙන. මනුස‍්සා උජ‍්ඣායන‍්ති ඛීයන‍්ති විපාචෙන‍්ති: “සෙය්‍යථාපි ගඞ‍්ගාමහීයාති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “න භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛුනියා යානෙන යායිතබ‍්බං. යා යායෙය්‍ය යථාධම‍්මො කාරෙතබ‍්බො”ති. තෙන ඛො පන සමයෙන අඤ‍්ඤතරා භික්ඛුනී ගිලානා හොති. න සක‍්කොති පදසා ගන‍්තුං. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ ගිලානාය යානන‍්ති”. අථ ඛො භික‍්ඛුනීනං එතදහොසි: “ඉත්‍ථියුත‍්තන‍්නු ඛො පුරිසයුත‍්තන‍්නු ඛොති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ ඉත්‍ථියුත‍්තං පුරිසයුත‍්තං හත්‍ථවට‍්ටකන‍්ති”. තෙන ඛො පන සමයෙන අඤ‍්ඤතරාය භික‍්ඛුනියා යානුග‍්ඝාතෙන බාළ‍්හතරං අඵාසු අහොසි. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ සිවිකං පාටඞ‍්කින‍්ති”.
67. එසමයෙහි සවග මෙහෙණහු පුරුෂයකු පදවන්නකු කොට ඇති ස්තීන් (දෙනුන්) යොදන ලද්දා වූ ද, ස්ත්‍රියක පදවන්නිය කොට ඇති පුරුෂයන් (ගොනුන්) යොදන ලද්දා වූ ද යානයෙන් යෙති. ගඞ්ගාක්‍රීඩාවෙහි මෙනැ යි මිනිස්සු ලමු කොට සිතති, නුගුණ කියති, දොස් පතුරුවත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මේ කරුණ සැලකළහ. “මහණෙනි, මෙහෙණ විසින් යානයෙන් නො යායුතු. යම් මෙහෙණක් යන්නී නම් දහම් වූ පරිදි කරවියයුතු” යි. එසමයෙහි එක්තරා මෙහෙණක් ගිලන් වූවා පයින් යන්නට නො හැකි වෙයි. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට, මෙකරුණ සැලකළහ. “මහණෙනි, ගිලන් මෙහෙණට යානය අනුදනිමි”යි. ඉක්බිති භික්‍ෂුණීන්ට ‘ස්ත්‍රීන් යොදන ලද යානය ද පුරුෂයන් යොදනලද යානය දැ’යි මේ සිත විය. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙකරුණ සැලකළහ. “මහණෙනි, ස්ත්‍රීන් (දෙනුන්) යොදනලද යානය, පුරුෂයන් (ගොනුන්) යොදනලද යානය හා අත්වටුගැල ද අනුදනිමි”යි. එසමයෙහි එක්තරා මෙහෙණකට යානයෙහි ගැස්සීමෙන් ඉතා දැඩි වූ අපහසුවක් විය. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙකරුණ සැලකළහ. “මහණෙනි, සිවිකාව (පුටුසිවිකාව) ද පල්ලැක්කිය (හිදොලුව) ද අනුදනිමි”යි.
68. තෙන ඛො පන සමයෙන අඩ්ඪකාසී ගණිකා භික‍්ඛුනීසු පබ‍්බජිතා හොති. සා සාවත්‍ථිං ගන‍්තුකාමා හොති භගවතො සන‍්තිකෙ උපසම‍්පජ‍්ජිස‍්සාමීති. අස‍්සොසුං ඛො ධුත‍්තා ‘අඩ්ඪකාසී කිර ගණිකා සාවත්‍ථිං ගන‍්තුකාමා’ති. තෙ මග‍්ගෙ පරියුට‍්ඨිංසු. අස‍්සොසි ඛො අඩ්ඪකාසී ගණිකා ‘ධුත‍්තා කිර මග‍්ගෙ පරියුට‍්ඨිතා’ති. භගවතො සන‍්තිකෙ දූතං පාහෙසි. “අහං හි උපසම‍්පජ‍්ජිතුකාමා කථන‍්නු ඛො මයා පටිපජ‍්ජිතබ‍්බන‍්ති.
68. එසමයෙහි අඩ්ඪකාසී නම් ගණිකාව මෙහෙණන් වෙත පැවිදි වූවා වෙයි. භාග්‍යවතුන් වහන්සේ සමීපයෙහි උපසම්පදා වන්නෙමැ යි ඕ සැවැත් නුවරට යනු කැමැත්තී වෙයි. ‘අඩ්ඪකාසී ගණිකාව සැවැත් නුවරට යනු කැමැත්තීලැ’යි ධුර්තයෝ ඇසූහ. ඔවුහු මග රැකසිටියහ. ‘ධූර්‍තයෝ මග රැක සිටිත්ලැ’යි අඩඨකාසී ගණිකාව ඇසු ය. (ඉක්බිති ඕ) මම උපසම්පදාවනු කැමැත්තෙමි. මා කෙසේ පිළිපැදියයුතු දැ යි (කියා) භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වෙත දූතයකු යැවූ ය.
අථ ඛො භගවා එතස‍්මිං නිදානෙ එතස‍්මිං පකරණෙ ධම‍්මිං කථං කත්‍වා භික්ඛූ ආමන‍්තෙසි: “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ දූතෙනපි උපසම‍්පාදෙතුන‍්ති”. භික‍්ඛුදූතෙන උපසම‍්පාදෙන‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “න භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛුදූතෙන උපසම‍්පාදෙතබ‍්බා. යො උපසම‍්පාදෙය්‍ය ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්සාති”. සික‍්ඛමානදූතෙන උපසම‍්පාදෙන‍්ති -පෙ- සාමණෙරදූතෙන උපසම‍්පාදෙන‍්ති -පෙ- සාමණෙරීදූතෙන උපසම‍්පාදෙන‍්ති -පෙ- බාලාය අව්‍යත‍්තාය දූතෙන උපසම‍්පාදෙන‍්ති. “න භික‍්ඛවෙ බාලාය අව්‍යත‍්තාය දූතෙන උපසම‍්පාදෙතබ‍්බා යා උපසම‍්පාදෙය්‍ය ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්ස. අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ ව්‍යත‍්තාය භික‍්ඛුනියා පටිබලාය දූතෙන උපසම‍්පාදෙතුං. තාය දූතාය භික‍්ඛුනියා සඞ‍්ඝං උපසඞ‍්කමිත්‍වා එකංසං උත‍්තරාසඞ‍්ගං කරිත්‍වා භික‍්ඛූනං පාදෙ වන්‍දිත්‍වා උක‍්කුටිකං නිසීදිත්‍වා අඤ‍්ජලිම‍්පග‍්ගහෙත්‍වා එවමස‍්ස වචනීයො:
ඉක්බිති භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මේ නිදානයෙහි මේ කරුණෙහි ලා දැහැමි කථා කොට භික්‍ෂූන් ඇමතූසේක. “මහණෙනි, දූතයකු ලවා ද උපසම්පදා කරන්නට අනුදනිමි”යි (වදාළහ.) භික්‍ෂුදුතයකු ලවා උපසම්පදා කරවත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙකරුණ සැලකළහ. “මහණෙනි, භික්‍ෂුදූතයකු ලවා උපසම්පදා නො කරවියයුත්තාහ. යමෙක් උපසම්පදා කරවා නම් දුකුළා ඇවැත් වේ”යි. සික්ඛමාන දූතයකු ලවා උපසම්පදා කරවත් ... සාමණේරදුතයකු ලවා උපසම්පදා කරවත් ... සාමණෙරිදුතයකු ලවා උපසම්පදා කරවත් ... බාල අව්‍යක්ත මෙහෙණක වූ දූතයකු ලවා උපසම්පදා කරවත්, ‘මහණෙනි, බාල අව්‍යක්ත මෙහෙණක වූ දූතයකු ලවා උපසම්පදා නො කරවිය යුතු ය. යම් මෙහෙණක් (එසේ) උපසම්පදා කරවා නම් දුකුළා ඇවැත් වේ. ‘මහණෙනි, ව්‍යක්ත ප්‍රතිබල මෙහෙණක වූ දූතයකු ලවා උපසම්පදා කරවන්නට අනුදනිමි. ඒ දුත වූ මෙහෙණ විසින් සඞ්ඝයා වෙත එළඹ උතුරුසඟ එකස් කොට භික්‍ෂුන්ගේ පා වැඳ උක්කුටික ව හිඳ ඇඳිලි බැඳ මෙසේ කියයුතු වන්නේ ය:
ඉත්‍ථන‍්නාමා අය්‍යා ඉත්‍ථන‍්නාමාය අය්‍යාය උපසම‍්පදාපෙඛා එකතො උපසම‍්පන‍්නා භික‍්ඛුනීසඞ‍්ඝෙ විසුද‍්ධා. සා කෙනචිදෙව අන‍්තරායෙන න ආගච‍්ඡති. ඉත්‍ථන‍්නාමා අය්‍යා සඞ‍්ඝං උපසම‍්පදං යාචති උල‍්ලුම‍්පතු තං අය්‍යා සඞ‍්ඝො අනුකම‍්පං උපාදාය.
“ආර්‍ය්‍යයෙනි, මෙනම් ආර්‍ය්‍යයාවගේ උපසම්පදාපේක්ෂිකා වූ මෙනම් ඇත්තී භික්‍ෂුණි සඞ්ඝයා කෙරෙහි පිරිසුදු වූවා එක් පක්ෂයෙකින් උපසපන් වූ ය. ඕ කිසියම් අනතුරක් නිසා නො පැමිණෙයි. ආර්‍ය්‍යයෙනි, මෙනම් ඇත්තී සඞ්ඝයාගෙන් උපසම්පදාව යදියි. ආර්‍ය්‍යයෙනි, සඞ්ඝයා අනුකම්පා කොට ඇය හෙරණ බැවින් නඟාසිටුවන සේක්වා.
ඉත්‍ථන‍්නාමා අය්‍යා ඉත්‍ථන‍්නාමාය අය්‍යාය උපසම‍්පදාපෙඛා එකතො උපසම‍්පන‍්නා භික‍්ඛුනීසඞ‍්ඝෙ විසුද‍්ධා. සා කෙනචිදෙව අන‍්තරායෙන න ආගච‍්ඡති. දුතියම‍්පි අය්‍යා ඉත්‍ථන‍්නාමා සඞ‍්ඝං උපසම‍්පදං යාචති. උල‍්ලුම‍්පතු තං අය්‍යා සඞ‍්ඝො අනුකම‍්පං උපාදාය.
ආර්‍ය්‍යයෙනි, මෙනම් ආර්‍ය්‍යයාවගේ උපසම්පදාපේක්ෂිකා වූ මෙනම් ඇත්තී භික්ෂුණිසඞ්ඝයා කෙරෙහි පිරිසුදු වූවා එක් පක්ෂයෙකින් උපසපන් වූ ය. ඕ කිසියම් අනතුරක් නිසා නො පැමිණෙයි. ආර්‍ය්‍යයෙනි, මෙනම් ඇත්තී දෙවනු ද සඞ්ඝයාගෙන් උපසම්පදාව යදියි. ආර්‍ය්‍යයෙනි, සඞ්ඝයා අනුකම්පා කොට ඇය හෙරණ බැවින් නඟාසිටුවනසේක්වා.
ඉත්‍ථන‍්නාමා අය්‍යා ඉත්‍ථන‍්නාමාය අය්‍යාය උපසම‍්පදාපෙඛා එකතො උපසම‍්පන‍්නා භික‍්ඛුනීසඞ‍්ඝෙ විසුද‍්ධා. සා කෙනචිදෙව අන‍්තරායෙන න ආගච‍්ඡති. තතියම‍්පි අය්‍යා ඉත්‍ථන‍්නාමා සඞ‍්ඝං උපසම‍්පදං යාචති. උල‍්ලුම‍්පතු තං අය්‍යා, සඞ‍්ඝො අනුකම‍්පං උපාදායාති.
ආර්‍ය්‍යයෙනි, මෙනම් ආර්‍ය්‍යාවගේ උපසම්පදාපේක්ෂිකා වූ මෙනම් ඇත්තී භික්‍ෂුණි සඞ්ඝයා කෙරෙහි පිරිසිදු වූවා එක් පක්ෂයෙකින් උපසපන් වූ ය. ඕ කිසියම් අනතුරක් නිසා නො පැමිණෙයි. ආර්‍ය්‍යයෙනි, මෙනම් ඇත්තී තෙවනු ද සඞ්ඝයාගෙන් උපසම්පදාව යදියි. ආර්‍ය්‍යයෙනි, සඞ්ඝයා අනුකම්පා කොට ඇය හෙරණ බැවින් නඟාසිටුවනසේක්වා’ යි.
ව්‍යත‍්තෙන භික‍්ඛුනා පටිබලෙන සඞ‍්ඝො ඤාපෙතබ‍්බො: සුණාතු මෙ භන‍්තෙ සඞ‍්ඝො. ඉත්‍ථන‍්නාමා ඉත්‍ථන‍්නාමාය උපසම‍්පදාපෙඛා. එකතො උපසම‍්පන‍්නා භික‍්ඛුනීසඞ‍්ඝෙ විසුද‍්ධා. සා කෙනචිදෙව අන‍්තරායෙන න ආගච‍්ඡති. ඉත්‍ථන‍්නාමා සඞ‍්ඝං උපසම‍්පදං යාචති ඉත්‍ථන‍්නාමාය පවත‍්තිනියා. යදි සඞ‍්ඝස‍්ස පත‍්තකල‍්ලං සඞ‍්ඝො ඉත්‍ථන‍්නාමං උපසම‍්පාදෙය්‍ය ඉත්‍ථන‍්නාමාය පවත‍්තිනියා”. එසා ඤත්ති.
ව්‍යක්ත ප්‍රතිබල භික්‍ෂූවක්හු විසින් (මෙසේ) දැන්වියයුතු. “වහන්ස, සඞ්ඝයා ම බස් අසාවා. මෙනම් ඇත්තියගේ උපසම්පදාපෙක්ෂිකා වූ මෙනම් ඇත්තී භික්‍ෂුණී සඞ්ඝයා කෙරෙහි පිරිසුදු වූවා එක් පක්ෂයෙකින් උපසපන් වූ ය. ඕ කිසියම් අනතුරක් නිසා නො පැමිණෙයි. මෙනම් ඇත්තී මෙනම් ඇත්තිය පවත්තිනිය කොට සඞ්ඝයාගෙන් උපසම්පදාව යදියි. ඉදින් සඞ්ඝයාට පැමිණි කල් වේ නම් සඞ්ඝයා මෙනම් ඇත්තිය පවත්තිනිය කොට මෙනම් ඇත්තිය උපසම්පදා කරන්නේ ය”. මේ ඥප්ති යි.
“සුණාතු මෙ භන‍්තෙ සඞ‍්ඝො. ඉත්‍ථන‍්නාමා ඉත්‍ථන‍්නාමාය උපසම‍්පදාපෙඛා එකතො උපසම‍්පන‍්නා භික‍්ඛුනීසඞ‍්ඝෙ විසුද‍්ධා. සා කෙනචිදෙව අන‍්තරායෙන නාගච‍්ඡති. ඉත්‍ථන‍්නාමා සඞ‍්ඝං උපසම‍්පදං යාචති ඉත්‍ථන‍්නාමාය පවත‍්තිනියා. සඞ‍්ඝො ඉත්‍ථන‍්නාමං උපසම‍්පාදෙති ඉත්‍ථන‍්නාමාය පවත‍්තිනියා. යස‍්සායස‍්මතො ඛමති ඉත්‍ථන‍්නාමාය උපසම්පදා ඉත්‍ථන‍්නාමාය පවත‍්තිනියා. සො තුණ‍්හස‍්ස. යස‍්ස නක‍්ඛමති සො භාසෙය්‍ය.
“වහන්ස, සඞ්ඝයා මබස් අසාවා. මෙනම් ඇත්තියගේ උපසම්පදාපේක්ෂිකා වූ මෙනම් ඇත්තී භික්‍ෂුණීසඞ්ඝයා කෙරෙහි පිරිසුදු වූවා එක් පක්ෂයෙකින් උපසපන් වූ ය. ඕ කිසියම් අනතුරක් නිසා නො පැමිණෙයි. මෙනම් ඇත්තී මෙනම් ඇත්තිය පවත්තිනිය කොට සඞ්ඝයාගෙන් උපසම්පදාව යදියි. සඞ්ඝයා මෙනම් ඇත්තිය පවත්තිනිය කොට මෙනම් ඇත්තිය උපසම්පදා කරයි. මෙනම් ඇත්තිය පවත්තිනිය කොට මෙනම් ඇත්තියගේ උපසම්පදාව යම් ආයුෂ්මත් කෙනකුට රුචි වේ නම් උන්වහන්සේ නිහඬ වන්නාහ. යම් කෙනකුට රුචි නො වේ නම් උන්වහන්සේ කථා කරන්නාහ.
දුතියම‍්පි එතමත්‍ථං වදාමි -පෙ- තතියම‍්පි එතමත්‍ථං වදාමි: සුණාතු මෙ භන‍්තෙ සඞ‍්ඝො. ඉත්‍ථන‍්නාමා ඉත්‍ථන‍්නාමාය උපසම‍්පදාපෙඛා. එකතො උපසම‍්පන‍්නා භික‍්ඛුනීසඞ‍්ඝෙ විසුද‍්ධා. සා කෙනචිදෙව අන‍්තරායෙන නාගච‍්ඡති. ඉත්‍ථන‍්නාමා සඞ‍්ඝං උපසම‍්පදං යාචති ඉත්‍ථන‍්නාමාය පවත‍්තිනියා. සඞ‍්ඝො ඉත්‍ථන‍්නාමං උපසම‍්පාදෙති ඉත්‍ථන‍්නාමාය පවත‍්තිනියා. යස‍්සායස‍්මතො ඛමති ඉත්‍ථන‍්නාමාය උපසම්පදා ඉත්‍ථන‍්නාමාය පවත‍්තිනියා. සො තුණ‍්හස‍්ස. යස‍්ස නක‍්ඛමති සො භාසෙය්‍ය.
දෙවනු ද මේ කරුණ කියමි ... තෙවනු ද මේ කරුණ කියමි. වහන්ස, සඞ්ඝයා මබස් අසාවා. මෙනම් ඇත්තියගේ උපසම්පදාපේක්ෂිකා වූ මෙනම් ඇත්තී භික්‍ෂුණි සඞ්ඝයා කෙරෙහි පිරිසුදු වූවා එක් පක්ෂයෙකින් උපසපන් වූ ය. ඕ කිසියම් අනතුරක් නිසා නො පැමිණෙයි. මෙනම් ඇත්තී මෙනම් ඇත්තිය පවත්තිනිය කොට සඞ්ඝයාගෙන් උපසම්පදාව යදියි. සඞ්ඝයා මෙනම් ඇත්තිය පවත්තිනිය කොට මෙනම් ඇත්තිය උපසම්පදා කරයි. මෙනම් ඇත්තිය පවත්තිනිය කොට මෙනම් ඇත්තියගේ උපසම්පදාව යම් ආයුෂ්මත් කෙනකුට රුචි වේ නම් උන්වහන්සේ නිහඬ වන්නාහ. යම් කෙනකුට රුචි නො වේ නම් උන්වහන්සේ කථා කරන්නාහ.
උපසම‍්පන‍්නා සඞ‍්ඝෙන ඉත්‍ථන‍්නාමා ඉත්‍ථන‍්නාමාය පවත‍්තිනියා. ඛමති සඞ‍්ඝස‍්ස. තස‍්මා තුණ‍්හී. එවමෙතං ධාරයාමී”ති.
“මෙනම් ඇත්තිය පවත්තිනිය කොට මෙනම් ඇත්තී සඞ්ඝයා විසින් උපසපන් කරන ලද, (එය) සඞ්ඝයාට රුචි වෙයි. එහෙයින් නිහඬ වෙයි. මෙසේ මෙය දරමි”යි.
තාවදෙව ඡායා මෙතබ‍්බා, උතුපමාණං ආචික‍්ඛිතබ‍්බං. දිවසභාගො ආචික‍්ඛිතබ‍්බො. සංගීති ආචික‍්ඛිතබ‍්බා. භික‍්ඛුනියො වත‍්තබ‍්බා තස‍්සා තයො ච නිස‍්සයෙ අට‍්ඨ ච අකරණීයානි ආචික‍්ඛෙය්‍යාථාති.
එකෙණෙහි ම සෙවනැල්ල මිනියයුතු, ඍතුප්‍රමාණය කියයුතු. දිවසභාගය කියයුතු, එ හැම එක් කොට සංගිතිය කියයුතු, ඇයට ‘නිස්සය තුන ද අකරණීය අට ද කියාදෙව’ යි භික්‍ෂූණින්ට කියයුතු යි.
69. තෙන ඛො පන සමයෙන භික‍්ඛුනියො අරඤ‍්ඤෙ විහරන‍්ති. ධුත‍්තා දූසෙන‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “න භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛුනියා අරඤ‍්ඤෙ වත්‍ථබ‍්බං, යා වසෙය්‍ය ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්සාති”. තෙන ඛො පන සමයෙන අඤ‍්ඤතරෙන උපාසකෙන භික‍්ඛුනීසඞ‍්ඝස‍්ස උද‍්දොසිතො දින‍්නො හොති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ උද‍්දොසිතන‍්ති”. උද‍්දොසිතො න සම්මති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ උපස‍්සයන‍්ති”. උපස‍්සයො න සම්මති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ නවකම‍්මන‍්ති”. නවකම‍්මං න සම්මති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ පුග‍්ගලිකම‍්පි කාතුන‍්ති”.
69. එසමයෙහි භික්‍ෂුණීහු අරණ්‍යයෙහි වෙසෙත්. ධූර්‍තයෝ (ඔවුන්) දූෂණය කෙරෙත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙ කරුණ සැලකළහ. “මහණෙනි, මෙහෙණ විසින් ආරණ්‍යයෙහි නො විසිය යුතු යම් මෙහෙණක් වෙසේ නම්, දුකුළා ඇවැත් වේ” යි. එසමයෙහි එක්තරා උවසුවකු විසින් භික්‍ෂුණිසඞ්ගයාට භාණ්ඩශාලාවක් දෙන ලද්දේ වෙයි. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මේ කරුණ සැලකළහ. “මහණෙනි, භාණ්ඩශාලාව අනුදනිමි” යි (වදාළහ). භාණ්ඩශාලාව නො සෑහෙයි. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙකරුණ සැලකළහ. “මහණෙනි, මෙහෙණවර අනුදනිමි” යී. මෙහෙණවර නො පොහෝනේ වෙයි. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙකරුණ සැලකළහ. “මහණෙනි, නවකර්‍ම අනුදනිමි” යි. නවකර්‍මය නො පොහෝනේ වෙයි. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙකරුණ සැලකළහ. “මහණෙනි, පෞද්ගලික ගෙයක් කරන්නට අනුදනිමි” යි.
70. තෙන ඛො පන සමයෙන අඤ‍්ඤතරා ඉත්‍ථී සන‍්නිසින‍්නගබ‍්භා භික‍්ඛුනීසු පබ‍්බජිතා හොති. තස‍්සා පබ‍්බජිතාය ගබ‍්භො වුට‍්ඨාති. අථ ඛො තස‍්සා භික‍්ඛුනියා එතදහොසි: කථන‍්නු ඛො මයා ඉමස‍්මිං දාරකෙ පටිපජ‍්ජිතබ‍්බන‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ පොසෙතුං යාව සො දාරකො විඤ‍්ඤුතං පාපුණාතී”ති.
70. එ සමයෙහි එක්තරා ස්ත්‍රියක් අප්‍රකට ව පිහිටි ගැබ් ඇත්තී භික්‍ෂූණින් වෙත පැවිදිවූ ය. ඇය පැවිදි වූ කල ගැබ නැඟී සිටියේ ය. (බිහි විය) ඉක්බිති ඒ භික්‍ෂුණියට මේ සිත විය: මේ දරුවා කෙරෙහි මා කෙසේ පිළිපැදියයුතු දැ යි. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මේ කරුණ සැලකළහ. “මහණෙනි, ඒ දරුවා නුවණැති බවට පැමිණෙන තුරු පෝෂණය කරන්නට අනුදනිමි” යි (වදාළසේක).
අථ ඛො තස‍්සා භික‍්ඛුනියා එතදහොසි: මයා ච න ලබ‍්භා එකිකාය වත්‍ථුං, අඤ‍්ඤාය ච භික‍්ඛුනියා න ලබ‍්භා දාරකෙන සහ වත්‍ථුං, කථන‍්නු ඛො මයා පටිපජ‍්ජිතබ‍්බන‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ එකං භික‍්ඛුනිං සම‍්මන‍්නිත්‍වා තස‍්සා භික‍්ඛුනියා දුතියං දාතුං. එවඤ‍්ච පන භික‍්ඛවෙ සම‍්මන‍්නිතබ‍්බා: පඨමං භික්ඛුනී යාචිතබ‍්බා. යාචිත්‍වා ව්‍යත‍්තාය භික‍්ඛුනියා පටිබලාය සඞ‍්ඝො ඤාපෙතබ‍්බො: සුණාතු මෙ අය්‍යෙ සඞ‍්ඝො. යදි සඞ‍්ඝස‍්ස පත‍්තකල‍්ලං සඞ‍්ඝො ඉත්‍ථන‍්නාමං භික‍්ඛුනිං සම‍්මන‍්නෙය්‍ය ඉත්‍ථන‍්නාමාය භික‍්ඛුනියා දුතියං. එසා ඤත්ති.
ඉක්බිති ඒ භික්‍ෂුණියට මේ අදහස විය: මා විසින් තනි ව වසන්ට ද නො හැකි ය. අනිත් භික්‍ෂූණියකට ද (පිරිමි) දරුවකු සමග වසන්ට නො හැකි ය. මා කෙසේ පිළිපැදියයුතු දැ යි. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙ කරුණ සැලකළහ. “මහණෙනි, එක් මෙහෙණක් සම්මත කොට ඇය ඒ මෙහෙණට සහාය කොට දෙන්නට අනුදනිමි. මහණෙනි, මෙසේ සම්මත කළයුතු. පළමු ව ඒ මෙහෙණගෙන් (කැමැත්ත) ඉල්වියයුතු, ඉල්වා ව්‍යක්ත ප්‍රතිබල මෙහෙණක විසින් සඞ්ඝයා (මෙසේ) දැන්වියයුතු. ආර්‍ය්‍ය‍වෙනි සඞ්ඝයා මබස් අසාවා. ඉදින් සඞ්ඝයාට පැමිණිකල් වේ නම් මෙනම් භික්‍ෂුණිය මෙනම් භික්‍ෂූණියගේ දෙවැන්නක (සහායිකා) කොට සම්මත කරන්නේ ය. මේ ඥප්ති යි.
සුණාතු මෙ අය්‍යෙ සඞ‍්ඝො, සඞ‍්ඝො ඉත්‍ථන‍්නාමං භික‍්ඛුනිං සම‍්මන‍්නති ඉත්‍ථන‍්නාමාය භික‍්ඛුනියා දුතියං. යස‍්සා අය්‍යාය ඛමති ඉත්‍ථන‍්නාමාය භික‍්ඛුනියා සම‍්මුති ඉත්‍ථන‍්නාමාය භික‍්ඛුනියා දුතියාය. සා තුණ‍්හස‍්ස. යස‍්සා නක‍්ඛමති සා භාසෙය්‍ය. සම‍්මතා සඞ‍්ඝෙන ඉත්‍ථන‍්නාමා භික්ඛුනී ඉත්‍ථන‍්නාමාය භික‍්ඛුනියා දුතියා. ඛමති සඞ‍්ඝස‍්ස තස‍්මා තුණ‍්හී. එවමෙතං ධාරයාමී”ති.
ආර්‍ය්‍යාවෙනි, සඞ්ඝයා මබස් අසාවා. මෙනම් භික්‍ෂුණිය මෙනම් භික්‍ෂූණියගේ දෙවැන්න (සහායිකා) කොට සඞ්ඝයා සම්මත කරයි. මෙනම් භික්‍ෂූණියගේ දෙවැන්න (සහායිකා) කොට මෙනම් භික්‍ෂූණියගේ සම්මුතිය යම් ආර්‍ය්‍යාවකට රුචි වේ නම් ඕ නිහඬ වන්නී ය. යම් ආර්‍ය්‍යාවකට රුචි නො වේ නම්, ඕ කියන්නී ය. මෙනම් භික්‍ෂුණි මෙනම් භික්‍ෂූණියගේ දෙවැන්න (සහායිකා) කොට සඞ්ඝයා විසින් සම්මත කරන ලද්දී ය. සඞ්ඝයාට (එය) රුචි වෙයි. එහෙයින් නිහඬ ය. මෙය මෙසේ දරමි’ යි.
අථ ඛො තස‍්සා දුතියිකාය භික‍්ඛුනියා එතදහොසි: කථන‍්නු ඛො මයා ඉමස‍්මිං දාරකෙ පටිපජ‍්ජිතබ‍්බන‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ ඨපෙත්‍වා සාගාරං යථා අඤ‍්ඤස‍්මිං පුරිසෙ පටිපජ‍්ජන‍්ති එවං තස‍්මිං දාරකෙ පටිපජ‍්ජිතුන‍්ති”.
ඉක්බිති ඒ සහායක භික්‍ෂුණියට මේ අදහස විය. මේ දරුවා කෙරෙහි මා කෙසේ පිළිපැදියයුතු දැ යි. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙ කරුණ සැලකළහ. “මහණෙනි, එකගෙහි නිදීම (සමග නිදීම) හැර අන් පුරුෂයකු කෙරෙහි යම්සේ පිළිපදිත් ද එසේ ඒ දරුවා කෙරෙහි ද පිළිපදින්නට අනුදනිමි” යි (වදාළහ.)
තෙන ඛො පන සමයෙන අඤ‍්ඤතරා භික්ඛුනී ගරුධම‍්මං අජ‍්ඣාපන‍්නා හොති මානත‍්තචාරිනී. අථ ඛො තස‍්සා භික‍්ඛුනියා එතදහොසි: මයා ච න ලබ‍්භා එකිකාය වත්‍ථුං. අඤ‍්ඤාය ච භික‍්ඛුනියා න ලබ‍්භා සහ මයා වත්‍ථුං. කථන‍්නු ඛො මයා පටිපජ‍්ජිතබ‍්බන‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ එකං භික‍්ඛුනිං සම‍්මන‍්නිත්‍වා තස‍්සා භික‍්ඛුනියා දුතියං දාතුං. එවඤ‍්ච පන භික‍්ඛවෙ සම‍්මන‍්නිතබ‍්බා. පඨමං භික්ඛුනී යාචිතබ‍්බා. යාචිත්‍වා ව්‍යත‍්තාය භික‍්ඛුනියා පටිබලාය සඞ‍්ඝො ඤාපෙතබ‍්බො: සුණාතු මෙ අය්‍යෙ සඞ‍්ඝො යදි සඞ‍්ඝස‍්ස පත‍්තකල‍්ලං සඞ‍්ඝො ඉත්‍ථන‍්නාමං භික‍්ඛුනිං සම‍්මන‍්නෙය්‍ය ඉත්‍ථන‍්නාමාය භික‍්ඛුනියා දුතියං. එසා ඤත්ති.
එසමයෙහි එක් භික්‍ෂූණියක් ගරු ඇවතකට පැමිණියා මානෙතහි හැසිරෙන්නී වෙයි. ඉක්බිති ඒ භික්‍ෂුණියට මේ අදහස විය. “මට තනි ව වසන්ට ද නො හැකි ය. අනිත් භික්‍ෂූණියකට ද මා සමඟ වසන්ට නො හැකි ය. මා කෙසේ පිළිපැදියයුතු දැ” යි. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙකරුණ සැලකළහ. “මහණෙනි, එක් භික්‍ෂූණියක් සම්මත කොට ඒ භික්‍ෂුණියට සහාය (දෙවැන්නක) ලෙස දෙන්නට අනුදනිමි. මහණෙනි, මෙසේ සම්මත කළයුතු. පළමුව (ඒ) භික්‍ෂූණියගේ කැමැත්ත ඉල්වියයුතු. ඉල්වා ව්‍යක්ත ප්‍රතිබල භික්‍ෂූණියක විසින් සඞ්ඝයා මෙසේ දැන්වියයුතු. ආර්‍ය්‍යාවෙනි, සඞ්ඝයා මබස් අසාවා. ඉදින් සඞ්ඝයාට පැමිණිකල් වේ නම් සඞ්ඝයා මෙනම් භික්‍ෂුණිය මෙනම් භික්‍ෂුණියගේ දෙවැන්න (සහායිකා) ලෙස සම්මත කරන්නේ ය. මේ ඥප්ති යි.
“සුණාතු මෙ අය්‍යෙ සඞ‍්ඝො. සඞ‍්ඝො ඉත්‍ථන‍්නාමං භික‍්ඛුනිං සම‍්මන‍්නති ඉත්‍ථන‍්නාමාය භික‍්ඛුනියා දුතියං. යස‍්සා අය්‍යාය ඛමති ඉත්‍ථන‍්නාමාය භික‍්ඛුනියා සම‍්මුති ඉත්‍ථන‍්නාමාය භික‍්ඛුනියා දුතියං. සා තුණ‍්හස‍්ස, යස‍්සා නක‍්ඛමති සා භාසෙය්‍ය. සම‍්මතා සඞ‍්ඝෙන ඉත්‍ථන‍්නාමා භික්ඛුනී ඉත්‍ථන‍්නාමාය භික‍්ඛුනියා දුතියා. ඛමති සඞ‍්ඝස‍්ස. තස‍්මා තුණ‍්හී. එවමෙතං ධාරයාමීති”.
“ආර්‍ය්‍යාවෙනි, සඞ්ඝයා මබස් අසාවා. සඞ්ඝයා මෙනම් භික්‍ෂුණිය මෙනම් භික්‍ෂූණියගේ දෙවැන්න (සහායිකා) ලෙස සම්මත කරයි. මෙනම් භික්‍ෂූණියගේ දෙවැන්න ලෙස මෙනම් භික්‍ෂුණිය සම්මත කිරීම යම් ආර්‍ය්‍යාවකට රුචි වේ නම් ඕ නිහඬ වන්නී ය. යම් ආර්‍ය්‍යාවකට රුචි නො වේ නම් ඕ කියන්නී ය. මෙනම් භික්‍ෂුණි මෙනම් භික්‍ෂූණියගේ දෙවැන්න ලෙස සඞ්ඝයා විසින් සම්මත කරන ලද්දී ය. (එය) සඞ්ඝයාට රුචි වෙයි. එහෙයින් නිහඬ ය. මෙය මෙසේ දරමි” යී.
71. තෙන ඛො පන සමයෙන අඤ‍්ඤතරා භික්ඛුනී සික‍්ඛං පච‍්චක‍්ඛාය විබ‍්භමි. සා පුන පච‍්චාගන‍්ත්‍වා භික‍්ඛුනියො උපසම‍්පදං යාචි. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “න භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛුනියා සික‍්ඛාපච‍්චක‍්ඛානං යදෙව සා විබ‍්භන‍්තා තදෙව සා අභික‍්ඛුනී”ති.
71. එසමයෙහි එක්තරා භික්‍ෂූණියක් ශික්‍ෂාව ප්‍රතික්‍ෂේප කොට සිවුරු හැර ගියා ය. ඕ නැවත පෙරළා අවුත් භික්‍ෂූණීන්ගෙන් උපසම්පදාව ඉල්ලූ ය. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙ කරුණ සැල කළහ. “මහණෙනි, මෙහෙණකගේ ශික්‍ෂා ප්‍රත්‍යාඛ්‍යානයක් නැත. යම් විටෙක ඕ සිවුරු හළුවා ද එවිට ම ඕ අභික්ෂුණියක් වූවා” යි.
තෙන ඛො පන සමයෙන අඤ‍්ඤතරා භික්ඛුනී සකාසාවා තිත්‍ථායතනං සඞ‍්කමි. සා පුන පච‍්චාගන‍්ත්‍වා භික‍්ඛුනියො උපසම‍්පදං යාචි. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. යා “සා භික‍්ඛවෙ භික්ඛුනී සකාවාසා තිත්‍ථායතනං සඞ‍්කන‍්තා සා පුන ආගතා න උපසම‍්පාදෙතබ‍්බා”ති.
එසමයෙහි එක්තරා භික්‍ෂූණියක් කාෂාය වස්තූ සහිතව තීර්ථායතනයකට ගියා ය. ඕ නැවත පෙරළා අවුත් භික්‍ෂූණීන්ගෙන් උපසම්පදාව ඉල්ලූ ය. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙ කරුණ සැල කළහ. “මහණෙනි, යම් මෙහෙණක් සිවුරු සහිත ව තීර්ථායතනයකට ගියා ද නැවත පැමිණි ඕ උපසපන් නො කළ යුත්තී ය” යි වදාළහ.
72. තෙන ඛො පන සමයෙන භික‍්ඛුනියො පුරිසෙහි අභිවාදනං කෙසච‍්ඡෙදනං නඛච‍්ඡෙදනං වණපටිකම‍්මං කුක‍්කුච‍්චායන‍්තා න සාදියන‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ සාදිතුන‍්ති.
72. එසමයෙහි භික්‍ෂුණීහු කුකුස් කරන්නාහු පුරුෂයන්ගෙන් වැඳීම, කෙස් සිඳීම, නිය සිඳීම, වණ පිළියම් නො ඉවසත්, භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙ කරුණ සැලකළහ. “මහණෙනි, ඉවසන්නට අනුදනිමි” යි (වදාළහ.)
තෙන ඛො පන සමයෙන භික‍්ඛුනියො පල‍්ලඞ‍්කෙන නිසීදන‍්ති. පණ‍්හීසම‍්ඵස‍්සං සාදියන‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “න භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛුනියා පල‍්ලඞ‍්කෙන නිසීදිතබ‍්බං. යා නිසීදෙය්‍ය ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්සාති”.
එසමයෙහි භික්‍ෂුණීහු පර්‍ය්‍යඞ්කයෙන් හිඳිත්, විළුඹ ගැටීම, ඉවසත්, භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙ කරුණ සැලකළහ. “මහණෙනි, මෙහෙණ ’ විසින් පර්‍ය්‍යඞ්කයෙන් නො හිඳියයුතු. යම් මෙහෙණක් හිඳී නම් දුකුළා ඇවැත් වේ” යී (වදාළහ.)
73. තෙන ඛො පන සමයෙන අඤ‍්ඤතරා භික්ඛුනී ගිලානා හොති. තස‍්සා විනා පල‍්ලඞ‍්කෙන න ඵාසු හොති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛුනියා අඩ‍්ඪපල‍්ලඞ‍්කන‍්ති”.
73. එසමයෙහි එක්තරා භික්‍ෂූණියක් ගිලන් වූ ය. ඇයට පර්‍ය්‍යඞ්කයෙන් හිඳීම් හැර පහසු නො වෙයි. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙ කරුණ සැලකළහ. “මහණෙනි, භික්‍ෂුණියට අර්‍ධ පර්‍ය්‍යඞ්කය අනුදනිමි” යි.
තෙන ඛො පන සමයෙන භික‍්ඛුනියො වච‍්චකුටියා වච‍්චං කරොන‍්ති. ඡබ‍්බග‍්ගියා භික‍්ඛුනියො තත්‍ථෙව ගබ‍්භං පාතෙන‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “න භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛුනියා වච‍්චකුටියා වච‍්චො කාතබ‍්බො. යා කරෙය්‍ය ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්ස. අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ හෙට‍්ඨා විවටෙ උපරි පටිච‍්ඡන‍්නෙ වච‍්චං කාතුන‍්ති”.
එසමයෙහි භික්‍ෂුණීහු වැසිකිළියෙහි අස්පස්කිස කෙරෙත්. සවග මෙහෙණෝ එහි ම ගැබ් හෙළත්, භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙ කරුණ සැලකළහ. “මහණෙනි, භික්‍ෂුණිය විසින් වැසිකිළියෙහි අස්පස්කිස නොකළයුතු.. යම් මෙහෙණක් කෙරේ නම් දුකුළා ඇවැත් වේ. මහණෙනි, යට විවර වූ මත්තෙහි වසන ලද (ස්ථානයෙහි) අස්පස්කිස කරන්නට අනුදනිමි” යි.
74. තෙන ඛො පන සමයෙන භික‍්ඛුනියො චුණ‍්ණෙන නහායන‍්ති. මනුස‍්සා උජ‍්ඣායන‍්ති ඛීයන‍්ති විපාචෙන‍්ති සෙය්‍යථාපි ගිහී කාමභොගිනියොති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “න භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛුනියා චුණ‍්ණෙන නහායිතබ‍්බං. යා නහායෙය්‍ය ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්ස. අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ කුක‍්කුසං මත‍්තිකන‍්ති”.
74. එසමයෙහි භික්‍ෂුණීහු සුණුයෙන් (ඇඟ සුවඳ කුඩු තවරමින්) නහත්. ගිහී කාමභෝගිනීන් මෙනැ යි මිනිස්සු ලමු කොට සිතති, නුගුණ කියති, දොස් පතුරුවත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙ කරුණ සැලකළහ. “මහණෙනි, මෙහෙණ විසින් සුණුයෙන් නො නෑයුතු. යම් මෙහෙණක් නඟන්නී නම් දුකුළා ඇවැත් වේ. මහණෙනි, කුඩු හා මැටි ද අනුදනිමි” යි.
තෙන ඛො පන සමයෙන භික‍්ඛුනියො වාසිතකාය මත‍්තිකාය නහායන‍්ති. මනුස‍්සා උජ‍්ඣායන‍්ති ඛීයන‍්ති විපාචෙන‍්ති. සෙය්‍යථාපි ගිහී කාමභොගිනියොති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “න භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛුනියා වාසිතකාය මත‍්තිකාය නහායිතබ‍්බං. යා නහායෙය්‍ය ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්ස. අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ පකතිමත‍්තිකන‍්ති”.
එසමයෙහි භික්‍ෂුණීහු සුවඳ කවන ලද මැටියෙන් නහත්. ගිහී කාමභෝගිනීන් මෙනැ යි මිනිස්සු ලමු කොට සිතති, නුගුණ කියති, දොස් පතුරුවත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙකරුණ සැලකළහ. “මහණෙනි, මෙහෙණ විසින් සුවඳ කවන ලද මැටියෙන් නො නෑ යුතු. යම් මෙහෙණක් නහන්නී නම් දුකුළා ඇවත් වේ. මහණෙනි, පියවි මැටි අනුදනිමි” යි.
75. තෙන ඛො පන සමයෙන භික‍්ඛුනියො ජන‍්තාඝරෙ නහායන‍්තියො කොලාහලං අකංසු. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “න භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛුනියා ජන‍්තාඝරෙ නහායිතබ‍්බං. යා නහායෙය්‍ය ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්සාති”.
75. එසමයෙහි භික්‍ෂුණීහු ගිනිහල්ගෙහි නහන්නාහු කෝලාහල කළහ. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙකරුණ සැලකළහ. “මහණෙනි, මෙහෙණ විසින් ගිනිහල්ගෙහි නො නෑයුතු. යම් මෙහෙණක් නහන්නී නම් දුකුළා ඇවැත් වේ” යි.
තෙන ඛො පන සමයෙන භික‍්ඛුනියො පටිසොතෙ නහායන‍්ති ධාරාසම‍්ඵස‍්සං සාදියන‍්තා. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “න භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛුනියා පටිසොතෙ නහායිතබ‍්බං. යා නහායෙය්‍ය ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්සාති”.
එසමයෙහි භික්‍ෂුණීහු ධාරා ස්පර්‍ශය ඉවසමින් ප්‍රතිස්‍රොතස්හි ස්නාන කෙරෙත්, භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙ කරුණ සැලකළහ. “මහණෙනි, මෙහෙණ විසින් උඩුහොය නො නෑයුතු. යම් මෙහෙණක් නහන්නී නම් දුකුළා ඇවැත් වේ” යි.
තෙන ඛො පන සමයෙන භික‍්ඛුනියො අතිත්‍ථෙ නහායන‍්ති. ධුත‍්තා දූසෙන‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “න භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛුනියා අතිත්‍ථෙ නහායිතබ‍්බං. යා නහායෙය්‍ය ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්සාති”.
එසමයෙහි භික්‍ෂුණීහු නොතොටෙහි නහත්. ධුර්තයෝ දූෂණය කෙරෙත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙකරුණ සැලකළහ. “මහණෙනි, මෙහෙණ විසින් නොතොටෙහි නො නෑයුතු. යම් මෙහෙණක් නහන්නී නම් දුකුළා ඇවැත් වේ’ යි.
76. තෙන ඛො පන සමයෙන භික‍්ඛුනියො පුරිසතිත්‍ථෙ නහායන‍්ති. මනුස‍්සා උජ‍්ඣායන‍්ති ඛීයන‍්ති විපාචෙන‍්ති සෙය්‍යථාපි ගිහී කාමභොගිනියොති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “න භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛුනියා පුරිසතිත්‍ථෙ නහායිතබ‍්බං. යා නහායෙය්‍ය ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්ස. අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ මහිලාතිත්‍ථෙ නහායිතුන‍්ති”.
76. එසමයෙහි භික්‍ෂුණීහු පුරුෂයන්ගේ තොටෙහි නහත්. ගිහී කාමභෝගිනීන් මෙනැ යි මිනිස්සු ලමු කොට සිතති. නුගුණ කියති, දොස් පතුරුවත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙ කරුණ සැලකළහ. “මහණෙනි, මෙහෙණ විසින් පුරුෂයන්ගේ තොටෙහි නො නෑයුතු. යම් මෙහෙණක් නහන්නී නම් දුකුළා ඇවැත් වේ. මහණෙනි, මෙහෙලියන්ගේ තොටෙහි නහන්නට අනුදනිමි” යි (වදාළසේක.)
තතිය භාණවාරං.
තෙවැනි බණවරයි.
භික‍්ඛුනීක‍්ඛන්‍ධකං දසමං.
දසවැනි භික්ඛුනීඛන්‍ධක යි.
ඉමම‍්හි ඛන්‍ධකෙ වත්‍ථූ එකසතං ඡ
මේ ඛන්‍ධකයෙහි වස්තු එක්සිය සයෙකි.
තස‍්සුද‍්දානං:
එහි උදානය මෙසේ යි:
1. පබ‍්බජ‍්ජං ගොතමී යාචි නානුඤ‍්ඤාසි තථාගතො කපිලවත්‍ථු වෙසාලිං අගමාසි විනායකො.
1. ගෝතමී පැවිද්ද ඉල්වූ ය. තථාගතයන් වහන්සේ නො අනුදත්හ. විනායකයන් වහන්සේ කිඹුල්වතින් විසාලාවට වැඩිසේක.
2. රජොකිණ‍්ණෙන කොට‍්ඨකෙ ආනන්‍දස‍්ස පවෙදයි භබ‍්බොති නයතො යාචි මාතාති පොසිකාති ච.
2. රජස් වැකුණු සිරුරින් දොරකොටුවෙහි දී ආනන්‍ද හිමියන්ට දැන්වී ය. මවය පොෂණය කළ තැනැත්තිය යී කියමින් පැවිද්දට සුදුසු යැ යි නය වශයෙන් යැදී ය.
3. වස‍්සසතං තදහු ච අභික‍්ඛුපච‍්චාසිංසනා පවාරණා ගරුධම‍්මා ද‍්වෙ වස‍්සා අනක‍්කොසනා.
3. වස්සසත, තදහුපබ්බජිත, අභික්ඛුක ආවාස, පච්චාසිංසන, පවාරණ, ගරුධම්ම, දෙවධම්මා, අනක්කොසන,
4. ඔවටො ච අට‍්ඨ ධම‍්මා යාවජීවානුවත‍්තනා ගරුධම‍්මපටිග‍්ගාහො සාවස‍්සා උපසම්පදා.
4. ඔවට යන අෂ්ට ධර්‍මයෝ යාවජීවයෙන් පැවැත්විය යුත්තාහ. ඒ ගරුධම්ම පිළිගැනීම ම ඇයගේ උපසම්පදාව වීය.
5. වස‍්සසහස‍්සං පඤ‍්චෙව කුම‍්භථෙනක සෙතට්ඨි මඤ‍්ජෙට‍්ඨික උපමාහි එවං සද‍්ධම‍්මහිංසනා.
5. වස්සසහස්ස, පඤ්චසතවස්ස ද, කුම්භත්ථෙන, සෙතට්ඨි, මඤ්ජේට්ඨික, යන උපමාවලින් සද්ධර්‍මය පිරිහීම දැක්වීම ද,
6. ආලිං බන්‍ධෙය්‍යුපමාහි පුන සද‍්ධම‍්මසණ‍්ඨිති උපසම‍්පාදෙතුං අය්‍යා යථා වුඩ‍්ඪාභිවාදනා.
6. ආලිබන්ධන උපමාවෙන් යළි සද්ධර්‍මයෙහි සංස්ථිතිය දැක්වීම ද, උපසම්පදා කිරීම, වැඩිමහලු පිළිවෙළින් වැඳීම,
7. න කරිස‍්සන‍්ති කිමෙව සාධාරණාසාධාරණං ඔවාදං පාතිමොක‍්ඛඤ‍්ච කෙන නු ඛො උපස‍්සයං.
7. නො කිරීම ද, කුමකට පනවම් දැ යි දෙසීම ද, සාධාරණ අසාධාරණ ශික්‍ෂාපද ද, අවවාද දීම, ප්‍රාතිමෝක්‍ෂය, කවරකු භික්‍ෂුණි ආරාමයට එළඹියයුතු ද (යන කරුණු ද,)
8. න ජානන‍්ති ච ආචික‍්ඛි න කරොන‍්ති ච භික‍්ඛූහි පටිග‍්ගහෙතුං භික‍්ඛූහි භික‍්ඛුනීහි පටිග‍්ගහො.
8. (පාමොක් උදෙසීම) නො දනිත්, (භික්‍ෂූණීන්ට) නො කියත්. ඇවතට පිළියම් නො කෙරෙත්, භික්‍ෂූන් විසින් ඇවැත් පිළිගැනීම, ඇවැත් පිළිගැනීම භික්‍ෂූන් විසින් භික්‍ෂූණීන්ට කියාදීම.
9. ආචික‍්ඛි කම‍්මං භික‍්ඛූහි උජ‍්ඣායන‍්ති භික‍්ඛුනීහි වා ආචික‍්ඛං භණ‍්ඩනඤ‍්ච රොපෙත්‍වා උපලාය ච.
9. ආචිකඛනය, භික්‍ෂූන් විසින් සඞ්ඝකර්‍ම කිරීම, මිනිසුන්ගේ දොස් කීම, භික්‍ෂූණින් විසින් කර්‍ම කිරීම, භික්‍ෂූන් විසින් කියාදීම, කලහ කිරීම, කර්‍ම ආරෝපණය කිරීම හා උප්පලවණ්ණනා පුවත ද, සාවත්ථියෙහි, මඩවතුර ඉසීම,
10. සාවත්‍ථියා කද‍්දමොද අවන්‍දි කාය ඌරු ච අඞ‍්ගජාතඤ‍්ච ඔභාසං සම‍්පයොජෙන‍්ති වග‍්ගිකා
10 .සාවත්ථියෙහි, මඩවතුර ඉසීම, අවන්‍දිය බව, ඡබ්බග්ගිය භික්‍ෂූණීන් ඌරු, අඞ්ගජාත දැක්වීම, ඔහාසනය, එකට ගැටීසිටීම,
11. අවන්‍දියො දණ‍්ඩකම‍්මං භික‍්ඛුනියො තථා පුන ආවරණඤ‍්ච ඔවාදං කප‍්පති නු ඛො පක‍්කමි.
11. අවන්‍දිය, දණඩකර්මය, භික්‍ෂූණින් ද එසේ කිරීම, ආවරණය අවවාද නැවැත්වීම, කැප දැ යි සිතීම, චාරිකාවෙහි නික්මීම,
12. බාලා වත්‍ථු විනිච‍්ඡයො ඔවාදං සඞ‍්ඝො පඤ‍්චහි දුවෙ තිස‍්සො න ගණ‍්හන‍්ති බාලා ගිලාන ගමිකා.
12. බාලා ය, වත්‍ථු ය, විනිච්ඡය ය, ඕවාද ය, සියලු සඞ්ඝයා ය. සතර පස්නම ය, දෙතුන්නම ය, අවවාද නො ගැනීම ය. බාලා, ගිලාන, ගමික,
13. ආරඤ‍්ඤිකා නාරොචෙන‍්ති න පච‍්චාගච‍්ඡන‍්ති ච. දීඝං විලීව චම‍්මඤ‍්ච දුස‍්සා ච වෙණි වට්ටි ච; චොළවෙණි ච වට්ටි ච සුත‍්තවෙණි ච වට‍්ටිකා.
13. ආරඤ්ඤික යන මොහු ද, න රොචන න පච්චාගමන දීඝ, විලීව, චම්ම, දුස්ස, වේණි, වට්ටි, චොළවෙණි, චෝළවට්ටි, සුත්තවේණි, සුත්තවටටිකා,
14. අට‍්ඨිල‍්ලං ගොහනුකෙන හත්‍ථකොච‍්ඡං පාදං තථා ඌරුං මුඛං දන‍්තමංසං ආලිම‍්පො මද‍්ද චුණ‍්ණනා.
14. අටඨිල්ල, ගොහනුක, හත්ථකොච්ඡ, පාද, පාදකොච්ඡ, ඌරු, මුඛ, දන්තමංස, ආලිම්පන, මද්දන, චුණ්ණන,
15. ලඤ‍්ඡෙන‍්ති අඞ‍්ගරාගඤ‍්ච මුඛරාගං තථා දුවෙ අවඞ‍්ගවිසෙසොලොකො සාලොකො සනච‍්චෙන ච
15. මුඛලඤ්ඡන, අඞ්ගරාග, මුඛරාග, අඞ්ගමුඛරාග, අවඞ්ග, විසෙසක, ඔලොකනක, සාලොක, සනචව,
16. වෙසී පානාගාරං සූනං ආපණං වඩ‍්ඪි වාණිජා දාසං දාසිං කම‍්මකරං කම‍්මකාරිං උපට‍්ඨහං.
16. වේසී, පානාගාර, සූන, ආපණ, වඩඪී, වාණිජ (යන මේවා යෙදීම ද.) දාස, දාසී, කම්මකර, කම්මකාරී,
17. තිරච්ඡාන හරීතකී සන්‍ධාරයන‍්ති නමතකං නීලං පීතං ලොහිතකං මඤ්ජෙට්ඨ කණ්හ චීවරා.
17. තිරච්ඡාන-යන මොවුන්ට උවටැන් කිරීම ද, හරිතකී, නමතක දැරීම, නීල, පීත, ලෝහිත, මඤ්ජෙට්ඨ, කණ්හ චීවර ද,
18. මහාරඞ්ග මහානාම අච‍්ඡින‍්නා දීඝමෙව ච පුප්ඵ ඵල කංචුකඤ‍්ච තිරීටකඤ‍්ච ධාරයුං.
18. මහාරඞ්ග, මහානාම, අච්ජින්න, දීඝ, පුප්ඵ, ඵල කඤ්චුක තිරීටක යන සිවුරු දැරීම ද කළහ.
19. භික්ඛුනී සික‍්ඛමානාය සාමණෙරාය අච‍්චයෙ නීයාදිතෙ පරික‍්ඛාරෙ භික‍්ඛුනි චෙව ඉස‍්සරා.
19. භික්ඛුනී, සික්ඛමානා, සාමණේරා යන අයගේ අභාවයෙහි පිරිකර පවරනු ලැබූ කල්හි භික්‍ෂුණි හිමිකාරිය වේ.
20. භික‍්ඛුස‍්ස සාමණෙරස‍්ස, උපාසකස‍්සුපාසිකා අඤ‍්ඤෙසඤ‍්ච පරික‍්ඛාරෙ නිය්‍යාතෙ භික‍්ඛු ඉස‍්සරා
20. භික්‍ෂු, සාමණේර, උපාසක උපාසිකා සහ වෙනත් අයගේ පිරිකර පවරනු ලැබූ කල්හි භික්‍ෂූහු හිමියෝ වෙත්.
21. මල‍්ලිගබ‍්භං පත‍්තමූලං බ්‍යඤ‍්ජනං ආමිසෙන ච උස‍්සන‍්නඤ‍්ච බාළ‍්හතරං සන‍්නිධිකත මාමිසං.
21. පුරාණමල්ලී, ගර්‍භය, පාත්‍රමූලය, පුරුෂබ්‍යඤ්ජනය, ආමිසය, අධික ආමිසය, ඉතා අධික ආමිසය, සන්තිධිකත ආමිසය ද,
22. භික‍්ඛූනං යාදිසං හෙට‍්ඨං භික‍්ඛුනීනං තථා කරෙ සෙනාසනං උතුනියො මක‍්ඛීයති පටානි ච.
22. යට කියන ලද පරිදි භික්‍ෂූන්ට යම්සේ ද භික්‍ෂූණීන්ට ද එසේම කරන්නේ ය. සේනාසනය ද, උතුනී ද, වස්ත්‍ර ලෙයින් තැවරීම ද,
23. ඡිජ‍්ජන‍්ති සබ‍්බකාලඤ‍්ච අනිමිත‍්තාපි දිස‍්සරෙ නිමිත්තා ලොහිතා චෙව තථෙව ධුවලොහිතා.
23. හුය සිඳීම ද, සබ්බකාල ද, අනිමිත්තාදිය ද දක්නා ලැබෙත්, නිමිත්තා, ලොහිතා. එසේ ම ධුවලෝහිතා ද,
24. ධුවචොළ පග‍්ඝරණී සිඛරිණිත්‍ථි පණ‍්ඩකා වෙපුරිසී ච සම්භින්නා උභතොබ්යඤ්ජනා පි ච.
24. ධුවෙචාළා, පග්ඝරිණි, සිඛරිණී, ඉත්ථිපණ්ඩකා, වෙපුරිසී, සම්භිනනා, උභතොබ්යඤ්ජනා දැ යි,
25. අනිමිත‍්තාදිතො කත්‍වා යා ව උභතොබ්යඤ්ජනා එතං පෙය්‍යාලතො හෙට‍්ඨා කුට‍්ඨං ගණ‍්ඩො කිලාසි.
25. අනිමිත්තා ආදිකොට උභතොබ්යඤ්ජනකා තෙක් ඇති මෙය පෙය්‍යාල වශයෙන් යට කියන ලදී. කුෂ්ට ය, ගණ්ඩ ය, කිලාසී ය,
26. සොසාපමාරො මානුසි ඉත්‍ථීසි භුජිස‍්සාසි ච අණනා න රාජභටී අනුඤ‍්ඤාතා ච වීසති.
26. සොස ය, අපමාර ය, මානුසී ය, ඉත්‍ථි ය, භූජීස්සා ය, අණනා ය, න රාජහටී ය, අනුඤ්ඤතා ය, වීසතිවස්සා ය,
27. පරිපුණ‍්ණා ච කින‍්නාමා කා නාමා තෙ පවත්තිනී චතුවීසන‍්තරායානං පුච‍්ඡිත්‍වා උපසම්පදා.
27. පරිපුණ්ණ ය, කිංනාමා ය, පවත්නිනී, කිං නාමා ය යන සූවිසි අන්තරායික ධර්‍මයන් විමසා උපසම්පදා කිරීම වේ.
28. විත්‍ථායන‍්ති අනනුසිට‍්ඨා සඞ‍්ඝමජ‍්ඣෙ තථෙව ච උපජ‍්ඣා ගාහ සඞ්ඝාටි උත‍්තරන‍්තරවාසකො.
28. අනුශාසනා නො කරන ලද්දාහු සඟමැද ගොළුගැසී සිටිත්, උපජ්ඣායගාහන, සඞ්ඝාටි, උත්තරාසඞ්ග, අන්තරවාසක,
29. සංකච‍්චුදකසාටි ච ආචික‍්ඛිත්‍වාන පෙසයෙ බාලා අසම‍්මතෙ කතො යා චෙ පුච‍්ඡන‍්තරායිකා.
29. සංකච්චිකා, උදකසාටිකා ද කියා දී යවන්නේ ය. බාලා ය, අසම්මතා ය, එකතෝගමනය, අන්තරායිකධර්ම පිළිවිසීම ය.
30. එකතො උපසම‍්පන‍්නා භික‍්ඛුසඞ‍්ඝෙ තථා පුන ඡායා උතු දිවසඤ‍්ච සංගීති තයො නිස‍්සයෙ
30. ඒකතෝ උපසම්පන්නයා ය, එසේම භික්‍ෂූසඞ්ඝයා කෙරෙහි උපසපන් වීම ය, ඡායා, උතු, දිවස, සංගීති, නිස්සය තුන,
31. අට‍්ඨ අකරණීයානි කාලං සබ‍්බත්‍ථ අට‍්ඨධා න පවාරෙන‍්ති භික‍්ඛුනියො භික‍්ඛුසඞ‍්ඝං තථෙව ච.
31. අකරණීය අට, (යන මේවා කියාදීම ද,) කාලය ඉක්මවීම, හැමතැන අටනම බැගින් හිඳීම, භික්‍ෂූණින් නො පැවරීම, භික්‍ෂූන් නො පැවරීම,
32. කොලාහලං පුරෙභත‍්තං විකාලෙ ච කොලාහලං උපොසථං පවාරණං සවචනීයානුවාදනං.
32. කෝලාහල ය, පුරෙහතත ය, විකාලයෙහි කෝලාහල ය, උපෝසථ ය, පවාරණ ය, සවචනීය බව ය, අනුවාදන ය,
33. ඔකාසං චොදෙ සාරෙන‍්ති පටික‍්ඛිත‍්තං මහෙසිනා තථෙව භික‍්ඛු භික්ඛුනී අනුඤ‍්ඤාතං මහෙසිනා.
33. ඕකාස, චෝදන, සාරන යන මේවා මහර්ෂීන් වහන්සේ විසින් ප්‍රතික්‍ෂිප්ත ය, එසේ ම භික්‍ෂුණීන් විෂයෙහි භික්‍ෂුන්ට උන්වහන්සේ විසින් අනුඥාත ය.
34. යානං ගිලානයුත‍්තඤ‍්ච යානුග‍්ඝාතඩ‍්ඪකාසිකා භික‍්ඛු සික‍්ඛා සාමණෙරා සාමණෙරී ච බාලකා.
34. යානය, ගිලානය, (ඉත්‍ථි-පුරිස) යුක්ත යානය, යානුග්ඝාතය, අඩ්ඨකාසී ය භික්ඛූ සික්ඛමානා-සාමණේර-සාමණේරි- බාල යන දූතයෝ ය,
35. අරඤ‍්ඤෙ උපාසකෙන උද‍්දොසිතො උපස‍්සයං න සම්මති නවකම‍්මං නිසින්නගබ්භා එකිකා.
35. අරණ්‍යවාස ය, උපාසකයකු විසින් භාණ්ඩශාලාවක් දීම ය, උපස්සය ය, නො සෑහීම ය, නවකම්ම ය, යන මේවා ද නිසින්නගබ්භා, එකිකා,
36. සාගාරඤ‍්ච ගරුධම‍්මං පච‍්චක‍්ඛාය ච සඞ‍්කමි අභිවාදන කෙසා ච නඛා වණකම‍්මනා.
36. සාගාර ය, ගරුධම්ම ය, පච්චකබාන ය, සංක්‍රමණය, අභිවාදනය, කේස-නඛ ජෙදන ය, වණ පිළියම් ය,
37. පල‍්ලඞ‍්කෙන ගිලානා ච වච‍්චං චුණ‍්ණෙන වාසිතං ජන‍්තාඝරෙ පටිසොතෙ අතිත්‍ථෙ පුරිසෙන ච.
37. පල්ලඞ්ක ය, ගිලානය, වච්වය, චුණ්ණය, වාසිත ය, ජන්තාඝර ය, පටිසෝත ය, අතිත්ථ ය, පුරිසතිත්‍ථ ය (යන මේ කරුණු වලින් භික්‍ඛුනිඛන්‍ධකය වේ.)
38. මහාගොතමී ආයාචි ආනන්‍දො චාපි යොනිසො පරිසා චතස‍්සො හොන‍්ති පබ‍්බජ‍්ජා ජිනසාසනෙ.
38. මහාගෝතමී ජිනසසුනෙහි පැවිද්ද යැදූ අනඳ තෙරුන් වහන්සේ ද නුවණින් යැදී ය. (සසුනෙහි) සිවු පිරිසක් වෙත්.
39. සංවෙගජනනත්‍ථාය සද‍්ධම‍්මස‍්ස ච වුද‍්ධියා ආතුරස‍්සෙව භෙසජ‍්ජං එවං බුද‍්ධෙන දෙසිතං.
39. සංවේග ඉපදවීම පිණිස ද සද්ධර්‍මයාගේ වැඩීම පිණිස ගිලනකුට බෙහෙතක් මෙන් බුදුන් විසින් මෙසේ දෙසන ලදී.
40. එවං විනීතා සද‍්ධම‍්මෙ මාතුගාමාපි ඉත‍්තරා තා යන‍්ති අච‍්චුතං ඨානං යත්‍ථ ගන‍්ත්‍වා න සොචරෙති.
40. මෙසේ සද්ධර්‍මයෙහි විනීත වූ ඒ බොළඳ මාගම්හු පවා යම් තැනකට ගොස් ශෝක නො කෙරෙත් ද ඒ නොමියන තැනට (නිවනට) යෙත්,