චම‍්පෙය්‍යක‍්ඛන්‍ධකං
9.
9.
චම‍්පෙය්‍යක‍්ඛන්‍ධකං
චම්පෙය්යක්ඛන්ධකය
1. තෙන සමයෙන බුද‍්ධො භගවා චම‍්පායං විහරති ගග‍්ගරාය පොක‍්ඛරණියා තීරෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන කාසීසු ජනපදෙ වාසභගාමො නාම හොති. තත්‍ථ කස‍්සපගොත‍්තො නාම භික‍්ඛු ආවාසිකො හොති තන‍්තිබද‍්ධො උස‍්සුක‍්කං ආපන‍්නො “කින‍්ති අනාගතා ච පෙසලා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡෙය්‍යුං, ආගතා ච පෙසලා භික‍්ඛූ ඵාසුං විහරෙය්‍යුං, අයඤ‍්ච ආවාසො වුද‍්ධිං විරූළ‍්හිං වෙපුල‍්ලං ආපජ‍්ජෙය්‍යා”ති.
1. එකල්හි භාග්‍යවත් බුදුරජානන් වහන්සේ චම්පානුවර ගග්ගරා පොකුණුතෙර වැඩ වසන සේක. එකල්හි කසිදනව්වෙහි වාසභගාම නම් ගමෙක් වේ. එහි කාශ්‍යපගෝත්‍ර නම් මහණ තෙමේ ආවාසික වූයේ කටයුතු පරම්පරාවෙහි නිති බැඳුනේ “කෙසේ නම් නො පැමිණි ප්‍රියශීල භික්‍ෂූහු පැමිණෙන්නාහු ද, පැමිණියා වූ ප්‍රියශීල භික්‍ෂූහු සැප සේ වසන්නාහු ද, මේ ආවාසයත් වැඩීමට දියුණුවට මහත් බවට පැමිණෙන්නේ දැ” යි උත්සාහයට පැමිණියේ වේ.
2. තෙන ඛො පන සමයෙන සම‍්බහුලා භික‍්ඛූ කාසීසු චාරිකං චරමානා යෙන වාසභගාමො තදවසරුං. අද‍්දසා ඛො කස‍්සපගොත‍්තො භික‍්ඛු තෙ භික‍්ඛූ දූරතොව ආගච‍්ඡන‍්තෙ. දිස‍්වාන ආසනං පඤ‍්ඤාපෙසි. පාදොදකං පාදපීඨං පාදකඨලිකං උපනික‍්ඛිපි. පච‍්චුග‍්ගන‍්ත්‍වා පත‍්තචීවරං පටිග‍්ගහෙසි. පානීයෙන ආපුච‍්ඡි. නහානෙ උස‍්සුක‍්කං අකාසි. උස‍්සුක‍්කම‍්පි අකාසි යාගුයා ඛාදනීයෙ භත‍්තස‍්මිං.
2. එකල්හි බොහෝ භික්‍ෂූහු කාසිජනපදයෙහි චාරිකා කරන්නාහු වාසභගමට පැමිණියාහු ය. කාශ්‍යපගෝත්‍රභික්‍ෂු තෙමේ එන්නා වූ ඒ භික්‍ෂූන් දුර දී ම දුටුයේ ය. දැක අසුන් පැණවී ය. පා දෝනා දිය පාපුටුව පා තබන පුවරුව එළවා තැබී ය. ඉදිරියට ගොස් පාසිවුරු පිළිගත්තේ ය. පැනින් විචාළේ ය. නෑමෙහි උනන්දු කෙළේ ය. කැඳෙහි කැවිලියෙහි බතෙහි ද උනන්දු කෙළේ ය.
3. අථ ඛො තෙසං ආගන‍්තුකානං භික‍්ඛූනං එතදහොසි: “භද‍්දකො ඛො අයං ආවුසො, ආවාසිකො භික‍්ඛු නහානෙ උස‍්සුක‍්කං කරොති. උස‍්සුක‍්කම‍්පි කරොති යාගුයා ඛාදනීයෙ භත‍්තස‍්මිං. හන්‍ද මයං ආවුසො ඉධෙව වාසභගාමෙ නිවාසං කප‍්පෙමා”ති. අථ ඛො තෙ ආගන‍්තුකා භික‍්ඛූ තත්‍ථෙව වාසභගාමෙ නිවාසං කප‍්පෙසුං.
3. එකල්හි ඒ ආගන්තුකභික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, මේ ආවාසික භික්‍ෂූ තෙමේ යහපත් ය. නෑමට උනන්දු කරයි. කැඳෙහි කැවිලියෙහි බතෙහි ද උනන්දු කරයි. ඇවැත්නි, එබැවින් අපි මෙහි ම වාසභගමෙහි වසමු” යි සිත් වී ය. ඉක්බිති ඒ ආගන්තුකභික්‍ෂූහු එහි ම වාසභගමෙහි වාසය කළහ.
4. අථ ඛො කස‍්සපගොත‍්තස‍්ස භික‍්ඛුනො එතදහොසි: “යො ඛො ඉමෙසං ආගන‍්තුකානං භික‍්ඛූනං ආගන‍්තුකකිලමථො සො පටිපස‍්සද‍්ධො. යෙපි මෙ ගොචරෙ අප‍්පකතඤ‍්ඤුනො, තෙ දානිමෙ ගොචරෙ පකතඤ‍්ඤුනො. දුක‍්කරං ඛො පන පරකුලෙසු යාවජීවං උස‍්සුක‍්කං කාතුං. විඤ‍්ඤත‍්ති ච මනුස‍්සානං අමනාපා. යන‍්නූනාහං න උස‍්සුක‍්කං කරෙය්‍යං යාගුයා ඛාදනීයෙ භත‍්තස‍්මි”න‍්ති. සො න උස‍්සුක‍්කං අකාසි යාගුයා ඛාදනීයෙ භත‍්තස‍්මිං.
4. එකල්හි කාශ්‍යපගෝත්‍ර භික්‍ෂුහුහට “මේ ආගන්තුකභික්‍ෂූන්ගේ යම් ආගන්තුකවෙහෙසක් වේ ද, එය සන්සිඳුනේ ය. යම් මේ පැවිද්දෝ ගොදුරු ගමෙහි නො දැනීම් ඇත්තාහු ද, ඒ මේ පැවිද්දෝ දැන් ගොදුරු ගමෙහි දැනීම් ඇත්තෝ වූහ. අන්‍යකුලයන් දිවි තෙක් උනන්දු කීරීම දුෂ්කර ය. විණවීම (ඉල්ලීම) ද මිනිසුන්ගේ මන නො වඩන්නේ ය. (එහෙයින්) මම කැඳෙහි කැවිලියෙහි බතෙහි උනන්දු නො කරන්නෙම් නම් යෙහෙකැ”යි අදහස් වී ය. හෙතෙමේ කැඳෙහි කැවිලියෙහි බතෙහි (ඔවුන්) උනන්දු නො කෙළේ ය.
5. අථ ඛො තෙසං ආගන‍්තුකානං භික‍්ඛූනං එතදහොසි: “පුබ‍්බෙ ඛ‍්වායං ආවුසො ආවාසිකො භික‍්ඛු නහානෙ උස‍්සුක‍්කං අකාසි: උස‍්සුක‍්කම‍්පි අකාසි යාගුයා ඛාදනීයෙ භත‍්තස‍්මිං. සො දානායං න උස‍්සුක‍්කං කරොති යාගුයා ඛාදනීයෙ භත‍්තස‍්මිං. දුට‍්ඨො දානායං ආවුසො, ආවාසිකො භික‍්ඛු. හන්‍ද මයං ආවුසො, ආවාසිකං භික‍්ඛුං උක‍්ඛිපාමා”ති.
5. එකල්හි ඒ ආගන්තුකභික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, පෙර මේ ආවාසික භික්‍ෂූ තෙමේ නෑමෙහි (අප) උනන්දු කෙළේ ය. කැඳෙහි කැවිලියෙහි බතෙහි ද උනන්දු කෙළේ ය. හෙතෙමේ දැන් කැඳෙහි කැවිලියෙහි බතෙහි උනන්දු නො කරයි. ඇවැත්නි, දැන් මේ ආවාසිකභික්‍ෂු තෙමේ දුෂ්ට ය. ඇවැත්නි, එබැවින් අපි ආවාසික භික්‍ෂුහුහට උත්ක්‍ෂෙපණියකර්‍මය කරමු” යි අදහස් වී ය.
6. අථ ඛො තෙ ආගන‍්තුකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතිත්‍වා කස‍්සපගොත‍්තං භික‍්ඛුං එතදවොචුං: “පුබ‍්බෙ ඛො ත්‍වං ආවුසො නහානෙ උස‍්සුක‍්කං කරොසි. උස‍්සුක‍්කම‍්පි කරොසි යාගුයා ඛාදනීයෙ භත‍්තස‍්මිං. සොදානි ත්‍වං න උස‍්සුක‍්කං කරොසි යාගුයා ඛාදනීයෙ භත‍්තස‍්මිං. ආපත‍්තිං ත්‍වං, ආවුසො, ආපන‍්නො. පස‍්සසෙතං ආපත‍්ති”න‍්ති. “නත්‍ථි මෙ ආවුසො ආපත‍්ති, යමහං පස‍්සෙය්‍ය”න‍්ති.
6. ඉක්බිති ආගන්තුකභික්‍ෂූහු රැස් වී කාශ්‍යපගෝත්‍ර භික්‍ෂුහුහට “ඇවැත්නි, තෝ පෙර නෑමෙහි (අප) උනන්දු කෙරෙහි. කැඳෙහි කැවිලියෙහි බතෙහි ද උනන්දු කෙරෙහි. ඒ තෝ දැන් කැඳෙහි කැවිලියෙහි බතෙහි උනන්දු නො කෙරෙහි. ඇවැත්නි, තෝ ඇවැතට පැමිණියෙහි ය. ඒ ඇවැත දක්නෙහි දැ” යි කීහ. “ඇවැත්නි, මම යම් ඇවැතක් දක්නෙම් ද, මට එබඳු ඇවැතක් නැතැ” යි කී ය.
7. අථ ඛො තෙ ආගන‍්තුකා භික‍්ඛූ කස‍්සපගොත‍්තං භික‍්ඛුං ආපත්තියා අදස්සනෙ උක‍්ඛිපිංසු. අථ ඛො කස‍්සපගොත‍්තස‍්ස භික‍්ඛුනො එතදහොසි: “අහං ඛො එතං න ජානාමි - ආපත‍්ති වා එසා අනාපත‍්ති වා? ආපන‍්නො චම‍්හි අනාපන‍්නො වා? උක‍්ඛිත‍්තො චම‍්හි අනුක‍්ඛිත‍්තො වා ධම‍්මිකෙන වා අධම‍්මිකෙන වා කුප‍්පෙන වා අකුප‍්පෙන වා ඨානාරහෙන වා අට‍්ඨානාරහෙන වා? යන‍්නූනාහං චම‍්පං ගන‍්ත්‍වා භගවන‍්තං එතමත්‍ථං පුච‍්ඡෙය්‍ය”න‍්ති.
7. එකල්හි ඒ ආගන්තුකභික්‍ෂූහු කාශ්‍යපගෝත්‍රභික්‍ෂූහුහට ඇවැත් නො දැක්මෙහි උත්ක්‍ෂෙපණියකර්‍මය කළහ. ඉක්බිති කාශ්‍යපගොත්‍රභික්‍ෂුහට “මම මෙය – ඇවැත් යි හෝ නො ඇවැත් යි හෝ පැමිණියේ වෙමි යි හෝ නො පැමිණියේ වෙමි යි හෝ ධාර්මික වූ හෝ අධාර්මික වූ හෝ කෝප්‍ය වූ හෝ අකෝප්‍ය වූ හෝ සසුනට සුදුසු වූ හෝ සසුනට නො සුදුසු වූ හෝ කර්‍මයකින් උත්ක්‍ෂිප්ත වෙමි යි හෝ අනුක්‍ෂිප්ත වෙමි යි හෝ නො දනිමි. මම චම්පානුවරට ගොස් මේ කාරණය භාග්‍යවතුන් වහන්සේට සැළකරන්නෙම් නම් යෙහෙකැ“යි අදහස් වී ය.
8. අථ ඛො කස‍්සපගොත‍්තො භික‍්ඛු සෙනාසනං සංසාමෙත්‍වා පත‍්තචීවරමාදාය යෙන චම‍්පා තෙන පක‍්කාමි. අනුපුබ‍්බෙන යෙන චම‍්පා යෙන භගවා තෙනුපසඞ‍්කමි. උපසඞ‍්කමිත්‍වා භගවන‍්තං අභිවාදෙත්‍වා එකමන‍්තං නිසීදි.
8. අනතුරු ව කාශ්‍යපගෝත්‍රභික්‍ෂුතෙමේ සෙනසුන් තැන්පත් කොට තබා පාසිවුරු ගෙණ චම්පාව බලා නික්ම ගියේ ය. පිළිවෙළින් චම්පාවට ගොස් භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වෙත එළඹියේ ය. එළඹ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ සකසා වැඳ පසකෙ හුන්නේ ය.
9. ආචිණ‍්ණං ඛො පනෙතං බුද‍්ධානං භගවන‍්තානං ආගන‍්තුකෙහි භික‍්ඛූහි සද‍්ධිං පටිසම‍්මොදිතුං. අථ ඛො භගවා කස‍්සපගොත‍්තං භික‍්ඛුං එතදවොච: “කච‍්චි භික‍්ඛු ඛමනීයං? කච‍්චි යාපනීයං? කච‍්චිසි අප‍්පකිලමථෙන අද‍්ධානං ආගතො? කුතො ච ත්‍වං භික‍්ඛු ආගච‍්ඡසී?”ති.
9. ආගන්තුකභික්‍ෂූන් සමග මේ පිළිසඳරකතා කිරීම භාග්‍යවත් බුදුවරුන්ගේ පුරුද්ද ය. එහෙයින් භාග්‍යවතුන් වහන්සේ කාශ්‍යපගෝත්‍රභික්‍ෂු “මහණ, කීම ඉවසිය හැකි ද? කිම යැපිය හැකි ද? වෙහෙසක් නැති ව දීර්‍ඝමාර්‍ගයෙහි ආයේ වෙහි ද? මහණ තෝ කොහි සිට එහි දැ” යි විචාළ සේක.
10. “ඛමනීයං භගවා. යාපනීයං භගවා. අප‍්පකිලමථෙන චාහං භන‍්තෙ අද‍්ධානං ආගතො. අත්‍ථි භන‍්තෙ කාසීසු ජනපදෙ වාසභගාමො නාම. තත්‍ථාහං ආවාසිකො තන‍්තිබද‍්ධො උස‍්සුක‍්කං ආපන‍්නො: “කින‍්ති අනාගතා ච පෙසලා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡෙය්‍යුං. ආගතා ච පෙසලා භික‍්ඛූ ඵාසු විහරෙය්‍යුං. අයඤ‍්ච ආවාසො වුද‍්ධිං විරූළ‍්හිං වෙපුල‍්ලං ආපජ‍්ජෙය්‍යා”ති.
10. “භාග්‍යවතුන් වහන්ස, ඉවසිය හැකි ය. යැපිය හැකි ය. ස්වාමීනි, මම වැඩි වෙහෙසක් නැති ව දික්මග ආවෙමි. ස්වාමීනි, කසිදනව්වෙහි වාසභ නම් ගමෙක් ඇත්තේ ය. මම එහි ආවාසික වෙමි. කටයුතු පරම්පරාවෙන් බැඳුනේ වෙමි. “කෙසේ නම් නො පැමිණියා වූ ප්‍රියශීල භික්‍ෂූහු පැමිණෙන්නාහු ද පැමිණියා වූ ප්‍රියශීල භික්‍ෂූහු සැප සේ වසන්නාහු ද මේ ආවාසයත් වැඩීමට දියුණුවට මහත් බවට පැමිණෙන්නේ දැ” යි උත්සාහයට පැමිණියෙමි.
11. “අථ ඛො භන‍්තෙ සම‍්බහුලා භික‍්ඛූ කාසීසු චාරිකං චරමානා යෙන වාසභගාමො තදවසරුං. අද‍්දසං ඛො අහං භන‍්තෙ, තෙ භික‍්ඛූ දූරතොව ආගච‍්ඡන‍්තෙ දිස‍්වාන ආසනං පඤ‍්ඤාපෙසිං. පාදොදකං පාදපීඨං පාදකඨලිකං උපනික‍්ඛිපිං. පච‍්චුග‍්ගන‍්ත්‍වා පත‍්තචීවරං පටිග‍්ගහෙසිං. පානීයෙන ආපුච‍්ඡිං. නහානෙ උස‍්සුක‍්කං අකාසිං. උස‍්සුක‍්කම‍්පි අකාසිං යාගුයා ඛාදනීයෙ භත‍්තස‍්මිං.
11. “ස්වාමීනි, ඒ අතර බොහෝ භික්‍ෂූහු කසීදනව්වෙහි චාරිකා කරන්නාහු වාසභගමට පැමිණියාහු ය. ස්වාමීනි, මම එන්නා වූ ඒ භික්‍ෂූන් දුර දී ම දුටුවෙමි. දැක අසුන් පැණවීමි. පා දෝනා දිය පාපුටුව පා තබන පුවරුව එළවා තැබීමි. ඉදිරියට ගොස් පාසිවුරු පිළිගතිමි. පැනින් විචාළෙමි. නෑමෙහි උනන්දු කෙළෙමි. කැඳෙහි කැවිලියෙහි බතෙහි ද උනන්දු කෙළෙමි.
12. “අථ ඛො තෙසං භන‍්තෙ, ආගන‍්තුකානං භික‍්ඛූනං එතදහොසි: “භද‍්දකො ඛො අයං ආවුසො ආවාසිකො භික‍්ඛු නහානෙ උස‍්සුක‍්කං කරොති. උස‍්සුක‍්කම‍්පි කරොති යාගුයා ඛාදනීයෙ භත‍්තස‍්මිං. හන්‍ද මයං ආවුසො ඉධෙව වාසභගාමෙ නිවාසං කප‍්පෙමා”ති. අථ ඛො තෙ භන‍්තෙ, ආගන‍්තුකා භික‍්ඛූ තත්‍ථෙව වාසභගාමෙ නිවාසං කප‍්පෙසුං.
12. “ස්වාමීනි, එකල්හි ඒ ආගන්තුකභික්‍ෂූන්ට ‘ඇවැත්නි, මේ ආවාසික භික්‍ෂු තෙමේ යහපත් ය. නෑමෙහි උනන්දු කරයි. කැඳෙහි කැවිලියෙහි බතෙහි ද උනන්දු කරයි. ඇවැත්නි, එබැවින් අපි මෙහි වාසභගමෙහි ම වාසය කරමු’ යි අදහස් වි ය. ස්වාමීනි, ඉන් පසු ඒ ආගන්තුකභික්‍ෂූහු එහි වාසභගමෙහි ම වාසය කළහ.
13. “තස‍්ස මය‍්හං භන‍්තෙ, එතදහොසි: “යො ඛො ඉමෙසං ආගන‍්තුකානං භික‍්ඛූනං ආගන‍්තුකකිලමථො සො පටිප‍්පස‍්සද‍්ධො. යෙපිමෙ ගොචරෙ අප‍්පකතඤ‍්ඤුනො තෙ’දානි’මෙ ගොචරෙ පකතඤ‍්ඤුනො. දුක‍්කරං ඛො පන පරකුලෙසු යාවජීවං උස‍්සුක‍්කං කාතුං. විඤ‍්ඤත‍්ති ච මනුස‍්සානං අමනාපා. යන‍්නූනාහං න උස‍්සුක‍්කං කරෙය්‍යං යාගුයා ඛාදනීයෙ භත‍්තස‍්මි”න‍්ති. සො ඛො අහං භන‍්තෙ, න උස‍්සුක‍්කං අකාසිං යාගුයා ඛාදනීයෙ භත‍්තස‍්මිං.
13. “ස්වාමීනි, ඒ මට ‘ආගන්තුකභික්‍ෂූන්ගේ යම් අමුතු වෙහෙසක් වී ද, එය සන් සිඳුනේය. යම් මේ පැවිද්දෝ ගොදුරුගමෙහි තතු නො දැන්නෝ ද ඒ මේ පැවිද්දෝ දැන් ගොදුරුගමෙහි තතු දන්නෝ ය. අන්‍යකුලයන් දිවිහිම් කොට උනන්දු කිරීම දුෂ්කර ය. විණවීම ද මිනිසුන්ගේ මන නො වඩන්නේ ය. (එහෙයින්) මට ‘කැඳෙහි කැවිලියෙහි බතෙහි උනන්දු නො කරන්නෙම් නම් යෙහෙකැ’යි අදහස් වී ය. ස්වාමීනි, ඒ මම කැඳෙහි කැවිලියෙහි බතෙහි උනන්දු නො කෙළෙමි” යි සැළ කෙළේ ය.
14. අථ ඛො තෙසං භන‍්තෙ, ආගන‍්තුකානං භික‍්ඛූනං එතදහොසි: ‘පුබ‍්බෙ ඛ‍්වායං, ආවුසො ආවාසිකො භික‍්ඛු නහානෙ උස‍්සුක‍්කං කරොති. උස‍්සුක‍්කම‍්පි කරොති යාගුයා ඛාදනීයෙ භත‍්තස‍්මිං. සො’දානායං න උස‍්සුක‍්කං කරොති යාගුයා ඛාදනීයෙ භත‍්තස‍්මිං. දුට‍්ඨොදා‘නායං ආවුසො, ආවාසිකො භික‍්ඛු. හන්‍ද මයං ආවුසො, ආවාසිකං භික‍්ඛුං උක‍්ඛිපාමා’ති.
14. “අනතුරු ව ස්වාමීනි, ඒ ආගන්තුකභික්‍ෂූන්ට ‘ඇවැත්නි, පෙර මේ ආවාසිකභික්‍ෂු තෙමේ නෑමෙහි උනන්දු කරයි. කැඳෙහි කැවිලියෙහි බතෙහි උනන්දු ද කරයි. හෙතෙමේ දැන් කැඳෙහි කැවිලියෙහි බතෙහි උනන්දු නො කරයි. ඇවැත්නි, දැන් මේ ආවාසිකභික්‍ෂු තෙමේ දුෂ්ට ය. ඇවැත්නි, එබැවින් අපි ආවාසිකභික්‍ෂු නම උත්ක්‍ෂේපණීයකර්‍මයෙන් බැහැර කරමු’ යි අදහස් වී ය.
15. “අථ ඛො තෙ භන‍්තෙ, ආගන‍්තුකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතිත්‍වා මං එතදවොචුං: ‘පුබ‍්බෙ ඛො ත්‍වං ආවුසො, නහානෙ උස‍්සුක‍්කං කරොසි. උස‍්සුක‍්කම‍්පි කරොසි යාගුයා ඛාදනීයෙ භත‍්තස‍්මිං. සො’දානි ත්‍වං න උස‍්සුක‍්කං කරොසි යාගුයා ඛාදනීයෙ භත‍්තස‍්මිං. ආපත‍්තිං ත්‍වං, ආවුසො ආපන‍්නො. පස‍්සසෙතං ආපත‍්ති’න‍්ති. ‘නත්‍ථි මෙ ආවුසො ආපත‍්ති, යමහං පස‍්සෙය්‍ය’න‍්ති.
15. “ස්වාමීනි, නැවැත ඒ ආගන්තුකභික්‍ෂූහු රැස් වී ‘ඇවැත්නි, තෝ පෙර නෑමෙහි උනන්දු කෙළෙහි. කැඳෙහි කැවිලියෙහි බතෙහි උනන්දු කෙළෙහි. දැන් තෝ කැඳෙහි කැවිලියෙහි බතෙහි උනන්දු නො කෙරෙහි. ඇවැත්නි, තෝ ඇවැතට පැමිණියෙහි. මේ ඇවැත දක්නෙහි දැ’ යි මට මෙසේ කීහ. ඇවැත්නි, ‘මම යම් ඇවැතක් දක්නෙම් ද (එබඳු) ඇවැතක් මට නැතැ’ යි කීමි.”
16. “අථ ඛො තෙ භන‍්තෙ, ආගන‍්තුකා භික‍්ඛූ මං ආපත්තියා අදස්සනෙ උක‍්ඛිපිංසු. තස‍්ස මය‍්හං භන‍්තෙ, එතදහොසි: ‘අහං ඛො එතං න ජානාමි: ආපත‍්ති වා එසා අනාපත‍්ති වා, ආපන‍්නො චම‍්හි අනාපන‍්නො වා, උක‍්ඛිත‍්තො චම‍්හි අනුක‍්ඛිත‍්තො වා ධම‍්මිකෙන වා අධම‍්මිකෙන වා කුප‍්පෙන වා අකුප‍්පෙන වා, ඨානාරහෙන වා අට‍්ඨානාරහෙන වා. යන‍්නූනාහං චම‍්පං ගන‍්ත්‍වා භගවන‍්තං එතමත්‍ථං පුච‍්ඡෙය්‍ය’න‍්ති. තතොහං භගවා ආගච‍්ඡාමී”ති.
16. “ඉක්බිති ස්වාමීනි, ඒ ආගන්තුකභික්‍ෂූහු ඇවැත් නො දැක්මෙහි මා උත්ක්‍ෂේපණීයකර්‍මයෙන් බැහැර කළහ. ස්වාමීනි, මම මෙය ‘ඇවැත් යි හෝ, නො ඇවැත් යි හෝ, පැමිණියේ වෙමි යි හෝ, නො පැමිණියේ වෙමි යි හෝ, ධාර්මික වූ හෝ අධාර්මික වූ හෝ කෝප්‍ය වූ හෝ අකෝප්‍ය වූ හෝ සසුනට සුදුසු වූ හෝ සසුනට නො සුදුසු වූ හෝ කර්‍මයකින් උත්ක්‍ෂිප්ත වෙමි යි හෝ අනුක්‍ෂිප්ත වෙමියි හෝ, නො දනිමි. මම චම්පාවට ගොස් භාග්‍යවතුන් වහන්සේගෙන් මේ කාරණය විචාරන්නෙම් නම් යෙහෙකැ’යි මට අදහස් වී ය. භාග්‍යවතුන් වහන්ස, මම චම්පානුවර සිට එමි’ යි හෙතෙමේ කී ය.
17. “අනාපත‍්ති එසා භික‍්ඛු. නෙසා ආපත‍්ති. අනාපන‍්නොසි. නසි ආපන‍්නො. අනුක‍්ඛිත‍්තොසි. නසි උක‍්ඛිත‍්තො. අධම‍්මිකෙනාසි කම‍්මෙන උක‍්ඛිත‍්තො කුප‍්පෙන අට‍්ඨානාරහෙන. ගච‍්ඡ ත්‍වං භික‍්ඛු, තත්‍ථෙව වාසභගාමෙ නිවාසං කප‍්පෙහී”ති. “එවං, භන‍්තෙ”ති ඛො කස‍්සපගොත‍්තො භික‍්ඛු භගවතො පටිස‍්සුත්‍වා උට‍්ඨායාසනා භගවන‍්තං අභිවාදෙත්‍වා පදක‍්ඛිණං කත්‍වා යෙන වාසභගාමො තෙන පක‍්කාමි.
17. “මහණ, මෙය අනාපත්තියකි. මෙය ආපත්තියක් නො වේ. ඇවැතට නො පැමිණියෙහි ය. ඇවැතට පැමිණියේ නො වෙහි ය. අනුත්ක්‍ෂිප්ත වෙහි ය. උත්ක්‍ෂිප්ත නො වෙහි ය. අධාර්මික වූ කෝප්‍ය වූ සසුනට නො සුදුසු වූ කර්‍මයකින් උත්ක්‍ෂිප්ත වෙහි ය. මහණ, තෝ යව. එහි වාසභගමෙහි ම වාසය කරව” යි. වදාළ සේක. “ස්වාමීනි, එසේ ය” යි කාශ්‍යපගෝත්‍රභික්‍ෂු තෙමේ භාග්‍යවතුන් වහන්සේට පිළිවදන් දී හුනස්නෙන් නැගිට භාග්‍යවතුන් වහන්සේ සකසා වැඳ පැදකුණු කොට වාසභගම බලා නික්ම ගියේ ය.
18. අථ ඛො තෙසං ආගන‍්තුකානං භික‍්ඛූනං අහුදෙව කුක‍්කුච‍්චං. අහු විප‍්පටිසාරො: “අලාභා වත නො, න වත නො ලාභා, දුල‍්ලද‍්ධං වත නො, න වත නො සුලද‍්ධං, යෙ මයං සුද‍්ධං භික‍්ඛුං අනාපත‍්තිකං අවත්‍ථුස‍්මිං අකාරණෙ උක‍්ඛිපිම‍්හ. හන්‍ද මයං ආවුසො, චම‍්පං ගන‍්ත්‍වා භගවතො සන‍්තිකෙ අච‍්චයං අච‍්චයතො දෙසෙමා”ති.
18. එකල්හි ඒ ආගන්තුකභික්‍ෂූන්ට “යම් අපි ඒ පිරිසිදු, ඇවැත් රහිත, මහණකු වස්තු නැත්තෙහි නිකරුණෙහි උත්ක්‍ෂේපණීයකර්‍මයෙන් බැහැර කෙළෙමු ද, එය අපට අලාභයෙකි. අපට ලාභයෙක් නො වේ. අපට වූයේ නපුරෙකි. අපට වූයේ යහපතෙක් නො වේ” යි කුකුසෙක් වී ය. විපිළිසරෙක් වී ය. “ඇවැත්නි, එබැවින් අපි චම්පාවට ගොස් භාග්‍යවතුන් වහන්සේගේ සමීපයෙහි වරද වරද හැටියට දෙසමු” යි සිතූහ.
19. අථ ඛො තෙ ආගන‍්තුකා භික‍්ඛූ සෙනාසනං සංසාමෙත්‍වා පත‍්තචීවරං ආදාය යෙන චම‍්පා තෙන පක‍්කමිංසු. අනුපුබ‍්බෙන යෙන චම‍්පා යෙන භගවා තෙනුපසඞ‍්කමිංසු. උපසඞ‍්කමිත්‍වා භගවන‍්තං අභිවාදෙත්‍වා එකමන‍්තං නිසීදිංසු.
19. ඉක්බිති ඒ ආගන්තුක භික්‍ෂූහු සෙනසුන් තැන්පත් කොට තබා පාසිවුරු ගෙණ චම්පාවට ගියහ. පිළිවෙළින් චම්පාවට ගොස් භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වෙත එළඹියහ. එළඹ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ සකසා වැඳ පසකෙ හුන්හ.
20. ආචිණ‍්ණං ඛො පනෙතං බුද‍්ධානං භගවන‍්තානං ආගන‍්තුකෙහි භික‍්ඛූහි සද‍්ධිං පටිසම‍්මොදිතුං. අථ ඛො භගවා තෙ භික‍්ඛූ එතදවොච: “කච‍්චි භික‍්ඛවෙ, ඛමනීයං? කච‍්චි යාපනීයං? කච‍්චිත්‍ථ අප‍්පකිලමථෙන අද‍්ධානං ආගතා? කුතො ච තුම‍්හෙ භික‍්ඛවෙ, ආගච‍්ඡථා”ති. “ඛමනීයං භගවා. යාපනීයං භගවා. අප‍්පකිලමථෙන ච මයං භන‍්තෙ, අද‍්ධානං ආගතා. අත්‍ථි භන‍්තෙ කාසීසු ජනපදෙසු වාසභගාමො නාම. තතො මයං භගවා ආගච‍්ඡාමා”ති. “තුම‍්හෙ භික‍්ඛවෙ, ආවාසිකං භික‍්ඛුං උක‍්ඛිපිත්‍ථා”ති. “එවං භන‍්තෙ”ති. “කිස‍්මිං භික‍්ඛවෙ, වත්‍ථුස‍්මිං කාරණෙ”ති. “අවත්‍ථුස‍්මිං භගවා අකාරණෙ”ති.
20. ආගන්තුකභික්‍ෂූන් සමග මේ පිළිසඳර කතා කිරීම භාග්‍යවත් බුදුවරුන්ගේ පුරුද්දෙකි. එහෙයින් භාග්‍යවතුන් වහන්සේ “මහණෙනි, කිම ඉවසිය හැකි ද? කිම යැපිය හැකි ද? කිම වෙහෙස නැති ව දිග්මග ආවහු ද? මහණෙනි, තෙපි කොහි සිට ආවහු දැ?” යි ඒ භික්‍ෂූන් විචාළ සේක. “භාග්‍යවතුන් වහන්ස, ඉවසිය හැකි ය. භාග්‍යවතුන් වහන්ස, යැපිය හැකි ය. ස්වාමීනි, අපි වෙහෙස නැති ව දිග්මග ආවෝ වෙමු. ස්වාමීනි, කසිදනව්වෙහි වාසභ නම් ගමෙක් ඇත්තේ ය. භාග්‍යවතුන් වහන්ස, අපි එහි සිට එන්නෙමු” කීහ. “මහණෙනි, තෙපි ආවාසිකභික්‍ෂූනම උත්ක්‍ෂේපණීය කර්‍මයෙන් බැහැර කළහු ද? “ස්වාමීනි, එසේ ය.” “මහණෙනි, කිනම් වස්තුවෙක්හි කිනම් කරුණෙක්හි දැ” යි විචාළ සේක. “භාග්‍යවතුන් වහන්ස, වස්තු නැත්තෙහි නිකරුණෙහි ය” යි කීහ.
21. විගරහි බුද‍්ධො භගවා. “අනනුච‍්ඡවියං මොඝපුරිසා, අනනුලොමිකං අප‍්පතිරූපං අස‍්සාමණකං අකප‍්පියං අකරණීයං. කථං හි නාම තුම‍්හෙ මොඝපුරිසා, සුද‍්ධං භික‍්ඛුං අනාපත‍්තිකං අවත්‍ථුස‍්මිං අකාරණෙ උක‍්ඛිපිස‍්සථ? නෙතං මොඝපුරිසා, අප‍්පසන‍්නානං වා පසාදාය -පෙ- විගරහිත්‍වා ධම‍්මිං කථං කත්‍වා භික‍්ඛූ ආමන‍්තෙසි: “න භික‍්ඛවෙ, සුද‍්ධො භික‍්ඛු අනාපත‍්තිකො අවත්‍ථුස‍්මිං අකාරණෙ උක‍්ඛිපිතබ‍්බො. යො උක‍්ඛිපෙය්‍ය, ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්සා”ති.
21. භාග්‍යවත් බුදුරජානන් වහන්සේ “හිස් පුරුෂයෙනි, නො සුදුස්සෙක. නො ගැළපෙන්නක. අනුලොම් නො වූවෙක. මහණකමට නො සරි ලන්නෙක. නො කැප වූවෙක. නො කටයුත්තෙක. හිස් පුරුෂයෙනි, කෙසේ නම් තෙපි පිරිසිදු වූ ඇවැත් රහිත වූ මහණකු වස්තු නැත්තෙහි නිකරුණෙහි බැහැර කළහු ද? හිස් පුරුෂයෙනි, මෙය නො පැහැදුනවුන්ගේ පැහැදීම පිණිස හෝ නො වේ –පෙ– ගරහා දැහැමි කතා කොට මහණෙනි, පිරිසිදු වූ ඇවැත් රහිත වූ මහණ තෙමේ වස්තු නැත්තෙහි නිකරුණෙහි බැහැර නො කළ යුතු ය. යමෙක් බැහැර කරන්නේ නම්, දුකුළා ඇවැත් වේ” යි වදාළ සේක.
22. අථ ඛො තෙ භික‍්ඛූ උට‍්ඨායාසනා එකංසං උත‍්තරාසඞ‍්ගං කරිත්‍වා භගවතො පාදෙසු සිරසා නිපතිත්‍වා භගවන‍්තං එතදවොචුං: “අච‍්චයො නො භන‍්තෙ, අච‍්චගමා යථා බාලෙ යථා මූළ‍්හෙ යථා අකුසලෙ, යෙ මයං සුද‍්ධං භික‍්ඛුං අනාපත‍්තිකං අවත්‍ථුස‍්මිං අකාරණෙ උක‍්ඛිපිම‍්හ. තෙසං නො භන‍්තෙ භගවා අච‍්චයං අච‍්චයතො පතිගණ‍්හාතු ආයතිං සංවරායා”ති. “තග‍්ඝ තුම‍්හෙ භික‍්ඛවෙ, අච‍්චයො අච‍්චගමා යථා බාලෙ යථා මූළ‍්හෙ යථා අකුසලෙ, යෙ තුම‍්හෙ සුද‍්ධං භික‍්ඛුං අනාපත‍්තිකං අවත්‍ථුස‍්මිං අකාරණෙ උක‍්ඛිපිත්‍ථ. යතො ච ඛො තුම‍්හෙ භික‍්ඛවෙ, අච‍්චයං අච‍්චයතො දිස‍්වා යථාධම‍්මං පටිකරොථ, තං වො මයං පතිගණ‍්හාම. වුද‍්ධි හෙසා භික‍්ඛවෙ, අරියස‍්ස විනයෙ යො අච‍්චයං අච‍්චයතො දිස‍්වා යථාධම‍්මං පටිකරොති, ආයතිං සංවරං ආපජ‍්ජතී”ති.
22. ඉක්බිති ඒ භික්‍ෂූහු හුනස්නෙන් නැගිට උතුරුසඟසිවුර එකස් කොට භාග්‍යවතුන් වහන්සේගේ පාමුල්හි හිසින් වැටී භාග්‍යවතුන් වහන්සේට “ස්වාමීනි, යම් ඒ අපි ඇවැත් නැත්තෙහි නිකරුණෙහි පිරිසිදු වූ ඇවැත් රහිත වූ මහණකු බැහැර කෙළෙමු ද, අඥයන් යම් සේ ද මුළාවූවන් යම් සේ ද අදක්‍ෂයන් යම් සේ ද එසේ වරද අප ඉක්මවා (අබිබවා) ගියේ ය. ස්වාමීනි, භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මතු හික්මීම පිණිස ඒ අපගේ වරද වරද වසයෙන් පිළිගන්නා සේක්වා” යි සැළකළහ. “මහණෙනි, යම් ඒ තෙපි පිරිසිදු වූ ඇවැත් රහිත වූ මහණකු වස්තු නැත්තෙහි නිකරුණෙහි බැහැර කළහු ද, එබැවින් අඥයන් යම් සේ ද මුළා වූවන් යම් සේ ද අදක්‍ෂයන් යම් සේ ද එසේ වරද තොප ඉක්මවා ගියේ ය. මහණෙනි, යම් හෙයකින් තෙපි වරද වරද වසයෙන් දැක දහම් පරිදි පිළියම් කරවු ද, අපි තොපගේ ඒ ප්‍රතිකර්‍මය පිළිගණිමු. යමෙක් වරද වරද වසයෙන් දැක දහම් පරිදි පිළියම් කෙරේ ද, මත්තෙහි හික්මීමට පැමිණේ ද, මහණෙනි, මේ ආර්‍ය්‍යවිනයයෙහි වැඩීමෙක් ම වේ.”
23. තෙන ඛො පන සමයෙන චම‍්පායං භික‍්ඛූ එවරූපානි කම‍්මානි කරොන‍්ති: අධම‍්මෙන වග‍්ගකම‍්මං කරොන‍්ති, අධම‍්මෙන සමග‍්ගකම‍්මං කරොන‍්ති. ධම‍්මෙන වග‍්ගකම‍්මං කරොන‍්ති. ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගකම‍්මං කරොන‍්ති. ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගකම‍්මං කරොන‍්ති. එකොපි එකං උක‍්ඛිපති, එකොපි ද‍්වෙ උක‍්ඛිපති. එකොපි සම‍්බහුලෙ උක‍්ඛිපති. එකොපි සඞ‍්ඝං උක‍්ඛිපති. ද‍්වෙපි එකං උක‍්ඛිපන‍්ති. ද‍්වෙපි ද‍්වෙ උක‍්ඛිපන‍්ති, ද‍්වෙපි සම‍්බහුලෙ උක‍්ඛිපන‍්ති, ද‍්වෙපි සඞ‍්ඝං උක‍්ඛිපන‍්ති. සම‍්බහුලාපි එකං උක‍්ඛිපන‍්ති. සම‍්බහුලාපි ද‍්වෙ උක‍්ඛිපන‍්ති. සම‍්බහුලාපි සම‍්බහුලෙ උක‍්ඛිපන‍්ති. සම‍්බහුලාපි සඞ‍්ඝං උක‍්ඛිපන‍්ති. සඞ‍්ඝොපි සඞ‍්ඝං උක‍්ඛිපති.
23. එකල්හි චම්පානුවර භික්‍ෂූහු මෙබඳු කර්‍ම කෙරෙත්: අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍ම කෙරෙත්. අධර්‍මයෙන් සමග්‍රකර්‍ම කෙරෙත්. ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍ම කෙරෙත්. ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍ම කෙරෙත්. ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍රකර්‍ම කෙරෙත්. එකෙක් ද එකකු බැහැර කෙරෙයි. එකෙක් ද දෙදෙනෙකුන් බැහැර කෙරෙයි. එකෙක් ද බොහෝ දෙනකුන් බැහැර කෙරෙයි. එකෙක් ද සඞ්ඝයා බැහැර කෙරෙයි. දෙදෙනෙකු ද එකකු බැහැර කෙරෙත්. දෙදෙනෙකු ද දෙදෙනකුන් බැහැර කෙරෙත්. දෙදෙනෙක් ද බොහෝ දෙනකුන් බැහැර කෙරෙත්. දෙදෙනෙක් ද සඞ්ඝයා බැහැර කෙරෙත්. බොහෝ දෙන ද එකකු බැහැර කෙරෙත්. බොහෝ දෙන ද දෙදෙනකුන් බැහැර කෙරෙත්. බොහෝ දෙන ද බොහෝ දෙනකුන් බැහැර කෙරෙත්. බොහෝ දෙන ද සඞ්ඝයා බැහැර කෙරෙත්. සඞ්ඝ තෙමේ ද සඞ්ඝයා බැහැර කෙරෙයි.
24. යෙ තෙ භික‍්ඛූ අප‍්පිච‍්ඡා -පෙ- තෙ උජ‍්ඣායන‍්ති, ඛීයන‍්ති, විපාචෙන‍්ති: “කථං හි නාම චම‍්පායං භික‍්ඛූ එවරූපානි කම‍්මානි කරිස‍්සන‍්ති? අධම‍්මෙන වග‍්ගකම‍්මං කරිස‍්සන‍්ති? අධම‍්මෙන සමග‍්ගකම‍්මං කරිස‍්සන‍්ති? ධම‍්මෙන වග‍්ගකම‍්මං කරිස‍්සන‍්ති? ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගකම‍්මං කරිස‍්සන‍්ති? ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගකම‍්මං කරිස‍්සන‍්ති? එකොපි එකං උක‍්ඛිපිස‍්සති? එකොපි ද‍්වෙ උක‍්ඛිපිස‍්සති? එකොපි සම‍්බහුලෙ උක‍්ඛිපිස‍්සති? එකොපි සඞ‍්ඝං උක‍්ඛිපිස‍්සති? ද‍්වෙපි එකං උක‍්ඛිපිස‍්සන‍්ති? ද‍්වෙපි ද‍්වෙ උක‍්ඛිපිස‍්සන‍්ති? ද‍්වෙපි සම‍්බහුලෙ උක‍්ඛිපිස‍්සන‍්ති? ද‍්වෙපි සඞ‍්ඝං උක‍්ඛිපිස‍්සන‍්ති? සම‍්බහුලාපි එකං උක‍්ඛිපිස‍්සන‍්ති? සම‍්බහුලාපි ද‍්වෙ උක‍්ඛිපිස‍්සන‍්ති? සම‍්බහුලාපි සම‍්බහුලෙ උක‍්ඛිපිස‍්සන‍්ති? සම‍්බහුලාපි සඞ‍්ඝං උක‍්ඛිපිස‍්සන‍්ති? සඞ‍්ඝොපි සඞ‍්ඝං උක‍්ඛිපිස‍්සතී”ති.
24. අල්පේච්ඡ වූ –පෙ– යම් ඒ භික්‍ෂූහු වෙත් ද ඔහු “කෙසේ නම් චම්පානුවර භික්‍ෂුහු මෙබඳු කර්‍ම කරත් ද? අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍ම කරත් ද? අධර්‍මයෙන් සමග්‍රකර්‍ම කරත් ද? ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍ම කරත් ද? ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍ම කරත් ද? ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍රකර්‍ම කරත් ද, එකෙක් ද එකකු බැහැර කෙරේ ද? එකෙක් ද දෙදෙනකුන් බැහැර කෙරේ ද? එකෙක් ද බොහෝ දෙනකුන් බැහැර කෙරේ ද? එකෙක් ද සඞ්ඝයා බැහැර කෙරේ ද, දෙදෙනෙක් ද එකකු බැහැර කරත් ද? දෙදෙනෙක් ද දෙදෙනකුන් බැහැර කරත් ද, දෙදෙනෙක් ද බොහෝ දෙනකුන් බැහැර කරත් ද? දෙදෙනෙක් ද සඞ්ඝයා බැහැර කරත් ද? බොහෝ දෙන ද එකකු බැහැර කරත් ද? බොහෝ දෙන ද දෙදෙනකුන් බැහැර කරත් ද? බොහෝ දෙන ද බොහෝ දෙනකුන් බැහැර කරත් ද? බොහෝ දෙන ද සඞ්ඝයා බැහැර කරත් ද? සඞ්ඝ තෙමේ ද සඞ්ඝයා බැහැර කෙරේ දැ” යි අවමන් කෙරෙත්. නින්‍දා කෙරෙත්. දොස් කියත්.
25. අථ ඛො තෙ භික‍්ඛූ භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “සච‍්චං කිර භික‍්ඛවෙ, චම‍්පායං භික‍්ඛූ එවරූපානි කම‍්මානි කරොන‍්ති? අධම‍්මෙන වග‍්ගකම‍්මං කරොන‍්ති? -පෙ- සඞ‍්ඝොපි සඞ‍්ඝං උක‍්ඛිපතී”ති. “සච‍්චං භගවා.”
25. ඉක්බිති ඒ භික්‍ෂුහු භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, චම්පානුවර වැසි භික්‍ෂූහු අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍ම කෙරෙත්. –පෙ– සඞ්ඝ තෙමේ ද සඞ්ඝයා බැහැර කෙරේ යන මෙබඳු වූ කර්‍ම කෙරෙත් ල යනු සැබෑ ද”? “භාග්‍යවතුන් වහන්ස, සැබෑ ය.”
26. විගරහි බුද‍්ධො භගවා “අනනුච‍්ඡවියං භික‍්ඛවෙ, තෙසං මොඝපුරිසානං අනනුලොමිකං අප‍්පතිරූපං අස‍්සාමණකං අකප‍්පියං අකරණීයං. කථං හි නාම තෙ භික‍්ඛවෙ මොඝපුරිසා එවරූපානි කම‍්මානි කරිස‍්සන‍්ති? අධම‍්මෙන වග‍්ගකම‍්මං කරිස‍්සන‍්ති? -පෙ- සඞ‍්ඝොපි සඞ‍්ඝං උක‍්ඛිපිස‍්සති.
26. භාග්‍යවත් බුදුරජානන් වහන්සේ “මහණෙනි, ඒ හිස්පුරුෂයන්ගේ (මේ ක්‍රියාව) නො සුදුසු ය. අනුලොම් නො වූවෙක. නො ගැළපෙන්නෙක. මහණපිළිවෙතට නො සරි ලන්නෙක. නො කැප වූවෙක. නො කටයුත්තෙක. මහණෙනි, කෙසේ නම් ඒ හිස්පුරුෂයෝ අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍ම කරත් ද –පෙ– සඞ්ඝතෙමේත් සඞ්ඝයා බැහැර කෙරේ ද යන මෙබඳු වූ කර්‍ම කරත් ද.”
27. “නෙතං භික‍්ඛවෙ, අප‍්පසන‍්නානං වා පසාදාය -පෙ- විගරහිත්‍වා -පෙ- ධම‍්මිං කථං කත්‍වා භික‍්ඛූ ආමන‍්තෙසි: “අධම‍්මෙන චෙ භික‍්ඛවෙ, වග‍්ගකම‍්මං අකම‍්මං. න ච කරණීයං. අධම‍්මෙන සමග‍්ගකම‍්මං අකම‍්මං. න ච කරණීයං. ධම‍්මෙන වග‍්ගකම‍්මං අකම‍්මං. න ච කරණීයං. ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගකම‍්මං අකම‍්මං. න ච කරණීයං. ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගකම‍්මං අකම‍්මං. න ච කරණීයං. එකොපි එකං උක‍්ඛිපති, අකම‍්මං න ච කරණීයං. එකොපි ද‍්වෙ උක‍්ඛිපති, අකම‍්මං. න ච කරණීයං. එකොපි සම‍්බහුලෙ උක‍්ඛිපති, අකම‍්මං. න ච කරණීයං. එකොපි සඞ‍්ඝං උක‍්ඛිපති, අකම‍්මං න ච කරණීයං. ද‍්වෙපි එකං උක‍්ඛිපන‍්ති, අකම‍්මං න ච කරණීයං. ද‍්වෙපි ද‍්වෙ උක‍්ඛිපන‍්ති, අකම‍්මං. න ච කරණීයං. ද‍්වෙපි සම‍්බහුලෙ උක‍්ඛිපන‍්ති, අකම‍්මං. න ච කරණීයං. ද‍්වෙපි සඞ‍්ඝං උක‍්ඛිපන‍්ති, අකම‍්මං. න ච කරණීයං. සම‍්බහුලාපි එකං උක‍්ඛිපන‍්ති, අකම‍්මං. න ච කරණීයං. සම‍්බහුලාපි ද‍්වෙ උක‍්ඛිපන‍්ති, අකම‍්මං න ච කරණීයං. සම‍්බහුලාපි සම‍්බහුලෙ උක‍්ඛිපන‍්ති, අකම‍්මං. න ච කරණීයං. සම‍්බහුලාපි සඞ‍්ඝං උක‍්ඛිපන‍්ති අකම‍්මං න ච කරණීයං. සඞ‍්ඝොපි සඞ‍්ඝං උක‍්ඛිපති, අකම‍්මං. න ච කරණීයං.
27. මහණෙනි, මෙය නො පැහැදුනවුන්ගේ පැහැදීම පිණිස නො වේ –පෙ– ගරහා දැහැමි කතා කොට මහණෙනි, අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මයෙක් වේ නම්, (ඒ) කර්‍ම නො වේ. ඒ නො කට යුතු ය. අධර්‍මයෙන් සමග්‍රකර්‍මයෙක් වේ නම්, කර්‍ම නො වේ. ඒ නො කට යුතු ය. ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මයෙක් වේ නම් කර්‍ම නො වේ. ඒ නො කට යුතු ය. ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මයෙක් වේ නම්, කර්‍ම නො වේ. ඒ නො කටයුතු ය. ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍රකර්‍මයෙක් වේ නම්, කර්‍ම නො වේ. ඒ නො කටයුතු ය. එකෙක් ද එකකු බැහැර කෙරේ නම්, කර්‍ම නො වේ. ඒ නො කට යුතු ය. එකෙක් ද දෙදෙනකුන් බැහැර කෙරේ නම්, කර්‍ම නො වේ. ඒ නො කට යුතු ය. එකෙක් ද බොහෝ දෙනකුන් බැහැර කෙරේ නම්, කර්‍ම නො වේ. ඒ නො කට යුතු ය. එකෙක් ද සඞ්ඝයා බැහැර කෙරේ නම්, කර්‍ම නො වේ. ඒ නො කට යුතු ය. දෙදෙනෙක් ද එකකු බැහැර කෙරෙත් නම්, කර්‍ම නො වේ. ඒ නො කට යුතු ය. දෙදෙනෙක් ද දෙදෙනකුන් බැහැර කෙරෙත් නම්, කර්‍ම නො වේ. ඒ නො කට යුතු ය. දෙදෙනෙක් ද බොහෝ දෙනකුන් බැහැර කෙරෙත් නම්, කර්‍ම නො වේ. ඒ නො කට යුතු ය. දෙදෙනෙක් ද සඞ්ඝයා බැහැර කෙරෙත් නම්, කර්‍ම නො වේ. ඒ නො කට යුතු ය. බොහෝ දෙන ද එකකු බැහැර කෙරෙත් නම්, කර්‍ම නො වේ. ඒ නො කටයුතු ය. බොහෝ දෙන ද දෙදෙනකුන් බැහැර කෙරෙත් නම්, කර්‍ම නො වේ. ඒ නො කට යුතු ය. බොහෝ දෙන ද බොහෝ දෙනකුන් බැහැර කෙරෙත් නම්, කර්‍ම නො වේ. ඒ නො කට යුතු ය. බොහෝ දෙන ද සඞ්ඝයා බැහැර කෙරෙත් නම්, කර්‍ම නො වේ. ඒ නො කට යුතු ය. සඞ්ඝ තෙමේ ද සඞ්ඝයා බැහැර කෙරේ නම්, කර්‍ම නො වේ. ඒ නො කට යුතු ය යි වදාළ සේක.
28. “චත‍්තාරිමානි, භික‍්ඛවෙ, කම‍්මානි: අධම‍්මෙන වග‍්ගකම‍්මං. අධම‍්මෙන සමග‍්ගකම‍්මං. ධම‍්මෙන වග‍්ගකම‍්මං. ධම‍්මෙන සමග‍්ගකම‍්මං.
28. “මහණෙනි, අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍ම ය, අධර්‍මයෙන් සමග්‍රකර්‍ම ය, ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍ම ය, ධර්‍මයෙන් සමග්‍රකර්‍ම ය යි මේ කර්‍ම සතරෙක් වේ.”
29. “තත්‍ර භික‍්ඛවෙ, යමිදං අධම‍්මෙන වග‍්ගකම‍්මං, ඉදං භික‍්ඛවෙ, කම‍්මං අධම‍්මත‍්තා වග‍්ගත‍්තා කුප‍්පං අට‍්ඨානාරහං. න භික‍්ඛවෙ, එවරූපං කම‍්මං කාතබ‍්බං. න ච මයා එවරූපං කම‍්මං අනුඤ‍්ඤාතං.
29. “මහණෙනි, එහි යම් මේ අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මයෙක් වේ ද, මහණෙනි, මේ කර්‍මය අධර්‍ම බැවින් ව්‍යග්‍ර බැවින් කෝප්‍ය වේ. සසුනට සුදුසු නො වේ. මහණෙනි, එබඳු වූ කර්‍මය නො කට යුතු ය. මා විසින් එබඳු කර්‍මයෙක් නො අනුදන්නා ලද ය.”
30. “තත්‍ර භික‍්ඛවෙ, යමිදං අධම‍්මෙන සමග‍්ගකම‍්මං, ඉදං භික‍්ඛවෙ කම‍්මං අධම‍්මත‍්තා කුප‍්පං අට‍්ඨානාරහං. න භික‍්ඛවෙ, එවරූපං කම‍්මං කාතබ‍්බං, න ච මයා එවරූපං කම‍්මං අනුඤ‍්ඤාතං.
30. “මහණෙනි, එහි යම් මේ අධර්‍මයෙන් සමග්‍රකර්‍මයෙක් වේ ද, මහණෙනි, මේ කර්‍මය අධර්‍ම බැවින් කෝප්‍ය වේ. සසුනට නො සුදුසු වේ. මහණෙනි, එබඳු වූ කර්‍මය නො කට යුතු ය. මා විසින් එබඳු කර්‍මයක් නො අනුදන්නා ලද ය.”
31. “තත්‍ර භික‍්ඛවෙ, යමිදං ධම‍්මෙන වග‍්ගකම‍්මං, ඉදං භික‍්ඛවෙ, කම‍්මං වග‍්ගත‍්තා කුප‍්පං අට‍්ඨානාරහං. න භික‍්ඛවෙ, එවරූපං කම‍්මං කාතබ‍්බං, න ච මයා එවරූපං කම‍්මං අනුඤ‍්ඤාතං.
31. “මහණෙනි, එහි යම් මේ ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මයෙක් වේ ද, මහණෙනි, මේ කර්‍මය ව්‍යග්‍ර බැවින් කෝප්‍ය වේ. සසුනට නො සුදුසු වේ. මහණෙනි එබඳු වූ කර්‍මය නො කට යුතු ය. මා විසින් එබඳු කර්‍මයෙක් නො අනුදන්නා ලද ය.”
32. “තත්‍ර භික‍්ඛවෙ, යමිදං ධම‍්මෙන සමග‍්ගකම‍්මං, ඉදං භික‍්ඛවෙ කම‍්මං ධම‍්මත‍්තා සමග‍්ගත‍්තා අකුප‍්පං ඨානාරහං. එවරූපං භික‍්ඛවෙ, කම‍්මං කාතබ‍්බං. එවරූපඤ‍්ච මයා කම‍්මං අනුඤ‍්ඤාතං. තස‍්මාතිහ භික‍්ඛවෙ, එවරූපං කම‍්මං කරිස‍්සාම ‘යදිදං ධම‍්මෙන සමග‍්ග’න‍්ති එවං හි වො භික‍්ඛවෙ සික‍්ඛිතබ‍්බ”න‍්ති.
32. “මහණෙනි, එහි යම් මේ ධර්‍මයෙන් සමග්‍රකර්‍මයෙක් වේ ද, මහණෙනි, මේ කර්‍මය ධර්‍ම බැවින් සමගි බැවින් කෝප්‍ය නො වේ. සසුනට සුදුසු වේ. මහණෙනි, එබඳු වූ කර්‍මය කට යුතු ය. මා විසින් එබඳු කර්‍මය අනුදන්නා ලද ය. මහණෙනි, එහෙයින් මෙහි ධර්‍මයෙන් යම් සමග්‍රකර්‍මයෙක් වේ ද, එබඳු කර්‍මය කරන්නෙමු’ යි මහණෙනි, තොප විසින් හික්මිය යුතු ම ය.”
33. තෙන ඛො පන සමයෙන ඡබ‍්බග‍්ගියා භික‍්ඛූ එවරූපානි කම‍්මානි කරොන‍්ති: අධම‍්මෙන වග‍්ගකම‍්මං කරොන‍්ති. අධම‍්මෙන සමග‍්ගකම‍්මං කරොන‍්ති. ධම‍්මෙන වග‍්ගකම‍්මං කරොන‍්ති. ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගකම‍්මං කරොන‍්ති, ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගකම‍්මං කරොන‍්ති. ඤත‍්තිවිපන‍්නම‍්පි කම‍්මං කරොන‍්ති අනුසාවනසම‍්පන‍්නං. අනුස‍්සාවනවිපන‍්නම‍්පි කම‍්මං කරොන‍්ති ඤත‍්තිසම‍්පන‍්නං. ඤත‍්තිවිපන‍්නම‍්පි අනුස‍්සාවන විපන‍්නම‍්පි කම‍්මං කරොන‍්ති. අඤ‍්ඤත්‍රාපි ධම‍්මා කම‍්මං කරොන‍්ති. අඤ‍්ඤත්‍රාපි විනයා කම‍්මං කරොන‍්ති. අඤ‍්ඤත්‍රාපි සත්‍ථුසාසනා කම‍්මං කරොන‍්ති. පටිකුට‍්ඨකතම‍්පි කම‍්මං කරොන‍්ති අධම‍්මිකං කුප‍්පං අට‍්ඨානාරහං.
33. එකල්හි සවග මහණෝ මෙබඳු වූ කර්‍ම කෙරෙත්: අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර කර්‍ම කෙරෙත්. අධර්‍මයෙන් සමග්‍රකර්‍ම කෙරෙත්, ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍ම කෙරෙත්, ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍ම කෙරෙත්. ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍රකර්‍ම කෙරෙත්. ඤත්තිසම්පත්තිය නැති අනුශ්‍රාවණසම්පත්තිය ඇති කර්‍ම කෙරෙත්. අනුශ්‍රාවණසම්පත්තිය නැති ඤත්තිසම්පත්තිය ඇති කර්‍ම කෙරෙත්. ඤත්තිසම්පත්තිය නැති අනුශ්‍රාවණසම්පත්තිය නැති කර්‍ම කෙරෙත්. විද්‍යමාන වස්තූන් හැර කර්‍ම කෙරෙත්. චෝදනා සිහි කිරීම් හැර කර්‍ම කෙරෙත්. ඥප්තිඅනුශ්‍රාවණසම්පත්තීන් හැර කර්‍ම කෙරෙත්. අනුන් ප්‍රතික්‍රෝශ (ප්‍රතිබාහන) කරද්දී කරණ ලද නො දැහැමි වූ කෝප්‍ය වූ කරුණට නො සුදුසු කර්‍ම කෙරෙත්.
34. යෙ තෙ භික‍්ඛූ අප‍්පිච‍්ඡා -පෙ- තෙ උජ‍්ඣායන‍්ති ඛීයන‍්ති විපාචෙන‍්ති: “කථං හි නාම ඡබ‍්බග‍්ගියා භික‍්ඛූ එවරූපානි කම‍්මානි කරිස‍්සන‍්ති: අධම‍්මෙන වග‍්ගකම‍්මං කරිස‍්සන‍්ති? අධම‍්මෙන සමග‍්ගකම‍්මං කරිස‍්සන‍්ති? ධම‍්මෙන වග‍්ගකම‍්මං කරිස‍්සන‍්ති? ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගකම‍්මං කරිස‍්සන‍්ති? ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගකම‍්මං කරිස‍්සන‍්ති? ඤත‍්තිවිපන‍්නම‍්පි කම‍්මං කරිස‍්සන‍්ති අනුස‍්සාවනසම‍්පන‍්නං? අනුස‍්සාවනවිපන‍්නම‍්පි කම‍්මං කරිස‍්සන‍්ති? ඤත‍්තිසම‍්පන‍්නං? ඤත‍්තිවිපන‍්නම‍්පි අනුස‍්සාවනවිපන‍්නම‍්පි කම‍්මං කරිස‍්සන‍්ති? අඤ‍්ඤත්‍රාපි ධම‍්මා කම‍්මං කරිස‍්සන‍්ති? අඤ‍්ඤත්‍රාපි විනයා කම‍්මං කරිස‍්සන‍්ති? අඤ‍්ඤත්‍රාපි සත්‍ථුසාසනා කම‍්මං කරිස‍්සන‍්ති? පටිකුට‍්ඨකතම‍්පි කම‍්මං කරිස‍්සන‍්ති අධම‍්මිකං කුප‍්පං අට‍්ඨානාරහ”න‍්ති.
34. අල්පෙච්ඡ වූ –පෙ– යම් ඒ භික්‍ෂූහු වෙත් ද, ඔහු “කෙසේ නම් සවග මහණෝ මෙබඳු වූ කර්‍ම කරත් ද: අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍ම කරත් ද? අධර්‍මයෙන් සමග්‍රකර්‍ම කරත් ද? ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍ම කරත් ද? ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍ම කරත් ද? ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍රකර්‍ම කරත් ද? ඤත්තිසම්පත්තිය නැති අනුශ්‍රාවණසම්පත්තිය ඇති කර්‍ම කරත් ද? අනුශ්‍රාවණසම්පත්තිය නැති ඤත්තිසම්පත්තිය ඇති කර්‍ම කරත් ද? ඤත්තිසම්පත්තිය නැති අනුශ්‍රාවණසම්පත්තිය නැති කර්‍ම කරත් ද? ධර්‍මයෙන් (විද්‍යාමානවස්තුවෙන් තොර) කර්‍ම කරත් ද? චෝදනාවෙන් හා සිහිපත් කිරීමෙන් තොර කර්‍ම කරත් ද? ඥප්තිඅනුශ්‍රාවණසම්පත්තීන්ගෙන් තොර කර්‍ම කරත් ද? අනුන් ප්‍රතික්‍රෝශ කරද්දී කරණ ලද නො දැහැමි වූ කෝප්‍ය වූ කරුණට නො සුදුසු කර්‍ම කරත් දැ” යි අවමන් කෙරෙත්. නින්‍දා කෙරෙත්. දොස් කියත්.
35. අථ ඛො තෙ භික‍්ඛූ භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං “සච‍්චං කිර භික‍්ඛවෙ, ඡබ‍්බග‍්ගියා භික‍්ඛූ එවරූපානි කම‍්මානි කරොන‍්ති? අධම‍්මෙන වග‍්ගකම‍්මං කරොන‍්ති? -පෙ- පටිකුට‍්ඨකතම‍්පි කම‍්මං කරොන‍්ති අධම‍්මිකං කුප‍්පං අට‍්ඨානාරහ”න‍්ති.
35. ඉක්බිති ඒ භික්‍ෂූහු භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, සවගමහණෝ මෙබඳු වූ කර්‍ම කෙරෙත් ල යනු සැබෑ ද? අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍ම කෙරෙත් –පෙ– අනුන් ප්‍රතික්‍රෝශ කරද් දී කරණ ලද නො දැහැමි වු කෝප්‍ය වූ කරුණට නො සුදුසු කර්‍ම කෙරෙත් ද?”
36. “සච‍්චං භගවා” -පෙ- විගරහිත්‍වා ධම‍්මිං කථං කත්‍වා භික‍්ඛූ ආමන‍්තෙසි: “අධම‍්මෙන චෙ භික‍්ඛවෙ, වග‍්ගකම‍්මං අකම‍්මං. න ච කරණීයං. අධම‍්මෙන සමග‍්ගකම‍්මං අකම‍්මං. න ච කරණීයං, ධම‍්මෙන වග‍්ගකම‍්මං අකම‍්මං. න ච කරණීයං. ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගකම‍්මං අකම‍්මං. න ච කරණීයං. ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගකම‍්මං අකම‍්මං. න ච කරණීයං. ඤත‍්තිවිපන‍්නං චෙ භික‍්ඛවෙ, කම‍්මං අනුස‍්සාවනසම‍්පන‍්නං අකම‍්මං. න ච කරණීයං. අනුස‍්සාවනවිපන‍්නං චෙ භික‍්ඛවෙ, කම‍්මං ඤත‍්තිසම‍්පන‍්නං අකම‍්මං. න ච කරණීයං. ඤත‍්තිවිපන‍්නං චෙ භික‍්ඛවෙ, කම‍්මං අනුස‍්සාවනවිපන‍්නං අකම‍්මං. න ච කරණීයං. අඤ‍්ඤත්‍රාපි ධම‍්මා කම‍්මං අකම‍්මං න ච කරණීයං. අඤ‍්ඤත්‍රාපි විනයා කම‍්මං අකම‍්මං. න ච කරණීයං. අඤ‍්ඤත්‍රාපි සත්‍ථුසාසනා කම‍්මං අකම‍්මං. න ච කරණීයං. පටිකුට‍්ඨකතඤ‍්චෙ භික‍්ඛවෙ, කම‍්මං අධම‍්මිකං කුප‍්පං අට‍්ඨානාරහං අකම‍්මං. න ච කරණීයං.”
36. “භාග්‍යවතුන් වහන්ස, සැබෑ ය –පෙ– ගරහා දැහැමි කතා කොට “මහණෙනි, අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මයෙක් වේ නම්, කර්‍ම නො වේ. ඒ නො කට යුතු ය. අධර්‍මයෙන් සමග්‍රකර්‍මයෙක් වේ නම්, කර්‍ම නො වේ. ඒ නො කට යුතු ය. ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මයෙක් වේ නම්, කර්‍ම නො වේ. ඒ නො කට යුතු ය. ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මයෙක් වේ නම්, කර්‍ම නො වේ. ඒ නො කට යුතු ය. ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍රකර්‍මයෙක් වේ නම්, කර්‍ම නො වේ. ඒ නො කට යුතු ය. මහණෙනි, ඤත්තිසම්පත්තිය නැති අනුශ්‍රාවණසම්පත්තිය ඇති කර්‍මයෙක් වේ නම්, කර්‍ම නො වේ. ඒ නො කට යුතු ය. මහණෙනි, අනුශ්‍රාවණසම්පත්තිය නැති ඤත්තිසම්පත්තිය ඇති කර්‍මයෙක් වේ නම්, කර්‍ම නො වේ. ඒ නො කටයුතු ය. මහණෙනි, ඤත්තිසම්පත්තිය නැති අනුශ්‍රාවණසම්පත්තිය නැති කර්‍මයෙක් වේ නම්, කර්‍ම නො වේ. ඒ නො කට යුතු ය. විද්‍යාමානවස්තුවෙන් තොර වූ කර්‍මය කර්‍ම නො වේ. ඒ නො කට යුතු ය. චෝදනා සිහිපත් කිරීමෙන් තොර වූ කර්‍මය කර්‍ම නො වේ. ඒ නො කටයුතු ය. ඤත්තිඅනුසාවනසම්පත්තියෙන් තොර වූ කර්‍මය කර්‍ම නො වේ. ඒ නො කට යුතු ය. මහණෙනි, අනුන් ප්‍රතික්‍රෝශ කරද් දී කරණ ලද නො දැහැමි වූ කෝප්‍ය වූ කරුණට නො සුදුසු වූ කර්‍මය කර්‍ම නො වේ. ඒ නො කට යුතු වේ.
37. “ඡයිමානි භික‍්ඛවෙ, කම‍්මානි: අධම‍්මකම‍්මං, වග‍්ගකම‍්මං, සමග‍්ගකම‍්මං, ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගකම‍්මං, ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගකම‍්මං, ධම‍්මෙන සමග‍්ගකම‍්මං.
37. “මහණෙනි, අධර්‍මකර්‍මය, ව්‍යග්‍රකර්‍මය, සමග්‍රකර්‍මය, ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මය, ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍රකර්‍මය, ධර්‍මයෙන් සමග්‍රකර්‍මය යි මේ කර්‍ම සයෙක් වේ.
38. “කතමඤ‍්ච භික‍්ඛවෙ, අධම‍්මකම‍්මං? ඤත‍්තිදුතියෙ චෙ භික‍්ඛවෙ, කම‍්මෙ එකාය ඤත‍්තියා කම‍්මං කරොති, න ච කම‍්මවාචං අනුස‍්සාවෙති, අධම‍්මකම‍්මං.
38. “මහණෙනි, අධර්‍මකර්‍මය කිම? මහණෙනි, ඤත්තිදුතියකම්මයෙහි දී එක් ඤත්තියකින් කර්‍මය කෙරේ නම්, කර්‍මවාක්‍යය නො අස්වා නම්, ඒ අධර්‍මකර්‍ම යි.
39. “ඤත‍්තිදුතියෙ චෙ භික‍්ඛවෙ, කම‍්මෙ ද‍්වීහි ඤත‍්තීහි කම‍්මං කරොති, න ච කම‍්මවාචං අනුස‍්සාවෙති, අධම‍්මකම‍්මං.
39. “මහණෙනි, ඤත්තිදුතියකම්මයෙහි දී ඤත්ති දෙකකින් කර්‍මය කෙරේ නම්, කර්‍මවාක්‍යය නො අස්වා නම්, ඒ අධර්‍මකර්‍ම යි.
40. “ඤත‍්තිදුතියෙ චෙ භික‍්ඛවෙ, කම‍්මෙ එකාය කම‍්මවාචාය කම‍්මං කරොති, න ච ඤත‍්තිං ඨපෙති, අධම‍්මකම‍්මං.
40. “මහණෙනි, ඤත්තිදුතියකම්මයෙහි දී එක් කර්‍මවාක්‍යයකින් කර්‍මය කෙරේ නම්, ඤත්තිය නො තබා නම්, ඒ අධර්‍මකර්‍ම යි.
41. “ඤත‍්තිදුතියෙ චෙ භික‍්ඛවෙ, කම‍්මෙ ද‍්වීහි කම‍්මවාචාහි කම‍්මං කරොති, න ච ඤත‍්තිං ඨපෙති, අධම‍්මකම‍්මං.
41. ‘මහණෙනි, ඤත්තිදුතියකම්මයෙහි දී කර්‍මවාක්‍යය දෙකකින් කර්‍මය කෙරේ නම් ඤත්තිය නො තබා නම්, ඒ අධර්‍මකර්‍ම යි.
42. “ඤත‍්තිචතුත්‍ථෙ චෙ භික‍්ඛවෙ, කම‍්මෙ එකාය ඤත‍්තියා කම‍්මං කරොති, න ච කම‍්මවාචං අනුස‍්සාවෙති, අධම‍්මකම‍්මං.
42. “මහණෙනි, ඥප්තිචතුර්‍ත්‍ථකර්‍මයෙහි දී එක් ඤත්තියකින් කර්‍මය කෙරේ නම, කර්‍මවාක්‍යය නො අස්වා නම්, ඒ අධර්‍මකර්‍ම යි.
43. “ඤත‍්තිචතුත්‍ථෙ චෙ භික‍්ඛවෙ, කම‍්මෙ ද‍්වීහි ඤත‍්තීහි කම‍්මං කරොති, න ච කම‍්මවාචං අනුස‍්සාවෙති, අධම‍්මකම‍්මං.
43. “මහණෙනි, ඥප්තිචතුර්‍ත්‍ථකර්‍මයෙහි දී ඤත්ති දෙකකින් කර්‍මය කෙරේ නම්, කර්‍මවාක්‍යය නො අස්වා නම්, ඒ අධර්‍මකර්‍ම යි.
44. “ඤත‍්තිචතුත්‍ථෙ චෙ භික‍්ඛවෙ, කම‍්මෙ තීහි ඤත‍්තීහි කම‍්මං කරොති, න ච කම‍්මවාචං අනුස‍්සාවෙති, අධම‍්මකම‍්මං.
44. “මහණෙනි, ඥප්තිචතුර්‍ත්‍ථකර්‍මයෙහි දී ඤත්ති තුණකින් කර්‍මය කෙරේ නම්, කර්‍මවාක්‍යය නො අස්වා නම්, ඒ අධර්‍මකර්‍ම යි.
45. “ඤත‍්තිචතුත්‍ථෙ චෙ භික‍්ඛවෙ, කම‍්මෙ චතූහි ඤත‍්තීහි කම‍්මං කරොති, න ච කම‍්මවාචං අනුස‍්සාවෙති, අධම‍්මකම‍්මං.
45. “මහණෙනි, ඥප්තිචතුර්‍ත්‍ථකර්‍මයෙහි දී ඤත්ති සතරකින් කර්‍මය කෙරේ නම්, කර්‍මවාක්‍යය නො අස්වා නම්, ඒ අධර්‍මකර්‍ම යි.
46. “ඤත‍්තිචතුත්‍ථෙ චෙ භික‍්ඛවෙ, කම‍්මෙ එකාය කම‍්මවාචාය කම‍්මං කරොති, න ච ඤත‍්තිං ඨපෙති, අධම‍්මකම‍්මං.
46. “මහණෙනි, ඥප්තිචතුර්‍ත්‍ථකර්‍මයෙහි දී එක් කර්‍මවාක්‍යයකින් කර්‍මය කෙරේ නම්, ඤත්තිය නො තබා නම්, ඒ අධර්‍මකර්‍ම යි.
47. “ඤත‍්තිචතුත්‍ථෙ චෙ භික‍්ඛවෙ, කම‍්මෙ ද‍්වීහි කම‍්මවාචාහි කම‍්මං කරොති, න ච ඤත‍්තිං ඨපෙති, අධම‍්මකම‍්මං.
47. “මහණෙනි, ඥප්තිචතුර්‍ත්‍ථකර්‍මයෙහි දී කර්‍මවාක්‍ය දෙකකින් කර්‍මය කෙරේ නම්, ඤත්තිය නො තබා නම් නම්, ඒ අධර්‍මකර්‍ම යි.
48. “ඤත‍්තිචතුත්‍ථෙ චෙ භික‍්ඛවෙ, කම‍්මෙ තීහි කම‍්මවාචාහි කම‍්මං කරොති, න ච ඤත‍්තිං ඨපෙති, අධම‍්මකම‍්මං.
48. “මහණෙනි, ඥප්තිචතුර්‍ත්‍ථකර්‍මයෙහි දි කර්‍මවාක්‍ය තුණකින් කර්‍මය කෙරේ නම්, ඤත්තිය නො තබා නම්, ඒ අධර්‍මකර්‍ම යි.
49. “ඤත‍්තිචතුත්‍ථෙ චෙ භික‍්ඛවෙ, කම‍්මෙ චතූහි කම‍්මවාචාහි කම‍්මං කරොති, න ච ඤත‍්තිං ඨපෙති, අධම‍්මකම‍්මං. ඉදං වුච‍්චති භික‍්ඛවෙ, අධම‍්මකම‍්මං.
49. “මහණෙනි, ඥප්තිචතුර්‍ත්‍ථකර්‍මයෙහි දී කර්‍මවාක්‍ය සතරකින් කර්‍මය කෙරේ නම්, ඤත්තිය නො තබා නම්, ඒ අධර්‍මකර්‍ම යි. මහණෙනි, මෙය අධර්‍මකර්‍ම ය යි කියනු ලැබේ.
50. “කතමඤ‍්ච භික‍්ඛවෙ, වග‍්ගකම‍්මං? ඤත‍්තිදුතියෙ චෙ භික‍්ඛවෙ, කම‍්මෙ යාවතිකා භික‍්ඛූ කම‍්මප‍්පත‍්තා, තෙ අනාගතා හොන‍්ති, ඡන්‍දාරහානං ඡන්‍දො අනාහටො හොති, සම‍්මුඛීභූතා පටික‍්කොසන‍්ති, වග‍්ගකම‍්මං.
50. “මහණෙනි, ව්‍යග්‍රකර්‍මය කිම? මහණෙනි, ඤත්තිදුතියකම්මයෙහි යම් පමණ භික්‍ෂූහු කර්‍මයට සුදුසු වූවාහු වෙත් නම්, ඔහු නො පැමිණියෝ වෙත් ද, ඡන්‍දය දීමට සුදුසු වූවන්ගේ ඡන්‍දය නො ගෙණෙන ලද්දේ වේ ද, හමු වූවාහු විරුද්ධ ව කතා කෙරෙත් ද, ඒ ව්‍යග්‍රකර්‍ම යි.
51. “ඤත‍්තිදුතියෙ චෙ භික‍්ඛවෙ, කම‍්මෙ යාවතිකා භික‍්ඛූ කම‍්මප‍්පත‍්තා, තෙ ආගතා හොන‍්ති, ඡන්‍දාරහානං ඡන්‍දො අනාහටො හොති, සම‍්මුඛීභූතා පටික‍්කොසන‍්ති, වග‍්ගකම‍්මං.
51. “මහණෙනි, ඤත්තිදුතියකම්මයෙහි යම් පමණ භික්‍ෂූහු කර්‍මයට සුදුසු වූවාහු වෙත් නම්, ඔහු ආවාහු වෙත් ද, ඡන්‍දය දීමට සුදුසු වූවන්ගේ ඡන්‍දය නො ගෙණෙන ලද්දේ වේ ද, හමු වූවාහු විරුද්ධ ව කතා කෙරෙත් ද, ඒ ව්‍යග්‍රකර්‍ම යි.
52. “ඤත‍්තිදුතියෙ චෙ භික‍්ඛවෙ, කම‍්මෙ යාවතිකා භික‍්ඛූ කම‍්මප‍්පත‍්තා, තෙ ආගතා හොන‍්ති, ඡන්‍දාරහානං ඡන්‍දො ආහටො හොති, සම‍්මුඛීභූතා පටික‍්කොසන‍්ති, වග‍්ගකම‍්මං.
52. “මහණෙනි, ඤත්තිදුතියකම්මයෙහි යම් පමණ භික්‍ෂූහු කර්‍මයට සුදුසු වූවාහු වෙත් නම්, ඔහු ආවාහු වෙත් ද, ඡන්‍දය දීමට සුදුසු වූවන්ගේ ඡන්‍දය ගෙණෙන ලද්දේ වේ ද, හමු වූවාහු විරුද්ධ ව කතා කෙරෙත් ද, ඒ ව්‍යග්‍රකර්‍ම යි.
53. “ඤත‍්තිචතුත්‍ථෙ චෙ භික‍්ඛවෙ, කම‍්මෙ යාවතිකා භික‍්ඛූ කම‍්මප‍්පත‍්තා තෙ අනාගතා හොන‍්ති, ඡන්‍දාරහානං ඡන්‍දො අනාහටො හොති, සම‍්මුඛීභූතා පටික‍්කොසන‍්ති, වග‍්ගකම‍්මං.
53. “මහණෙනි, ඥප්තිචතුර්‍ත්‍ථකර්‍මයෙහි යම් පමණ භික්‍ෂූහු කර්‍මයට සුදුසු වූවාහු වෙත් නම්, ඔහු නො ආවාහු වෙත් ද, ඡන්‍දය දීමට සුදුසු වූවන්ගේ ඡන්‍දය නො ගෙදෙණන ලද්දේ වේ ද, හමු වූවාහු විරුද්ධ ව කතා කෙරෙත් ද ඒ ව්‍යග්‍රකර්‍ම යි.
54. “ඤත‍්තිචතුත්‍ථෙ චෙ භික‍්ඛවෙ, කම‍්මෙ යාවතිකා භික‍්ඛූ කම‍්මප‍්පත‍්තා, තෙ ආගතා හොන‍්ති, ඡන්‍දාරහානං ඡන්‍දො අනාහටො හොති, සම‍්මුඛීභූතා පටික‍්කොසන‍්ති, වග‍්ගකම‍්මං.
54. මහණෙනි, ඥප්තිචතුර්‍ත්‍ථකර්‍මයෙහි යම් පමණ භික්‍ෂූහු කර්‍මයට සුදුසු වූවාහු වෙත් නම්, ඔහු ආවාහු වෙත් ද, ඡන්‍දය දීමට සුදුසු වූවන්ගේ ඡන්‍දය නො ගෙණෙන ලද්දේ වේ ද, හමු වූවාහු විරුද්ධ ව කතා කෙරෙත් ද ඒ ව්‍යග්‍රකර්‍ම යි.
55. “ඤත‍්තිචතුත්‍ථෙ චෙ භික‍්ඛවෙ, කම‍්මෙ යාවතිකා භික‍්ඛූ කම‍්මප‍්පත‍්තා, තෙ ආගතා හොන‍්ති, ඡන්‍දාරහානං ඡන්‍දො ආහටො හොති, සම‍්මුඛීභූතා පටික‍්කොසන‍්ති, වග‍්ගකම‍්මං. ඉදං වුච‍්චති භික‍්ඛවෙ, වග‍්ගකම‍්මං.
55. “ඥප්තිචතුර්‍ත්‍ථකර්‍මයෙහි යම් පමණ භික්‍ෂූහු කර්‍මයට සුදුසු වූවාහු වෙත් නම්, ඔහු ආවාහු වෙත් ද, ඡන්‍දය දීමට සුදුසු වූවන්ගේ ඡන්‍දය ගෙදෙණන ලද්දේ වේ ද, හමු වූවාහු විරුද්ධ ව කතා කෙරෙත් ද, ඒ ව්‍යග්‍රකර්‍ම යි. මහණෙනි, මේ ව්‍යග්‍රකර්‍ම ය යි කියනු ලැබේ.
56. “කතමඤ‍්ච භික‍්ඛවෙ, සමග‍්ගකම‍්මං? ඤත‍්තිදුතියෙ චෙ භික‍්ඛවෙ, කම‍්මෙ යාවතිකා භික‍්ඛූ කම‍්මප‍්පත‍්තා, තෙ ආගතා හොන‍්ති, ඡන්‍දාරහානං ඡන්‍දො ආහටො හොති, සම‍්මුඛීභූතා න පටික‍්කොසන‍්ති, සමග‍්ගකම‍්මං.
56. “මහණෙනි, සමග්‍රකර්‍මය කිම? මහණෙනි, ඤත්තිදුතියකම්මයෙහි යම් පමණ භික්‍ෂූහු කර්‍මයට සුදුසු වූවාහු වෙත් නම්, ඔහු ආවාහු වෙත් ද, ඡන්‍දය දීමට සුදුසු වූවන්ගේ ඡන්‍දය ගෙණ එන ලද්දේ වේ ද, හමු වූවාහු විරුද්ධ ව කතා නො කෙරෙත් ද, ඒ සමග්‍රකර්‍ම යි.
57. “ඤත‍්තිචතුත්‍ථෙ චෙ භික‍්ඛවෙ, කම‍්මෙ යාවතිකා භික‍්ඛූ කම‍්මප‍්පත‍්තා, තෙ ආගතා හොන‍්ති, ඡන්‍දාරහානං ඡන්‍දො ආහටො හොති, සම‍්මුඛීභූතා න පටික‍්කොසන‍්ති, සමග‍්ගකම‍්මං. ඉදං වුච‍්චති භික‍්ඛවෙ, සමග‍්ගකම‍්මං.
57. “මහණෙනි, ඥප්තිචතුර්‍ත්‍ථකර්‍මයෙහි යම් පමණ භික්‍ෂූහු කර්‍මයට සුදුසු වූවාහු නම්, ඔහු ආවාහු වෙත් ද, ඡන්‍දය දීමට සුදුසු වූවන්ගේ ඡන්‍දය ගෙණ එන ලද්දේ වේ ද, හමු වූවාහු විරුද්ධ ව කතා නො කෙරෙත් ද, ඒ සමග්‍රකර්‍ම යි. මහණෙනි, මේ සමග්‍රකර්‍මැ යි කියනු ලැබේ.
58. “කතමඤ‍්ච භික‍්ඛවෙ, ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගකම‍්මං? ඤත‍්තිදුතියෙ චෙ භික‍්ඛවෙ, කම‍්මෙ පඨමං කම‍්මවාචං අනුස‍්සාවෙති, පච‍්ඡා ඤත‍්තිං ඨපෙති, යාවතිකා භික‍්ඛූ කම‍්මප‍්පත‍්තා තෙ අනාගතා හොන‍්ති, ඡන්‍දාරහානං ඡන්‍දො අනාහටො හොති, සම‍්මුඛීභූතා පටික‍්කොසන‍්ති, ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගකම‍්මං.
58. “මහණෙනි, ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මය කිම? මහණෙනි, ඤත්තිදුතියකම්මයෙහි පළමු කොට කර්‍මවාක්‍යය අස්වා ද, පසු ව ඤත්තිය තබා ද, යම් පමණ භික්‍ෂූහු කර්‍මයට සුදුසු වූවාහු නම්, ඔහු නො පැමිණියාහු වෙත් ද, ඡන්‍දය දීමට සුදුසු වූවන්ගේ ඡන්‍දය නො ගෙණෙන ලද්දේ වේ ද, හමු වූවාහු විරුද්ධ ව කතා කෙරෙත් ද, ඒ ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍ම යි.
59. “ඤත‍්තිදුතියෙ චෙ භික‍්ඛවෙ, කම‍්මෙ පඨමං කම‍්මවාචං අනුස‍්සාවෙති, පච‍්ඡා ඤත‍්තිං ඨපෙති, යාවතිකා භික‍්ඛූ කම‍්මප‍්පත‍්තා, තෙ ආගතා හොන‍්ති, ඡන්‍දාරහානං ඡන්‍දො අනාහටො හොති, සම‍්මුඛීභූතා පටික‍්කොසන‍්ති, ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගකම‍්මං.
59. “මහණෙනි, ඤත්තිදුතියකම්මයෙහි පළමු කොට කර්‍මවාක්‍යය අස්වා ද, පසු ව ඤත්තිය තබා ද, යම් පමණ භික්‍ෂූහු කර්‍මයට සුදුසු වූවාහු නම්, ඔහු පැමිණියාහු වෙත් ද, ඡන්‍දය දීමට සුදුසු වූවන්ගේ ඡන්‍දය නො ගෙණෙන ලද්දේ වේ ද, හමු වූවාහු විරුද්ධ ව කතා කෙරෙත් ද, ඒ ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍ම යි.
60. “ඤත‍්තිදුතියෙ චෙ භික‍්ඛවෙ, කම‍්මෙ පඨමං කම‍්මවාචං අනුසාවෙති, පච‍්ඡා ඤත‍්තිං ඨපෙති, යාවතිකා භික‍්ඛූ කම‍්මප‍්පත‍්තා, තෙ ආගතා හොන‍්ති, ඡන්‍දාරහානං ඡන්‍දො ආහටො හොති, සම‍්මුඛීභූතා පටික‍්කොසන‍්ති, ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගකම‍්මං.
60. “මහණෙනි, ඤත්තිදුතියකම්මයෙහි පළමු කොට කර්‍මවාක්‍යය අස්වා ද, පසු ව ඤත්තිය තබා ද, යම් පමණ භික්‍ෂූහු කර්‍මයට සුදුසු වූවාහු වෙත් නම්, ඔහු පැමිණියාහු වෙත් ද, ඡන්‍දය දීමට සුදුසු වූවන්ගේ ඡන්‍දය ගෙණෙන ලද්දේ වේ ද, හමු වූවාහු විරුද්ධ ව කතා කෙරෙත් ද, ඒ ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍ම යි.
61. “ඤත‍්තිචතුත්‍ථෙ චෙ භික‍්ඛවෙ, කම‍්මෙ පඨමං කම‍්මවාචං අනුසාවෙති, පච‍්ඡා ඤත‍්තිං ඨපෙති, යාවතිකා භික‍්ඛූ කම‍්මප‍්පත‍්තා තෙ අනාගතා හොන‍්ති, ඡන්‍දාරහානං ඡන්‍දො අනාහටො හොති, සම‍්මුඛීභූතා පටික‍්කොසන‍්ති, ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගකම‍්මං.
61. “මහණෙනි, ඥප්තිචතුර්‍ත්‍ථකර්‍මයෙහි පළමු කොට කර්‍මවාක්‍යය අස්වා ද, පසු ව ඤත්තිය තබා ද, යම් පමණ භික්‍ෂූහු කර්‍මයට සුදුසු වූවාහු නම්, ඔහු නො පැමිණියාහු වෙත් ද, ඡන්‍දය දීමට සුදුසු වූවන්ගේ ඡන්‍දය නො ගෙණෙන ලද්දේ වේ ද, හමු වූවාහු විරුද්ධ ව කතා කෙරෙත් ද, ඒ ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍ම යි.
62. “ඤත‍්තිචතුත්‍ථෙ චෙ භික‍්ඛවෙ, කම‍්මෙ පඨමං කම‍්මවාචං අනුසාවෙති, පච‍්ඡා ඤත‍්තිං ඨපෙති, යාවතිකා භික‍්ඛූ කම‍්මප‍්පත‍්තා තෙ ආගතා හොන‍්ති, ඡන්‍දාරහානං ඡන්‍දො අනාහටො හොති, සම‍්මුඛීභූතා පටික‍්කොසන‍්ති, ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගකම‍්මං.
62. “මහණෙනි, ඥප්තිචතුර්‍ත්‍ථකර්‍මයෙහි පළමු කොට කර්‍මවාක්‍යය අස්වා ද, පසු ව ඤත්තිය තබා ද, යම් පමණ භික්‍ෂූහු කර්‍මයට සුදුසු වූවාහු නම්, ඔහු පැමිණියාහු වෙත් ද, ඡන්‍දය දීමට සුදුසු වූවන්ගේ ඡන්‍දය නො ගෙණෙන ලද්දේ වේ ද, හමු වූවාහු විරුද්ධ ව කතා කෙරෙත් ද, ඒ ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍ම යි.
63. “ඤත‍්තිචතුත්‍ථෙ චෙ භික‍්ඛවෙ, කම‍්මෙ පඨමං කම‍්මවාචං අනුසාවෙති, පච‍්ඡා ඤත‍්තිං ඨපෙති, යාවතිකා භික‍්ඛූ කම‍්මප‍්පත‍්තා, තෙ ආගතා හොන‍්ති, ඡන්‍දො ආහටො හොති, සම‍්මුඛීභූතා පටික‍්කොසන‍්ති, ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගකම‍්මං. ඉදං වුච‍්චති භික‍්ඛවෙ, ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගකම‍්මං.
63. “මහණෙනි, ඥප්තිචතුර්‍ත්‍ථකර්‍මයෙහි පළමු කොට කර්‍මවාක්‍යය අස්වා ද, පසු ව ඤත්තිය තබා ද, යම් පමණ භික්‍ෂූහු කර්‍මයට සුදුසු වූවාහු නම්, ඔහු පැමිණියාහු වෙත් ද, ඡන්‍දය දීමට සුදුසු වූවන්ගේ ඡන්‍දය ගෙණෙන ලද්දේ වේ ද, හමු වූවාහු විරුද්ධ ව කතා කෙරෙත් ද, ඒ ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍ම යි. මහණෙනි, මේ ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍ම යි කියනු ලැබේ.
64. “කතමඤ‍්ච භික‍්ඛවෙ, ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගකම‍්මං? ඤත‍්තිදුතියෙ චෙ භික‍්ඛවෙ, කම‍්මෙ පඨමං කම‍්මවාචං අනුසාවෙති, පච‍්ඡා ඤත‍්තිං ඨපෙති, යාවතිකා භික‍්ඛූ කම‍්මප‍්පත‍්තා, තෙ ආගතා හොන‍්ති, ඡන්‍දො ආහටො හොති, සම‍්මුඛීභූතා න පටික‍්කොසන‍්ති, – ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගකම‍්මං.
64. “මහණෙනි, ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍රකර්‍මය කිම? මහණෙනි, ඤත්තිදුතියකම්මයෙහි පළමු කොට කර්‍මවාක්‍යය අස්වා ද, පසු ව ඤත්තිය තබා ද, යම් පමණ භික්‍ෂූහු කර්‍මයට සුදුසු වූවාහු නම්, ඔහු පැමිණියාහු වෙත් ද, ඡන්‍දය දීමට සුදුසු වූවන්ගේ ඡන්‍දය ගෙණ එන ලද්දේ වේ ද, හමුවූවාහු විරුද්ධ ව කතා නො කෙරෙත් ද, ඒ ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍රකර්‍මය යි.
65. “ඤත‍්තිචතුත්‍ථෙ චෙ භික‍්ඛවෙ, කම‍්මෙ පඨමං කම‍්මවාචං අනුසාවෙති, පච‍්ඡා ඤත‍්තිං ඨපෙති, යාවතිකා භික‍්ඛූ කම‍්මප‍්පත‍්තා, තෙ ආගතා හොන‍්ති, ඡන්‍දාරහානං ඡන්‍දො ආහටො හොති, සම‍්මුඛීභූතා න පටික‍්කොසන‍්ති, ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගකම‍්මං, ඉදං වුච‍්චති භික‍්ඛවෙ, ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගකම‍්මං.
65. “මහණෙනි, ඥප්තිචතුර්‍ත්‍ථකර්‍මයෙහි පළමු කොට කර්‍මවාක්‍යය අස්වා ද, පසු ව ඤත්තිය තබා ද, යම් පමණ භික්‍ෂූහු කර්‍මයට සුදුසු වූවාහු නම්, ඔහු පැමිණියාහු වෙත් ද, ඡන්‍දය දීමට සුදුසු වූවන්ගේ ඡන්‍දය ගෙණෙන ලද්දේ වේ ද, හමු වූවාහු විරුද්ධ ව කතා නො කෙරෙත් ද, ඒ ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍රකර්‍මය යි. මහණෙනි, මේ ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍රකර්‍ම ය යි කියනු ලැබේ.
66. “කතමඤ‍්ච භික‍්ඛවෙ, ධම‍්මෙන සමග‍්ගකම‍්මං? ඤත‍්තිදුතියෙ චෙ භික‍්ඛවෙ, කම‍්මෙ පඨමං ඤත‍්තිං ඨපෙති, පච‍්ඡා එකාය කම‍්මවාචාය කම‍්මං කරොති, යාවතිකා භික‍්ඛූ කම‍්මප‍්පත‍්තා, තෙ ආගතා හොන‍්ති, ඡන්‍දාරහානං ඡන්‍දො ආහටො හොති, සම‍්මුඛීභූතා න පටික‍්කොසන‍්ති, ධම‍්මෙන සමග‍්ගකම‍්මං.
66. “මහණෙනි, ධර්‍මයෙන් සමග්‍රකර්‍මය කිම? මහණෙනි, ඤත්තිදුතිය – කම්මයෙහි පළමු කොට ඤත්තිය තබා ද, පසු ව එක් කර්‍මවාක්‍යයකින් කර්‍මය කෙරේ ද, යම් පමණ භික්‍ෂූහු කර්‍මයට සුදුසු වූවාහු නම්, ඔහු පැමිණියාහු වෙත් ද, ඡන්‍දය දීමට සුදුසු වුවන්ගේ ඡන්‍දය ගෙණෙන ලද්දේ වේ ද, හමු වූවාහු විරුද්ධ ව කතා නො කෙරෙත් ද, ඒ ධර්‍මයෙන් සමග්‍රකර්‍මය යි.
67. “ඤත‍්තිචතුත්‍ථෙ චෙ භික‍්ඛවෙ, කම‍්මෙ පඨමං ඤත‍්තිං ඨපෙති, පච‍්ඡා තීහි කම‍්මවාචාහි කම‍්මං කරොති, යාවතිකා භික‍්ඛූ කම‍්මප‍්පත‍්තා, තෙ ආගතා හොන‍්ති, ඡන්‍දාරහානං ඡන්‍දො ආහටො හොති, සම‍්මුඛීභූතා න පටික‍්කොසන‍්ති, ධම‍්මෙන සමග‍්ගකම‍්මං. ඉදං වුච‍්චති භික‍්ඛවෙ, ධම‍්මෙන සමග‍්ගකම‍්මං.”
67. “මහණෙනි, ඥප්තිචතුර්‍ත්‍ථකර්‍මයෙහි පළමු කොට ඤත්තිය තබා ද, පසු ව කර්‍මවාක්‍ය තුණකින් කර්‍මය කෙරේ ද, යම් පමණ භික්‍ෂූහු කර්‍මයට සුදුසු වූවාහු නම්, ඔහු පැමිණියාහු වෙත් ද, ඡන්‍දය දීමට සුදුසු වූවන්ගේ ඡන්‍දය ගෙණෙන ලද්දේ වේ ද, හමු වූවාහු විරුද්ධ ව කතා නො කෙරෙත් ද, ඒ ධර්‍මයෙන් සමග්‍රකර්‍මය යි. මහණෙනි, මේ ධර්‍මයෙන් සමග්‍රකර්‍ම ය යි කියනු ලැබේ.”
68. “පඤ‍්ච සඞ‍්ඝා: චතුවග‍්ගො භික‍්ඛුසඞ‍්ඝො පඤ‍්චවග‍්ගො භික‍්ඛුසඞ‍්ඝො, දසවග‍්ගො භික‍්ඛුසඞ‍්ඝො, වීසතිවග‍්ගො භික‍්ඛුසඞ‍්ඝො, අතිරෙකවීසතිවග‍්ගො භික‍්ඛුසඞ‍්ඝො.
68. “චතුවග්ගභික්ඛුසඞ්ඝයා ය, පංචවග්ගභික්ඛුසඞ්ඝයා ය, දසවග්ගභික්ඛුසඞ්ඝයා ය, වීසතිවග්ගභික්ඛුසඞ්ඝයා ය, අතිරේකවීසතිවග්ගභික්ඛුසඞ්ඝයා ය යි සඞ්ඝ කොටස් පසෙක් වේ.
69. “තත්‍ර භික‍්ඛවෙ, ය‍්වායං චතුවග‍්ගො භික‍්ඛුසඞ‍්ඝො, ඨපෙත්‍වා තීණි කම‍්මානි: උපසම‍්පදං පවාරණං අබ‍්භානං, ධම‍්මෙන සමග‍්ගො සබ‍්බකම‍්මෙසු කම‍්මප‍්පත‍්තො.
69. “මහණෙනි, එහි මේ චතුවග්ගභික්ඛුසඞ්ඝ තෙමේ ධර්‍මයෙන් සමග වූයේ උපසම්පදාව පවාරණය අබ්භානය යන කර්‍ම තුණ හැර (සෙසු) සියලු කර්‍මයන්හි කර්‍මාර්‍හ (කර්‍ම කිරීමට සුදුසු) වේ.
70. “තත්‍ර භික‍්ඛවෙ, ය‍්වායං පඤ‍්චවග‍්ගො භික‍්ඛුසඞ‍්ඝො, ඨපෙත්‍වා ද‍්වෙ කම‍්මානි: මජ‍්ඣිමෙසු ජනපදෙසු උපසම‍්පදං, අබ‍්භානං, ධම‍්මෙන සමග‍්ගො සබ‍්බකම‍්මෙසු කම‍්මප‍්පත‍්තො.
70. “මහණෙනි, එහි මේ පඤ්චවග්ගභික්ඛුසඞ්ඝ තෙමේ ධර්‍මයෙන් සමග වූයේ මධ්‍යමජනපදයෙහි උපසම්පදාව ය අබ්භානය යන කර්‍ම දෙක හැර සියලු කර්‍මයන්හි කර්‍මාර්‍හ වේ.
71. “තත්‍ර භික‍්ඛවෙ, ය‍්වායං දසවග‍්ගො භික‍්ඛුසඞ‍්ඝො, ඨපෙත්‍වා එකං කම‍්මං: අබ‍්භානං, ධම‍්මෙන සමග‍්ගො සබ‍්බකම‍්මෙසු කම‍්මප‍්පත‍්තො.
71. “මහණෙනි, එහි මේ දසවග්ගභික්ඛුසඞ්ඝ තෙමේ ධර්‍මයෙන් සමග වූයේ එකම අබ්භානකර්‍මය හැර සියලු කර්‍මයන්හි කර්‍මාර්‍හ වේ.
72. “තත්‍ර භික‍්ඛවෙ, ය‍්වායං වීසතිවග‍්ගො භික‍්ඛුසඞ‍්ඝො ධම‍්මෙන සමග‍්ගො සබ‍්බකම‍්මෙසු කම‍්මප‍්පත‍්තො.
72. “මහණෙනි, එහි මේ වීසතිවග්ගභික්ඛුසඞ්ඝ තෙමේ ධර්‍මයෙන් සමග වූයේ සියලු කර්‍මයන්හි කර්‍මාර්‍හ වේ.
73. “තත්‍ර භික‍්ඛවෙ, ය‍්වායං අතිරෙකවීසතිවග‍්ගො භික‍්ඛුසඞ‍්ඝො, ධම‍්මෙන සමග‍්ගො සබ‍්බකම‍්මෙසු කම‍්මප‍්පත‍්තො.”
73. “මහණෙනි එහි මේ අතිරේකවීසතිවග්ගභික්ඛුසඞ්ඝ තෙමේ ධර්‍මයෙන් සමග වූයේ සියලු කර්‍මයන්හි කර්‍මාර්‍හ වේ.”
74. “චතුවග‍්ගකරණං චෙ භික‍්ඛවෙ, කම‍්මං භික‍්ඛුනීචතුත්‍ථො කම‍්මං කරෙය්‍ය, අකම‍්මං. න ච කරණීයං. චතුවග‍්ගකරණං චෙ භික‍්ඛවෙ, කම‍්මං සික‍්ඛමානාචතුත්‍ථො කම‍්මං කරෙය්‍ය, අකම‍්මං. න ච කරණීයං. -පෙ- සාමණෙරචතුත්‍ථො කම‍්මං කරෙය්‍ය, අකම‍්මං න ච කරණීයං. සාමණෙරිචතුත්‍ථො කම‍්මං කරෙය්‍ය, අකම‍්මං. න ච කරණීයං. සික්ඛං පච‍්චක‍්ඛාතකචතුත්‍ථො කම‍්මං කරෙය්‍ය, අකම‍්මං. න ච කරණීයං. අන‍්තිමවත්‍ථුං අජ‍්ඣාපන‍්නකචතුත්‍ථො කම‍්මං කරෙය්‍ය, අකම‍්මං. න ච කරණීයං. ආපත්තියා අදස්සනෙ උක‍්ඛිත‍්තකචතුත්‍ථො කම‍්මං කරෙය්‍ය, අකම‍්මං. න ච කරණීයං. ආපත්තියා අප්පටිකම්මෙ උක‍්ඛිත‍්තකචතුත්‍ථො කම‍්මං කරෙය්‍ය, අකම‍්මං. න ච කරණීයං. පාපිකාය දිට්ඨියා අප්පටිනිස්සග්ගෙ උක‍්ඛිත‍්තකචතුත්‍ථො කම‍්මං කරෙය්‍ය, අකම‍්මං. න ච කරණීයං. පණ‍්ඩකචතුත්‍ථො කම‍්මං කරෙය්‍ය, අකම‍්මං. න ච කරණීයං. ථෙය්‍යසංවාසකචතුත්‍ථො කම‍්මං කරෙය්‍ය, අකම‍්මං න ච කරණීයං. තිත්‍ථියපක‍්කන‍්තකචතුත්‍ථො කම‍්මං කරෙය්‍ය, අකම‍්මං න ච කරණීයං. තිරච‍්ඡානගතචතුත්‍ථො කම‍්මං කරෙය්‍ය, අකම‍්මං න ච කරණීයං. මාතුඝාතකචතුත්‍ථො කම‍්මං කරෙය්‍ය, අකම‍්මං න ච කරණීයං. පිතුඝාතකචතුත්‍ථො කම‍්මං කරෙය්‍ය, අකම‍්මං. න ච කරණීයං. අරහන‍්තඝාතකචතුත්‍ථො කම‍්මං කරෙය්‍ය, අකම‍්මං න ච කරණීයං. භික‍්ඛුනිදූසකචතුත්‍ථො කම‍්මං කරෙය්‍ය, අකම‍්මං න ච කරණීයං. සඞ‍්ඝභෙදකචතුත්‍ථො කම‍්මං කරෙය්‍ය, අකම‍්මං න ච කරණීයං. ලොහිතුප‍්පාදකචතුත්‍ථො කම‍්මං කරෙය්‍ය, අකම‍්මං න ච කරණීයං. උභතොබ්‍යඤ‍්ජනකචතුත්‍ථො කම‍්මං කරෙය්‍ය, අකම‍්මං න ච කරණීයං. නානාසංවාසකචතුත්‍ථො කම‍්මං කරෙය්‍ය, අකම‍්මං. න ච කරණීයං. නානාසීමාය ඨිතචතුත්‍ථො කම‍්මං කරෙය්‍ය, අකම‍්මං න ච කරණීයං. ඉද්ධියා වෙහාසෙ ඨිතචතුත්‍ථො කම‍්මං කරෙය්‍ය, අකම‍්මං න ච කරණීයං. යස‍්ස සඞ‍්ඝො කම‍්මං කරොති, තංචතුත්‍ථො කම‍්මං කරෙය්‍ය, අකම‍්මං න ච කරණීයං.”
74. “මහණෙනි, චතුවග්ගකරණය වූ කර්‍මය මෙහෙණක සිවුවැනි කොට ඇත්තේ කර්‍මය කරන්නේ නම්, කර්‍ම නො වේ. ඒ නො කට යුතු ද වේ. මහණෙනි, චතුවග්ගකරණය වූ කර්‍මය පැවිද්දෙහි හික්මෙන්නියක සිවුවැනි කොට ඇත්තේ කර්‍මය කරන්නේ නම්, කර්‍ම නො වේ. ඒ නො කට යුතු ද වේ. –පෙ–* හෙරණකු සිවුවැනි කොට ඇත්තේ කර්‍මය කරන්නේ නම්, කර්‍ම නො වේ. ඒ නො කට යුතු ද වේ. හෙරණක සිවුවැනි කොට ඇත්තේ කර්‍මය කරන්නේ නම්, කර්‍ම නො වේ. ඒ නො කට යුතු ද වේ. ශික්‍ෂා බැහැර කොට සිටියකු සිවුවැනි කොට ඇත්තේ කර්‍මය කරන්නේ නම්, කර්‍ම නො වේ. ඒ නො කට යුතු ද වේ. අන්තිමවස්තුවට පැමිණියකු සිවුවැනි කොට ඇත්තේ කර්‍මය කරන්නේ නම්, කර්‍ම නො වේ. ඒ නො කට යුතු ද වේ. ඇවැත් නො දැක්මෙහි බැහැර කළ එකකු සිවුවැනි කොට ඇත්තේ කර්‍මය කරන්නේ නම්, කර්‍ම නො වේ. ඒ නො කට යුතු ද වේ. ඇවැතට පිළියම් නො කිරීමෙහි බැහැර කළ එකකු සිවුවැනි කොට ඇත්තේ කර්‍මය කරන්නේ නම්, කර්‍ම නො වේ. ඒ නො කට යුතු ද වේ. ලාමකදෘෂ්ටිය අත් නො හැරීමෙහි බැහැර කළ එකකු සිවුවැනි කොට ඇත්තේ කර්‍මය කරන්නේ නම්, කර්‍ම නො වේ. ඒ නො කට යුතු ද වේ. පණ්ඩකයකු සිවුවැනි කොට ඇත්තේ කර්‍මය කරන්නේ නම්, කර්‍ම නො වේ. ඒ නො කට යුතු ද වේ. ථෙය්‍යසංවාසකයකු සිවුවැනි කොට ඇත්තේ කර්‍මය කරන්නේ නම්, කර්‍ම නො වේ. ඒ නො කට යුතු ද වේ. තිර්‍ත්‍ථයපක්කන්තකයකු සිවුවැනි කොට ඇත්තේ කර්‍මය කරන්නේ නම්, කර්‍ම නො වේ. ඒ නො කට යුතු ද වේ. තිරච්ඡානගතයකු සිවුවැනි කොට ඇත්තේ කර්‍මය කරන්නේ නම්, කර්‍ම නො වේ. ඒ නො කට යුතු ද වේ. මාතෘඝාතකයකු සිවුවැනි කොට ඇත්තේ කර්‍මය කරන්නේ නම්, කර්‍ම නො වේ. ඒ නො කට යුතු ද වේ. පීතෘඝාතකයකු සිවුවැනි කොට ඇත්තේ කර්‍මය කරන්නේ නම්, කර්‍ම නො වේ. ඒ නො කට යුතු ද වේ. අරහන්තඝාතකයකු සිවුවැනි කොට ඇත්තේ කර්‍මය කරන්නේ නම්, කර්‍ම නො වේ. ඒ නො කට යුතු ද වේ. භික්ඛුණීදුසකයකු සිවුවැනි කොට ඇත්තේ කර්‍මය කරන්නේ නම්, කර්‍ම නො වේ. ඒ නො කට යුතු ද උච්. සඞ්ඝභේදකයකු සිවුවැනි කොට ඇත්තේ කර්‍මය කරන්නේ නම්, කර්‍ම නො වේ. ඒ නො කට යුතු ද වේ. ලෝහිතුප්පාදකයකු සිවුවැනි කොට ඇත්තේ කර්‍මය කරන්නේ නම්, කර්‍ම නො වේ. ඒ නො කට යුතු ද වේ. උභතොඛ්‍යඤ්ජනකයකු සිවුවැනි කොට ඇත්තේ කර්‍මය කරන්නේ නම්, කර්‍ම නො වේ. ඒ නො කට යුතු ද වේ. නානාසංවාසකයකු සිවුවැනි කොට ඇත්තේ කර්‍මය කරන්නේ නම්, කර්‍ම නො වේ. ඒ නො කට යුතු ද වේ. නානාසීමාවන්හි සිටියකු සිවුවැනි කොට ඇත්තේ කර්‍මය කරන්නේ නම්, කර්‍ම නො වේ. ඒ නො කට යුතු ද වේ. ඍද්ධියෙන් අහස සිටියකු සිවුවැනි කොට ඇත්තේ කර්‍මය කරන්නේ නම්, කර්‍ම නො වේ. ඒ නො කට යුතු ද වේ. සඞ්ඝ තෙමේ යමකුට කර්‍ම කෙරේ ද, ඔහු සිවුවැනි කොට ඇත්තේ කර්‍මය කරන්නේ නම්, කර්‍ම නො වේ. ඒ නො කට යුතු ද වේ.”
චතුවග‍්ගකරණං.
චතුවග්ගකරණයයි.
1. “පඤ‍්චවග‍්ගකරණං චෙ භික‍්ඛවෙ, කම‍්මං භික‍්ඛුනීපඤ‍්චමො කම‍්මං කරෙය්‍ය, අකම‍්මං. න ච කරණීයං. පඤ‍්චවග‍්ගකරණං චෙ භික‍්ඛවෙ, කම‍්මං සික‍්ඛමානපඤ‍්චමො කම‍්මං කරෙය්‍ය, අකම‍්මං. න ච කරණීයං -පෙ- සාමණෙරපඤ‍්චමො කම‍්මං කරෙය්‍ය -පෙ- සාමණෙරිපඤ‍්චමො කම‍්මං කරෙය්‍ය -පෙ- සික්ඛං පච‍්චක‍්ඛාතකපඤ‍්චමො කම‍්මං කරෙය්‍ය -පෙ- අන‍්තිමවත්‍ථුං අජ‍්ඣාපන‍්නකපඤ‍්චමො කම‍්මං කරෙය්‍ය -පෙ- ආපත්තියා අදස්සනෙ උක‍්ඛිත‍්තකපඤ‍්චමො කම‍්මං කරෙය්‍ය -පෙ- ආපත්තියා අප්පටිකම්මෙ උක‍්ඛිත‍්තකපඤ‍්චමො කම‍්මං කරෙය්‍ය -පෙ- පාපිකාය දිට්ඨියා අප්පටිනිස්සග්ගෙ උක‍්ඛිත‍්තකපඤ‍්චමො කම‍්මං කරෙය්‍ය -පෙ- පණ‍්ඩකපඤ‍්චමො කම‍්මං කරෙය්‍ය -පෙ- ථෙය්‍යසංවාසකපඤ‍්චමො කම‍්මං කරෙය්‍ය -පෙ- තිත්‍ථියපක‍්කන‍්තකපඤ‍්චමො කම‍්මං කරෙය්‍ය -පෙ- තිරච‍්ඡානගතපඤ‍්චමො කම‍්මං කරෙය්‍ය -පෙ- මාතුඝාතකපඤ‍්චමො කම‍්මං කරෙය්‍ය -පෙ- පිතුඝාතකපඤ‍්චමො කම‍්මං කරෙය්‍ය -පෙ- අරහන‍්තඝාතකපඤ‍්චමො කම‍්මං කරෙය්‍ය -පෙ- භික‍්ඛුනිදූසකපඤ‍්චමො කම‍්මං කරෙය්‍ය -පෙ- සඞ‍්ඝභෙදකපඤ‍්චමො කම‍්මං කරෙය්‍ය -පෙ- ලොහිතුප‍්පාදකපඤ‍්චමො කම‍්මං කරෙය්‍ය -පෙ- උභතොබ්‍යඤ‍්ජනකපඤ‍්චමො කම‍්මං කරෙය්‍ය -පෙ- නානාසංවාසකපඤ‍්චමො කම‍්මං කරෙය්‍ය -පෙ- නානාසීමාය ඨිතපඤ‍්චමො කම‍්මං කරෙය්‍ය -පෙ- ඉද්ධියා වෙහාසෙ ඨිතපඤ‍්චමො කම‍්මං කරෙය්‍ය -පෙ- යස‍්ස සඞ‍්ඝො කම‍්මං කරොති, තංපඤ‍්චමො කම‍්මං කරෙය්‍ය, අකම‍්මං. න ච කරණීයං.”
1. “මහණෙනි, පංචවග්ගකරණය වූ කර්‍මය මෙහෙණක පස්වැනි කොට ඇත්තේ කර්‍ම කරන්නේ නම්, කර්‍ම නො වේ. ඒ නො කටයුතු ද වේ. මහණෙනි, පංචවග්ගකරණය වූ කර්‍මය පැවිද්දෙහි පුහුණුවන්නියක පස්වැනි කොට ඇත්තේ කර්‍ම කරන්නේ නම්, කර්‍ම නො වේ. ඒ නො කටයුතු ද වේ. –පෙ– හෙරණකු පස්වැනි කොට ඇත්තේ කර්‍ම කරන්නේ නම –පෙ– හෙරණක පස්වැනි කොට ඇත්තේ කර්‍ම කරන්නේ නම් –පෙ– ශික්‍ෂා බැහැර කළහු පස්වැනි කොට ඇත්තේ කර්‍ම කරන්නේ නම් –පෙ– අන්තිම වස්තුවට පැමිණියහු පස්වැනි කොට ඇත්තේ කර්‍ම කරන්නේ නම් –පෙ– ඇවැත් නො දැක්මෙහි බැහැර කළහු පස්වැනි කොට ඇත්තේ කර්‍ම කරන්නේ නම් –පෙ– ඇවැතට පිළියම් නො කිරීමෙහි බැහැර කළහු පස්වැනි කොට ඇත්තේ කර්‍ම කරන්නේ නම් –පෙ– ලාමකදෘෂ්ටිය අත් නො හැරීමෙහි බැහැර කළහු පස්වැනි කොට ඇත්තේ කර්‍ම කරන්නේ නම් –පෙ– පණ්ඩකයා පස්වැනි කොට ඇත්තේ කර්‍ම කරන්නේ නම් –පෙ– ථෙය්‍යසංවාසකයා පස්වැනි කොට ඇත්තේ කර්‍ම කරන්නේ නම් –පෙ– තිත්‍ථියපක්කන්තකයා පස්වැනි කොට ඇත්තේ කර්‍ම කරන්නේ නම් –පෙ– තිරච්ඡානගතයා පස්වැනි කොට ඇත්තේ කර්‍ම කරන්නේ නම් –පෙ– මාතෘඝාතකයා පස් වැනි කොට ඇත්තේ කර්‍ම කරන්නේ නම් –පෙ– පිතෘඝාතකයා පස්වැනි කොට ඇත්තේ කර්‍ම කරන්නේ නම් –පෙ– අරහන්තඝාතකයා පස්වැනි කොට ඇත්තේ කර්‍ම කරන්නේ නම් –පෙ– භික්ඛුනීදූසකයා පස්වැනි කොට ඇත්තේ කර්‍ම කරන්නේ නම් –පෙ– සඞ්ඝභේදකයා පස්වැනි කොට ඇත්තේ කර්‍ම කරන්නේ නම් –පෙ– ලෝහිතුප්පාදකයා පස්වැනි කොට ඇත්තේ කර්‍ම කරන්නේ නම් –පෙ– උභතෝබ්‍යඤ්ජනකයා පස්වැනි කොට ඇත්තේ කර්‍ම කරන්නේ නම් –පෙ– නානාසංවාසකයා පස්වැනි කොට ඇත්තේ කර්‍ම කරන්නේ නම් –පෙ– නානාසීමාවන්හි සිටියහු පස්වැනි කොට ඇත්තේ කර්‍ම කරන්නේ නම් –පෙ– ඍද්ධියෙන් අහස සිටියහු පස්වැනි කොට ඇත්තේ කර්‍ම කරන්නේ නම –පෙ– සඞ්ඝ තෙමේ යමකුට කර්‍ම කෙරේ ද, ඔහු පස්වැනි කොට ඇත්තේ කර්‍ම කරන්නේ නම්, කර්‍ම නො වේ. ඒ නො කටයුතු ද වේ.”
පඤ‍්චවග‍්ගකරණං.
පංච්චවග්ගකරණයයි.
1. “දසවග‍්ගකරණං චෙ භික‍්ඛවෙ, කම‍්මං භික‍්ඛුනීදසමො කම‍්මං කරෙය්‍ය, අකම‍්මං. න ච කරණීයං. දසවග‍්ගකරණං චෙ භික‍්ඛවෙ, කම‍්මං සික‍්ඛමානදසමො කම‍්මං කරෙය්‍ය, අකම‍්මං න ච කරණීයං -පෙ- යස‍්ස සඞ‍්ඝො කම‍්මං කරොති, තංදසමො කම‍්මං කරෙය්‍ය, අකම‍්මං. න ච කරණීයං.”
1. “මහණෙනි, දශවර්‍ගකරණය වූ කර්‍මය මෙහෙණක දසවැනි කොට ඇත්තේ කර්‍ම කරන්නේ නම්, කර්‍ම නො වේ. ඒ නො කටයුතු ද වේ. මහණෙනි, දශවර්‍ගකරණය වූ කර්‍මය පැවිද්දෙහි පුහුණුවන්නියක දසවැනි කොට ඇත්තේ කර්‍ම කරන්නේ නම්, කර්‍ම නො වේ. ඒ නො කටයුතු ද වේ. –පෙ– සඞ්ඝ තෙමේ යමකුට කර්‍ම කෙරේ ද, ඔහු දසවැනි කොට ඇත්තේ කර්‍ම කරන්නේ නම්, කර්‍ම නො වේ. ඒ නො කටයුතු ද වේ.”
දසවග‍්ගකරණං.
දසවග්ගකරණය යි.
1. “වීසතිවග‍්ගකරණඤ‍්චෙ භික‍්ඛවෙ, කම‍්මං භික‍්ඛුණීවීසො කම‍්මං කරෙය්‍ය, අකම‍්මං. න ච කරණීයං. වීසතිවග‍්ගකරණඤ‍්චෙ භික‍්ඛවෙ, කම‍්මං සික‍්ඛමානවීසො කම‍්මං කරෙය්‍ය, අතම‍්මං. න ච කරණීයං. -පෙ- සාමණෙරවීසො කම‍්මං කරෙය්‍ය -පෙ- සාමණෙරීවීසො කම‍්මං කරෙය්‍ය -පෙ- සික්ඛං පච‍්චක‍්ඛාතකවීසො කම‍්මං කරෙය්‍ය -පෙ- අන‍්තිමවත්‍ථුං අජ‍්ඣාපන‍්නකවීසො කම‍්මං කරෙය්‍ය -පෙ- ආපත්තියා අදස්සනෙ උක‍්ඛිත‍්තකවීසො කම‍්මං කරෙය්‍ය -පෙ- ආපත්තියා අප්පටිකම්මෙ උක‍්ඛිත‍්තකවීසො කම‍්මං කරෙය්‍ය -පෙ- පාපිකාය දිට්ඨියා අප්පටිනිස්සග්ගෙ උක‍්ඛිත‍්තකවීසො කම‍්මං කරෙය්‍ය -පෙ- පණ‍්ඩකවීසො කම‍්මං කරෙය්‍ය -පෙ- ථෙය්‍යසංවාසකවීසො කම‍්මං කරෙය්‍ය -පෙ- තිත්‍ථියපක‍්කන‍්තකවීසො කම‍්මං කරෙය්‍ය -පෙ- තිරච‍්ඡානගතවීසො කම‍්මං කරෙය්‍ය -පෙ- මාතුඝාතකවීසො කම‍්මං කරෙය්‍ය -පෙ- පිතුඝාතකවීසො කම‍්මං කරෙය්‍ය -පෙ- අරහන‍්තඝාතකවීසො කම‍්මං කරෙය්‍ය -පෙ- භික‍්ඛුණීදූසකවීසො කම‍්මං කරෙය්‍ය -පෙ- සඞ‍්ඝභෙදකවීසො කම‍්මං කරෙය්‍ය -පෙ- ලොහිතුප‍්පාදකවීසො කම‍්මං කරෙය්‍ය -පෙ- උභතොබ්‍යඤ‍්ජනකවීසො කම‍්මං කරෙය්‍ය -පෙ- නානාසංවාසකවීසො කම‍්මං කරෙය්‍ය -පෙ- නානාසීමාය ඨිතවීසො කම‍්මං කරෙය්‍ය -පෙ- ඉද්ධියා වෙහාසෙ ඨිතවීසො කම‍්මං කරෙය්‍ය -පෙ- යස‍්ස සඞ‍්ඝො කම‍්මං කරොති, තංවීසො කම‍්මං කරෙය්‍ය, අකම‍්මං න ච කරණීයං.”
1. “මහණෙනි, වීසතිවග්ගකරණය වූ කර්‍මය මෙහෙණක විසිවැනි කොට ඇත්තේ කර්‍ම කරන්නේ නම්, කර්‍ම නො වේ. ඒ නො කටයුතු ද වේ. මහණෙනි, වීසතිවග්ගකරණය වූ කර්‍මය පැවිද්දෙහි පුහුණුවන්නියක විසිවැනි කොට ඇත්තේ කර්‍ම කරන්නේ නම්, කර්‍ම නො වේ. ඒ නො කටයුතු ද වේ. –පෙ– හෙරණහු විසිවැනි කොට ඇත්තේ කර්‍ම කරන්නේ නම් –පෙ– හෙරණක විසිවැනි කොට ඇත්තේ කර්‍ම කරන්නේ නම් –පෙ– ශික්‍ෂා බැහැර කළහු විසිවැනි කොට ඇත්තේ කර්‍ම කරන්නේ නම් –පෙ– අන්තිම වස්තුවට පැමිණියහු විසිවැනි කොට ඇත්තේ කර්‍ම කරන්නේ නම් –පෙ– ඇවැත් නො දැක්මෙහි බැහැර කළහු විසිවැනි කොට ඇත්තේ කර්‍ම කරන්නේ නම් –පෙ– ඇවැතට පිළියම් නො කිරීමෙහි බැහැර කළහු විසිවැනි කොට ඇත්තේ කර්‍ම කරන්නේ නම් –පෙ– ලාමකදෘෂ්ටිය අත් නො හැරීමෙහි බැහැර කළහු විසිවැනි කොට ඇත්තේ කර්‍ම කරන්නේ නම් –පෙ– පණ්ඩකයා විසිවැනි කොට ඇත්තේ කර්‍ම කරන්නේ නම් –පෙ– ථෙය්‍යසංවාසකයා විසිවැනි කොට ඇත්තේ කර්‍ම කරන්නේ නම් –පෙ– තිත්‍ථියපක්කන්තකයා විසිවැනි කොට ඇත්තේ කර්‍ම කරන්නේ නම් –පෙ– තිරච්ඡානගතයා විසිවැනි කොට ඇත්තේ කර්‍ම කරන්නේ නම් –පෙ– මාතෘඝාතකයා විසිවැනි කොට ඇත්තේ කර්‍ම කරන්නේ නම් –පෙ– පිතෘඝාතකයා විසිවැනි කොට ඇත්තේ කර්‍ම කරන්නේ නම් –පෙ– අරහන්තඝාතකයා විසිවැනි කොට ඇත්තේ කර්‍ම කරන්නේ නම් –පෙ– භික්බුණිදූසකයා විසිවැනි කොට ඇත්තේ කර්‍ම කරන්නේ නම් –පෙ– සඞ්ඝභේදකයා විසිවැනි කොට ඇත්තේ කර්‍ම කරන්නේ නම් –පෙ– ලෝහිතුප්පාදකයා විසිවැනි කොට ඇත්තේ කර්‍ම කරන්නේ නම් –පෙ– උභතෝබ්‍යඤ්ජනකයා විසිවැනි කොට ඇත්තේ කර්‍ම කරන්නේ නම් –පෙ– නානාසංවාසකයා විසිවැනි කොට ඇත්තේ කර්‍ම කරන්නේ නම් –පෙ– නානාසීමාවන්හි සිටියහු විසිවැනි කොට ඇත්තේ කර්‍ම කරන්නේ නම් –පෙ– ඍද්ධියෙන් අහස සිටියහු විසිවැනි කොට ඇත්තේ කර්‍ම කරන්නේ නම් –පෙ– සඞ්ඝ තෙමේ යමකුට කර්‍ම කෙරේ ද, ඔහු විසිවැනි කොට ඇත්තේ කර්‍ම කරන්නේ නම්, කර්‍ම නො වේ. ඒ නො කටයුතු ද වේ.”
වීසතිවග‍්ගකරණං
වීසතිවග්ගකරණය යි.
1. “පාරිවාසිකචතුත්‍ථො චෙ භික‍්ඛවෙ, පරිවාසං දදෙය්‍ය, මූලාය පටිකස‍්සෙය්‍ය, මානත‍්තං දදෙය්‍ය, තංවීසො අබ‍්භෙය්‍ය, අකම‍්මං. න ච කරණීයං. මූලාය පටිකස‍්සනාරහචතුත්‍ථො චෙ භික‍්ඛවෙ, පරිවාසං දදෙය්‍ය, මූලාය පටිකස‍්සෙය්‍ය, මානත‍්තං දදෙය්‍ය, තංවීසො අබ‍්භෙය්‍ය, අකම‍්මං. න ච කරණීයං. මානත‍්තාරහචතුත්‍ථො චෙ භික‍්ඛවෙ, පරිවාසං දදෙය්‍ය, මූලාය පටිකස‍්සෙය්‍ය, මානත‍්තං දදෙය්‍ය, තංවීසො අබ‍්භෙය්‍ය. අකම‍්මං න ච කරණීයං. මානත‍්තචාරිකචතුත්‍ථො චෙ භික‍්ඛවෙ, පරිවාසං දදෙය්‍ය, මූලාය පටිකස‍්සෙය්‍ය, මානත‍්තං දදෙය්‍ය, තංවීසො අබ‍්භෙය්‍ය, අකම‍්මං. න ච කරණීයං. අබ‍්භානාරහචතුත්‍ථො චෙ භික‍්ඛවෙ, පරිවාසං දදෙය්‍ය, මූලාය පටිකස‍්සෙය්‍ය, මානත‍්තං දදෙය්‍ය, තංවීසො අබ‍්භෙය්‍ය, අකම‍්මං. න ච කරණීයං.”
1. “මහණෙනි, පිරිවෙස් පුරන්නහු සිවුවැනි කොට ඇත්තේ පිරිවෙස් දෙන්නේ නම්, මූලායපටිකස්සනය කරන්නේ නම්, මානත දෙන්නේ නම්, ඔහු විසිවැනි කොට ඇත්තේ අබ්භාන කරන්නේ නම්, කර්‍ම නො වේ. ඒ නො කටයුතු ද වේ. මහණෙනි, මූලායපටිකස්සනයට සුදුසු වූවහු සිවුවැනි කොට ඇත්තේ පිරිවෙස් දෙන්නේ නම්, මූලායපටිකස්සනය කරන්නේ නම්, මානත දෙන්නේ නම්, ඔහු විසිවැනි කොට ඇත්තේ අබ්භාන කරන්නේ නම්, කර්‍ම නො වේ. ඒ නො කටයුතු ද වේ. මහණෙනි, මානතට සුදුසු වූවහු සිවුවැනි කොට ඇත්තේ පිරිවෙස දෙන්නේ නම්, මූලායපටිකස්සනය කරන්නේ නම්, මානත දෙන්නේ නම්, ඔහු විසිවැනි කොට ඇත්තේ අබ්භාන කරන්නේ නම්, කර්‍ම නො වේ. ඒ නො කටයුතු ද වේ. මහණෙනි, මානත හැසිරෙන්නහු සිවුවැනි කොට ඇත්තේ පිරිවෙස් දෙන්නේ නම්, මූලායපටිකස්සනය කරන්නේ නම්, මානත දෙන්නේ නම්, ඔහු විසිවැනි කොට ඇත්තේ අබ්භාන කරන්නේ නම්, කර්‍ම නො වේ. ඒ නො කටයුතු ද වේ. මහණෙනි, අබ්භානයට සුදුසු වූවහු සිවුවැනි කොට ඇත්තේ පිරිවෙස් දෙන්නේ නම්, මූලායපටිකස්සනය කරන්නේ නම්, මානත දෙන්නේ නම්, ඔහු විසිවැනි කොට ඇත්තේ අබ්භාන කරන්නේ නම්, කර්‍ම නො වේ. ඒ නො කටයුතු ද වේ.”
2. “එකච‍්චස‍්ස භික‍්ඛවෙ, සඞ‍්ඝමජ‍්ඣෙ පටික‍්කොසනා රූහති, එකච‍්චස‍්ස න රූහති. කස‍්ස ච භික‍්ඛවෙ, සඞ‍්ඝමජ‍්ඣෙ පටික‍්කොසනා න රූහති? භික‍්ඛුනියා භික‍්ඛවෙ, සඞ‍්ඝමජ‍්ඣෙ පටික‍්කොසනා න රූහති. සික‍්ඛමානාය භික‍්ඛවෙ -පෙ- සාමණෙරස‍්ස භික‍්ඛවෙ, -පෙ- සාමණෙරාය භික‍්ඛවෙ, -පෙ- සික්ඛං පච‍්චක‍්ඛාතකස‍්ස භික‍්ඛවෙ, -පෙ- අන‍්තිමවත්‍ථුං අජ‍්ඣාපන‍්නකස‍්ස භික‍්ඛවෙ, -පෙ- උම‍්මත‍්තකස‍්ස භික‍්ඛවෙ, -පෙ- ඛිත‍්තචිත‍්තස‍්ස භික‍්ඛවෙ, -පෙ- වෙදනාට‍්ටස‍්ස භික‍්ඛවෙ, -පෙ- ආපත්තියා අදස්සනෙ උක‍්ඛිත‍්තකස‍්ස භික‍්ඛවෙ, -පෙ- ආපත්තියා අප්පටිකම්මෙ උක‍්ඛිත‍්තකස‍්ස භික‍්ඛවෙ, -පෙ- පාපිකාය දිට්ඨියා අප්පටිනිස්සග්ගෙ උක‍්ඛිත‍්තකස‍්ස භික‍්ඛවෙ, -පෙ- පණ‍්ඩකස‍්ස භික‍්ඛවෙ -පෙ- ථෙය්‍යසංවාසකස‍්ස භික‍්ඛවෙ, -පෙ- තිත්‍ථියපක‍්කන‍්තකස‍්ස භික‍්ඛවෙ -පෙ- තිරච‍්ඡානගතස‍්ස භික‍්ඛවෙ, -පෙ- මාතුඝාතකස‍්ස භික‍්ඛවෙ -පෙ- පිතුඝාතකස‍්ස භික‍්ඛවෙ, -පෙ- අරහන‍්තඝාතකස‍්ස භික‍්ඛවෙ, -පෙ- භික‍්ඛුනීදූසකස‍්ස භික‍්ඛවෙ, -පෙ- සඞ‍්ඝභෙදකස‍්ස භික‍්ඛවෙ, -පෙ- ලොහිතුප‍්පාදකස‍්ස භික‍්ඛවෙ, -පෙ- උභතොබ්‍යඤ‍්ජනකස‍්ස භික‍්ඛවෙ, -පෙ- නානාසංවාසකස‍්ස භික‍්ඛවෙ, -පෙ- නානාසීමාය ඨිතස‍්ස භික‍්ඛවෙ, -පෙ- ඉද්ධියා වෙහාසෙ ඨිතස‍්ස භික‍්ඛවෙ, -පෙ- යස‍්ස සඞ‍්ඝො කම‍්මං කරොති, තස‍්ස ච භික‍්ඛවෙ, සඞ‍්ඝමජ‍්ඣෙ පටික‍්කොසනා න රූහති. ඉමෙසං ඛො භික‍්ඛවෙ, සඞ‍්ඝමජ‍්ඣෙ පටික‍්කොසනා න රූහති.
2. “මහණෙනි, සඟමැද ඇතැමකුගේ ප්‍රතික්‍රෝශය = ප්‍රතිබාහනය (විරුද්ධ ව කරුණු කියා වැළකීම) නගියි (=සැලකියයුතු වෙයි). ඇතමකුගේ නො නගියි. (= නො සැලකිය යුතු වෙයි). මහණෙනි, සඟ මැද කවරකුගේ වැළකීම නො නගී ද, මහණෙනි, සඟමැද මෙහෙණගේ වැළකීම නො නගී. මහණෙනි, පැවිද්දෙහි පුහුණුවන්නියකගේ –පෙ– මහණෙනි, හෙරණකුගේ –පෙ– මහණෙනි, හෙරණකගේ –පෙ– මහණෙනි, ශික්‍ෂා බැහැර කළහුගේ –පෙ– මහණෙනි, අන්තිමවස්තුවට පැමිණියහුගේ –පෙ– මහණෙනි, උමතු වූවහුගේ –පෙ– මහණෙනි, (විකල වූ) විසුරුණු සිත් ඇත්තහුගේ –පෙ– මහණෙනි, වේදනාවෙන් පෙළුනහුගේ –පෙ– මහණෙනි, ඇවැත් නො දැක්මෙහි බැහැර කළහුගේ –පෙ– මහණෙනි, ඇවැතට පිළියම් නො කිරීමෙහි බැහැර කළහුගේ –පෙ– මහණෙනි, ලාමකදෘෂ්ටිය අත් නො හැරීමෙහි බැහැර කළහුගේ –පෙ– මහණෙනි, පණ්ඩකයාගේ –පෙ– මහණෙනි, ථෙය්‍යසංවාසකයාගේ –පෙ– මහණෙනි, තිත්‍ථියපක්කන්තකයාගේ –පෙ– මහණෙනි, තිරච්ඡානගතයාගේ –පෙ– මහණෙනි, මාතෘඝාතකයාගේ –පෙ– මහණෙනි, පිතෘඝාතකයාගේ –පෙ– මහණෙනි, අරහන්තඝාතකයාගේ –පෙ– මහණෙනි, භික්ඛුනීදූසකයාගේ –පෙ– මහණෙනි, සඞ්ඝභේදකයාගේ –පෙ– මහණෙනි, ලොහිතුප්පාදකයාගේ –පෙ– මහණෙනි, උභතෝබ්‍යඤ්ජනකයාගේ –පෙ– මහණෙනි, නානාසංවාසකයාගේ –පෙ– මහණෙනි, නානාසීමාවන්හි සිටියහුගේ –පෙ– මහණෙනි, ඍද්ධියෙන් අහස සිටියහුගේ –පෙ– මහණෙනි, සඞ්ඝ තෙමේ යමකුට කර්‍ම කෙරේ ද, සඟ මැද ඔහුගේ ද වැළකීම නො නගී. මහණෙනි, සඟ මැද මොවුන්ගේ වැළකීම නො නගී.
3. “කස‍්ස ච භික‍්ඛවෙ, සඞ‍්ඝමජ‍්ඣෙ පටික‍්කොසනා රූහති? භික‍්ඛුස‍්ස භික‍්ඛවෙ, පකතත‍්තස‍්ස සමානසංවාසකස‍්ස සමානසීමාය ඨිතස‍්ස අන‍්තමසො ආනන‍්තරිකස‍්සාපි භික‍්ඛුනො විඤ‍්ඤාපෙන‍්තස‍්ස සඞ‍්ඝමජ‍්ඣෙ පටික‍්කොසනා රූහති. ඉමස‍්ස ඛො භික‍්ඛවෙ, සඞ‍්ඝමජ‍්ඣෙ පටික‍්කොසනා රූහති.
3. ‘මහණෙනි, සඟමැද කවරකුගේ වැළකීම නගී ද? මහණෙනි, සඟමැද ප්‍රකෘතිස්වභාව ඇති (පරිජි ඇවැතට නො පැමිණි), සමානසංවාසය ඇති, සමානසීමාවෙහි සිටි, යටත් පිරිසෙයින් (තමන්) ලඟ ම සිටි මහණහුට දන්වන්නා වූ මහණහුගේ වැළකීම නගී. මහණෙනි, සඟමැද මොහුගේ වැළකීම නගී.
4. “ද‍්වෙමා භික‍්ඛවෙ, නිස‍්සාරණා: අත්‍ථි භික‍්ඛවෙ, පුග‍්ගලො අප‍්පත‍්තො නිස‍්සාරණං, තඤ‍්චෙ සඞ‍්ඝො නිස‍්සාරෙති, එකච‍්චො සුනිස‍්සාරිතො. එකච‍්චො දුන‍්නිස‍්සාරිතො.
4. “මහණෙනි, මේ නෙරපීම් දෙකෙකි: මහණෙනි, නෙරපීමට නො සුදුසු වූ පුද්ගලයෙක් ඇත. ඉදින් සඞ්ඝ තෙමේ ඔහු නෙරපා නම්, කිසිඑකෙක් නිවැරදි ලෙස නෙරපන ලද්දේ වේ. කිසිඑකෙක් වැරදි ලෙස නෙරපන ලද්දේ වේ.
5. “කතමො ච භික‍්ඛවෙ, පුග‍්ගලො අප‍්පත‍්තො නිස‍්සාරණං, තඤ‍්චෙ සඞ‍්ඝො නිස‍්සාරෙති දුන‍්නිස‍්සාරිතො? ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛු සුද‍්ධො හොති අනාපත‍්තිකො. තඤ‍්චෙ සඞ‍්ඝො නිස‍්සාරෙති, දුන‍්නිස‍්සාරිතො. අයං වුච‍්චති භික‍්ඛවෙ, පුග‍්ගලො අප‍්පත‍්තො නිස‍්සාරණං, තඤ‍්චෙ සඞ‍්ඝො නිස‍්සාරෙති, දුන‍්නිස‍්සාරිතො.
5. “මහණෙනි, කවර පුද්ගලයෙක් නෙරපීමට නො සුදුසු වූයේ ද, සඞ්ඝ තෙමේ ඔහු නෙරපා නම්, වැරදි ලෙස නෙරපන ලද්දේ වේ ද? මහණෙනි, මෙහි මහණ තෙමේ පිරිසිදු වූයේ ඇවැත් නැත්තේ වේ. සඞ්ඝ තෙමේ ඔහු නෙරපා නම්, වැරදි ලෙස නෙරපන ලද්දේ වේ. මහණෙනි, මේ පුද්ගල තෙමේ නෙරපීමට (වරදක් නැති බැවින්) නො සුදුසු ය යි කියනු ලැබේ. ඉදින් සඞ්ඝ තෙමේ ඔහු නෙරපා නම්, වැරදි ලෙස නෙරපන ලද්දේ වේ.
6. “කතමො ච භික‍්ඛවෙ, පුග‍්ගලො අප‍්පත‍්තො නිස‍්සාරණං, තඤ‍්චෙ සඞ‍්ඝො නිස‍්සාරෙති සුනිස‍්සාරිතො? ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛු බාලො හොති අබ්‍යත‍්තො ආපත‍්තිබහුලො අනපදානො ගිහීහි සංසට‍්ඨො විහරති අනනුලොමිකෙහි ගිහීසංසග‍්ගෙහි, තඤ‍්චෙ සඞ‍්ඝො නිස‍්සාරෙති, සුනිස‍්සාරිතො. අයං වුච‍්චති භික‍්ඛවෙ, පුග‍්ගලො අප‍්පත‍්තො නිස‍්සාරණං, තඤ‍්චෙ සඞ‍්ඝො නිස‍්සාරෙති, සුනිස‍්සාරිතො.
6. “මහණෙනි, කවර පුද්ගලයෙක් නෙරපීමට (පබ්බාජනීයකම්ම නො කරණ ලද බැවින්) නො සුදුසු වූයේ ද, ඉදින් සඞ්ඝ තෙමේ ඔහු නෙරපා නම්, නිවැරදි ලෙස නෙරපන ලද්දේ වේ ද? මහණෙනි, මෙහි මහණ තෙමේ අඥ වූයේ අව්‍යක්ත වූයේ ඇවැත් බහුල කොට ඇත්තේ ඉමක් නැති ඇවැත් ඇත්තේ ගිහියන් හා හැනී (=මිශ්‍ර වී) පැවිද්දට නො නිසි ගිහීසංසර්‍ගවලින් යුක්ත ව වෙසේ ද, ඉදින් සඞ්ඝ තෙමේ (තජ්ජනීයකම්මාදිවසයෙන්) ඔහු නෙරපා නම්, නිවැරදි ලෙස නෙරපන ලද්දේ වේ. මහණෙනි, මේ පුද්ගල තෙමේ නෙරපීමට (යට කී ලෙසින්) නො සුදුසු ය යි කියනු ලැබේ. සඞ්ඝ තෙමේ ඔහු නෙරපා නම්, නිවැරදි ලෙස නෙරපන ලද්දේ වේ.
7. “ද‍්වෙමා භික‍්ඛවෙ, ඔසාරණා: අත්‍ථි භික‍්ඛවෙ, පුග‍්ගලො අප‍්පත‍්තො ඔසාරණං. තඤ‍්චෙ සඞ‍්ඝො ඔසාරෙති, එකච‍්චො සොසාරිතො. එකච‍්චො දොසාරිතො.
7. ‘මහණෙනි, මේ ඇතුළත් කිරීම් දෙකෙකි: මහණෙනි, ඇතුළත් කිරීමට නො සුදුසු වූ පුද්ගලයෙක් ඇත. සඞ්ඝ තෙමේ ඔහු ඇතුළත් කෙරේ නම්, කිසිවෙක් නිවැරදි ලෙස ඇතුළත් කරණ ලද්දේ වේ. කිසිවෙක් වැරදි ලෙස ඇතුළත් කරණ ලද්දේ වේ.
8. “කතමො ච භික‍්ඛවෙ, පුග‍්ගලො අප‍්පත‍්තො ඔසාරණං, තඤ‍්චෙ සඞ‍්ඝො ඔසාරෙති, දොසාරිතො? පණ‍්ඩකො භික‍්ඛවෙ, අප‍්පත‍්තො ඔසාරණං, තඤ‍්චෙ සඞ‍්ඝො ඔසාරෙති, දොසාරිතො. ථෙය්‍යසංවාසකො භික‍්ඛවෙ, අප‍්පත‍්තො ඔසාරණං, තඤ‍්චෙ සඞ‍්ඝො ඔසාරෙති දොසාරිතො -පෙ- තිත්‍ථියපක‍්කන‍්තකො භික‍්ඛවෙ, -පෙ- තිරච‍්ඡානගතො භික‍්ඛවෙ, -පෙ- මාතුඝාතකො භික‍්ඛවෙ, -පෙ- පිතුඝාතකො භික‍්ඛවෙ, -පෙ- අරහන‍්තඝාතකො භික‍්ඛවෙ, -පෙ- භික‍්ඛුණීදූසකො භික‍්ඛවෙ, -පෙ- සඞ‍්ඝභෙදකො භික‍්ඛවෙ, -පෙ- ලොහිතුප‍්පාදකො භික‍්ඛවෙ -පෙ- උභතොබ්‍යඤ‍්ජනකො භික‍්ඛවෙ, අප‍්පත‍්තො ඔසාරණං, තඤ‍්චෙ සඞ‍්ඝො ඔසාරෙති, දොසාරිතො. අයං වුච‍්චති භික‍්ඛවෙ, පුග‍්ගලො අප‍්පත‍්තො ඔසාරණං, තඤ‍්චෙ සඞ‍්ඝො ඔසාරෙති, දොසාරිතො. ඉමෙ වුච‍්චන‍්ති භික‍්ඛවෙ, පුග‍්ගලා අප‍්පත‍්තා ඔසාරණං, තෙ චෙ සඞ‍්ඝො ඔසාරෙති, දොසාරිතා.
8. ‘මහණෙනි, කවර පුද්ගලයෙක් ඇතුළත් කිරීමට නො සුදුසු වූයේ වේ ද? සඞ්ඝ තෙමේ ඔහු ඇතුළත් කෙරේ නම්, වැරදි ලෙස ඇතුළත් කරණ ලද්දේ වේ ද? මහණෙනි, පණ්ඩක තෙමේ ඇතුළත් කිරීමට නො සුදුසු වූයේ ය. සඞ්ඝ තෙමේ ඔහු (උපසම්පදා වසයෙන්) ඇතුළත් කෙරේ නම්, වැරදි ලෙස ඇතුළත් කරණ ලද්දේ ය. මහණෙනි, ථෙය්‍යසංවාසක තෙමේ ඇතුළත් කිරීමට නො සුදුසු වූයේ ය. සඞ්ඝ තෙමේ ඔහු ඇතුළත් කෙරේ නම්, වැරදි ලෙස ඇතුළත් කරණ ලද්දේ ය. මහණෙනි, තිත්‍ථියපක්කන්තක තෙමේ –පෙ– මහණෙනි, තිරච්ඡානගත තෙමේ –පෙ– මහණෙනි, මාතෘඝාතක තෙමේ –පෙ– මහණෙනි, පිතෘඝාතක තෙමේ –පෙ– මහණෙනි, අරහන්තඝාතක තෙමේ –පෙ– මහණෙනි, භික්ඛුණිදූසක තෙමේ –පෙ– මහණෙනි, සඞ්ඝභේදක තෙමේ –පෙ– මහණෙනි, ලෝහිතුප්පාදක තෙමේ –පෙ– මහණෙනි, උභතෝබ්‍යඤ්ජනක තෙමේ ඇතුළත් කිරීමට නො සුදුසු වූයේ ය සඞ්ඝ තෙමේ ඔහු ඇතුළත් කෙරේ නම්, වැරදි ලෙස ඇතුළත් කරණ ලද්දේ ය. මහණෙනි, මේ පුද්ගල තෙමේ ඇතුළත් කිරීමට නො සුදුසු ය යි ද, සඞ්ඝ තෙමේ ඔහු ඇතුළත් කෙරේ නම්, වැරදි ලෙස ඇතුළත් කරණ ලද්දේය යි ද කියනු ලැබේ. මහණෙනි, මේ පුද්ගලයෝ (අභව්‍ය හෙයින්) ඇතුළත් කිරීමට නො සුදුස්සෝ ය යි කියනු ලැබෙත්. සඞ්ඝ තෙමේ ඔවුන් ඇතුළත් කෙරේ නම්, ඔහු වැරදි ලෙස ඇතුළත් කරණ ලද්දාහු යි.
9. “කතමො ච භික‍්ඛවෙ, පුග‍්ගලො අප‍්පත‍්තො ඔසාරණං, තඤ‍්චෙ සඞ‍්ඝො ඔසාරෙති සොසාරිතො? හත්‍ථච‍්ඡින‍්නො භික‍්ඛවෙ, අප‍්පත‍්තො ඔසාරණං, තඤ‍්චෙ සඞ‍්ඝො ඔසාරෙති, සොසාරිතො. පාදච‍්ඡින‍්නො භික‍්ඛවෙ, -පෙ- හත්‍ථපාදච‍්ඡින‍්නො භික‍්ඛවෙ, -පෙ- කණ‍්ණච‍්ඡින‍්නො භික‍්ඛවෙ, -පෙ- නාසච‍්ඡින‍්නො භික‍්ඛවෙ, -පෙ- කණ‍්ණනාසච‍්ඡින‍්නො භික‍්ඛවෙ, -පෙ- අඞ‍්ගුලිච‍්ඡින‍්නො භික‍්ඛවෙ, -පෙ- අළච‍්ඡින‍්නො භික‍්ඛවෙ, -පෙ- කණ‍්ඩරච‍්ඡින‍්නො භික‍්ඛවෙ, -පෙ- ඵණහත්‍ථකො භික‍්ඛවෙ, -පෙ- ඛුජ‍්ජො භික‍්ඛවෙ, -පෙ- වාමනො භික‍්ඛවෙ, -පෙ- ගලගණ‍්ඩී භික‍්ඛවෙ, -පෙ- ලක‍්ඛණාහතො භික‍්ඛවෙ, -පෙ- කසාහතො භික‍්ඛවෙ, -පෙ- ලිඛිතකො භික‍්ඛවෙ, -පෙ- සීපදිකො භික‍්ඛවෙ, -පෙ- පාපරොගී භික‍්ඛවෙ, -පෙ- පරිසදූසකො භික‍්ඛවෙ, -පෙ- කාණො භික‍්ඛවෙ, -පෙ- කුණී භික‍්ඛවෙ, -පෙ- ඛඤ‍්ජො භික‍්ඛවෙ, -පෙ- පක‍්ඛහතො භික‍්ඛවෙ, -පෙ- ඡින‍්නිරියාපථො භික‍්ඛවෙ, -පෙ- ජරාදුබ‍්බලො භික‍්ඛවෙ, -පෙ- අන්‍ධො භික‍්ඛවෙ, -පෙ- මූගො භික‍්ඛවෙ, -පෙ- බධිරො භික‍්ඛවෙ, -පෙ- අන්‍ධමූගො භික‍්ඛවෙ, -පෙ- අන්‍ධබධිරො භික‍්ඛවෙ, -පෙ- මූගබධිරො භික‍්ඛවෙ, -පෙ- අන්‍ධමූගබධිරො භික‍්ඛවෙ, අප‍්පත‍්තො ඔසාරණං. තඤ‍්චෙ සඞ‍්ඝො ඔසාරෙති, සොසාරිතො. අයං වුච‍්චති භික‍්ඛවෙ, පුග‍්ගලො අප‍්පත‍්තො ඔසාරණං, තඤ‍්චෙ සඞ‍්ඝො ඔසාරෙති, සොසාරිතො. ඉමෙ වුච‍්චන‍්ති භික‍්ඛවෙ, පුග‍්ගලා අප‍්පත‍්තා ඔසාරණං, තෙ චෙ සඞ‍්ඝො ඔසාරෙති, සොසාරිතා.”
9. “මහණෙනි, ඇතුළත් කිරීමට නො සුදුසු වූ පුද්ගලයා කවරේ ද? සඞ්ඝ තෙමේ ඔහු ඇතුළත් කෙරේ නම්, නිවැරැදි ලෙස ඇතුළත් කරණ ලද්දේ වේ ද? මහණෙනි, අත් සිඳින ලද්දේ ඇතුළත් කිරීමට නො සුදුසු වේ. ඉදින් සඞ්ඝ තෙමේ ඔහු (උපසම්පදා වසයෙන්) ඇතුළත් කෙරේ නම්, නිවැරදි ලෙස ඇතුළත් කරණ ලද්දේ වේ. මහණෙනි, පා සිඳින ලද්දේ –පෙ– මහණෙනි, අත් පා සිඳින ලද්දේ –පෙ– මහණෙනි, කන් සිඳින ලද්දේ –පෙ– මහණෙනි, නාස් සිඳින ලද්දේ –පෙ– මහණෙනි, කන් නාස් සිඳින ලද්දේ –පෙ– මහණෙනි, ඇඟිලි සිඳින ලද්දේ –පෙ– මහණෙනි, මාපට ඇඟිලි සිඳින ලද්දේ –පෙ– මහණෙනි, මහනහර සිඳින ලද්දේ –පෙ– මහණෙනි, පෙණගොබ සේ ගෙතුනු අත් ඇත්තේ –පෙ– මහණෙනි, කුදු වූයේ –පෙ– මහණෙනි, මිටි වූයේ –පෙ– මහණෙනි, වාගෙඩි ඇත්තේ –පෙ– මහණෙනි, සලකුණු කෙටූයේ –පෙ– මහණෙනි, කසෙන් තළන ලද්දේ –පෙ– මහණෙනි, (වැරදිකරුවකු සේ) ලියා තැබුයේ –පෙ– මහණෙනි, බරවාරෝග ඇත්තේ –පෙ– මහණෙනි, පාපරොග ඇත්තේ –පෙ– මහණෙනි, පිරිස් දූෂ්‍ය කරන්නේ –පෙ– මහණෙනි, එකැස් කණ වූයේ –පෙ– මහණෙනි, වක් වූ අත් පා ඇත්තේ –පෙ– මහණෙනි, පිළු වූයේ –පෙ– මහණෙනි, පක්‍ෂාඝාත ඇත්තේ –පෙ– මහණෙනි, සුන් ඉරියවු ඇත්තේ –පෙ– මහණෙනි, ජරාවෙන් දුර්‍වල වූයේ –පෙ– මහණෙනි, අන්‍ධ වූයේ –පෙ– මහණෙනි, ගොළු වූයේ –පෙ– මහණෙනි, බිහිරි වූයේ –පෙ– මහණෙනි, අඳ ගොළු වූයේ –පෙ– මහණෙනි, අඳබිහිරි වූයේ –පෙ– මහණෙනි, ගොළුබිහිරි වූයේ –පෙ– මහණෙනි, අඳගොළුබිහිරි වූයේ ඇතුළත් කිරීමට සුදුසු නො වේ. ඉදින් සඞ්ඝ තෙමේ ඔහු ඇතුළත් කෙරේ නම්, මනා කොට ඇතුළත් කරණ ලද්දේ වේ. මහණෙනි, මේ පුද්ගල තෙමේ ඇතුළත් කිරීමට නො සුදුසුය යි ද සඞ්ඝ තෙමේ ඔහු ඇතුළත් කෙරේ නම්, නිවැරදි ලෙස ඇතුළත් කරණ ලද්දේ ය යි ද කියනු ලැබේ. මහණෙනි, මේ පුද්ගලයෝ ඇතුළත් කිරීමට නො සුදුස්සාහ යි කියනු ලැබෙත්. සඞ්ඝ තෙමේ ඔවුන් ඇතුළත් කෙරේ නම්, ඔහු නිවැරදි ලෙස ඇතුළත් කරණ ලද්දාහු ය.”
වාසභගාමභාණවාරං පඨමං.
පළමුවන වාසභගම්බණවර යි.
1. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛුස‍්ස න හොති ආපත‍්ති දට‍්ඨබ‍්බා. තමෙනං චොදෙති සඞ‍්ඝො වා සම‍්බහුලා වා එකපුග‍්ගලො වා ‘ආපත‍්තිං ත්‍වං ආවුසො, ආපන‍්නො, පස‍්සසෙතං ආපත‍්ති’න‍්ති? සො එවං වදෙති: “නත්‍ථි මෙ ආවුසො, ආපත‍්ති යමහං පස‍්සෙය්‍ය’න‍්ති. තං සඞ‍්ඝො ආපත්තියා අදස්සනෙ උක‍්ඛිපති, අධම‍්මකම‍්මං.
1. “මහණෙනි, මෙහි මහණහුට දැක්ක යුතු වූ ඇවැතක් නො වේ. සඞ්ඝ තෙමේ හෝ බොහෝ දෙන හෝ එක් පුද්ගලයෙක් හෝ ‘ඇවැත්නි, තෝ ආපත්තියට පැමිණියෙහි ය. මේ ඇවැත. දකුව’ යි ඔහුට චෝදනා කෙරෙයි. හෙතෙමේ ‘ඇවැත්නි, මම යම් ඇවැතක් දක්නෙම් ද, මට එබඳු ඇවැතක් නැතැ’ යි මෙසේ කියයි. සඞ්ඝ තෙමේ ඔහු ඇවැත් නො දැක්මෙහි බැහැර කෙරෙයි නම්, අධර්‍මකර්‍ම වේ.
2. “ඉධ පන, භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛුස‍්ස න හොති ආපත‍්ති පටිකාතබ‍්බා. තමෙනං චොදෙති සඞ‍්ඝො වා සම‍්බහුලා වා එකපුග‍්ගලො වා ‘ආපත‍්තිං ත්‍වං ආවුසො, ආපන‍්නො. පටිකරොහි තං ආපත‍්ති’න‍්ති. සො එවං වදෙති:– “නත්‍ථි මෙ ආවුසො, ආපත‍්ති යමයං පටිකරෙය්‍ය”න‍්ති. තං සඞ‍්ඝො ආපත්තියා අප්පටිකම්මෙ උක‍්ඛිපති, අධම‍්මකම‍්මං.
2. “මහණෙනි, මෙහි මහණහුට පිළියම් කළ යුතු ඇවැතක් නො වේ. සඞ්ඝ තෙමේ හෝ බොහෝ දෙන හෝ එක් පුද්ගලයෙක් හෝ ‘ඇවැත්නි, තෝ ආපත්තියට පැමිණියෙහි ය. ඒ ඇවැතට පිළියම් කරව’ යි ඔහුට චෝදනා කෙරෙයි. හෙතෙමේ ‘ඇවැත්නි, මම යම් ඇවැතකට පිළියම් කරන්නෙම් ද, මට එබඳු ඇවැතක් නැතැ’ යි මෙසේ කියයි. සඞ්ඝ තෙමේ ඇවැතට පිළියම් නො කිරීමෙහි ඔහු බැහැර කෙරෙයි නම්, අධර්‍මකර්‍ම වේ.
3. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛුස‍්ස න හොති පාපිකා දිට‍්ඨි පටිනිස‍්සජෙතා. තමෙනං චොදෙති සඞ‍්ඝො වා සම‍්බහුලා වා එකපුග‍්ගලො වා ‘පාපිකා තෙ ආවුසො, දිට‍්ඨි. පටිනිස‍්සජෙතං පාපිකං දිට‍්ඨි’න‍්ති. සො එවං වදෙති: ‘නත්‍ථි මෙ ආවුසො, පාපිකා දිට‍්ඨි යමහං පටිනිස‍්සජ‍්ජෙය්‍ය’න‍්ති. තං සඞ‍්ඝො පාපිකාය දිට්ඨියා අප්පටිනිස්සග්ගෙ උක‍්ඛිපති, අධම‍්මකම‍්මං.
3. “මහණෙනි, මෙහි මහණහුට අත් හළ යුතු වූ ලාමකදෘෂ්ටියක් නො වේ. සඞ්ඝ තෙමේ හෝ බොහෝ දෙන හෝ එක් පුද්ගලයෙක් හෝ ‘ඇවැත්නි, ඔබගේ දෘෂ්ටිය පවිටු ය. මේ ලාමකදෘෂ්ටිය දුරු කරව’ යි ඔහුට චෝදනා කරයි. හෙතෙමේ ‘ඇවැත්නි, මම යම් දෘෂ්ටියක් දුරු කරන්නෙම් ද, මට එබඳු දෘෂ්ටියක් නැතැ’ යි මෙසේ කියයි. සඞ්ඝ තෙමේ පවිටු දෘෂ්ටිය දුරු නො කිරීමෙහි ඔහු බැහැර කෙරෙයි නම්, අධර්‍මකර්‍ම වේ.
4. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛුස‍්ස න හොති ආපත‍්ති දට‍්ඨබ‍්බා. න හොති ආපත‍්ති පටිකාතබ‍්බා. තමෙනං චොදෙති සඞ‍්ඝො වා සම‍්බහුලා වා එකපුග‍්ගලො වා ‘ආපත‍්තිං ත්‍වං ආවුසො, ආපන‍්නො. පස‍්සසෙතං ආපත‍්තිං. පටිකරොහි තං ආපත‍්ති’න‍්ති. සො එවං වදෙති: ‘නත්‍ථි මෙ ආවුසො, ආපත‍්ති යමහං පස‍්සෙය්‍යං. නත්‍ථි මෙ ආපත‍්ති යමහං පටිකරෙය්‍ය’න‍්ති. තං සඞ‍්ඝො අදස්සනෙ වා අප්පටිකම්මෙ වා උක‍්ඛිපති, අධම‍්මකම‍්මං.
4. “මහණෙනි, මෙහි මහණහුට දැක්ක යුතු වූ ඇවැතක් නැත. පිළියම් කටයුතු වූ ඇවැතක් නැත. සඞ්ඝ තෙමේ හෝ බොහෝ දෙන හෝ එක් පුද්ගලයෙක් හෝ ‘ඇවැත්නි, තෝ ආපත්තියට පැමිණියෙහි ය. ඒ ඇවැත දකුව. ඒ ඇවැතට පිළියම් කරව’යි ඔහුට චෝදනා කෙරෙයි. හෙතෙමේ “ඇවැත්නි, මම යම් ඇවැතක් දක්නෙමි ද, එබඳු ඇවැතක් මට නැත. මම යම් ඇවැතකට පිළියම් කරන්නෙම් ද, එබඳු ඇවැතක් මට නැතැ” යි මෙසේ කියයි. සඞ්ඝ තෙමේ ඇවැත් නො දැක්මෙහි හෝ ඇවැතට පිළියම් නො කිරීමෙහි හෝ ඔහු බැහැර කෙරෙයි නම්, අධර්‍මකර්‍ම වේ.
5. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛුස‍්ස න හොති ආපත‍්ති දට‍්ඨබ‍්බා. න හොති පාපිකා දිට‍්ඨි පටිනිස‍්සජෙතා. තමෙනං චොදෙති සඞ‍්ඝො වා සම‍්බහුලා වා එකපුග‍්ගලො වා ‘ආපත‍්තිං ත්‍වං ආවුසො, ආපන‍්නො. පස‍්සසෙතං ආපත‍්තිං. පාපිකා තෙ දිට‍්ඨි, පටිනිස‍්සජෙතං පාපිකං දිට‍්ඨි’න‍්ති. සො එවං වදෙති: ‘නත්‍ථි මෙ ආවුසො, ආපත‍්ති යමහං පස‍්සෙය්‍යං. නත්‍ථි මෙ පාපිකා දිට‍්ඨි යමහං පටිනිස‍්සජ‍්ජෙය්‍ය’න‍්ති. තං සඞ‍්ඝො අදස්සනෙ වා අප්පටිනිස්සග්ගෙ වා උක‍්ඛිපති, අධම‍්මකම‍්මං.
5. “මහණෙනි, මෙහි මහණහුට දැක්ක යුතු ඇවැතක් නැත. අත් හළ යුතු වූ පවිටු දෘෂ්ටියක් නැත. සඞ්ඝ තෙමේ හෝ බොහෝ දෙන හෝ එක් පුද්ගලයෙක් හෝ ‘ඇවැත්නි, තෝ ආපත්තියට පැමිණියෙහි ය. මේ ඇවැත දකුව. තාගේ දෘෂ්ටිය පවිටු ය. මේ පවිටු දෘෂ්ටිය දුරු කරව’යි ඔහුට චෝදනා කෙරෙයි. හෙතෙමේ ‘ඇවැත්නි, මම යම් ඇවැතක් දක්නෙම් ද, මට එබඳු ඇවැතක් නැත. මම යම් දෘෂ්ටියක් දුරු කරන්නෙම් ද, මට එබඳු වූ පවිටු දෘෂ්ටියක් නැතැ’ යි මෙසේ කියයි. සඞ්ඝ තෙමේ ඇවැත් නො දැක්මෙහි හෝ පවිටු දෘෂ්ටිය අත් නො හැරීමෙහි හෝ ඔහු බැහැර කෙරෙයි නම්, අධර්‍මකර්‍ම වේ.
6. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛුස‍්ස න හොති ආපත‍්ති පටිකාතබ‍්බා. න හොති පාපිකා දිට‍්ඨි පටිනිස‍්සජෙතා. තමෙනං චොදෙති සඞ‍්ඝො වා සම‍්බහුලා වා එකපුග‍්ගලො වා ‘ආපත‍්තිං ත්‍වං ආවුසො, ආපන‍්නො. පටිකරොහි තං ආපත‍්තිං. පාපිකා තෙ දිට‍්ඨි. පටිනිස‍්සජෙතං පාපිකං දිට‍්ඨි’න‍්ති. සො එවං වදෙති:– ‘නත්‍ථි මෙ ආවුසො, ආපත‍්ති යමහං පටිකරෙය්‍යං. නත්‍ථි මෙ පාපිකා දිට‍්ඨි යමහං පටිනිස‍්සජ‍්ජෙය්‍ය’න‍්ති. තං සඞ‍්ඝො අප්පටිකම්මෙ වා අප්පටිනිස්සග්ගෙ වා උක‍්ඛිපති, අධම‍්මකම‍්මං.
6. “මහණෙනි, මෙහි මහණහුට පිළියම් කළ යුතු ඇවැතක් නො වේ. අත් හළ යුතු පවිටු දෘෂ්ටියක් නො වේ. සඞ්ඝ තෙමේ හෝ බොහෝ දෙන හෝ එක් පුද්ගලයෙක් හෝ ‘ඇවැත්නි, තෝ ආපත්තියට පැමිණියෙහි ය. ඒ ඇවැතට පිළියම් කරව. තාගේ දෘෂ්ටිය පවිටු ය. මේ පවිටු දෘෂ්ටිය දුරු කරව’ යි ඔහුට චෝදනා කෙරෙයි. හෙතෙමේ ‘මම යම් ඇවැතකට පිළියම් කරන්නෙම් ද, මට එබඳු ඇවැතක් නැත. මම යම් දෘෂ්ටියක් අත් හරින්නෙම් ද, මට එබඳු ලාමකදෘෂ්ටියක් නැතැ’ යි මෙසේ කියයි. සඞ්ඝ තෙමේ ඇවැතට පිළියම් නො කිරීමෙහි හෝ ලාමකදෘෂ්ටිය අත් නො හැරීමෙහි හෝ ඔහු බැහැර කෙරෙයි නම්, අධර්‍මකර්‍ම වේ.
7. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛුස‍්ස න හොති ආපත‍්ති දට‍්ඨබ‍්බා. න හොති ආපත‍්ති පටිකාතබ‍්බා. න හොති පාපිකා දිට‍්ඨි පටිනිස‍්සජෙතා. තමෙනං චොදෙති සඞ‍්ඝො වා සම‍්බහුලා වා එකපුග‍්ගලො වා ‘ආපත‍්තිං ත්‍වං ආවුසො ආපන‍්නො, පස‍්සසෙතං ආපත‍්තිං. පටිකරොහි තං ආපත‍්තිං. පාපිකා තෙ දිට‍්ඨි. පටිනිස‍්සජෙතං පාපිකං දිට‍්ඨි’න‍්ති. සො එවං වදෙති: ‘නත්‍ථි මෙ ආවුසො ආපත‍්ති, යමහං පස‍්සෙය්‍යං. නත්‍ථි මෙ ආපත‍්ති, යමහං පටිකරෙය්‍යං. නත්‍ථි මෙ පාපිකා දිට‍්ඨි, යමහං පටිනිස‍්සජෙය්‍ය’න‍්ති. තං සඞ‍්ඝො අදස්සනෙ වා අප්පටිකම්මෙ වා අප්පටිනිස්සග්ගෙ වා උක‍්ඛිපති, අධම‍්මකම‍්මං.
7. “මහණෙනි, මෙහි මහණහුට දැක්ක යුතු ඇවැතක් නො වේ ද, පිළියම් කටයුතු ඇවැතක් නො වේ ද, අත් හළ යුතු පවිටු දෘෂ්ටියක් නො වේ ද, සඞ්ඝ තෙමේ හෝ බොහෝ දෙන හෝ එක් පුද්ගලයෙක් හෝ “ඇවැත්නි, තෝ ආපත්තියට පැමිණියෙහි ය. මේ ඇවැත දකුව. ඒ ඇවැතට පිළියම් කරව. තාගේ දෘෂ්ටිය පවිටු ය. මේ පවිටු දෘෂ්ටිය දුරු කරව’ යි චෝදනා කෙරෙයි. හෙතෙමේ ‘ඇවැත්නි, මම යම් ඇවැතක් දක්නෙම් ද, මට එබඳු ඇවැතක් නැත. මම යම් ඇවැතකට පිළියම් කරන්නෙම් ද, මට එබඳු ඇවැතක් නැත. මම යම් දෘෂ්ටියක් දුරු කරන්නෙම් ද, මට එබඳු පවිටු දෘෂ්ටියක් නැතැ’ යි මෙසේ කියයි. සඞ්ඝ තෙමේ ඇවැත් නො දැක්මෙහි හෝ ඇවැතට පිළියම් නො කිරීමෙහි හෝ පවිටු දෘෂ්ටිය දුරු නො කිරීමෙහි හෝ ඔහු බැහැර කරයි නම්, අධර්‍මකර්‍ම වේ.
8. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛුස‍්ස හොති ආපත‍්ති දට‍්ඨබ‍්බා. තමෙනං චොදෙති. සඞ‍්ඝො වා සම‍්බහුලා වා එකපුග‍්ගලො වා ‘ආපත‍්තිං ත්‍වං ආවුසො ආපන‍්නො. පස‍්සසෙතං ආපත‍්ති’න‍්ති. සො එවං වදෙති: ‘ආමාවුසො, පස‍්සාමී’ති. තං සඞ‍්ඝො ආපත්තියා අදස්සනෙ උක‍්ඛිපති, අධම‍්මකම‍්මං.
8. “මහණෙනි, මෙහි මහණහුට දැක්ක යුතු වූ ඇවැතක් වේ ද, සඞ්ඝ තෙමේ හෝ බොහෝ දෙන හෝ එක් පුද්ගලයෙක් හෝ ‘ඇවැත්නි, තෝ ආපත්තියට පැමිණියෙහි ය. මේ ඇවැත දකුව’ යි ඔහුට චෝදනා කෙරෙයි. හෙතෙමේ “ඇවැත්නි, එසේ ය, දක්නෙමි” යි මෙසේ කියයි. සඞ්ඝ තෙමේ ඇවැත් නො දැක්මෙහි ඔහු බැහර කෙරෙයි නම්, අධර්‍මකර්‍ම වේ.
9. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛුස‍්ස හොති ආපත‍්ති පටිකාතබ‍්බා. තමෙනං චොදෙති සඞ‍්ඝො වා සම‍්බහුලා වා එකපුග‍්ගලො වා ‘ආපත‍්තිං ත්‍වං ආවුසො, ආපන‍්නො. පටිකරොහි තං ආපත‍්ති’න‍්ති. සො එවං වදෙති: ‘ආමාවුසො පටිකරිස‍්සාමී’ති. තං සඞ‍්ඝො ආපත්තියා අප්පටිකම්මෙ උක‍්ඛිපති, අධම‍්මකම‍්මං.
9. “මහණෙනි, මෙහි මහණහුට පිළියම් කටයුතු ඇවැතක් වේ. සඞ්ඝ තෙමේ හෝ බොහෝ දෙන හෝ එක් පුද්ගලයෙක් හෝ ‘ඇවැත්නි, තෝ ආපත්තියට පැමිණියෙහි ය. ඒ ඇවැතට පිළියම් කරව’යි චෝදනා කෙරෙයි. හෙතෙමේ ‘ඇවැත්නි, එසේ ය, පිළියම් කරන්නෙමි’ යි මෙසේ කියයි. සඞ්ඝ තෙමේ ඇවැතට පිළියම් නො කිරීමෙහි ඔහු බැහැර කෙරෙයි නම්, අධර්‍මකර්‍ම වේ.
10. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛුස‍්ස හොති පාපිකා දිට‍්ඨි පටිනිස‍්සජෙතා. තමෙනං චොදෙති සඞ‍්ඝො වා සම‍්බහුලා වා එකපුග‍්ගලො වා ‘පාපිකා තෙ ආවුසො, දිට‍්ඨි. පටිනිස‍්සජෙතං පාපිකං දිට‍්ඨි’න‍්ති. සො එවං වදෙති: ‘ආමාවුසො, පටිනිස‍්සජිස‍්සාමී’ති. තං සඞ‍්ඝො පාපිකාය දිට්ඨියා අප්පටිනිස්සග්ගෙ උක‍්ඛිපති, අධම‍්මකම‍්මං.
10. “මහණෙනි, මෙහි මහණහුට දුරු කළ යුතු පවිටු දෘෂ්ටියක් වේ. සඞ්ඝ තෙමේ හෝ බොහෝ දෙන හෝ එක් පුද්ගලයෙක් හෝ ‘ඇවැත්නි, තාගේ දෘෂ්ටිය පවිටු ය. තෙල පවිටු දෘෂ්ටිය දුරු කරව’යි ඔහුට චෝදනා කෙරෙයි. හෙතෙමේ ‘ඇවැත්නි, එසේ ය. දුරු කරන්නෙමි” යි මෙසේ කියයි. සඞ්ඝ තෙමේ පවිටු දෘෂ්ටිය දුරු නො කිරීමෙහි ඔහු බැහැර කෙරෙයි නම්, අධර්‍මකර්‍ම වේ.
11. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛුස‍්ස හොති ආපත‍්ති දට‍්ඨබ‍්බා. හොති ආපත‍්ති පටිකාතබ‍්බා -පෙ- හොති ආපත‍්ති දට‍්ඨබ‍්බා. හොති පාපිකා දිට‍්ඨි පටිනිස‍්සජෙතා -පෙ- හොති ආපත‍්ති පටිකාතබ‍්බා, හොති පාපිකා දිට‍්ඨි පටිනිස‍්සජෙතා -පෙ- හොති ආපත‍්ති දට‍්ඨබ‍්බා, හොති ආපත‍්ති පටිකාතබ‍්බා, හොති පාපිකා දිට‍්ඨි පටිනිස‍්සජෙතා, තමෙනං චොදෙති සඞ‍්ඝො වා සම‍්බහුලා වා එකපුග‍්ගලො වා ‘ආපත‍්තිං ත්‍වං ආවුසො ආපන‍්නො. පස‍්සසෙතං ආපත‍්තිං. පටිකරොහි තං ආපත‍්තිං. පාපිකා තෙ දිට‍්ඨි. පටිනිස‍්සජෙතං පාපිකං දිට‍්ඨි’න‍්ති. සො එවං වදෙති: ‘ආමාවුසො පස‍්සාමි. ආම, පටිකරිස‍්සාමි. ආම, පටිනිස‍්සජිස‍්සාමී”ති. තං සඞ‍්ඝො අදස්සනෙ වා අප්පටිකම්මෙ වා අප්පටිනිස්සග්ගෙ වා උක‍්ඛිපති, අධම‍්මකම‍්මං.
11. “මහණෙනි, මෙහි මහණහුට දැක්ක යුතු ඇවැතක් වේ ද, පිළියම් කටයුතු ඇවතක් වේ ද, –පෙ– දැක්ක යුතු ඇවැතක් වේ ද, දුරු කළයුතු පවිටු දෘෂ්ටියක් වේ ද, –පෙ– පිළියම් කටයුතු ඇවැතක් වේ ද, දුරු කළ යුතු පවිටු දෘෂ්ටියක් වේ ද, –පෙ– දැක්ක යුතු ඇවැතක් වේ ද, පිළියම් කටයුතු ඇවැතක් වේ ද, දුරු කළයුතු පවිටු දෘෂ්ටියක් වේ ද, සඞ්ඝ තෙමේ හෝ බොහෝ දෙන හෝ එක් පුද්ගලයෙක් හෝ ‘ඇවැත්නි, තෝ ආපත්තියට පැමිණියෙහි ය. තෙල ඇවැත දක්නෙහි ඒ ඇවැතට පිළියම් කරව. තාගේ දෘෂ්ටිය පවිටු ය. තෙල පවිටු දෘෂ්ටිය දුරු කරව’ යි ඔහුට චෝදනා කෙරෙයි. හෙතෙමේ ‘ඇවැත්නි, එසේ ය. දක්නෙමි. එසේ ය, පිළියම් කරන්නෙමි. එසේ ය, දුරු කරන්නෙමි’ යි මෙලෙස කියයි. සඞ්ඝ තෙමේ ඇවැත් නො දැක්මෙහි හෝ ඇවැතට පිළියම් නො කිරීමෙහි හෝ ලාමකදෘෂ්ටිය දුරු නො කිරීමෙහි හෝ ඔහු බැහැර කෙරෙයි නම්, අධර්‍මකර්‍ම වේ.
12. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛුස‍්ස හොති ආපත‍්ති දට‍්ඨබ‍්බා. තමෙනං චොදෙති සඞ‍්ඝො වා සම‍්බහුලා වා එකපුග‍්ගලො වා ‘ආපත‍්තිං ත්‍වං ආවුසො ආපන‍්නො. පස‍්සසෙතං ආපත‍්ති’න‍්ති? සො එවං වදෙති: ‘නත්‍ථි මෙ ආවුසො, ආපත‍්ති, යමහං පස‍්සෙය්‍ය’න‍්ති. තං සඞ‍්ඝො ආපත්තියා අදස්සනෙ උක‍්ඛිපති, ධම‍්මකම‍්මං.
12. “මහණෙනි, මෙහි මහණහුට දැක්ක යුතු ඇවැතක් වේ. සඞ්ඝ තෙමේ හෝ බොහෝ දෙන හෝ එක් පුද්ගලයෙක් හෝ ‘ඇවැත, තෝ ආපත්තියට පැමිණියෙහි ය. තෙල ඇවැත දකුව’ යි. ඔහුට චෝදනා කෙරෙයි. හෙතෙමේ “ඇවැත්නි, මම යම් ඇවැතක් දක්නෙම් ද, මට එබඳු ඇවැතක් නැතැ’ යි මෙසේ කියයි. සඞ්ඝ තෙමේ ඇවැත් නො දැක්මෙහි ඔහු බැහැර කෙරෙයි නම්, ධර්‍මකර්‍ම වේ.
13. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛුස‍්ස හොති ‘ආපත‍්ති පටිකාතබ‍්බා. තමෙනං චොදෙති සඞ‍්ඝො වා සම‍්බහුලා වා එකපුග‍්ගලො වා ‘ආපත‍්තිං ත්‍වං ආවුසො, ආපන‍්නො. පටිකරොහි තං ආපත‍්ති’න‍්ති. සො එවං වදෙති: ‘නත්‍ථි මෙ ආවුසො, ආපත‍්ති යමහං පටිකරෙය්‍ය’න‍්ති. තං සඞ‍්ඝො ආපත්තියා අප්පටිකම්මෙ උක‍්ඛිපති, ධම‍්මකම‍්මං.
13. “මහණෙනි, මෙහි මහණහුට පිළියම් කටයුතු ඇවැතක් වේ. සඞ්ඝ තෙමේ හෝ බොහෝ දෙන හෝ එක් පුද්ගලයෙක් හෝ ‘ඇවැත්නි, තෝ ආපත්තියට පැමිණියෙහි ය. ඒ ඇවතට පිළියම් කරව’යි ඔහුට චෝදනා කෙරෙයි. හෙතෙමේ ‘ඇවැත්නි, මම යම් ඇවැතකට පිළියම් කරන්නෙම් ද, මට එබඳු ඇවැතක් නැතැ’ යි මෙසේ කියයි. සඞ්ඝ තෙමේ ඇවැතට පිළියම් නො කිරීමෙහි ඔහු බැහැර කෙරෙයි නම්, ධර්‍මකර්‍ම වේ.
14. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛුස‍්ස හොති පාපිකා දිට‍්ඨි පටිනිස‍්සජෙතා. තමෙනං චොදෙති සඞ‍්ඝො වා සම‍්බහුලා වා එකපුග‍්ගලො වා ‘පාපිකා තෙ ආවුසො, දිට‍්ඨි. පටිනිස‍්සජෙතං පාපිකං දිට‍්ඨි’න‍්ති. සො එවං වදෙති: ‘නත්‍ථි මෙ ආවුසො, පාපිකා දිට‍්ඨි යමහං පටිනිස‍්සජෙය්‍ය’න‍්ති. තං සඞ‍්ඝො පාපිකාය දිට්ඨියා අප්පටිනිස්සග්ගෙ උක‍්ඛිපති, ධම‍්මකම‍්මං.
14. “මහණෙනි, මෙහි මහණහුට දුරු කළයුතු පවිටු දෘෂ්ටියක් වේ. සඞ්ඝ තෙමේ හෝ බොහෝ දෙන හෝ එක් පුද්ගලයෙක් හෝ ‘ඇවැත්නි, තාගේ දෘෂ්ටිය පවිටු ය. තෙල පවිටු දෘෂ්ටිය දුරු කරව’ යි ඔහුට චෝදනා කෙරෙයි. හෙතෙමේ ‘ඇවැත්නි, මම යම් දෘෂ්ටියක් දුරු කරන්නෙම් ද, මට එබඳු පවිටු දෘෂ්ටියක් නැතැ’ යි මෙසේ කියයි. සඞ්ඝ තෙමේ පවිටු දෘෂ්ටිය දුරු නො කිරීමෙහි ඔහු බැහැර කෙරෙයි නම්, ධර්‍මකර්‍ම වේ.
15. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛුස‍්ස හොති ආපත‍්ති දට‍්ඨබ‍්බා, හොති ආපත‍්ති පටිකාතබ‍්බා, -පෙ- හොති ආපත‍්ති දට‍්ඨබ‍්බා, හොති පාපිකා දිට‍්ඨි පටිනිස‍්සජෙතා, -පෙ- හොති ආපත‍්ති පටිකාතබ‍්බා, හොති පාපිකා දිට‍්ඨි පටිනිස‍්සජෙතා -පෙ- හොති ආපත‍්ති දට‍්ඨබ‍්බා, හොති ආපත‍්ති පටිකාතබ‍්බා, හොති පාපිකා දිට‍්ඨි පටිනිස‍්සජෙතා, තමෙනං චොදෙති සඞ‍්ඝො වා සම‍්බහුලා වා එකපුග‍්ගලො වා ‘ආපන‍්නො ත්‍වං ආවුසො, ආපන‍්නො. පස‍්සසෙතං ආපත‍්තිං. පටිකරොහි තං ආපත‍්තිං. පාපිකා තෙ දිට‍්ඨි. පටිනිස‍්සජෙතං පාපිකං දිට‍්ඨි’න‍්ති. සො එවං වදෙති: ‘නත්‍ථි මෙ ආවුසො, ආපත‍්ති යමහං පස‍්සෙය්‍යං. නත්‍ථි මෙ ආවුසො ආපත‍්ති යමහං පටිකරෙය්‍යං. නත්‍ථි මෙ පාපිකා දිට‍්ඨි යමහං පටිනිස‍්සජෙය්‍ය’න‍්ති. තං සඞ‍්ඝො අදස්සනෙ වා අප්පටිකම්මෙ වා අප්පටිනිස්සග්ගෙ වා උක‍්ඛිපති, ධම‍්මකම‍්ම”න‍්ති.
15. “මහණෙනි, මෙහි මහණහුට දැක්ක යුතු ඇවැතක් වේ ද, පිළියම් කළයුතු ඇවැතක් වේ ද, –පෙ– දැක්ක යුතු ඇවැතක් වේ ද, දුරු කළ යුතු පවිටු දෘෂ්ටියක් වේ ද, –පෙ– පිළියම් කළයුතු ඇවැතක් වේ ද, දුරු කටයුතු පවිටු දෘෂ්ටියක් වේ ද, –පෙ– දැක්ක යුතු ඇවැතක් වේ ද, පිළියම් කටයුතු ඇවැතක් වේ ද, දුරු කළයුතු පවිටු දෘෂ්ටියක් වේ ද, සඞ්ඝ තෙමේ හෝ බොහෝ දෙන හෝ එක් පුද්ගලයෙක් හෝ ‘ඇවැත්නි, තෝ, ආපත්තියට පැමිණියෙහි ය. තෙල ඇවැත දකුව. ඒ ඇවැතට පිළියම් කරව. තාගේ දෘෂ්ටිය පවිටු ය. තෙල පවිටු දෘෂ්ටිය දුරු කරව’ යි ඔහුට චෝදනා කෙරෙයි. හෙතෙමේ ‘ඇවැත්නි, මම යම් ඇවැතක් දක්නෙම් ද, මට එබඳු ඇවැතක් නැත. මම යම් ඇවැතකට පිළියම් කරන්නෙම් ද, මට එබඳු ඇවැතක් නැත. මම යම් පවිටු දෘෂ්ටියක් දුරු කරන්නෙම් ද, මට එබඳු පවිටු දෘෂ්ටියක් නැතැ’ යි මෙසේ කියයි. සඞ්ඝ තෙමේ ඇවැත් නො දැක්මෙහි හෝ ඇවැතට පිළියම් නො කිරීමෙහි හෝ පවිටු දෘෂ්ටිය දුරු නො කිරීමෙහි හෝ ඔහු බැහැර කෙරෙයි නම්, ධර්‍මකර්‍ම වේ.”
16. අථ ඛො ආයස‍්මා උපාලි යෙන භගවා තෙනුපසඞ‍්කමි. උපසඞ‍්කමිත්‍වා භගවන‍්තං අභිවාදෙත්‍වා එකමන‍්තං නිසීදි. එකමන‍්තං නිසින‍්නො ඛො ආයස‍්මා උපාලි භගවන‍්තං එතදවොච:
16. ඉක්බිති ආයුෂ්මත් උපාලි ස්ථවිරයන් වහන්සේ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වෙත එළඹියහ. එළඹ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ සකසා වැඳ පසෙක හුන්හ. පසෙක හුන් ආයුෂ්මත් උපාලි ස්ථවිරයන් වහන්සේ භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ.
17. “යො නු ඛො භන‍්තෙ, සමග‍්ගො සඞ‍්ඝො සම‍්මුඛා කරණීයං කම‍්මං අසම‍්මුඛා කරොති, ධම‍්මකම‍්මං නු ඛො තං භන‍්තෙ, විනයකම‍්ම”න‍්ති. “අධම‍්මකම‍්මං තං උපාලි, අවිනයකම‍්මං.” “යො නු ඛො භන‍්තෙ, සමග‍්ගො සඞ‍්ඝො පටිපුච‍්ඡා කරණීයං කම‍්මං අප‍්පටිපුච‍්ඡා කරොති, -පෙ- පටිඤ‍්ඤාය කරණීයං කම‍්මං අපටිඤ‍්ඤාය කරොති. -පෙ- සතිවිනයාරහස‍්ස අමූළ‍්හවිනයං දෙති, -පෙ- අමූළ‍්හවිනයාරහස‍්ස තස‍්සපාපිය්‍යසිකාකම‍්මං කරොති, -පෙ- තස‍්සපාපිය්‍යසිකාකම‍්මාරහස‍්ස තජ‍්ජනීයකම‍්මං කරොති, -පෙ- තජ‍්ජනීයකම‍්මාරහස‍්ස නියස‍්සකම‍්මං කරොති, -පෙ- නියස‍්සකම‍්මාරහස‍්ස පබ‍්බාජනීයකම‍්මං කරොති, -පෙ- පබ‍්බාජනීයකම‍්මාරහස‍්ස පටිසාරණීයකම‍්මං කරොති, -පෙ- පටිසාරණීයකම‍්මාරහස‍්ස උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මං කරොති, -පෙ- උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මාරහස‍්ස පරිවාසං දෙති, -පෙ- පරිවාසාරහං මූලාය පටිකස‍්සති, -පෙ- මූලායපටිකස‍්සනාරහස‍්ස මානත‍්තං දෙති. -පෙ- මානත‍්තාරහං අබ‍්භෙති, -පෙ- අබ‍්භානාරහං උපසම‍්පාදෙති, [-පෙ- උපසම‍්පදාරහං අබ‍්භෙති], ධම‍්මකම‍්මං නු ඛො තං, භන‍්තෙ, විනයකම‍්ම”න‍්ති? “අධම‍්මකම‍්මං තං උපාලි, අවිනයකම‍්මං.”
17. “ස්වාමීනි, සමගි සඞ්ඝයා වූ යම් භික්‍ෂු සමූහයක් අභිමුඛයෙහි කළයුතු කර්‍මයක් අනභිමුඛයෙහි කෙරේ ද, ස්වාමීනි, එය ධර්‍මකර්‍මයෙක් විනයකර්‍මයෙක් වේ ද?” ‘උපාලි, එය අධර්‍මකර්‍මයෙකි. අවිනයකර්‍මයෙකි”. “ස්වාමීනි, සමගි වූ යම් භික්‍ෂු සමූහයක් පිළිවිස කළයුතු කර්‍මයක් නො පිළිවිස කෙරේ ද, –පෙ– ප්‍රතිඥාවෙන් කළයුතු කර්‍මයෙක් ප්‍රතිඥා රහිත ව කෙරේ ද, –පෙ– සති විනය දිය යුත්තහුට අමූළ්හවිනය දේ ද, –පෙ– අමූළ්හවිනය දිය යුත්තහුට තස්සපාපිය්‍යසිකාකර්‍මය කෙරේ ද, –පෙ– තස්සපාපිය්‍යසිකාකර්‍මය කළයුත්තහුට තජ්ජනීයකර්‍මය කෙරේ ද, –පෙ– තජ්ජනීයකර්‍මය කළ යුත්තහුට නියස්සකර්‍මය කෙරේ ද, –පෙ– නියස්සකර්‍මය කළ යුත්තහුට පබ්බාජනීයකර්‍මය කෙරේ ද, –පෙ– පබ්බාජනීයකර්‍මය කළ යුත්තහුට පටිසාරණීයකර්‍මය කෙරේ ද, –පෙ– පටිසාරණීය කර්‍මය කළ යුත්තහුට උක්ඛේපනීයකර්‍මය කෙරේ ද, –පෙ– උක්ඛේපනීයකර්‍මය කළ යුත්තහුට පිරිවෙස දේ ද, –පෙ– පිරිවෙසට සුදුසු වූවහුට මූලායපටිකස්සනය කෙරේ ද, –පෙ– මූලායපටිකස්සනය කළ යුත්තහුට මානත දේ ද, –පෙ– මානත දිය යුත්තහුට අබ්භානය කෙරේ ද, –පෙ– අබ්භානයට සුදුස්සහු උපසපන් කෙරේ ද, උපසම්පදාවට සුදුස්සහුට අබ්භානය කෙරේ ද, ස්වාමීනි, එය ධර්‍මකර්‍මයෙක් විනයකර්‍මයෙක් වේ ද?” “උපාලි එය අධර්‍මකර්‍මයෙකි. අවිනයකර්‍මයෙකි” යි වදාළහ.
18. “යො ඛො උපාලි, සමග‍්ගො සඞ‍්ඝො සම‍්මුඛා කරණීයං කම‍්මං අසම‍්මුඛා කරොති, එවං ඛො උපාලි, අධම‍්මකම‍්මං හොති අවිනයකම‍්මං. එවඤ‍්ච පන සඞ‍්ඝො සාතිසාරො හොති. යො ඛො උපාලි, සමග‍්ගො සඞ‍්ඝො පටිපුච‍්ඡා කරණීයං කම‍්මං අපටිපුච‍්ඡා කරොති, -පෙ- පටිඤ‍්ඤාය කරණීයං කම‍්මං අපටිඤ‍්ඤාය කරොති, -පෙ- සතිවිනයාරහස‍්ස අමූළ‍්හවිනයං දෙති, -පෙ- අමූළ‍්හවිනයාරහස‍්ස තස‍්සපාපිය්‍යසිකා කම‍්මං කරොති, -පෙ- තස‍්සපාපිය්‍යසිකාකම‍්මාරහස‍්ස තජ‍්ජනීයකම‍්මං කරොති, -පෙ- තජ‍්ජනීයකම‍්මාරහස‍්ස නියස‍්සකම‍්මං කරොති, -පෙ- නියස‍්සකම‍්මාරහස‍්ස පබ‍්බාජනීයකම‍්මං කරොති, -පෙ- පබ‍්බාජනීයකම‍්මාරහස‍්ස පටිසාරණීයකම‍්මං කරොති, -පෙ- පටිසාරණීයකම‍්මාරහස‍්ස උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මං කරොති, -පෙ- උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මාරහස‍්ස පරිවාසං දෙති, -පෙ- පරිවාසාරහං මූලාය පටිකස‍්සති, -පෙ- මූලාය පටිකස‍්සනාරහස‍්ස මානත‍්තං දෙති, -පෙ- මානත‍්තාරහං අබ‍්භෙති, -පෙ- අබ‍්භානාරහං උපසම‍්පාදෙති [උපසම‍්පදාරහං අබ‍්භෙති], එවං ඛො උපාලි, අධම‍්මකම‍්මං හොති අවිනයකම‍්මං. එවඤ‍්ච පන සඞ‍්ඝො සාතිසාරො හොතී”ති.
18. “උපාලි, සමගි සඞ්ඝයා වූ යම් භික්‍ෂු සමූහයක් අභිමුඛයෙහි කළයුතු කර්‍මයක් අනභිමුඛයෙහි කෙරේ ද, උපාලි, මෙසේ (කිරීම) අධර්‍මකර්‍ම වේ. අවිනයකර්‍ම වේ. මෙසේ සඞ්ඝ තෙමේ ද දොස් සහිත වේ. උපාලි, සමගි සඞ්ඝයා වූ යම් භික්‍ෂු සමූහයක් පිළිවිස කළයුතු කර්‍මයක් නො පිළිවිස කෙරේ ද, –පෙ– ප්‍රතිඥාවෙන් කළයුතු කර්‍මයක් ප්‍රතිඥා රහිත ව කෙරේ ද, –පෙ– සතිවිනය දිය යුත්තහුට අමූළ්හවිනය දේ ද, –පෙ– අමූළ්හවිනය දිය යුත්තහුට තස්සපාපිය්‍යසිකාකර්‍මය කෙරේ ද, –පෙ– තස්සපාපිය්‍යසිකාකර්‍මය කළ යුත්තහුට තජ්ජනීයකර්‍මය කෙරේ ද, –පෙ– තජ්ජනීයකර්‍මය කළ යුත්තහුට නියස්සකර්‍මය කෙරේ ද, –පෙ– නියස්සකර්‍මය කළ යුත්තහුට පබ්බාජනීයකර්‍මය කෙරේ ද, –පෙ– පබ්බාජනීයකර්‍මය කළ යුත්තහුට පටිසාරණීයකර්‍මය කෙරේ ද, –පෙ– පටිසාරණීයකර්‍මය කළයුත්තහුට උක්ඛේපනීය කර්‍මය කෙරේ ද, –පෙ– උක්ඛේපනීය කර්‍මය කළ යුත්තහුට පිරිවෙස දේ ද, –පෙ– පිරිවෙසට සුදුසු වූවහුට මූළයපටිකස්සනය කෙරේ ද, –පෙ– මූලායපටිකස්සනයට සුදුසු වූවහුට මානත දේ ද, මානතට සුදුසු වූවහු අබ්භානය කෙරේ ද, –පෙ– අබ්භානයට සුදුසු වූවහු උපසපන් කෙරේ ද, –පෙ– උපසම්පදාවට සුදුසු වූවාහුට අබ්භානය කෙරේ ද, උපාලි, මෙසේ (කිරීම) අධර්‍මකර්‍ම වේ. අවිනයකර්‍ම වේ. සඞ්ඝ තෙමේ ද මෙසේ (කිරීමෙන්) දොස් සහිත වේ” යි.
19. “යො නු ඛො භන‍්තෙ, සමග‍්ගො සඞ‍්ඝො සම‍්මුඛා කරණීයං කම‍්මං සම‍්මුඛා කරොති, ධම‍්මකම‍්මං නු ඛො තං භන‍්තෙ, විනයකම‍්ම”න‍්ති. “ධම‍්මකම‍්මං තං උපාලි, විනයකම‍්මං.” “යො නු ඛො භන‍්තෙ, සමග‍්ගො සඞ‍්ඝො පටිපුච‍්ඡා කරණීයං කම‍්මං පටිපුච‍්ඡා කරොති, -පෙ- පටිඤ‍්ඤාය කරණීයං කම‍්මං පටිඤ‍්ඤාය කරොති, -පෙ- සතිවිනයාරහස‍්ස සතිවිනයං දෙති, -පෙ- අමූළ‍්හවිනයාරහස‍්ස අමූළ‍්හවිනයං දෙති, -පෙ- තස‍්සපාපිය්‍යසිකාකම‍්මාරහස‍්ස තස‍්සපාපිය්‍යසිකාකම‍්මං කරොති, -පෙ- තජ‍්ජනීයකම‍්මාරහස‍්ස තජ‍්ජනීයකම‍්මං කරොති, -පෙ- නියස‍්සකම‍්මාරහස‍්ස නියස‍්සකම‍්මං කරොති, -පෙ- පබ‍්බාජනීයකම‍්මාරහස‍්ස පබ‍්බාජනීයකම‍්මං කරොති, -පෙ- පටිසාරණීයකම‍්මාරහස‍්ස පටිසාරණීයකම‍්මං කරොති, -පෙ- උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මාරහස‍්ස උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මං කරොති, පරිවාසාරහස‍්ස පරිවාසං දෙති, -පෙ- මූලාය පටිකස‍්සනාරහං මූලාය පටිකස‍්සති, -පෙ- මානත‍්තාරහස‍්ස මානත‍්තං දෙති, -පෙ- අබ‍්භානාරහං අබ‍්භෙති, -පෙ- උපසම‍්පදාරහං උපසම‍්පාදෙති, ධම‍්මකම‍්මං නු ඛො තං භන‍්තෙ විනයකම‍්ම”න‍්ති. “ධම‍්මකම‍්මං තං උපාලි, විනයකම‍්මං.”
19. “ස්වාමීනි, සමගි සඞ්ඝයා වූ යම් භික්‍ෂුසමූහයක් අභිමුඛයෙහි කළයුතු කර්‍මයක් අභිමුඛයෙහි කෙරේ ද, ස්වාමීනි, එය ධර්‍මකර්‍මයෙක් විනයකර්‍මයෙක් වේ ද?” “උපාලි, ධර්‍මකර්‍මයකි. විනයකර්‍මයකි” යි. “ස්වාමීනි, සමගි සඞ්ඝයා වූ යම් භික්‍ෂූ සමූහයක් තෙමේ පිළිවිස කළයුතු වූ කර්‍මය පිළිවිස කෙරේ ද –පෙ– ප්‍රතිඥාවෙන් කළයුතු වූ කර්‍මය ප්‍රතිඥාවෙන් කෙරේ ද, –පෙ– සතිවිනය දිය යුත්තහුට සතිවිනය දේ ද, –පෙ– අමූළ්හවිනය දිය යුත්තහුට අමූළ්හවිනය දේ ද, –පෙ– තස්සපාපිය්‍යසිකාකර්‍මයට සුදුස්සහුට තස්සපාපිය්‍යසිකාකර්‍මය කෙරේ ද, තජ්ජනීයකර්‍මයට සුදුස්සහුට තජ්ජනීයකර්‍මය කෙරේ ද, –පෙ– නියස්සකර්‍මයට සුදුස්සහුට නියස්සකර්‍මය කෙරේ ද, –පෙ– පබ්බාජනීයකර්‍මයට සුදුස්සහුට පබ්බාජනීයකර්‍මය කෙරේ ද, –පෙ– පටිසාරණීයකර්‍මයට සුදුස්සහුට පටිසාරණීයකර්‍මය කෙරේ ද, –පෙ– උක්ඛේපනීයකර්‍මයට සුදුස්සහුට උක්ඛේපනීයකර්‍මය කෙරේ ද, –පෙ– පිරිවෙසට සුදුස්සහුට පිරිවෙස දේ ද, මූලායපටිකස්සනයට සුදුස්සහුට මූලායපටිකස්සනය කෙරේ ද, –පෙ– මානතට සුදුස්සහුට මානත දේ ද, –පෙ– අබ්භානයට සුදුස්සහුට අබ්භානය කෙරේ ද, –පෙ– උපසම්පදාවට සුදුස්සහු උපසපන් කෙරේ ද, ස්වාමීනි, (එය) ධර්‍මකර්‍මයෙක් ද? විනයකර්‍මයෙක් ද?” “උපාලි, එය ධර්‍මකර්‍මයෙකි. විනයකර්‍මයෙකි?” යි.
20. “යො ඛො උපාලි, සමග‍්ගො සඞ‍්ඝො සම‍්මුඛා කරණීයං කම‍්මං සම‍්මුඛා කරොති, එවං ඛො උපාලි, ධම‍්මකම‍්මං හොති විනයකම‍්මං. එවඤ‍්ච පන සඞ‍්ඝො අනතිසාරො හොති. යො ඛො උපාලි, සමග‍්ගො සඞ‍්ඝො පටිපුච‍්ඡා කරණීයං කම‍්මං පටිපුච‍්ඡා කරොති, -පෙ- පටිඤ‍්ඤාය කරණීයං කම‍්මං පටිඤ‍්ඤාය කරොති. -පෙ- සතිවිනයාරහස‍්ස සතිවිනයං දෙති, -පෙ- අමූළ‍්හවිනයාරහස‍්ස අමූළ‍්හවිනයං දෙති, -පෙ- තස‍්සපාපිය්‍යසිකාකම‍්මාරහස‍්ස තස‍්සපාපිය්‍යසිකාකම‍්මං කරොති, -පෙ- තජ‍්ජනීයකම‍්මාරහස‍්ස තජ‍්ජනීයකම‍්මං කරොති, -පෙ- නියස‍්සකම‍්මාරහස‍්ස නියස‍්සකම‍්මං කරොති, -පෙ- පබ‍්බාජනීයකම‍්මාරහස‍්ස පබ‍්බාජනීයකම‍්මං කරොති, -පෙ- පටිසාරණීයකම‍්මාරහස‍්ස පටිසාරණීයකම‍්මං කරොති, -පෙ- උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මාරහස‍්ස උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මං කරොති, -පෙ- පරිවාසාරහස‍්ස පරිවාසං දෙති, -පෙ- මූලායපටිකස‍්සනාරහං මූලාය පටිකස‍්සති, -පෙ- මානත‍්තාරහස‍්ස මානත‍්තං දෙති, -පෙ- අබ‍්භානාරහං අබ‍්භෙති, -පෙ- උපසම‍්පදාරහං උපසම‍්පාදෙති, එවං ඛො උපාලි, ධම‍්මකම‍්මං හොති විනය කම‍්මං. එවඤ‍්ච පන සඞ‍්ඝො අනතිසාරො හොතී”ති.
20. “උපාලි, සමගි සඞ්ඝයා වූ යම් භික්‍ෂු සමූහයක් හමුවෙහි කළයුතු වූ කර්‍මය හමුවෙහි කෙරේ ද, උපාලි මෙසේ ධර්‍මකර්‍මය වේ. විනයකර්‍මය වේ. මෙසේ සඞ්ඝ තෙමේ ද දොස් රහිත වේ. උපාලි, සමගි වු යම් භික්‍ෂූ සමූහයක් පිළිවිස කළයුතු වූ කර්‍මය පිළිවිස කෙරේ ද, –පෙ– ප්‍රතිඥාවෙන් කළ යුතු වූ කර්‍මය ප්‍රතිඥාවෙන් කෙරේ ද, –පෙ– සතිවිනය දිය යුත්තහුට සතිවිනය දේ ද, –පෙ– අමූළ්හවිනය දියයුත්තහුට අමූළ්හවිනය දේ ද, –පෙ– තස්සපාපිය්‍යසිකාකර්‍මයට සුදුස්සහුට තස්සපාපිය්‍යසිකාකර්‍මය කෙරේ ද, –පෙ– තජ්ජනීයකර්‍මයට සුදුස්සහුට තජ්ජනීයකර්‍මය කෙරේ ද, –පෙ– නියස්සකර්‍මයට සුදුස්සහුට නියස්සකර්‍මය කෙරේ ද, –පෙ– පබ්බාජනීයකර්‍මයට සුදුස්සහුට පබ්බාජනීයකර්‍මය කෙරේ ද, –පෙ– පටිසාරණීයකර්‍මයට සුදුස්සහුට පටිසාරණීයකර්‍මය කෙරේ ද, –පෙ– උක්ඛේපනීයකර්‍මය සුදුස්සහුට උක්ඛේපනීයකර්‍මය කෙරේ ද, –පෙ– පිරිවෙසට සුදුස්සහුට පිරිවෙස දේ ද, –පෙ– මූලායපටිකස්සනයට සුදුස්සහුට මූලාය පටිකස්සනය කෙරේ ද, –පෙ– මානතට සුදුස්සහුට මානත දේ ද, –පෙ– අබ්භානයට සුදුස්සහුට අබ්භානය කෙරේ ද, –පෙ– උපසම්පදාවට සුදුස්සහු උපසපන් කෙරේ ද, උපාලි, මෙසේ ධර්‍මකර්‍මය වේ. විනයකර්‍මය වේ. මෙසේ සඞ්ඝ තෙමේ ද දොස් රහිත වේ”.
21. “යො නු ඛො, භන‍්තෙ, සමග‍්ගො සඞ‍්ඝො සතිවිනයාරහස‍්ස අමූළ‍්හවිනයං දෙති, අමූළ‍්හවිනයාරහස‍්ස සතිවිනයං දෙති, ධම‍්මකම‍්මං නු ඛො තං භන‍්තෙ, විනයකම‍්ම”න‍්ති. “අධම‍්මකම‍්මං තං උපාලි, අවිනය කම‍්ම”. “යො නු ඛො භන‍්තෙ, සමග‍්ගො සඞ‍්ඝො අමූළ‍්හවිනයාරහස‍්ස තස‍්සපාපිය්‍යසිකාකම‍්මං කරොති, තස‍්සපාපිය්‍යසිකාකම‍්මාරහස‍්ස අමූළ‍්හවිනයං දෙති, -පෙ- තස‍්සපාපිය්‍යසිකාකම‍්මාරහස‍්ස තජ‍්ජනීයකම‍්මං කරොති, තජ‍්ජනීයකම‍්මාරහස‍්ස තස‍්සපාපිය්‍යසිකාකම‍්මං කරොති, -පෙ- තජ‍්ජනීයකම‍්මාරහස‍්ස නියස‍්සකම‍්මං කරොති, නියස‍්සකම‍්මාරහස‍්ස තජ‍්ජනීයකම‍්මං කරොති, -පෙ- නියස‍්සකම‍්මාරහස‍්ස පබ‍්බාජනීයකම‍්මං කරොති, පබ‍්බාජනීයකම‍්මාරහස‍්ස නියස‍්සකම‍්මං කරොති, -පෙ- පබ‍්බාජනීයකම‍්මාරහස‍්ස පටිසාරණීයකම‍්මං කරොති, පටිසාරණීයකම‍්මාරහස‍්ස පබ‍්බාජනීයකම‍්මං කරොති, -පෙ- පටිසාරණීයකම‍්මාරහස‍්ස උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මං කරොති, උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මාරහස‍්ස පටිසාරණීයකම‍්මං කරොති, -පෙ- උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මාරහස‍්ස පරිවාසං දෙති, පරිවාසාරහස‍්ස උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මං කරොති, -පෙ- පරිවාසාරහං මූලාය පටිකස‍්සති, මූලාය පටිකස‍්සනාරහස‍්ස පරිවාසං දෙති, -පෙ- මූලාය පටිකස‍්සනාරහස‍්ස මානත‍්තං දෙති, මානත‍්තාරහං මූලාය පටිකස‍්සති, -පෙ- මානත‍්තාරහං අබ‍්භෙති, අබ‍්භානාරහස‍්ස මානත‍්තං දෙති, -පෙ- අබ‍්භානාරහං උපසම‍්පාදෙති, උපසම‍්පදාරහං අබ‍්භෙති, -පෙ- ධම‍්මකම‍්මං නු ඛො තං භන‍්තෙ, විනයකම‍්ම”න‍්ති. “අධම‍්මකම‍්මං තං උපාලි, අවිනයකම‍්ම.”
21. “ස්වාමීනි, සමගි සඞ්ඝයා වූ යම් භික්‍ෂුසමූහයක් සතිවිනය දිය යුත්තහුට අමූළ්හවිනය දේ ද, අමූළ්හවිනය දිය යුත්තහුට සතිවිනය දේ ද, ස්වාමීනි, එය ධර්‍මකර්‍මයෙක් ද? විනයකර්‍මයෙක් දැ?” යි. “උපාලි, එය අධම් කර්‍මයෙකි. අවිනය කර්‍මයෙකි.” යි බුදුහු වදාළහ. “ස්වාමීනි, සමගි සඞ්ඝයා වූ යම් භික්‍ෂු සමූහයක් අමූළ්හවිනය කළ යුත්තහුට තස්සපාපිය්‍යසිකාකර්‍මය කෙරේ ද, තස්සපාපිය්‍යසිකාකර්‍මය කළ යුත්තහුට අමූළ්හවිනය දේ ද, –පෙ– තස්සපාපිය්‍යසිකාකර්‍මය කළ යුත්තහුට තජ්ජනීයකර්‍මය කෙරේ ද, තජ්ජනීයකර්‍මය කළ යුත්තහුට තස්සපාපිය්‍යසිකාකර්‍මය කෙරේ ද, –පෙ– තජ්ජනීයකර්‍මය කළ යුත්තහුට නියස්සකර්‍මය කෙරේ ද, නියස්සකර්‍මය කළ යුත්තහුට තජ්ජනීයකර්‍මය කෙරේ ද, –පෙ– නියස්සකර්‍මය කළ යුත්තහුට පබ්බාජනීය කර්‍මය කෙරේද, පබ්බාජනීයකර්‍මය කළ යුත්තහුට නියස්සකර්‍මය කෙරේ ද, –පෙ– පබ්බාජනීයකර්‍මය කළයුත්තහුට පටිසාරණීයකර්‍මය කෙරේ ද, පටිසාරණීයකර්‍මය කළ යුත්තහුට පබ්බාජනීයකර්‍මය කෙරේ ද, –පෙ– පටිසාරණීයකර්‍මය කළ යුත්තහුට උක්ඛේපනීයකර්‍මය කෙරේ ද, උක්ඛේපනීයකර්‍මය කළ යුත්තහුට පටිසාරණීයකර්‍මය කෙරේ ද, –පෙ– උක්ඛේපනීයකර්‍මය කළ යුත්තහුට පිරිවෙස දේ ද, පිරිවෙස දිය යුත්තහුට උක්ඛේපනීයකර්‍මය කෙරේ ද, –පෙ– පිරිවෙසට සුදුසු වූවහු මූලායපටිකස්සනය කෙරේ ද, මූලායපටිකස්සනයට සුදුසු වූවහුට පිරිවෙස දේ ද, –පෙ– මූලායපටිකස්සනයට සුදුසු වූවහුට මානත දේ ද, මානතට සුදුසු වූවහුට මූලායපටිකස්සනය කෙරේ ද, –පෙ– මානතට සුදුසු වූවහුට අබ්භානය කෙරේ ද, අබ්භානයට සුදුසු වූවහුට මානත දේ ද, –පෙ– අබ්භානයට සුදුසු වූවහු උපසපන් කෙරේ ද, උපසම්පදාවට සුදුසු වූවහුට අබ්භානය කෙරේ ද, ස්වාමීනි, එය ධර්‍මකර්‍මයෙක් ද? විනයකර්‍මයෙක් දැ” යි උපාලි තෙරහු ඇසූහ. “උපාලි, එය අධර්‍මකර්‍මයෙකි. අවිනයකර්‍මයෙකි” යි බුදුහු වදාළහ.
22. “යො ඛො උපාලි සමග‍්ගො සඞ‍්ඝො සතිවිනයාරහස‍්ස අමූළ‍්හවිනයං දෙති, අමූළ‍්හවිනයාරහස‍්ස සතිවිනයං දෙති, එවං ඛො උපාලි, අධම‍්මකම‍්මං හොති අවිනයකම‍්මං. එවඤ‍්ච පන සඞ‍්ඝො සාතිසාරො හොති. යො ඛො උපාලි, සමග‍්ගො සඞ‍්ඝො අමූළ‍්හවිනයාරහස‍්ස තස‍්සපාපිය්‍යසිකාකම‍්මං කරොති, තස‍්සපාපිය්‍යසිකාකම‍්මාරහස‍්ස අමූළ‍්හවිනයං දෙති, -පෙ- තස‍්සපාපිය්‍යසිකාකම‍්මාරහස‍්ස තජ‍්ජනීයකම‍්මං කරොති, තජ‍්ජනීයකම‍්මාරහස‍්ස තස‍්සපාපිය්‍යසිකාකම‍්මං කරොති, -පෙ- තජ‍්ජනීයකම‍්මාරහස‍්ස නියස‍්සකම‍්මං කරොති, නියස‍්සකම‍්මාරහස‍්ස තජ‍්ජනීයකම‍්මං කරොති, -පෙ- නියස‍්සකම‍්මාරහස‍්ස පබ‍්බාජනීයකම‍්මං කරොති, පබ‍්බාජනීයකම‍්මාරහස‍්ස නියස‍්සකම‍්මං කරොති, -පෙ- පබ‍්බාජනීයකම‍්මාරහස‍්ස පටිසාරණීයකම‍්මං කරොති, පටිසාරණීයකම‍්මාරහස‍්ස පබ‍්බාජනීයකම‍්මං කරොති, -පෙ- පටිසාරණීයකම‍්මාරහස‍්ස උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මං කරොති, උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මාරහස‍්ස පටිසාරණීයකම‍්මං කරොති, -පෙ- උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මාරහස‍්ස පරිවාසං දෙති, පරිවාසාරහස‍්ස උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මං කරොති, -පෙ- පරිවාසාරහං මූලාය පටිකස‍්සති, මූලාය පටිකස‍්සනාරහස‍්ස පරිවාසං දෙති, -පෙ- මූලාය පටිකස‍්සනාරහස‍්ස මානත‍්තං දෙති, මානත‍්තාරහං මූලාය පටිකස‍්සති, -පෙ- මානත‍්තාරහං අබ‍්භෙති, අබ‍්භානාරහස‍්ස මානත‍්තං දෙති, -පෙ- අබ‍්භානාරහං උපසම‍්පාදෙති, උපසම‍්පදාරහං අබ‍්භෙති, එවං ඛො, උපාලි, අධම‍්මකම‍්මං හොති අවිනයකම‍්මං. එවඤ‍්ච පන සඞ‍්ඝො සාතිසාරො හොතී.”
22. “උපාලි, සමගි සඞ්ඝයා වූ යම් භික්‍ෂූසමූහයක් සතිවිනය දිය යුත්තහුට අමූළ්හවිනය දේ ද, අමූළ්හවිනය දිය යුත්තහුට සතිවිනය දේ ද, උපාලි, මෙසේ (කිරීම) අධර්‍මකර්‍මයෙකි. අවිනයකර්‍මයෙකි. ඒ සඞ්ඝ තෙමේ ද මෙසේ දොස් සහිත වේ. උපාලි, සමගි සඞ්ඝයා වූ යම් භික්‍ෂු සමූහයක් අමූළ්හවිනය කළ යුත්තහුට තස්සපාපිය්‍යසිකාකර්‍මය කෙරේ ද, තස්සපාපිය්‍යසිකාකර්‍මය කළ යුත්තහුට අමූළ්හවිනය දේ ද, –පෙ– තස්සපාපිය්‍යසිකාකර්‍මය කළ යුත්තහුට තජ්ජනීයකර්‍මය කෙරේ ද, තජ්ජනීයකර්‍මය කළ යුත්තහුට තස්සපාපිය්‍යසිකාකර්‍මය කෙරේ ද –පෙ– තජ්ජනීයකර්‍මය කළ යුත්තහුට නියස්සකර්‍මය කෙරේ ද, නියස්සකර්‍මය කළ යුත්තහුට තජ්ජනීයකර්‍මය කෙරේ ද, –පෙ– නියස්සකර්‍මය කළ යුත්තහුට පබ්බාජනීයකර්‍මය කෙරේ ද, පබ්බාජනීයකර්‍මය කළ යුත්තහුට නියස්සකර්‍මය කෙරේ ද, –පෙ– පබ්බාජනීයකර්‍මය කළ යුත්තහුට පටිසාරණීයකර්‍මය කෙරේ ද, පටිසාරණීයකර්‍මය කළ යුත්තහුට පබ්බාජනීයකර්‍මය කෙරේ ද, –පෙ– පටිසාරණීයකර්‍මය කළ යුත්තහුට උක්ඛේපනීයකර්‍මය කෙරේ ද, උක්ඛේපනීයකර්‍මය කළ යුත්තහුට පටිසාරණීයකර්‍මය කෙරේ ද, –පෙ– උක්ඛේපනීයකර්‍මය කළ යුත්තහුට පිරිවෙස දේ ද, පිරිවෙසට සුදුසු වූවහුට උක්ඛේපනීයකර්‍මය කෙරේ ද, –පෙ– පිරිවෙසට සුදුසු වූවහුට මූලායපටිකස්සනය කෙරේ ද, මූලායපටිකස්සනයට සුදුසු වූවහුට පිරිවෙස දේ ද, –පෙ– මූලායපටිකස්සනයට සුදුසු වූවහුට මානත දේ ද, මානතට සුදුසු වූවහුට මූලායපටිකස්සනය කෙරේ ද, –පෙ– මානතට සුදුසු වූවහුට අබ්භානය කෙරේ ද, අබ්භානයට සුදුසු වූවහුට මානත දේ ද, –පෙ– අබ්භානයට සුදුසු වූවහු උපසපන් කෙරේ ද, උපසම්පදාවට සුදුසු වූවහුට අබ්භානය කෙරේ ද, උපාලි, මෙසේ කිරීම අධර්‍මකර්‍ම වේ. අවිනයකර්‍ම වේ. ඒ සඞ්ඝ තෙමේ ද මෙයින් දොස් සහිත වේ”.
23. “යො නු ඛො භන‍්තෙ, සමග‍්ගො සඞ‍්ඝො සතිවිනයාරහස‍්ස සතිවිනයං දෙති. ධම‍්මකම‍්මං නු ඛො තං භන‍්තෙ, විනයකම‍්ම”න‍්ති. “ධම‍්මකම‍්මං තං උපාලි, විනයකම‍්ම.” “යො නු ඛො භන‍්තෙ, සමග‍්ගො සඞ‍්ඝො අමූළ‍්හවිනයාරහස‍්ස අමූළ‍්හවිනයං දෙති, -පෙ- තස‍්සපාපිය්‍යසිකාකම‍්මාරහස‍්ස තස‍්සපාපිය්‍යසිකාකම‍්මං කරොති, -පෙ- තජ‍්ජනීයකම‍්මාරහස‍්ස තජ‍්ජනීයකම‍්මං කරොති, -පෙ- නියස‍්සකම‍්මාරහස‍්ස නියස‍්සකම‍්මං කරොති, -පෙ- පබ‍්බාජනීයකම‍්මාරහස‍්ස පබ‍්බාජනීයකම‍්මං කරොති -පෙ- පටිසාරණීයකම‍්මාරහස‍්ස පටිසාරණීයකම‍්මං කරොති, -පෙ- උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මාරහස‍්ස උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මං කරොති, -පෙ- පරිවාසාරහස‍්ස පරිවාසං දෙති, -පෙ- මූලාය පටිකස‍්සනාරහං මූලාය පටිකස‍්සති, -පෙ- මානත‍්තාරහස‍්ස මානත‍්තං දෙති, -පෙ- අබ‍්භානාරහං අබ‍්භෙති, -පෙ- උපසම‍්පදාරහං උපසම‍්පාදෙති, ධම‍්මකම‍්මං නු ඛො තං භන‍්තෙ, විනයකම‍්ම”න‍්ති. “ධම‍්මකම‍්මං තං උපාලි, විනයකම‍්මං.”
23. “ස්වාමීනි, සමගි සඞ්ඝයා වූ යම් භික්‍ෂූසමුහයක් සතිවිනය දිය යුත්තහුට සතිවිනය දේ ද, ස්වාමීනි, එය ධර්‍මකර්‍මයෙක් ද? විනයකර්‍මයෙක් ද?” “උපාලි, එය ධර්‍මකර්‍මයෙකි. විනයකර්‍මයෙකි.” ස්වාමීනි, සමගි සඞ්ඝයා වූ යම් භික්‍ෂුසමූහයක් අමූළ්හවිනය දිය යුත්තහුට අමූළ්හවිනය දේ ද, –පෙ– තස්සපාපිය්‍යසිකාකර්‍මය කළ යුත්තහුට තස්සපාපිය්‍යසිකාකර්‍මය කෙරේ ද, –පෙ– තජ්ජනීයකර්‍මය කළ යුත්තහුට තජ්ජනීයකර්‍මය කෙරේ ද, –පෙ– නියස්සකර්‍මය කළ යුත්තහුට නියස්සකර්‍මය කෙරේ ද, –පෙ– පබ්බාජනීයකර්‍මය කළ යුත්තහුට පබ්බාජනීයකර්‍මය කෙරේ ද, –පෙ– පටිසාරණීයකර්‍මය කළ යුත්තහුට පටිසාරණීයකර්‍මය කෙරේ ද, –පෙ– උක්ඛේපනීයකර්‍මය කළ යුත්තහුට උක්ඛේපනීයකර්‍මය කෙරේ ද, –පෙ– පිරිවෙසට සුදුසු වූවහුට පිරිවෙස දේ ද, –පෙ– මූලායපටිකස්සනයට සුදුසු වූවහුට මූලායපටිකස්සනය කෙරේ ද, –පෙ– මානත දිය යුත්තහුට මානත දේ ද, –පෙ– අබ්භානයට සුදුසු වූවහුට අබ්භානය කෙරේ ද, –පෙ– උපසපන් කිරීමට සුදුසු වූවහු උපසපන් කෙරේ ද, ස්වාමීනි, එය ධර්‍මකර්‍මයෙක් ද? විනයකර්‍මයෙක් ද?” “උපාලි, එය ධර්‍මකර්‍මයෙකි. විනයකර්‍මයෙකි” යී වදාළසේක.
24. “යො ඛො උපාලි, සමග‍්ගො සඞ‍්ඝො සතිවිනයාරහස‍්ස සතිවිනයං දෙති, එවං ඛො උපාලි, ධම‍්මකම‍්මං හොති. විනයකම‍්මං. එවඤ‍්ච පන සඞ‍්ඝො අනතිසාරො හොති. යො ඛො උපාලි, සමග‍්ගො සඞ‍්ඝො අමූළ‍්හවිනයාරහස‍්ස අමූළ‍්හවිනයං දෙති, -පෙ- තස‍්සපාපිය්‍යසිකාකම‍්මාරහස‍්ස තස‍්සපාපිය්‍යසිකාකම‍්මං කරොති, -පෙ- තජ‍්ජනීයකම‍්මාරහස‍්ස තජ‍්ජනීයකම‍්මං කරොති, -පෙ- නියස‍්සකම‍්මාරහස‍්ස නියස‍්සකම‍්මං කරොති, -පෙ- පබ‍්බාජනීයකම‍්මාරහස‍්ස පබ‍්බාජනීයකම‍්මං කරොති, -පෙ- පටිසාරණීයකම‍්මාරහස‍්ස පටිසාරණීයකම‍්මං කරොති, -පෙ- උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මාරහස‍්ස උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මං කරොති, -පෙ- පරිවාසාරහස‍්ස පරිවාසං දෙති, -පෙ- මූලාය පටිකස‍්සනාරහං මූලාය පටිකස‍්සති, -පෙ- මානත‍්තාරහස‍්ස මානත‍්තං දෙති, -පෙ- අබ‍්භානාරහං අබ‍්භෙති, උපසම‍්පදාරහං උපසම‍්පාදෙති, එවං ඛො උපාලි, ධම‍්මකම‍්මං හොති විනයකම‍්මං. එවඤ‍්ච පන සඞ‍්ඝො අනතිසාරො හොතී”ති.
24. “උපාලි, සමගි සඞ්ඝයා වූ යම් භික්‍ෂූසමුහයක් සතිවිනය දිය යුත්තහුට සතිවිනය දේ ද, උපාලි, මෙසේ (කිරීම) ධර්‍මකර්‍ම වේ. විනයකර්‍ම වේ. ඒ සඞ්ඝ තෙමේ ද මෙසේ දොස් රහිත වේ. උපාලි, සමගි සඞ්ඝයා වූ යම් භික්‍ෂූසමූහයක් අමූළ්හවිනය දිය යුත්තහුට අමූළ්හවිනය දේ ද, –පෙ– තස්සපාපිය්‍යසිකාකර්‍මයට සුදුසු වූවහුට තස්සපාපිය්‍යසිකාකර්‍මය කෙරේ ද, –පෙ– තජ්ජනීයකර්‍මයට සුදුසු වූවහුට තජ්ජනීයකර්‍මය කෙරේ ද, –පෙ– නියස්සකර්‍මයට සුදුසු වූවහුට නියස්සකර්‍මය කෙරේ ද, –පෙ– පබ්බාජනීයකර්‍මයට සුදුසු වූවහුට පබ්බාජනීයකර්‍මය කෙරේ ද, –පෙ– පටිසාරණීයකර්‍මයට සුදුසු වූවහුට පටිසාරණීයකර්‍මය කෙරේ ද, –පෙ– උක්ඛේපනීයකර්‍මයට සුදුසු වූවහුට උක්ඛේපනීයකර්‍මය කෙරේ ද, –පෙ– පිරිවෙසට සුදුසු වූවහුට පිරිවෙස දේ ද, –පෙ– මූලායපටිකස්සනයට සුදුසු වූවහුට මූලායපටිකස්සනය කෙරේ ද, –පෙ– මානතට සුදුසු වූවහුට මානත දේ ද, අබ්භානයට සුදුසු වූවහුට අබ්භානය කෙරේ ද, –පෙ– උපසම්පදාවට සුදුසු වූවහු උපසපන් කෙරේ ද, උපාලි, මෙසේ (කිරීම) ධර්‍මකර්‍ම වේ. විනයකර්‍ම වේ. ඒ සඞ්ඝ තෙමේ ද මෙසේ කිරීමෙන් දොස් නැත්තේ වේ” යී වදාළසේක.
25. අථ ඛො භගවා භික‍්ඛූ ආමන‍්තෙසි: “යො ඛො භික‍්ඛවෙ සමග‍්ගො සඞ‍්ඝො සතිවිනයාරහස‍්ස අමූළ‍්හවිනයං දෙති, එවං ඛො භික‍්ඛවෙ, අධම‍්මකම‍්මං හොති අවිනයකම‍්මං. එවඤ‍්ච පන සඞ‍්ඝො සාතිසාරො හොති. යො ඛො භික‍්ඛවෙ, සමග‍්ගො සඞ‍්ඝො සතිවිනයාරහස‍්ස තස‍්සපාපිය්‍යසිකාකම‍්මං කරොති, -පෙ- සතිවිනයාරහස‍්ස තජ‍්ජනීයකම‍්මං කරොති, -පෙ- සතිවිනයාරහස‍්ස නියස‍්සකම‍්මං කරොති, -පෙ- සතිවිනයාරහස‍්ස පබ‍්බාජනීයකම‍්මං කරොති, -පෙ- සතිවිනයාරහස‍්ස පටිසාරණීයකම‍්මං කරොති, -පෙ- සතිවිනයාරහස‍්ස උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මං කරොති, -පෙ- සතිවිනයාරහස‍්ස පරිවාසං දෙති, -පෙ- සතිවිනයාරහං මූලාය පටිකස‍්සති, -පෙ- සතිවිනයාරහස‍්ස මානත‍්තං දෙති, -පෙ- සතිවිනයාරහං අබ‍්භෙති, -පෙ- සතිවිනයාරහං උපසම‍්පාදෙති, එවං ඛො භික‍්ඛවෙ අධම‍්මකම‍්මං හොති අවිනයකම‍්මං. එවඤ‍්ච පන සඞ‍්ඝො සාතිසාරො හොති.”
25. ඉක්බිති භාග්‍යවතුන් වහන්සේ භික්‍ෂූන් අමතා “මහණෙනි, සමගි වූ යම් භික්‍ෂූසමූහයක් සතිවිනය දිය යුත්තහුට අමූළ්හවිනය දේ ද, මහණෙනි, මෙසේ (කිරීම) අධර්‍මකර්‍මයෙක් වේ. අවිනයකර්‍මයෙක් වේ. මෙසේ කිරීමෙන් සඞ්ඝ තෙමේ ද දොස් සහිත වේ” යි වදාළ සේක. “මහණෙනි, සමගි වූ යම් භික්‍ෂුසමූහයක් සතිවිනය දිය යුත්තහුට තස්සපාපිය්‍යසිකාකර්‍මය කෙරේ ද, –පෙ– සතිවිනය දිය යුත්තහුට තජ්ජනීයකර්‍මය කෙරේ ද, –පෙ– සතිවිනය දිය යුත්තහුට නියස්සකර්‍මය කෙරේ ද, –පෙ– සතිවිනය දිය යුත්තහුට පබ්බාජනීයකර්‍මය කෙරේ ද, –පෙ– සතිවිනය දිය යුත්තහුට පටිසාරණීයකර්‍මය කෙරේ ද, –පෙ– සතිවිනය දිය යුත්තහුට උක්ඛේපනීයකර්‍මය කෙරේ ද, –පෙ– සතිවිනය දිය යුත්තහුට පිරිවෙස දේ ද, –පෙ– සතිවිනය දිය යුත්තහුට මූලායපටිකස්සනය කෙරේ ද, –පෙ– සතිවිනය දිය යුත්තහුට මානත දේ ද, –පෙ– සතිවිනය දිය යුත්තහුට අබ්භානය කෙරේ ද, –පෙ– සතිවිනය දිය යුත්තහු උපසපන් කෙරේ ද, මහණෙනි, මෙසේ (කිරීම) අධර්‍මකර්‍ම වේ. අවිනයකර්‍ම වේ. ඒ සඞ්ඝ තෙමේ ද මෙසේ කිරීමෙන් දොස් සහිත වේ යී වදාළසේක.
26. “යො ඛො භික‍්ඛවෙ, සමග‍්ගො සඞ‍්ඝො අමූළ‍්හවිනයාරහස‍්ස සතිවිනයං දෙති, එවං ඛො භික‍්ඛවෙ, අධම‍්මකම‍්මං හොති අවිනයකම‍්මං. එවඤ‍්ච පන සඞ‍්ඝො සාතිසාරො හොති. යො ඛො භික‍්ඛවෙ, සමග‍්ගො සඞ‍්ඝො අමූළ‍්හවිනයාරහස‍්ස තස‍්සපාපිය්‍යසිකාකම‍්මං කරොති. -පෙ- අමූළ‍්හවිනයාරහස‍්ස තජ‍්ජනීයකම‍්මං කරොති, -පෙ- අමූළ‍්හවිනයාරහස‍්ස නියස‍්සකම‍්මං කරොති, -පෙ- අමූළ‍්හවිනයාරහස‍්ස පබ‍්බාජනීයකම‍්මං කරොති, -පෙ- අමූළ‍්හවිනයාරහස‍්ස පටිසාරණීයකම‍්මං කරොති, -පෙ- අමූළ‍්හවිනයාරහස‍්ස උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මං කරොති, -පෙ- අමූළ‍්හවිනයාරහස‍්ස පරිවාසං දෙති, -පෙ- අමූළ‍්හවිනයාරහං මූලාය පටිකස‍්සති, -පෙ- අමූළ‍්හවිනයාරහස‍්ස මානත‍්තං දෙති, -පෙ- අමූළ‍්හවිනයාරහං අබ‍්භෙති, -පෙ- අමූළ‍්හවිනයාරහං උපසම‍්පාදෙති, එවං ඛො භික‍්ඛවෙ, අධම‍්මකම‍්මං හොති අවිනයකම‍්මං. එවඤ‍්ච පන සඞ‍්ඝො සාතිසාරො හොති.
26. “මහණෙනි, සමගි සඞ්ඝයා වූ යම් භික්‍ෂුසමූහයක් අමූළ්හවිනයට සුදුසු වූවහුට සතිවිනය දේ ද, මහණෙනි, මෙසේ කිරීම අධර්‍මකර්‍ම වේ. අවිනයකර්‍ම වේ. ඒ සඞ්ඝ තෙමේ ද මෙසේ කිරීමෙන් දොස් සහිත වේ. මහණෙනි, සමගි සඞ්ඝයා වූ යම් භික්‍ෂු සමූහයක් අමූළ්හවිනයට සුදුසු වූවහුට තස්සපාපිය්‍යසිකාකර්‍මය කෙරේ ද, –පෙ– අමූළ්හවිනයට සුදුසු වූවහුට තජ්ජනීයකර්‍මය කෙරේ ද, –පෙ– අමූළ්හවිනයට සුදුසු වූවහුට නියස්සකර්‍මය කෙරේ ද –පෙ– අමූළ්හවිනයට සුදුසු වූවහුට පබ්බාජනීයකර්‍මය කෙරේ ද, –පෙ– අමූළ්හවිනයට සුදුසු වූවහුට පටිසාරණීයකර්‍මය කෙරේ ද, –පෙ– අමූළ්හවිනයට සුදුසු වූවහුට උක්ඛේපනීයකර්‍මය කෙරේ ද, –පෙ– අමූළ්හවිනයට සුදුසු වූවහුට පිරිවෙස දේ ද –පෙ– අමූළ්හවිනයට සුදුසු වූවහුට මූලායපටිකස්සනය කෙරේ ද, අමූළ්හවිනයට සුදුසු වූවහුට මානත දේ ද, අමූළ්හවිනයට සුදුසු වූවහුට අබ්භානය කෙරේ ද, –පෙ– අමූළ්හවිනයට සුදුසු වූවහු උපසපන් කෙරේ ද, මහණෙනි, මෙසේ (කිරීම) අධර්‍මකර්‍ම වේ. අවිනයකර්‍ම වේ. ඒ සඞ්ඝ තෙමේ ද මෙසේ කිරීමෙන් දොස් සහිත වේ.
27. “යො ඛො භික‍්ඛවෙ, සමග‍්ගො සඞ‍්ඝො තස‍්සපාපිය්‍යසිකාකම‍්මාරහස‍්ස [සතිවිනයං දෙති,] -පෙ- තජ‍්ජනීයකම‍්මාරහස‍්ස -පෙ- නියස‍්සකම‍්මාරහස‍්ස -පෙ- පබ‍්බාජනීයකම‍්මාරහස‍්ස -පෙ- පටිසාරණීයකම‍්මාරහස‍්ස -පෙ- උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මාරහස‍්ස -පෙ- පරිවාසාරහස‍්ස -පෙ- මූලාය පටිකස‍්සනාරහස‍්ස -පෙ- මානත‍්තාරහස‍්ස -පෙ- අබ‍්භානාරහස‍්ස [සතිවිනයං දෙති,] -පෙ- එවං ඛො, භික‍්ඛවෙ, අධම‍්මකම‍්මං හොති අවිනයකම‍්මං. එවඤ‍්ච පන සඞ‍්ඝො සාතිසාරො හොති.
27. “මහණෙනි, සමගි සඞ්ඝයා වූ යම් භික්‍ෂු සමූහයක් තස්සපාපිය්‍යසිකාකර්‍මයට සුදුසු වූවහුට සතිවිනය දේ ද, –පෙ– තජ්ජනීයකර්‍මයට සුදුසු වූවහුට –පෙ– නියස්සකර්‍මයට සුදුසු වූවහුට –පෙ– පබ්බාජනීයකර්‍මයට සුදුසු වූවහුට –පෙ– පටිසාරණීය කර්‍මයට සුදුසු වූවහුට –පෙ– උක්ඛේපනීයකර්‍මයට සුදුසු වූවහුට –පෙ– පිරිවෙසට සුදුසු වූවහුට –පෙ– මූලායපටිකස්සනයට සුදුසු වූවහුට –පෙ– මානතට සුදුසු වූවහුට –පෙ– අබ්භානයට සුදුසු වූවහුට සතිවිනය දේ ද, –පෙ– මහණෙනි, මෙසේ (කිරීම) අධර්‍මකර්‍ම වේ. අවිනයකර්‍ම වේ. ඒ සඞ්ඝ තෙමේ ද මෙසේ කිරීමෙන් දොස් සහිත වේ.”
28. “යො ඛො භික‍්ඛවෙ, සමග‍්ගො සඞ‍්ඝො උපසම‍්පදාරහස‍්ස සතිවිනයං දෙති, -පෙ- උපසම‍්පදාරහස‍්ස අමූළ‍්හවිනයං දෙති, -පෙ- උපසම‍්පදාරහස‍්ස තස‍්සපාපිය්‍යසිකාකම‍්මං කරොති, -පෙ- උපසම‍්පදාරහස‍්ස තජ‍්ජනීයකම‍්මං කරොති, -පෙ- උපසම‍්පදාරහස‍්ස නියස‍්සකම‍්මං කරොති, -පෙ- උපසම‍්පදාරහස‍්ස පබ‍්බාජනීයකම‍්මං කරොති, -පෙ- උපසම‍්පදාරහස‍්ස පටිසාරණීයකම‍්මං කරොති, -පෙ- උපසම‍්පදාරහස‍්ස උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මං කරොති, -පෙ- උපසම‍්පදාරහස‍්ස පරිවාසං දෙති, -පෙ- උපසම‍්පදාරහං මූලාය පටිකස‍්සති, -පෙ- උපසම‍්පදාරහස‍්ස මානත‍්තං දෙති, -පෙ- උපසම‍්පදාරහං අබ‍්භෙති, එවං ඛො භික‍්ඛවෙ, අධම‍්මකම‍්මං හොති අවිනයකම‍්මං. එවඤ‍්ච පන සඞ‍්ඝො සාතිසාරො හොතී”ති.
28. “මහණෙනි, සමගි සඞ්ඝයා වූ යම් භික්‍ෂු සමූහයක් උපසම්පදාවට සුදුසු වූවාහුට සතිවිනය දේ ද, –පෙ– උපසම්පදාවට සුදුසු වූවහුට අමූළ්හවිනය දේ ද, –පෙ– උපසම්පදාවට සුදුසු වූවහුට තස්සපාපිය්‍යසිකාකර්‍මය කෙරේ ද, –පෙ– උපසම්පදාවට සුදුසු වූවහුට තජ්ජනීයකර්‍මය කෙරේ ද, –පෙ– උපසම්පදාවට සුදුසු වූවහුට නියස්සකර්‍මය කෙරේ ද, –පෙ– උපසම්පදාවට සුදුසු වූවහුට පබ්බාජනීයකර්‍මය කෙරේ ද, –පෙ– උපසම්පදාවට සුදුසු වූවහුට පටිසාරණීයකර්‍මය කෙරේ ද, –පෙ– උපසම්පදාවට සුදුසු වූවහුට උක්ඛේපනීයකර්‍මය කෙරේ ද, –පෙ– උපසම්පදාවට සුදුසු වූවහුට පිරිවෙස දේ ද, –පෙ– උපසම්පදාවට සුදුසු වූවහුට මූලායපටිකස්සනය කෙරේ ද –පෙ– උපසම්පදාවට සුදුසු වූවහුට මානත දේ ද, –පෙ– උපසම්පදාවට සුදුසු වූවාහුට අබ්භානය කෙරේ ද, මහණෙනි, මෙසේ (කිරීම) අධර්‍මකර්‍ම වේ. අවිනයකර්‍ම වේ. ඒ සඞ්ඝ තෙමේ ද මෙසේ කිරීමෙන් දොස් සහිත වේ.” යී වදාළ සේක.
උපාලිපුච‍්ඡාභාණවාරං දුතියං
උපාලිපුච්ඡා නම්වූ දෙවැනි බණවර නිමි.
1. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛු භණ‍්ඩනකාරකො හොති කලහකාරකො විවාදකාරකො භස‍්සකාරකො සඞ‍්ඝෙ අධිකරණකාරකො. තත්‍ර චෙ භික‍්ඛූනං එවං හොති: “අයං ඛො ආවුසො, භික‍්ඛු භණ‍්ඩනකාරකො කලහකාරකො විවාදකාරකො භස‍්සකාරකො සඞ‍්ඝෙ අධිකරණකාරකො. හන්‍දස‍්ස මයං තජ‍්ජනීයකම‍්මං කරොමා”ති. තෙ තස‍්ස තජ‍්ජනීයකම‍්මං කරොන‍්ති අධම‍්මෙන වග‍්ගා.
1. මහණෙනි, මෙහි ඩබර කරන්නා වූ කලහ කරන්නා වූ විවාද කරන්නා වූ කතාවෙන් කලහ උපදවන්නා වූ සඞ්ඝයා වෙත පැමිණිලි කරන්නා වූ මහණෙක් වේ. එහි දී භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, මේ මහණ ඩබර කරන්නේ ය. කලහ කරන්නේ ය. විවාද කරන්නේ ය. කථා ප්‍රතිකථා කරන්නේ ය. සඞ්ඝයා වෙත පැමිණිලි කරන්නේ ය. එහෙයින් අපි මොහුට තජ්ජනීයකර්‍මය කරමු” යි මෙසේ අදහස් වේ නම්, අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර (අසමගි) වූ ඒ භික්‍ෂූහු ඔහුට තජ්ජනීයකර්‍මය කෙරෙත්.
2. සො තම‍්හා ආවාසා අඤ‍්ඤං ආවාසං ගච‍්ඡති. තත්‍ථ භික‍්ඛූනං එවං හොති: “අයං ඛො ආවුසො භික‍්ඛු සඞ‍්ඝෙන තජ‍්ජනීයකම‍්මකතො අධම‍්මෙන වග‍්ගෙහි. හන්‍දස‍්ස මයං තජ‍්ජනීයකම‍්මං කරොමා”ති. තෙ තස‍්ස තජ‍්ජනීයකම‍්මං කරොන‍්ති අධම‍්මෙන සමග‍්ගා.
2. හෙතෙමේ ඒ ආවාසයෙන් අන්‍ය ආවාසයකට යයි. එහි භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, මේ මහණ තෙමේ සඞ්ඝයා විසින් අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වීමෙන් තජ්ජනීයකර්‍මය කරණ ලද්දේ වේ. එහෙයින් අපි මොහුට තජ්ජනීය කර්‍මය කරමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු අධර්‍මයෙන් සමග්‍ර වූවාහු ඔහුට තජ්ජනීයකර්‍මය කරත්.
3. සො තම‍්හාපි ආවාසා අඤ‍්ඤං ආවාසං ගච‍්ඡති. තත්‍ථපි භික‍්ඛූනං එවං හොති: “අයං ඛො ආවුසො, භික‍්ඛු සඞ‍්ඝෙන තජ‍්ජනීයකම‍්මකතො අධම‍්මෙන සමග‍්ගෙහි. හන්‍දස‍්ස මයං තජ‍්ජනීයකම‍්මං කරොමා”ති. තෙ තස‍්ස තජ‍්ජනීයකම‍්මං කරොන‍්ති ධම‍්මෙන වග‍්ගා.
3. හෙතෙමේ ඒ ආවාසයෙන් ද අන්‍ය ආවාසයකට යයි. එහි ද භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, මේ මහණ තෙමේ සඞ්ඝයා විසින් අධර්‍මයෙන් සමග්‍ර වීමෙන් තජ්ජනීයකර්‍මය කරණ ලද්දේ වේ. එහෙයින් අපි මොහුට තජ්ජනීයකර්‍මය කරමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු ඔහුට තජ්ජනීයකර්‍මය කරත්.
4. සො තම‍්හාපි ආවාසා අඤ‍්ඤං ආවාසං ගච‍්ඡති. තත්‍ථපි භික‍්ඛූනං එවං හොති: “අයං ඛො ආවුසො භික‍්ඛු සඞ‍්ඝෙන තජ‍්ජනීයකම‍්මකතො ධම‍්මෙන වග‍්ගෙහි. හන්‍දස‍්ස මයං තජ‍්ජනීයකම‍්මං කරොමා”ති. තෙ තස‍්ස තජ‍්ජනීයකම‍්මං කරොන‍්ති ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගා.
4. හෙතෙමේ ඒ ආවාසයෙන් ද අන්‍ය ආවාසයකට යයි. එහි ද භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, මේ මහණ තෙමේ සඞ්ඝයා විසින් ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වීමෙන් තජ්ජනීයකර්‍ම කරණ ලද්දේ වේ. එහෙයින් අපි මොහුට තජ්ජනීයකර්‍මය කරමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු ඔහුට තජ්ජනීයකර්‍මය කරත්.
5. සො තම‍්හාපි ආවාසා අඤ‍්ඤං ආවාසං ගච‍්ඡති. තත්‍ථපි භික‍්ඛූනං එවං හොති: “අයං ඛො ආවුසො, භික‍්ඛු සඞ‍්ඝෙන තජ‍්ජනීයකම‍්මකතො ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගෙහි. හන්‍දස‍්ස මයං තජ‍්ජනීයකම‍්මං කරොමා”ති. තෙ තස‍්ස තජ‍්ජනීයකම‍්මං කරොන‍්ති ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගා.
5. හෙතෙමේ ඒ ආවාසයෙන් ද අන්‍ය ආවාසයකට යයි. එහි ද භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, මේ මහණ තෙමේ සඞ්ඝයා විසින් ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍ර වීමෙන් තජ්ජනීයකර්‍මය කරණ ලද්දේ වේ. එබැවින් අපි මොහුට තජ්ජනීයකර්‍මය කරමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍ර වූවාහු ඔහුට තජ්ජනීයකර්‍මය කරත්.
6. ඉධ පන, භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛු භණ‍්ඩනකාරකො හොති කලහකාරකො විවාදකාරකො භස‍්සකාරකො සඞ‍්ඝෙ අධිකරණකාරකො. තත්‍ර චෙ භික‍්ඛූනං එවං හොති: “අයං ඛො ආවුසො, භික‍්ඛු භණ‍්ඩනකාරකො කලහකාරකො විවාදකාරකො භස‍්සකාරකො සඞ‍්ඝෙ අධිකරණකාරකො. හන්‍දස‍්ස මයං තජ‍්ජනීයකම‍්මං කරොමා”ති. තෙ තස‍්ස තජ‍්ජනීයකම‍්මං කරොන‍්ති අධම‍්මෙන සමග‍්ගා.
6. මහණෙනි, මෙහි ඩබර කරන්නා වූ කලහ කරන්නා වූ විවාද කරන්නා වූ කථා ප්‍රතිකථා කරන්නා වූ සඞ්ඝයා වෙත අධිකරණ කරන්නා වූ මහණෙක් වේ. එහි දී භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, මේ මහණ තෙමේ ඩබර කරන්නේ ය. කලහ කරන්නේ ය. විවාද කරන්නේ ය. කථා ප්‍රතිකථා කරන්නේ ය. සඞ්ඝයා වෙත අධිකරණ කරන්නේ ය. එහෙයින් අපි මොහුට තජ්ජනීයකර්‍මය කරමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු අධර්‍මයෙන් සමග්‍ර වූවාහු ඔහුට තජ්ජනීයකර්‍මය කරත්.
7. සො තම‍්හා ආවාසා අඤ‍්ඤං ආවාසං ගච‍්ඡති. තත්‍ථපි භික‍්ඛූනං එවං හොති: “අයං ඛො ආවුසො, භික‍්ඛු සඞ‍්ඝෙන තජ‍්ජනීයකම‍්මකතො අධම‍්මෙන සමග‍්ගෙහි. හන්‍දස‍්ස මයං තජ‍්ජනීයකම‍්මං කරොමා”ති. තෙ තස‍්ස තජ‍්ජනීයකම‍්මං කරොන‍්ති ධම‍්මෙන වග‍්ගා.
7. හෙතෙමේ ඒ ආවාසයෙන් අන්‍ය ආවාසයකට යයි. එහි භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, මේ මහණ තෙමේ සඞ්ඝයා විසින් අධර්‍මයෙන් සමග්‍ර වීමෙන් තජ්ජනීයකර්‍ම කරණ ලද්දේ වේ. එබැවින් අපි මොහුට තජ්ජනීයකර්‍මය කරමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු ඔහුට තජ්ජනීයකර්‍මය කරත් .
8. සො තම‍්හාපි ආවාසා අඤ‍්ඤං ආවාසං ගච‍්ඡති. තත්‍ථපි භික‍්ඛූනං එවං හොති: “අයං ඛො ආවුසො භික‍්ඛු සඞ‍්ඝෙන තජ‍්ජනීයකම‍්මකතො ධම‍්මෙන වග‍්ගෙහි. හන්‍දස‍්ස මයං තජ‍්ජනීයකම‍්මං කරොමා”ති. තෙ තස‍්ස තජ‍්ජනීයකම‍්මං කරොන‍්ති ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගා.
8. හෙතෙමේ ඒ ආවාසයෙන් අන්‍ය ආවාසයකට යයි. එහි ද භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, මේ මහණ තෙමේ සඞ්ඝයා විසින් ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වීමෙන් තජ්ජනීයකර්‍ම කරණ ලද්දේ වේ. එබැවින් අපි මොහුට තජ්ජනීයකර්‍මය කරමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු ඔහුට තජ්ජනීයකර්‍මය කෙරෙත්.
9. සො තම‍්හාපි ආවාසා අඤ‍්ඤං ආවාසං ගච‍්ඡති. තත්‍ථපි භික‍්ඛූනං එවං හොති: “අයං ඛො ආවුසො, භික‍්ඛු සඞ‍්ඝෙන තජ‍්ජනීයකම‍්මකතො ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගෙහි. හන්‍දස‍්ස මයං තජ‍්ජනීයකම‍්මං කරොමා”ති. තස‍්ස තජ‍්ජනීයකම‍්මං කරොන‍්ති ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගා.
9. හෙතෙමේ ඒ ආවාසයෙන් ද අන්‍ය ආවාසයකට යයි. එහි ද භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, මේ මහණ තෙමේ සඞ්ඝයා විසින් ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍ර වීමෙන් තජ්ජනීයකර්‍මය කරණ ලද්දේ වේ. එබැවින් අපි මොහුට තජ්ජනීයකර්‍මය කරමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍ර වූවාහු ඔහුට තජ්ජනීයකර්‍මය කෙරෙත්.
10. සො තම‍්හාපි ආවාසා අඤ‍්ඤං ආවාසං ගච‍්ඡති. තත්‍ථපි භික‍්ඛූනං එවං හොති: “අයං ඛො ආවුසො, භික‍්ඛු සඞ‍්ඝෙන තජ‍්ජනීයකම‍්මකතො ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගෙහි. හන්‍දස‍්ස මයං තජ‍්ජනීයකම‍්මං කරොමා”ති. තෙ තස‍්ස තජ‍්ජනීයකම‍්මං කරොන‍්ති අධම‍්මෙන වග‍්ගා.
10. හෙතෙමේ ඒ ආවාසයෙන් ද අන්‍ය ආවාසයකට යයි. එහි ද භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, මේ මහණ තෙමේ සඞ්ඝයා විසින් ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍ර වීමෙන් තජ්ජනීයකර්‍මය කරණ ලද්දේ වේ. එබැවින් අපි මොහුට තජ්ජනීයකර්‍මය කරමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු ඔහුට තජ්ජනීයකර්‍මය කරත්.
11. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛු භණ‍්ඩනකාරකො හොති කලහකාරකො විවාදකාරකො භස‍්සකාරකො සඞ‍්ඝෙ අධිකරණකාරකො. තත්‍ර චෙ භික‍්ඛූනං එවං හොති: “අයං ඛො ආවුසො, භික‍්ඛු භණ‍්ඩනකාරකො කලහකාරකො විවාදකාරකො භස‍්සකාරකො සඞ‍්ඝෙ අධිකරණකාරකො. හන්‍දස‍්ස මයං තජ‍්ජනීයකම‍්මං කරොමා”ති. තෙ තස‍්ස තජ‍්ජනීයකම‍්මං කරොන‍්ති ධම‍්මෙන වග‍්ගා.
11. මහණෙනි, මෙහි ඩබර කරන්නා වූ කලහ කරන්නා වූ විවාද කරන්නා වූ කථා ප්‍රතිකථා කරන්නා වූ සඞ්ඝයා වෙත අධිකරණ කරන්නා වූ මහණෙක් වේ. එහි දී භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, මේ මහණ තෙමේ ඩබර කරන්නේ ය. කලහ කරන්නේ ය. විවාද කරන්නේ ය. කථා ප්‍රතිකථා කරන්නේ ය. සඞ්ඝයා වෙත අධිකරණ කරන්නේ ය. එබැවින් අපි මොහුට තජ්ජනීයකර්‍මය කරමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු ඔහුට තජ්ජනීයකර්‍මය කරත්,
12. සො තම‍්හා ආවාසා අඤ‍්ඤං ආවාසං ගච‍්ඡති. තත්‍ථ භික‍්ඛූනං එවං හොති: “අයං ඛො ආවුසො, භික‍්ඛු සඞ‍්ඝෙන තජ‍්ජනීයකම‍්මකතො ධම‍්මෙන වග‍්ගෙහි. හන්‍දස‍්ස මයං තජ‍්ජනීයකම‍්මං කරොමා”ති. තෙ තස‍්ස තජ‍්ජනීයකම‍්මං කරොන‍්ති ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගා.
12. හෙතෙමේ ඒ ආවාසයෙන් අන්‍ය ආවාසයකට යයි. එහි භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, මේ මහණ තෙමේ සඞ්ඝයා විසින් ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වීමෙන් තජ්ජනීයකර්‍ම කරණ ලද්දේ වේ. එබැවින් අපි මොහුට තජ්ජනීයකර්‍මය කරමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු ඔහුට තජ්ජනීයකර්‍මය කරත්.
13. සො තම‍්හාපි ආවාසා අඤ‍්ඤං ආවාසං ගච‍්ඡති. තත්‍ථපි භික‍්ඛූනං එවං හොති: “අයං ඛො ආවුසො, භික‍්ඛු සඞ‍්ඝෙන තජ‍්ජනීයකම‍්මකතො ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගෙහි. හන්‍දස‍්ස මයං තජ‍්ජනීයකම‍්මං කරොමා”ති. තෙ තස‍්ස තජ‍්ජනීයකම‍්මං කරොන‍්ති ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගා.
13. හෙතෙමේ ඒ ආවාසයෙන් ද අන්‍ය ආවාසයකට යයි. එහි ද භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, මේ මහණ තෙමේ සඞ්ඝයා විසින් ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍ර වීමෙන් තජ්ජනීයකර්‍මය කරණ ලද්දේ වේ. එබැවින් අපි මොහුට තජ්ජනීයකර්‍මය කරමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍ර වූවාහු ඔහුට තජ්ජනීයකර්‍මය කරත්.
14. සො තම‍්හාපි ආවාසා අඤ‍්ඤං ආවාසං ගච‍්ඡති. තත්‍ථපි භික‍්ඛූනං එවං හොති: “අයං ඛො ආවුසො, භික‍්ඛු සඞ‍්ඝෙන තජ‍්ජනීයකම‍්මකතො ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගෙහි. හන්‍දස‍්ස මයං තජ‍්ජනීයකම‍්මං කරොමා”ති. තෙ තස‍්ස තජ‍්ජනීයකම‍්මං කරොන‍්ති අධම‍්මෙන වග‍්ගා.
14. හෙතෙමේ ඒ ආවාසයෙන් ද අන්‍ය ආවාසයකට යයි. එහි ද භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, මේ මහණ තෙමේ සඞ්ඝයා විසින් ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍ර වීමෙන් තජ්ජනීයකර්‍මය කරණ ලද්දේ වේ. එබැවින් අපි මොහුට තජ්ජනීයකර්‍මය කරමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු ඔහුට තජ්ජනීයකර්‍මය කරත්.
15. සො තම‍්හාපි ආවාසා අඤ‍්ඤං ආවාසං ගච‍්ඡති. තත්‍ථපි භික‍්ඛූනං එවං හොති: “අයං ඛො ආවුසො, භික‍්ඛු සඞ‍්ඝෙන තජ‍්ජනීයකම‍්මකතො අධම‍්මෙන වග‍්ගෙහි. හන්‍දස‍්ස මයං තජ‍්ජනීයකම‍්මං කරොමා”ති. තෙ තස‍්ස තජ‍්ජනීයකම‍්මං කරොන‍්ති අධම‍්මෙන සමග‍්ගා.
15. හෙතෙමේ ඒ ආවාසයෙන් ද අන්‍ය ආවාසයකට යයි. එහි ද භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, මේ මහණ තෙමේ සඞ්ඝයා විසින් අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වීමෙන් තජ්ජනීයකර්‍ම කරණ ලද්දේ වේ. එබැවින් අපි මොහුට තජ්ජනීයකර්‍මය කරමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු අධර්‍මයෙන් සමග්‍ර වූවාහු ඔහුට තජ්ජනීයකර්‍මය කරත්.
16. ඉධ පන, භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛු භණ‍්ඩනකාරකො හොති කලහකාරකො විවාදකාරකො භස‍්සකාරකො සඞ‍්ඝෙ අධිකරණකාරකො. තත්‍ර චෙ භික‍්ඛූනං එවං හොති: “අයං ඛො ආවුසො, භික‍්ඛු භණ‍්ඩනකාරකො කලහකාරකො විවාදකාරකො භස‍්සකාරකො සඞ‍්ඝෙ අධිකරණකාරකො. හන්‍දස‍්ස මයං තජ‍්ජනීයකම‍්මං කරොමා”ති. තෙ තස‍්ස තජ‍්ජනීයකම‍්මං කරොන‍්ති ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගා.
16. මහණෙනි, මෙහි ඩබර කරන්නා වූ කලහ කරන්නා වූ විවාද කරන්නා වූ කථා ප්‍රතිකථා කරන්නා වූ සඞ්ඝයා වෙත පැමිණිලි කරන්නා වූ මහණෙක් වේ. එහි දී භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, මේ මහණ තෙමේ ඩබර කරන්නේ ය. කලහ කරන්නේ ය. විවාද කරන්නේ ය. කථා ප්‍රතිකථා කරන්නේ ය. සඞ්ඝයා කෙරෙහි පැමිණිලි කරන්නේ ය. එබැවින් අපි මොහුට තජ්ජනීයකර්‍මය කරමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු ඔහුට තජ්ජනීයකර්‍මය කෙරෙත්.
17. සො තම‍්හා ආවාසා අඤ‍්ඤං ආවාසං ගච‍්ඡති. තත්‍ථපි භික‍්ඛූනං එවං හොති: “අයං ඛො ආවුසො, භික‍්ඛු සඞ‍්ඝෙන තජ‍්ජනීයකම‍්මකතො ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගෙහි. හන්‍දස‍්ස මයං තජ‍්ජනීයකම‍්මං කරොමා”ති. තෙ තස‍්ස තජ‍්ජනීයකම‍්මං කරොන‍්ති ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගා.
17. හෙතෙමේ ඒ ආවාසයෙන් අන්‍ය ආවාසයකට යයි. එහි භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, මේ මහණ තෙමේ සඞ්ඝයා විසින් ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍ර වීමෙන් තජ්ජනීයකර්‍මය කරණ ලද්දේ වේ. එබැවින් අපි මොහුට තජ්ජනීයකර්‍මය කරමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍ර වූවාහු ඔහුට තජ්ජනීයකර්‍මය කෙරෙත්.
18. සො තම‍්හාපි ආවාසා අඤ‍්ඤං ආවාසං ගච‍්ඡති. තත්‍ථපි භික‍්ඛූනං එවං හොති: “අයං ඛො ආවුසො, භික‍්ඛු සඞ‍්ඝෙන තජ‍්ජනීයකම‍්මකතො ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගෙහි. හන්‍දස‍්ස මයං තජ‍්ජනීයකම‍්මං කරොමා”ති. තෙ තස‍්ස තජ‍්ජනීයකම‍්මං කරොන‍්ති අධම‍්මෙන වග‍්ගා.
18. හෙතෙමේ ඒ ආවාසයෙන් ද අන්‍ය ආවාසයකට යයි. එහි ද භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, මේ මහණ තෙමේ සඞ්ඝයා විසින් ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍ර වීමෙන් තජ්ජනීයකර්‍මය කරණ ලද්දේ වේ. එබැවින් අපි මොහුට තජ්ජනීයකර්‍මය කරමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු ඔහුට තජ්ජනීයකර්‍මය කෙරෙත්.
19. සො තම‍්හාපි ආවාසා අඤ‍්ඤං ආවාසං ගච‍්ඡති තත්‍ථපි භික‍්ඛූනං. එවං හොති: “අයං ඛො, ආවුසො, භික‍්ඛු සඞ‍්ඝෙන තජ‍්ජනීයකම‍්මකතො අධම‍්මෙන වග‍්ගෙහි. හන්‍දස‍්ස මයං තජ‍්ජනීයකම‍්මං කරොමා”ති. තෙ තස‍්ස තජ‍්ජනීයකම‍්මං කරොන‍්ති අධම‍්මෙන සමග‍්ගා.
19. හෙතෙමේ ඒ ආවාසයෙන් ද අන්‍ය ආවාසයකට යයි. එහි ද භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, මේ මහණ තෙමේ සඞ්ඝයා විසින් අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වීමෙන් තජ්ජනීයකර්‍මය කරණ ලද්දේ වේ. එබැවින් අපි මොහුට තජ්ජනීයකර්‍මය කරමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු අධර්‍මයෙන් සමග්‍ර වූවාහු ඔහුට තජ්ජනීයකර්‍මය කෙරෙත්.
20. සො තම‍්හාපි ආවාසා අඤ‍්ඤං ආවාසං ගච‍්ඡති. තත්‍ථපි භික‍්ඛූනං එවං හොති: “අයං ඛො ආවුසො, භික‍්ඛු සඞ‍්ඝෙන තජ‍්ජනීයකම‍්මකතො අධම‍්මෙන සමග‍්ගෙහි. හන්‍දස‍්ස මයං තජ‍්ජනීයකම‍්මං කරොමා”ති. තෙ තස‍්ස තජ‍්ජනීයකම‍්මං කරොන‍්ති ධම‍්මෙන වග‍්ගා.
20. හෙතෙමේ ඒ ආවාසයෙන් ද අන්‍ය ආවාසයකට යයි. එහි ද භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, මේ මහණ තෙමේ සඞ්ඝයා විසින් අධර්‍මයෙන් සමග්‍ර වීමෙන් තජ්ජනීයකර්‍ම කරණ ලද්දේ වේ. එබැවින් අපි මොහුට තජ්ජනීයකර්‍මය කරමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු ඔහුට තජ්ජනීයකර්‍මය කෙරෙත්.
21. ඉධ පන, භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛු භණ‍්ඩනකාරකො හොති කලහකාරකො විවාදකාරකො භස‍්සකාරකො සඞ‍්ඝෙ අධිකරණකාරකො. තත්‍ර චෙ භික‍්ඛූනං එවං හොති: “අයං ඛො ආවුසො, භික‍්ඛු භණ‍්ඩනකාරකො කලහකාරකො විවාදකාරකො භස‍්සකාරකො සඞ‍්ඝෙ අධිකරණකාරකො. හන්‍දස‍්ස මයං තජ‍්ජනීයකම‍්මං කරොමා”ති. තෙ තස‍්ස තජ‍්ජනීයකම‍්මං කරොන‍්ති ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගා.
21. මහණෙනි, මෙහි ඩබර කරන්නා වූ කලහ කරන්නා වූ විවාද කරන්නා වූ කථා ප්‍රතිකථා කරන්නා වූ සඞ්ඝයා වෙත පැමිණිලි කරන්නා වූ මහණෙක් වේ. එහි දී භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, මේ මහණ තෙමේ ඩබර කරන්නේ ය. කලහ කරන්නේ ය. විවාද කරන්නේ ය. කථා ප්‍රතිකථා කරන්නේ ය. සඞ්ඝයා වෙත පැමිණිලි කරන්නේ ය. එබැවින් අපි මොහුට තජ්ජනීයකර්‍මය කරමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍ර වූවාහු ඔහුට තජ්ජනීයකර්‍මය කෙරෙත්.
22. සො තම‍්හා ආවාසා අඤ‍්ඤං ආවාසං ගච‍්ඡති. තත්‍ථපි භික‍්ඛූනං එවං හොති: “අයං ඛො ආවුසො, භික‍්ඛු සඞ‍්ඝෙන තජ‍්ජනීයකම‍්මකතො ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගෙහි. හන්‍දස‍්ස මයං තජ‍්ජනීයකම‍්මං කරොමා”ති. තෙ තස‍්ස තජ‍්ජනීයකම‍්මං කරොන‍්ති අධම‍්මෙන වග‍්ගා.
22. හෙතෙමේ ඒ ආවාසයෙන් අන්‍ය ආවාසයකට යයි. එහි භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, මේ මහණ තෙමේ සඞ්ඝයා විසින් ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍ර වීමෙන් තජ්ජනීයකර්‍මය කරණ ලද්දේ වේ. එබැවින් අපි මොහුට තජ්ජනීයකර්‍මය කරමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු ඔහුට තජ්ජනීයකර්‍මය කෙරෙත්.
23. සො තම‍්හාපි ආවාසා අඤ‍්ඤං ආවාසං ගච‍්ඡති. තත්‍ථපි භික‍්ඛූනං එවං හොති: “අයං ඛො ආවුසො, භික‍්ඛු සඞ‍්ඝෙන තජ‍්ජනීයකම‍්මකතො අධම‍්මෙන වග‍්ගෙහි. හන්‍දස‍්ස මයං තජ‍්ජනීයකම‍්මං කරොමා”ති. තෙ තස‍්ස තජ‍්ජනීයකම‍්මං කරොන‍්ති අධම‍්මෙන සමග‍්ගා.
23. හෙතෙමේ ඒ ආවාසයෙන් ද අන්‍ය ආවාසයකට යයි. එහි ද භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, මේ මහණ තෙමේ සඞ්ඝයා විසින් අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වීමෙන් තජ්ජනීයකර්‍මය කරණ ලද්දේ වේ. එබැවින් අපි මොහුට තජ්ජනීයකර්‍මය කරමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු අධර්‍මයෙන් සමග්‍ර වූවාහු ඔහුට තජ්ජනීයකර්‍මය කෙරෙත්.
24. සො තම‍්හාපි ආවාසා අඤ‍්ඤං ආවාසං ගච‍්ඡති. තත්‍ථපි භික‍්ඛූනං එවං හොති: “අයං ඛො ආවුසො, භික‍්ඛු සඞ‍්ඝෙන තජ‍්ජනීයකම‍්මකතො අධම‍්මෙන සමග‍්ගෙහි. හන්‍දස‍්ස මයං තජ‍්ජනීයකම‍්මං කරොමා”ති. තෙ තස‍්ස තජ‍්ජනීයකම‍්මං කරොන‍්ති ධම‍්මෙන වග‍්ගා.
24. හෙතෙමේ ඒ ආවාසයෙන් ද අන්‍ය ආවාසයකට යයි. එහි ද භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, මේ මහණ තෙමේ සඞ්ඝයා විසින් අධර්‍මයෙන් සමග්‍ර වීමෙන් තජ්ජනීයකර්‍මයකරණ ලද්දේ වේ. එබැවින් අපි මොහුට තජ්ජනීයකර්‍මය කරමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු ඔහුට තජ්ජනීයකර්‍මය කෙරෙත්.
25. සො තම‍්හාපි ආවාසා අඤ‍්ඤං ආවාසං ගච‍්ඡති. තත්‍ථපි භික‍්ඛූනං එවං හොති: “අයං ඛො ආවුසො, භික‍්ඛු සඞ‍්ඝෙන තජ‍්ජනීයකම‍්මකතො ධම‍්මෙන වග‍්ගෙහි. හන්‍දස‍්ස මයං තජ‍්ජනීයකම‍්මං කරොමා”ති. තෙ තස‍්ස තජ‍්ජනීයකම‍්මං කරොන‍්ති ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගා.
25. හෙතෙමේ ඒ ආවාසයෙන් ද අන්‍ය ආවාසයකට යයි. එහි ද භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, මේ මහණ තෙමේ සඞ්ඝයා විසින් ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වීමෙන් තජ්ජනීයකර්‍මය කරණ ලද්දේ වේ. එබැවින් අපි මොහුට තජ්ජනීයකර්‍මය කරමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු ඔහුට තජ්ජනීයකර්‍මය කෙරෙත්.
26. ඉධ පන, භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛු බාලො හොති අබ්‍යත‍්තො ආපත‍්තිබහුලො අනපදානො ගිහීහි සංසට‍්ඨො විහරති අනනුලොමිකෙහි ගිහීසංසග‍්ගෙහි. තත්‍ර චෙ භික‍්ඛූනං එවං හොති: “අයං ඛො ආවුසො, භික‍්ඛු බාලො අබ්‍යත‍්තො ආපත‍්තිබහුලො අනපදානො ගිහීහි සංසට‍්ඨො විහරති අනනුලොමිකෙහි ගිහීසංසග‍්ගෙහි. හන්‍දස‍්ස මයං නියස‍්සකම‍්මං කරොමා”ති. තෙ තස‍්ස නියස‍්සකම‍්මං කරොන‍්ති අධම‍්මෙන වග‍්ගා.
26. මහණෙනි, මෙහි මහණෙක් තෙමේ අඥ වූයේ අව්‍යක්ත වූයේ ඉමක් නැති ඇවැත් ඇත්තේ ගිහීන් හා හැනී සිටියේ වේ. සසුනට අනුලොම් නො වූ ගිහිසසගින් යුක්ත ව වාසය කෙරේ. එකල්හි භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, මේ මහණ තෙමේ අඥ ය. අව්‍යක්ත ය. ඇවැත් බහුල කොට සිටියේ ය. පිරිසිඳිය නො හැකි ඇවැත් ඇත්තේ ය. ගිහියන් හා හැනී සිටියේ අනුලොම් නො වූ ගිහිසසගින් යුක්ත ව වසයි. එහෙයින් අපි මොහුට නියස්සකර්‍මය කරමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු ඔහුට නියස්සකර්‍මය කෙරෙත්.
27. සො තම‍්හා ආවාසා අඤ‍්ඤං ආවාසං ගච‍්ඡති. තත්‍ථපි භික‍්ඛූනං එවං හොති: “අයං ඛො ආවුසො, භික‍්ඛු සඞ‍්ඝෙන නියස‍්සකම‍්මකතො අධම‍්මෙන වග‍්ගෙහි. හන්‍දස‍්ස මයං නියස‍්සකම‍්මං කරොමා”ති. තෙ තස‍්ස නියස‍්සකම‍්මං කරොන‍්ති අධම‍්මෙන සමග‍්ගා -පෙ- ධම‍්මෙන වග‍්ගා -පෙ- ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගා -පෙ- ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගා. යථා හෙට‍්ඨා, තථා චක‍්කං කාතබ‍්බං.
27. හෙතෙමේ ඒ ආවාසයෙන් අන්‍ය ආවාසයකට යයි. එහි භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, මේ මහණ තෙමේ සඞ්ඝයා විසින් අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වීමෙන් නියස්සකර්‍ම කරණ ලද්දේ වේ. එබැවින් අපි මොහුට නියස්සකර්‍මය කරමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු අධර්‍මයෙන් සමග්‍ර වූවාහු ඔහුට –පෙ– ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු –පෙ– ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු –පෙ– ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍ර වූවාහු ඔහුට නියස්සකර්‍මය කෙරෙත්. යට කියූ පරිදි චක්‍ර කළ යුතුය.
28. ඉධ පන, භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛු කුලදූසකො හොති පාපසමාචාරො තත්‍ර චෙ භික‍්ඛූනං එවං හොති: “අයං ඛො ආවුසො, භික‍්ඛු කුලදූසකො පාපසමාචාරො. හන්‍දස‍්ස මයං පබ‍්බාජනීයකම‍්මං කරොමා”ති. තෙ තස‍්ස පබ‍්බාජනීයකම‍්මං කරොන‍්ති අධම‍්මෙන වග‍්ගා.
28. මහණෙනි, මෙහි මහණෙක් තෙමේ පවිටු හැසිරීම් ඇත්තේ කුලදූෂක වේ. එකල්හි මහණුන්ට “ඇවැත්නි, මේ මහණ තෙමේ කුලදූෂක ය. පවිටු හැසිරීම් ඇත්තේ ය. එබැවින් අපි මොහුට පබ්බාජනීයකර්‍මය කරමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු ඔහුට පබ්බාජනීයකර්‍මය කෙරෙත්.
29. සො තම‍්හා ආවාසා අඤ‍්ඤං ආවාසං ගච‍්ඡති. තත්‍ථ භික‍්ඛූනං එවං හොති: “අයං ඛො ආවුසො භික‍්ඛු සඞ‍්ඝෙන පබ‍්බාජනීයකම‍්මකතො අධම‍්මෙන වග‍්ගෙහි. හන්‍දස‍්ස මයං පබ‍්බාජනීයකම‍්මං කරොමා”ති. තෙ තස‍්ස පබ‍්බාජනීයකම‍්මං කරොන‍්ති අධම‍්මෙන සමග‍්ගා -පෙ- ධම‍්මෙන වග‍්ගා -පෙ- ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගා -පෙ- ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගා. චක‍්කං කාතබ‍්බං.
29. හෙතෙමේ ඒ ආවාසයෙන් අන්‍ය ආවාසයකට යයි. එහි භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, මේ මහණ තෙමේ සඞ්ඝයා විසින් අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වීමෙන් පබ්බාජනීයකර්‍මය කරණ ලද්දේ වේ. එබැවින් අපි මොහුට පබ්බාජනීයකර්‍මය කරමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු අධර්‍මයෙන් සමග්‍ර වූවාහු ඔහුට –පෙ– ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු –පෙ– ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු –පෙ– ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍ර වූවාහු ඔහුට පබ්බාජනීයකර්‍මය කෙරෙත්. චක්‍ර කළ යුතු ය.
30. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛු ගිහී අක‍්කොසති; පරිභාසති. තත්‍ර චෙ භික‍්ඛූනං එවං හොති: “අයං ඛො ආවුසො, භික‍්ඛු ගිහී අක‍්කොසති පරිභාසති. හන්‍දස‍්ස මයං පටිසාරණීයකම‍්මං කරොමා”ති. තෙ තස‍්ස පටිසාරණීයකම‍්මං කරොන‍්ති අධම‍්මෙන වග‍්ගා.
30. මහණෙනි, මෙහි මහණෙක් තෙමේ ගිහීන්ට ආක්‍රෝශ කෙරෙයි. පරිභව කෙරෙයි. එකල්හි භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, මේ මහණ තෙමේ ගිහින්ට ආක්‍රෝශ කෙරෙයි. පරිභව කෙරෙයි. එබැවින් අපි මොහුට පටිසාරණීයකර්‍මය කරමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු ඔහුට පටිසාරණීයකර්‍මය කෙරෙත්.
31. සො තම‍්හා ආවාසා අඤ‍්ඤං ආවාසං ගච‍්ඡති. තත්‍ථපි භික‍්ඛූනං එවං හොති: “අයං ඛො ආවුසො, භික‍්ඛු සඞ‍්ඝෙන පටිසාරණීයකම‍්මකතො අධම‍්මෙන වග‍්ගෙහි. හන්‍දස‍්ස මයං පටිසාරණීයකම‍්මං කරොමා”ති. තෙ තස‍්ස පටිසාරණීයකම‍්මං කරොන‍්ති අධම‍්මෙන සමග‍්ගා -පෙ- ධම‍්මෙන වග‍්ගා -පෙ- ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගා -පෙ- ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගා. චක‍්කං කාතබ‍්බං.
31. හෙතෙමේ ඒ ආවාසයෙන් අන්‍ය ආවාසයකට යයි. එහි භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, මේ මහණ තෙමේ සඞ්ඝයා විසින් අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වීමෙන් පටිසාරණීයකර්‍මය කරණ ලද්දේ වේ. එබැවින් අපි මොහුට පටිසාරණීයකර්‍මය කරමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු අධර්‍මයෙන් සමග්‍ර වූවාහු ඔහුට –පෙ– ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු –පෙ– ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු –පෙ– ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍ර වූවාහු ඔහුට පටිසාරණීයකර්‍මය කෙරෙත්. චක්‍ර කළ යුතු ය.
32. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛු ආපත‍්තිං ආපජ‍්ජිත්‍වා න ඉච‍්ඡති ආපත‍්තිං පස‍්සිතුං. තත්‍ර චෙ භික‍්ඛූනං එවං හොති: “අයං ඛො ආවුසො, භික‍්ඛු ආපත‍්තිං ආපජ‍්ජිත්‍වා න ඉච‍්ඡති ආපත‍්තිං පස‍්සිතුං. හන්‍දස‍්ස මයං ආපත්තියා අදස්සනෙ උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මං කරොමා”ති. තෙ තස‍්ස ආපත්තියා අදස්සනෙ උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මං කරොන‍්ති අධම‍්මෙන වග‍්ගා.
32. මහණෙනි, මෙහි මහණෙක් තෙමේ ඇවැතට පැමිණ ඇවැත දක්නට නො කැමැති වෙයි. එකල්හි භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, මේ මහණ තෙමේ ඇවැතට පැමිණ ඇවැත දක්නට කැමැති නො වෙයි. එබැවින් අපි මොහුට ඇවැත් නො දැක්මෙහි උක්ඛේපනීයකර්‍මය කරමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු ඔහුට ඇවැත් නො දැක්මෙහි උක්ඛේපනීයකර්‍මය කෙරෙත්.
33. සො තම‍්හා ආවාසා අඤ‍්ඤං ආවාසං ගච‍්ඡති. තත්‍ථ භික‍්ඛූනං එවං හොති: “අයං ඛො ආවුසො, භික‍්ඛු සඞ‍්ඝෙන ආපත්තියා අදස්සනෙ උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මකතො අධම‍්මෙන වග‍්ගෙහි. හන්‍දස‍්ස මයං ආපත්තියා අදස්සනෙ උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මං කරොමා”ති. තෙ තස‍්ස ආපත්තියා අදස්සනෙ උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මං කරොන‍්ති අධම‍්මෙන සමග‍්ගා -පෙ- ධම‍්මෙන වග‍්ගා -පෙ- ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගා -පෙ- ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගා. චක‍්කං කාතබ‍්බං.
33. හෙතෙමේ ඒ ආවාසයෙන් අන්‍ය ආවාසයකට යයි. එහි භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, මේ මහණ තෙමේ සඞ්ඝයා විසින් අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වීමෙන් ඇවැත් නො දැක්මෙහි උක්ඛේපනීයකර්‍මය කරණ ලද්දේ වේ. එබැවින් අපි මොහුට ඇවැත් නො දැක්මෙහි උක්ඛේපනීයකර්‍මය කරමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු අධර්‍මයෙන් සමග්‍ර වූවාහු –පෙ– ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු –පෙ– ධර්‍ම ප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු –පෙ– ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍ර වූවාහු ඔහුට ඇවැත් නො දැක්මෙහි උක්ඛේපනීයකර්‍මය කෙරෙත්. චක්‍ර කළ යුතු ය.
34. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛු ආපත‍්තිං ආපජ‍්ජිත්‍වා න ඉච‍්ඡති ආපත‍්තිං පටිකාතුං. තත්‍ර චෙ භික‍්ඛූනං එවං හොති: “අයං ඛො ආවුසො, භික‍්ඛු ආපත‍්තිං ආපජ‍්ජිත්‍වා න ඉච‍්ඡති ආපත‍්තිං පටිකාතුං. හන්‍දස‍්ස මයං ආපත්තියා අප්පටිකම්මෙ උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මං කරොමා”ති . තෙ තස‍්ස ආපත්තියා අප්පටිකම්මෙ උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මං කරොන‍්ති අධම‍්මෙන වග‍්ගා.
34. මහණෙනි, මෙහි මහණෙක් තෙමේ ඇවැතට පැමිණ ඇවැතට පිළියම් කරන්ට කැමැති නො වෙයි. එකල්හි භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, මේ මහණ තෙමේ ඇවැතට පැමිණ ඇවැතට පිළියම් කරන්නට කැමැති නො වෙයි. එබැවින් අපි මොහුට ඇවැතට පිළියම් නො කිරීමෙහි උක්ඛේපනීයකර්‍මය කරමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු ඔහුට ඇවැත් නො දැක්මෙහි උක්ඛේපනීයකර්‍මය කෙරෙත්.
35. සො තම‍්හා ආවාසා අඤ‍්ඤං ආවාසං ගච‍්ඡති. තත්‍ථ භික‍්ඛූනං එවං හොති: “අයං ඛො ආවුසො භික‍්ඛු සඞ‍්ඝෙන ආපත්තියා අප්පටිකම්මෙ උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මකතො අධම‍්මෙන වග‍්ගෙහි. හන්‍දස‍්ස මයං ආපත්තියා අප්පටිකම්මෙ උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මං කරොමා”ති. තෙ තස‍්ස ආපත්තියා අප්පටිකම්මෙ උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මං කරොන‍්ති. අධම‍්මෙන සමග‍්ගා -පෙ-. ධම‍්මෙන වග‍්ගා -පෙ- ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගා -පෙ- ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගා. චක‍්කං කාතබ‍්බං.
35. හෙතෙමේ ඒ ආවාසයෙන් අන්‍ය ආවාසයකට යයි. එහි භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, මේ මහණ තෙමේ සඞ්ඝයා විසින් අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වීමෙන් ඇවැතට පිළියම් නො කිරීමෙහි උක්ඛේපනීයකර්‍මය කරණ ලද්දේ වේ. එබැවින් අපි මොහුට ඇවැතට පිළියම් නො කිරීමෙහි උක්ඛේපනීයකර්‍මය කරමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු අධර්‍මයෙන් සමග්‍ර වූවාහු –පෙ– ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු –පෙ– ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු –පෙ– ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍ර වූවාහු ඔහුට ඇවැතට පිළියම් නො කිරීමෙහි උක්ඛේපනීයකර්‍මය කෙරෙත්. චක්‍ර කළ යුතු ය.
36. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛු න ඉච‍්ඡති පාපිකං දිට‍්ඨිං පටිනිස‍්සජ‍්ජිතුං. තත්‍ර චෙ භික‍්ඛූනං එවං හොති: “අයං ඛො ආවුසො භික‍්ඛු න ඉච‍්ඡති පාපිකං දිට‍්ඨිං පටිනිස‍්සජ‍්ජිතුං. හන්‍දස‍්ස මයං පාපිකාය දිට්ඨියා අප්පටිනිස්සග්ගෙ උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මං කරොමා”ති. තෙ තස‍්ස පාපිකාය දිට්ඨියා අප්පටිනිස්සග්ගෙ උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මං කරොන‍්ති අධම‍්මෙන වග‍්ගා.
36. මහණෙනි, මෙහි මහණෙක් තෙමේ පවිටු මිසදිටු අත් හරින්නට කැමැති නො වේ. එකල්හි භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, මේ මහණ තෙමේ ලාමකදාෂ්ටිය අත් හරින්නට නො කැමති වෙයි. එබැවින් අපි මොහුට පවිටු දෘෂ්ටිය අත් නො හැරීමෙහි උක්ඛේපනීයකර්‍මය කරමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු ඔහුට පවිටු දෘෂ්ටිය අත් නො හැරීමෙහි උක්ඛේපනීයකර්‍මය කෙරෙත්.
37. සො තම‍්හා ආවාසා අඤ‍්ඤං ආවාසං ගච‍්ඡති. තත්‍ථ භික‍්ඛූනං එවං හොති: “අයං ඛො ආවුසො, භික‍්ඛු සඞ‍්ඝෙන පාපිකාය දිට්ඨියා අප්පටිනිස්සග්ගෙ උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මකතො අධම‍්මෙන වග‍්ගෙහි. හන්‍දස‍්ස මයං පාපිකාය දිට්ඨියා අප්පටිනිස්සග්ගෙ උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මං කරොමා”ති. තෙ තස‍්ස පාපිකාය දිට්ඨියා අප්පටිනිස්සග්ගෙ උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මං කරොන‍්ති අධම‍්මෙන සමග‍්ගා -පෙ- ධම‍්මෙන වග‍්ගා -පෙ- ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගා -පෙ- ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගා. චක‍්කං කාතබ‍්බං.
37. හෙතෙමේ ඒ ආවාසයෙන් අන් ආවාසයකට යයි. එහි භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, මේ මහණ තෙමේ සඞ්ඝයා විසින් අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වීමෙන් පවිටු දෘෂ්ටිය අත් නො හැරීමෙහි උක්ඛේපනීයකර්‍මය කරණ ලද්දේ වේ. එබැවින් අපි මොහුට පවිටු දෘෂ්ටිය අත් නො හැරීමෙහි උක්ඛේපනීයකර්‍මය කරමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු අධර්‍මයෙන් සමග්‍ර වූවාහු –පෙ– ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු –පෙ– ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු –පෙ– ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍ර වූවාහු –පෙ– ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍ර වූවාහු ඔහුට පවිටු දෘෂ්ටිය අත් නො හැරීමෙහි උක්ඛේපනීයකර්‍මය කෙරෙත්. චක්‍ර කළ යුතු ය.
38. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛු සඞ‍්ඝෙන තජ‍්ජනීයකම‍්මකතො සම‍්මා වත‍්තති. ලොමං පාතෙති, නෙත්‍ථාරං වත‍්තති. තජ‍්ජනීයස‍්ස කම‍්මස‍්ස පටිප‍්පස‍්සද‍්ධිං යාචති.
38. මහණෙනි, මෙහි මහණෙක් තෙමේ සඞ්ඝයා විසින් තප්ජනීයකර්‍ම කරණ ලද්දේ මනා කොට පවතී. අනුලොම් ව පවතී. වරදින් නිදහස් වීම පිණිස සුදුසු සේ පවතී. තජ්ජනීයකර්‍මයාගේ සන්සිඳීම ඉල්ලයි.
39. තත්‍ර චෙ භික‍්ඛූනං එවං හොති: “අයං ඛො ආවුසො, භික‍්ඛු සඞ‍්ඝෙන තජ‍්ජනීයකම‍්මකතො සම‍්මා වත‍්තති. ලොමං පාතෙති. නෙත්‍ථාරං වත‍්තති. තජ‍්ජනීයස‍්ස කම‍්මස‍්ස පටිප‍්පස‍්සද‍්ධිං යාචති. හන්‍දස‍්ස මයං තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙමා”ති. තෙ තස‍්ස තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙන‍්ති අධම‍්මෙන වග‍්ගා.
39. එකල්හි භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, මේ මහණ තෙමේ සඞ්ඝයා විසින් තජ්ජනීයකර්‍ම කරණ ලද්දේ මනා කොට පවතී. අනුලොම් ව පවතී. වරදින් නිදහස් වීමට සුදුසු සේ පවතී. තජ්ජනීයකර්‍මයාගේ සන්සිඳීම ඉල්ලයි. එබැවින් අපි මොහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවමු” යි. මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු ඔහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවත්.
40. සො තම‍්හා ආවාසා අඤ‍්ඤං ආවාසං ගච‍්ඡති. තත්‍ථ භික‍්ඛූනං එවං හොති: “ඉමස‍්ස ඛො ආවුසො, භික‍්ඛුනො සඞ‍්ඝෙන තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සද‍්ධං අධම‍්මෙන වග‍්ගෙහි. හන්‍දස‍්ස මයං තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙමා”ති. තෙ තස‍්ස තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙන‍්ති අධම‍්මෙන සමග‍්ගා.
40. හෙතෙමේ ඒ ආවාසයෙන් අන්‍ය ආවාසයකට යයි. එහි භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූ සඞ්ඝයා විසින් මේ මහණහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය අධර්‍මයෙන් සන්සිඳුවන ලද්දේ ය. එබැවින් අපි මොහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු අධර්‍මයෙන් සමග්‍ර වූවාහු ඔහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවත්.
41. සො තම‍්හාපි ආවාසා අඤ‍්ඤං ආවාසං ගච‍්ඡති. තත්‍ථපි භික‍්ඛූනං එවං හොති: ‘ඉමස‍්ස ඛො ආවුසො, භික‍්ඛුනො සඞ‍්ඝෙන තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සද‍්ධං අධම‍්මෙන සමග‍්ගෙහි. හන්‍දස‍්ස මයං තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙමා”ති. තෙ තස‍්ස තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙන‍්ති ධම‍්මෙන වග‍්ගා.
41. හෙතෙමේ ඒ ආවාසයෙන් ද අන්‍ය ආවාසයකට යයි. එහි ද භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, සඞ්ඝයා විසින් සමග්‍ර වීමෙන් මේ මහණහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය අධර්‍මයෙන් සන්සිඳුවන ලද්දේ ය. එබැවින් අපි මොහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවමු” යි. මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු ඔහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවත්.
42. සො තම‍්හාපි ආවාසා අඤ‍්ඤං ආවාසං ගච‍්ඡති. තත්‍ථපි භික‍්ඛූනං එවං හොති: “ඉමස‍්ස ඛො ආවුසො, භික‍්ඛුනො සඞ‍්ඝෙන තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සද‍්ධං ධම‍්මෙන වග‍්ගෙහි. හන්‍දස‍්ස මයං තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙමා”ති. තෙ තස‍්ස තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙන‍්ති ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගා.
42. හෙතෙමේ ඒ ආවාසයෙන් ද අන්‍ය ආවාසයකට යයි. එහි ද භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූ සඞ්ඝයා විසින් මේ මහණහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවන ලද්දේ ය. එබැවින් අපි මොහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු ඔහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවත්.
43. සො තම‍්හාපි ආවාසා අඤ‍්ඤං ආවාසං ගච‍්ඡති. තත්‍ථපි භික‍්ඛූනං එවං හොති: “ඉමස‍්ස ඛො ආවුසො, භික‍්ඛුනො සඞ‍්ඝෙන තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සද‍්ධං ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගෙහි. හන්‍දස‍්ස මයං තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙමා”ති. තෙ තස‍්ස තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙන‍්ති ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගා.
43. හෙතෙමේ ඒ ආවාසයෙන් ද අන්‍ය ආවාසයකට යයි. එහි ද භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍ර වූ සඞ්ඝයා විසින් මේ මහණහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවන ලද්දේ ය. එබැවින් අපි මොහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවමු” යි. මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍ර වූවාහු ඔහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවත්.
44. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛු සඞ‍්ඝෙන තජ‍්ජනීයකම‍්මකතො සම‍්මා වත‍්තති. ලොමං පාතෙති. නෙත්‍ථාරං වත‍්තති. තජ‍්ජනීයස‍්ස කම‍්මස‍්ස පටිප‍්පස‍්සද‍්ධිං යාචති.
44. මහණෙනි, මෙහි මහණෙක් තෙමේ සඞ්ඝයා විසින් තජ්ජනීයකර්‍ම කරණ ලද්දේ මනා කොට පවතී. අනුලොම් ව පවතී. වරදින් නිදහස් වීමට සුදුසු සේ පවතී. තජ්ජනීයකර්‍මයාගේ සන්සිඳීම ඉල්ලයි.
45. තත්‍ර චෙ භික‍්ඛූනං එවං හොති: “අයං ඛො ආවුසො, භික‍්ඛු සඞ‍්ඝෙන තජ‍්ජනීයකම‍්මකතො සම‍්මා වත‍්තති. ලොමං පාතෙති. නෙත්‍ථාරං වත‍්තති. තජ‍්ජනීයස‍්ස කම‍්මස‍්ස පටිප‍්පස‍්සද‍්ධිං යාචති. හන්‍දස‍්ස මයං තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙමා”ති. තෙ තස‍්ස තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙන‍්ති අධම‍්මෙන සමග‍්ගා.
45. එකල්හි භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, මේ මහණ තෙමේ සඞ්ඝයා විසින් තජ්ජනීයකර්‍ම කරණ ලද්දේ මනා කොට පවතී. අනුලොම් ව පවතී. වරදින් නිදහස් වීමට සුදුසු සේ පවතී. තජ්ජනීයකර්‍මයාගේ සන්සිඳීම ඉල්ලයි. එබැවින් අපි මොහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු අධර්‍මයෙන් සමග්‍ර වූවාහු ඔහුගේ තජ්ජනීය කර්‍මය සන්සිඳුවත්.
46. සො තම‍්හා ආවාසා අඤ‍්ඤං ආවාසං ගච‍්ඡති. තත්‍ථපි භික‍්ඛූනං එවං හොති: “ඉමස‍්ස ඛො ආවුසො, භික‍්ඛුනො සඞ‍්ඝෙන තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සද‍්ධං අධම‍්මෙන සමග‍්ගෙහි. හන්‍දස‍්ස මයං තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙමා”ති. තෙ තස‍්ස තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙන‍්ති ධම‍්මෙන වග‍්ගා.
46. හෙතෙමේ ඒ ආවාසයෙන් අන්‍ය ආවාසයකට යයි. එහි භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, අධර්‍මයෙන් සමග්‍ර වූ සඞ්ඝයා විසින් මේ මහණහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය සන්හිඳුවන ලද්දේ ය. එහෙයින් අපි මොහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු ඔහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය සන්හිඳුවත්.
47. සො තම‍්හාපි ආවාසා අඤ‍්ඤං ආවාසං ගච‍්ඡති. තත්‍ථපි භික‍්ඛූනං එවං හොති: “ඉමස‍්ස ඛො ආවුසො, භික‍්ඛුනො සඞ‍්ඝෙන තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සද‍්ධං ධම‍්මෙන වග‍්ගෙහි. හන්‍දස‍්ස මයං තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙමා”ති. තෙ තස‍්ස තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙන‍්ති ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගා.
47. හෙතෙමේ ඒ ආවාසයෙන් ද අන්‍ය ආවාසයකට යයි. එහි ද භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වු සඞ්ඝයා විසින් මේ මහණහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවන ලද්දේ ය. එබැවින් අපි මොහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු ඔහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවත්.
48. සො තම‍්හාපි ආවාසා අඤ‍්ඤං ආවාසං ගච‍්ඡති. තත්‍ථපි භික‍්ඛූනං එවං හොති: “ඉමස‍්ස ඛො ආවුසො භික‍්ඛුනො සඞ‍්ඝෙන තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සද‍්ධං ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගෙහි. හන්‍දස‍්ස මයං තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙමා”ති. තෙ තස‍්ස තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙන‍්ති ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගා.
48. හෙතෙමේ ඒ ආවාසයෙන් ද අන්‍ය ආවාසයකට යයි. එහි ද භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍ර වූ සඞ්ඝයා විසින් මේ මහණහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවන ලද්දේ ය. එබැවින් අපි මොහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවමු” යි. මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍ර වූවාහු ඔහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවත්.
49. සො තම‍්හාපි ආවාසා අඤ‍්ඤං ආවාසං ගච‍්ඡති. තත්‍ථපි භික‍්ඛූනං එවං හොති: “ඉමස‍්ස ඛො ආවුසො, භික‍්ඛුනො සඞ‍්ඝෙන තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සද‍්ධං ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගෙහි. හන්‍දස‍්ස මයං තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙමා”ති. තෙ තස‍්ස තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙන‍්ති අධම‍්මෙන වග‍්ගා.
49. හෙතෙමේ ඒ ආවාසයෙන් ද අන්‍ය ආවාසයකට යයි. එහි ද භික්‍ෂුන්ට “ඇවැත්නි, ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍ර වූ සඞ්ඝයා විසින් මේ මහණහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවන ලද්දේ ය. එබැවින් අපි මොහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවමු” යි. මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු ඔහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවත්.
50. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛු සඞ‍්ඝෙන තජ‍්ජනීයකම‍්මකතො සම‍්මා වත‍්තති, ලොමං පාතෙති. නෙත්‍ථාරං වත‍්තති. තජ‍්ජනීයස‍්ස කම‍්මස‍්ස පටිප‍්පස‍්සද‍්ධිං යාචති.
50. මහණෙනි, මෙහි මහණෙක් තෙමේ සඞ්ඝයා විසින් තජ්ජනීයකර්‍ම කරණ ලද්දේ මනා කොට පවතී. අනුලොම් ව පවති. වරදින් නිදහස් වීමට සුදුසු සේ පවතී. තජ්ජනීයකර්‍මයාගේ සන්සිඳීම ඉල්ලයි.
51. තත්‍ර චෙ භික‍්ඛූනං එවං හොති: “අයං ඛො ආවුසො, භික‍්ඛු සඞ‍්ඝෙන තජ‍්ජනීයකම‍්මකතො සම‍්මා වත‍්තති. ලොමං පාතෙති. නෙත්‍ථාරං වත‍්තති. තජ‍්ජනීයස‍්ස කම‍්මස‍්ස පටිප‍්පස‍්සද‍්ධිං යාචති. හන්‍දස‍්ස මයං තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙමා”ති. තෙ තස‍්ස තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙන‍්ති ධම‍්මෙන වග‍්ගා.
51. එකල්හි භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, මේ මහණ තෙමේ සඞ්ඝයා විසින් තජ්ජනීයකර්‍ම කරණ ලද්දේ මනා කොට පවතී. අනුලොම් ව පවතී. වරදින් නිදහස් වීමට සුදුසු සේ පවති. තජ්ජනීයකර්‍මයාගේ සන්සිඳීම ඉල්ලයි. එබැවින් අපි මේ මහණහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු ඔහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවත්.
52. සො තම‍්හා ආවාසා අඤ‍්ඤං ආවාසං ගච‍්ඡති. තත්‍ථ භික‍්ඛූනං එවං හොති: “ඉමස‍්ස ඛො ආවුසො, භික‍්ඛුනො සඞ‍්ඝෙන තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සද‍්ධං ධම‍්මෙන වග‍්ගෙහි. හන්‍දස‍්ස මයං තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙමා”ති. තෙ තස‍්ස තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙන‍්ති ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගා.
52. හෙතෙමේ ඒ ආවාසයෙන් අන්‍ය ආවාසයකට යයි. එහි භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූ සඞ්ඝයා විසින් මේ මහණහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවන ලද්දේ ය. එබැවින් අපි මේ මහණහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු ඔහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවත්.
53. සො තම‍්හාපි ආවාසා අඤ‍්ඤං ආවාසං ගච‍්ඡති. තත්‍ථපි භික‍්ඛූනං එවං හොති: “ඉමස‍්ස ඛො ආවුසො භික‍්ඛුනො සඞ‍්ඝෙන තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සද‍්ධං ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගෙහි. හන්‍දස‍්ස මයං තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙමා”ති. තෙ තස‍්ස තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙන‍්ති ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගා.
53. හෙතෙමේ ඒ ආවාසයෙන් ද අන්‍ය ආවාසයකට යයි. එහි ද භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍ර වූ සඞ්ඝයා විසින් මේ මහණහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවන ලද්දේ ය. එබැවින් අපි මොහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍ර වූවාහු ඔහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවත්.
54. සො තම‍්හාපි ආවාසා අඤ‍්ඤං ආවාසං ගච‍්ඡති. තත්‍ථපි භික‍්ඛූනං එවං හොති: “ඉමස‍්ස ඛො ආවුසො භික‍්ඛුනො සඞ‍්ඝෙන තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සද‍්ධං ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගෙහි. හන්‍දස‍්ස මයං තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙමා”ති. තෙ තස‍්ස තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙන‍්ති අධම‍්මෙන වග‍්ගා.
54. හෙතෙමේ ඒ ආවාසයෙන් ද අන්‍ය ආවාසයකට යයි. එහි ද භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍ර වු සඞ්ඝයා විසින් මේ මහණහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවන ලද්දේ ය. එබැවින් අපි මොහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු ඔහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවත්.
55. සො තම‍්හාපි ආවාසා අඤ‍්ඤං ආවාසං ගච‍්ඡති. තත්‍ථපි භික‍්ඛූනං එවං හොති: “ඉමස‍්ස ඛො ආවුසො භික‍්ඛුනො සඞ‍්ඝෙන තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සද‍්ධං අධම‍්මෙන වග‍්ගෙහි. හන්‍දස‍්ස මයං තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙමා”ති. තෙ තස‍්ස තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙන‍්ති අධම‍්මෙන සමග‍්ගා.
55. හෙතෙමේ ඒ ආවාසයෙන් ද අන්‍ය ආවාසයකට යයි. එහි ද භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූ සඞ්ඝයා විසින් මේ මහණහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවන ලද්දේ ය. එබැවින් අපි මොහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු අධර්‍මයෙන් සමග්‍ර වූවාහු ඔහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවත්.
56. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛු සඞ‍්ඝෙන තජ‍්ජනීයකම‍්මකතො සම‍්මා වත‍්තති. ලොමං පාතෙති. නෙත්‍ථාරං වත‍්තති. තජ‍්ජනීයස‍්ස කම‍්මස‍්ස පටිප‍්පස‍්සද‍්ධිං යාචති.
56. මහණෙනි, මෙහි මහණෙක් තෙමේ සඞ්ඝයා විසින් තජ්ජනීයකර්‍මය කරණ ලද්දේ මනා කොට පවතී. අනුලොම් ව පවතී. වරදින් නිදහස් වීමට සුදුසු සේ පවතී. තජ්ජනීයකර්‍මයාගේ සන්සිඳීම ඉල්ලයි.
57. තත්‍ර චෙ භික‍්ඛූනං එවං හොති: “අයං ඛො ආවුසො භික‍්ඛු සඞ‍්ඝෙන තජ‍්ජනීයකම‍්මකතො සම‍්මා වත‍්තති. ලොමං පාතෙති. නෙත්‍ථාරං වත‍්තති. තජ‍්ජනීයස‍්ස කම‍්මස‍්ස පටිප‍්පස‍්සද‍්ධිං යාචති. හන්‍දස‍්ස මයං තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙමා”ති. තෙ තස‍්ස තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙන‍්ති ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගා.
57. එකල්හි භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, මේ මහණ තෙමේ සඞ්ඝයා විසින් තජ්ජනීයකර්‍ම කරණ ලද්දේ මනා කොට පවතී. අනුලොම් ව පවතී. වරදින් නිදහස් වීමට සුදුසු සේ පවතී. තජ්ජනීයකර්‍මයාගේ සන්සිඳීම ඉල්ලයි. එබැවින් අපි මොහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු ඔහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවත්.
58. සො තම‍්හා ආවාසා අඤ‍්ඤං ආවාසං ගච‍්ඡති. තත්‍ථ භික‍්ඛූනං එවං හොති: “ඉමස‍්ස ඛො ආවුසො භික‍්ඛුනො සඞ‍්ඝෙන තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සද‍්ධං ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගෙහි. හන්‍දස‍්ස මයං තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙමා”ති. තෙ තස‍්ස තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙන‍්ති ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගා.
58. හෙතෙමේ ඒ ආවාසයෙන් අන්‍ය ආවාසයකට යයි. එහි භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍ර වු සඞ්ඝයා විසින් මේ මහණහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවන ලද්දේ ය. එබැවින් අපි මොහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍ර වූවාහු ඔහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවත්.
59. සො තම‍්හාපි ආවාසා අඤ‍්ඤං ආවාසං ගච‍්ඡති. තත්‍ථපි භික‍්ඛූනං එවං හොති: “ඉමස‍්ස ඛො ආවුසො භික‍්ඛුනො සඞ‍්ඝෙන තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සද‍්ධං ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගෙහි. හන්‍දස‍්ස මයං තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙමා”ති. තෙ තස‍්ස තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙන‍්ති අධම‍්මෙන වග‍්ගා.
59. හෙතෙමේ ඒ ආවාසයෙන් ද අන්‍ය ආවාසයකට යයි. එහි ද භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍ර වූ සඞ්ඝයා විසින් මේ මහණහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවන ලද්දේ ය. එබැවින් අපි මොහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවමු” යි. මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු ඔහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවත්.
60. සො තම‍්හාපි ආවාසා අඤ‍්ඤං ආවාසං ගච‍්ඡති. තත්‍ථපි භික‍්ඛූනං එවං හොති: “ඉමස‍්ස ඛො ආවුසො, භික‍්ඛුනො සඞ‍්ඝෙන තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සද‍්ධං අධම‍්මෙන වග‍්ගෙහි. හන්‍දස‍්ස මයං තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙමා”ති. තෙ තස‍්ස තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙන‍්ති අධම‍්මෙන සමග‍්ගා.
60. හෙතෙමේ ඒ ආවාසයෙන් ද අන්‍ය ආවාසයකට යයි. එහි ද භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූ සඞ්ඝයා විසින් මේ මහණහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවන ලද්දේ ය. එබැවින් අපි මොහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු අධර්‍මයෙන් සමග්‍ර වූවාහු ඔහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවත්.
61. සො තම‍්හාපි ආවාසා අඤ‍්ඤං ආවාසං ගච‍්ඡති. තත්‍ථපි භික‍්ඛූනං එවං හොති: “ඉමස‍්ස ඛො ආවුසො, භික‍්ඛුනො සඞ‍්ඝෙන තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සද‍්ධං අධම‍්මෙන සමග‍්ගෙහි. හන්‍දස‍්ස මයං තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙමා”ති. තෙ තස‍්ස තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙන‍්ති ධම‍්මෙන වග‍්ගා.
61. හෙතෙමේ ඒ ආවාසයෙන් ද අන්‍ය ආවාසයකට යයි. එහි ද භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, අධර්‍මයෙන් සමග්‍ර වූ සඞ්ඝයා විසින් මේ මහණහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවන ලද්දේ ය. එබැවින් අපි මොහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු ඔහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවත්.
62. ඉධ පන, භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛු සඞ‍්ඝෙන තජ‍්ජනීයකම‍්මකතො සම‍්මා වත‍්තති, ලොමං පාතෙති, නෙත්‍ථාරං වත‍්තති, තජ‍්ජනීයස‍්ස කම‍්මස‍්ස පටිප‍්පස‍්සද‍්ධිං යාචති.
62. මහණෙනි, මෙහි මහණෙක් තෙමේ සඞ්ඝයා විසින් තජ්ජනීයකර්‍ම කරණ ලද්දේ මනා කොට පවතී. අනුලොම් ව පවතී. වරදින් නිදහස් වීමට සුදුසු සේ පවතී. තජ්ජනීයකර්‍මයාගේ සන්සිඳීම ඉල්ලයි.
63. තත්‍ර චෙ භික‍්ඛූනං එවං හොති: “අයං ඛො ආවුසො භික‍්ඛු සඞ‍්ඝෙන තජ‍්ජනීයකම‍්මකතො සම‍්මා වත‍්තති. ලොමං පාතෙති. නෙත්‍ථාරං වත‍්තති. තජ‍්ජනීයස‍්ස කම‍්මස‍්ස පටිප‍්පස‍්සද‍්ධිං යාචති. හන්‍දස‍්ස මයං තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙමා”ති. තෙ තස‍්ස තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙන‍්ති ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගා.
63. එකල්හි භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, මේ මහණ තෙමේ සඞ්ඝයා විසින් තජ්ජනීයකර්‍ම කරණ ලද්දේ මනා කොට පවතී. අනුලොම් ව පවතී. වරදින් නිදහස් වීමට සුදුසු සේ පවතී. තජ්ජනීයකර්‍මයාගේ සන්සිඳීම ඉල්ලයි. එබැවින් අපි මොහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍ර වූවාහු ඔහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවත්.
64. සො තම‍්හා ආවාසා අඤ‍්ඤං ආවාසං ගච‍්ඡති. තත්‍ථපි භික‍්ඛූනං එවං හොති: “ඉමස‍්ස ඛො ආවුසො භික‍්ඛුනො සඞ‍්ඝෙන තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සද‍්ධං ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගෙහි. හන්‍දස‍්ස මයං තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙමා”ති. තෙ තස‍්ස තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙන‍්ති අධම‍්මෙන වග‍්ගා.
64. හෙතෙමේ ඒ ආවාසයෙන් අන්‍ය ආවාසයකට යයි. එහි භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍ර වූ සඞ්ඝයා විසින් මේ මහණහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවන ලද්දේ ය. එබැවින් අපි මොහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු ඔහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවත්.
65. සො තම‍්හාපි ආවාසා අඤ‍්ඤං ආවාසං ගච‍්ඡති. තත්‍ථපි භික‍්ඛූනං එවං හොති: “ඉමස‍්ස ඛො ආවුසො භික‍්ඛුනො සඞ‍්ඝෙන තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සද‍්ධං අධම‍්මෙන වග‍්ගෙහි. හන්‍දස‍්ස මයං තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙමා”ති. තෙ තස‍්ස තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙන‍්ති අධම‍්මෙන සමග‍්ගා.
65. හෙතෙමේ ඒ ආවාසයෙන් ද අන්‍ය ආවාසයකට යයි. එහි ද භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූ සඞ්ඝයා විසින් මේ මහණහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවන ලද්දේ ය. එබැවින් අපි මොහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු අධර්‍මයෙන් සමග්‍ර වූවාහු ඔහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවත්.
66. සො තම‍්හාපි ආවාසා අඤ‍්ඤං ආවාසං ගච‍්ඡති. තත්‍ථපි භික‍්ඛූනං එවං හොති: “ඉමස‍්ස ඛො ආවුසො භික‍්ඛුනො සඞ‍්ඝෙන තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සද‍්ධං අධම‍්මෙන සමග‍්ගෙහි. හන්‍දස‍්ස මයං තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙමා”ති. තෙ තස‍්ස තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙන‍්ති ධම‍්මෙන වග‍්ගා.
66. හෙතෙමේ ඒ ආවාසයෙන් ද අන්‍ය ආවාසයකට යයි. එහි ද භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, අධර්‍මයෙන් සමග්‍ර වූ සඞ්ඝයා විසින් මේ මහණහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවන ලද්දේ ය. එබැවින් අපි මොහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු ඔහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවත්.
67. සො තම‍්හාපි ආවාසා අඤ‍්ඤං ආවාසං ගච‍්ඡති. තත්‍ථපි භික‍්ඛූනං එවං හොති: “ඉමස‍්ස ඛො ආවුසො භික‍්ඛුනො සඞ‍්ඝෙන තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සද‍්ධං ධම‍්මෙන වග‍්ගෙහි. හන්‍දස‍්ස මයං තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙමා”ති. තෙ තස‍්ස තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙන‍්ති ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගා.
67. හෙතෙමේ ඒ ආවාසයෙන් ද අන්‍ය ආවාසයකට යයි. එහි ද භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූ සඞ්ඝයා විසින් මේ මහණහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවන ලද්දේ ය. එබැවින් අපි මොහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු ඔහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවත්.
68. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛු සඞ‍්ඝෙන නියස‍්සකම‍්මකතො සම‍්මා වත‍්තති, ලොමං පාතෙති. නෙත්‍ථාරං වත‍්තති. නියස‍්සස‍්ස කම‍්මස‍්ස පටිප‍්පස‍්සද‍්ධිං යාචති.
68. මහණෙනි, මෙහි මහණෙක් තෙමේ සඞ්ඝයා විසින් නියස්සකර්‍ම කරණ ලද්දේ මනා කොට පවතී. අනුලොම් ව පවතී. වරදින් නිදහස් වීමට සුදුසු සේ පවතී. නියස්සකර්‍මයාගේ සන්සිඳීම ඉල්ලයි.
69. තත්‍ර චෙ භික‍්ඛූනං එවං හොති: “අයං ඛො ආවුසො භික‍්ඛු සඞ‍්ඝෙන නියස‍්සකම‍්මකතො සම‍්මා වත‍්තති. ලොමං පාතෙති. නෙත්‍ථාරං වත‍්තති. නියස‍්සස‍්ස කම‍්මස‍්ස2 පටිප‍්පස‍්සද‍්ධිං යාචති. හන්‍දස‍්ස මයං නියස‍්සකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙමා”ති. තෙ තස‍්ස නියස‍්සකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙන‍්ති අධම‍්මෙන වග‍්ගා.
69. එකල්හි භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, මේ මහණ තෙමේ සඞ්ඝයා විසින් නියස්සකර්‍ම කරණ ලද්දේ මනා කොට පවතී. අනුලොම් ව පවතී. වරදින් නිදහස් වීමට සුදුසු සේ පවතී. නියස්සකර්‍මයාගේ සන්සිඳීම ඉල්ලයි. එබැවින් අපි මොහුගේ නියස්සකර්‍මය සන්සිඳුවමු” යි. මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු ඔහුගේ නියස්සකර්‍මය සන්සිඳුවත්.
70. සො තම‍්හා ආවාසා අඤ‍්ඤං ආවාසං ගච‍්ඡති. තත්‍ථ භික‍්ඛූනං එවං හොති: “ඉමස‍්ස ඛො ආවුසො භික‍්ඛුනො සඞ‍්ඝෙන නියස‍්සකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සද‍්ධං අධම‍්මෙන වග‍්ගෙහි. හන්‍දස‍්ස මයං නියස‍්සකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙමා”ති. තෙ තස‍්ස නියස‍්සකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙන‍්ති අධම‍්මෙන සමග‍්ගා -පෙ- ධම‍්මෙන වග‍්ගා -පෙ- ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගා. -පෙ- ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගා. චක‍්කං කාතබ‍්බං.
70. හෙතෙමේ ඒ ආවාසයෙන් අන්‍ය ආවාසයකට යයි. එහි භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූ සඞ්ඝයා විසින් මේ මහණහුගේ නියස්සකර්‍මය සන්සිඳුවන ලද්දේ ය. එබැවින් අපි මොහුගේ නියස්සකර්‍මය සන්සිඳුවමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු අධර්‍මයෙන් සමග්‍ර වූවාහු –පෙ– ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු –පෙ– ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු –පෙ– ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍ර වූවාහු ඔහුගේ නියස්සකර්‍මය සන්සිඳුවත් චක්‍ර කළ යුතු ය.
71. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛු සඞ‍්ඝෙන පබ‍්බාජනීයකම‍්මකතො සම‍්මා වත‍්තති. ලොමං පාතෙති. නෙත්‍ථාරං වත‍්තති. පබ‍්බාජනීයස‍්ස කම‍්මස‍්ස පටිප‍්පස‍්සද‍්ධිං යාචති.
71. මහණෙනි, මෙහි මහණෙක් තෙමේ සඞ්ඝයා විසින් පබ්බාජනීයකර්‍ම කරණ ලද්දේ මනා කොට පවතී. අනුලොම් ව පවතී. වරදින් නිදහස් වීමට සුදුසු සේ පවතී. පබ්බාජනීයකර්‍මයාගේ සන්සිඳීම ඉල්ලයි.
72. තත්‍ර චෙ භික‍්ඛූනං එවං හොති: “අයං ඛො ආවුසො භික‍්ඛු සඞ‍්ඝෙන පබ‍්බාජනීයකම‍්මකතො සම‍්මා වත‍්තති. ලොමං පාතෙති. නෙත්‍ථාරං වත‍්තති. පබ‍්බාජනීයස‍්ස කම‍්මස‍්ස පටිප‍්පස‍්සද‍්ධිං යාචති. හන්‍දස‍්ස මයං පබ‍්බාජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙමා”ති. තෙ තස‍්ස පබ‍්බාජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙන‍්ති අධම‍්මෙන වග‍්ගා.
72. එකල්හි භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, මේ මහණ තෙමේ සඞ්ඝයා විසින් පබ්බාජනීයකර්‍ම කරණ ලද්දේ මනා කොට පවතී. අනුලොම් ව පවතී. වරදින් නිදහස් වීමට සුදුසු සේ පවතී. පබ්බාජනීයකර්‍මයාගේ සන්සිඳීම ඉල්ලයි. එබැවින් අපි මොහුගේ පබ්බාජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු ඔහුගේ පබ්බාජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවත්.
73. සො තම‍්හා ආවාසා අඤ‍්ඤං ආවාසං ගච‍්ඡති. තත්‍ථ භික‍්ඛූනං එවං හොති: “ඉමස‍්ස ඛො ආවුසො භික‍්ඛුනො සඞ‍්ඝෙන පබ‍්බාජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සද‍්ධං අධම‍්මෙන වග‍්ගෙහි. හන්‍දස‍්ස මයං පබ‍්බාජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙමා”ති. තෙ තස‍්ස පබ‍්බාජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙන‍්ති– අධම‍්මෙන සමග‍්ගා -පෙ- ධම‍්මෙන වග‍්ගා -පෙ- ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගා -පෙ- ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගා. චක‍්කං කාතබ‍්බං.
73. හෙතෙමේ ඒ ආවාසයෙන් අන්‍ය ආවාසයකට යයි. එහි භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූ සඞ්ඝයා විසින් මේ මහණහුගේ පබ්බාජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවන ලද්දේ ය. එබැවින් අපි මොහුගේ පබ්බාජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු අධර්‍මයෙන් සමග්‍ර වූවාහු –පෙ– ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු –පෙ– ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු –පෙ– ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍ර වූවාහු ඔහුගේ පබ්බාජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවත්. චක්‍ර කළ යුතු ය.
74. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛු සඞ‍්ඝෙන පටිසාරණීයකම‍්මකතො සම‍්මා වත‍්තති. ලොමං පාතෙති. නෙත්‍ථාරං වත‍්තති. පටිසාරණීයස‍්ස කම‍්මස‍්ස පටිප‍්පස‍්සද‍්ධිං යාචති.
74. මහණෙනි, මෙහි මහණෙක් තෙමේ සඞ්ඝයා විසින් පටිසාරණීයකර්‍ම කරණ ලද්දේ මනා කොට පවතී. අනුලොම් ව පවතී. වරදින් නිදහස් වීමට සුදුසු සේ පවතී. පටිසාරණීයකර්‍මයාගේ සන්සිඳීම ඉල්ලයි.
75. තත්‍ර චෙ භික‍්ඛූනං එවං හොති: “අයං ඛො ආවුසො භික‍්ඛු සඞ‍්ඝෙන පටිසාරණීයකම‍්මකතො සම‍්මා වත‍්තති. ලොමං පාතෙති. නෙත්‍ථාරං වත‍්තති. පටිසාරණීයස‍්ස කම‍්මස‍්ස පටිප‍්පස‍්සද‍්ධිං යාචති. හන්‍දස‍්ස මයං පටිසාරණීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙමා”ති. තෙ තස‍්ස පටිසාරණීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙන‍්ති අධම‍්මෙන වග‍්ගා.
75. එකල්හි භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, මේ මහණ තෙමේ සඞ්ඝයා විසින් පටිසාරණීයකර්‍ම කරණ ලද්දේ මනා කොට පවතී. අනුලොම් ව පවතී. වරදින් නිදහස් වීමට සුදුසු සේ පවතී. පටිසාරණීයකර්‍මයාගේ සන්සිඳීම ඉල්ලයි. එහෙයින් අපි මොහුගේ පටිසාරණීයකර්‍මය සන්සිඳුවමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු ඔහුගේ පටිසාරණීයකර්‍මය සන්සිඳුවත්.
76. සො තම‍්හා ආවාසා අඤ‍්ඤං ආවාසං ගච‍්ඡති. තත්‍ථ භික‍්ඛූනං එවං හොති: “ඉමස‍්ස ඛො ආවුසො භික‍්ඛුනො සඞ‍්ඝෙන පටිසාරණීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සද‍්ධං අධම‍්මෙන වග‍්ගෙහි. හන්‍දස‍්ස මයං පටිසාරණීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙමා”ති. තෙ තස‍්ස පටිසාරණීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙන‍්ති අධම‍්මෙන සමග‍්ගා. -පෙ- ධම‍්මෙන වග‍්ගා -පෙ- ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගා. -පෙ- ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගා. චක‍්කං කාතබ‍්බං.
76. හෙතෙමේ ඒ ආවාසයෙන් අන්‍ය ආවාසයකට යයි. එහි භික්‍ෂුන්ට “ඇවැත්නි, අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූ සඞ්ඝයා විසින් මේ මහණහුගේ පටිසාරණීයකර්‍මය සන්සිඳුවන ලද්දේ ය. එබැවින් අපි මොහුගේ පටිසාරණීයකර්‍මය සන්සිඳුවමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු අධර්‍මයෙන් සමග්‍ර වූවාහු –පෙ– ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු –පෙ– ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු –පෙ– ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍ර වූවාහු ඔහුගේ පටිසාරණීයකර්‍මය සන්සිඳුවත්. චක්‍ර කළයුතු ය.
77. ඉධ පන, භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛු සඞ‍්ඝෙන ආපත්තියා අදස්සනෙ උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මකතො සම‍්මා වත‍්තති. ලොමං පාතෙති. නෙත්‍ථාරං වත‍්තති. ආපත්තියා අදස්සනෙ උක‍්ඛෙපනීයස‍්ස කම‍්මස‍්ස පටිප‍්පස‍්සද‍්ධිං යාචති.
77. මහණෙනි, මෙහි මහණෙක් තෙමේ සඞ්ඝයා විසින් ඇවැත් නො දැක්මෙහි උක්ඛේපනීයකර්‍මය කරණ ලද්දේ මනා කොට පවතී. අනුලොම් ව පවතී. වරදින් නිදහස් වීමට සුදුසු සේ පවතී. ඇවැත් නො දැක්මෙහි (කළ) උක්ඛේපනීයකර්‍මයාගේ සන්සිඳීම ඉල්ලයි.
78. තත්‍ර චෙ භික‍්ඛූනං එවං හොති: “අයං ඛො ආවුසො භික‍්ඛු සඞ‍්ඝෙන ආපත්තියා අදස්සනෙ උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මකතො සම‍්මා වත‍්තති. ලොමං පාතෙති. නෙත්‍ථාරං වත‍්තති. ආපත්තියා අදස්සනෙ උක‍්ඛෙපනීයස‍්ස කම‍්මස‍්ස පටිප‍්පස‍්සද‍්ධිං යාචති. හන්‍දස‍්ස මයං ආපත්තියා අදස්සනෙ උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙමා”ති. තෙ තස‍්ස ආපත්තියා අදස්සනෙ උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙන‍්ති අධම‍්මෙන වග‍්ගා.
78. එකල්හි භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, මේ මහණ තෙමේ සඞ්ඝයා විසින් ඇවැත් නො දැක්මෙහි උක්ඛේපනීයකර්‍ම කරණ ලද්දේ මනා කොට පවතී. අනුලොම් ව පවතී. වරදින් නිදහස් වීමට සුදුසු සේ පවතී. ඇවැත් නො දැක්මෙහි (කළ) උක්ඛේපනීයකර්‍මයාගේ සන්සිඳීම ඉල්ලයි. එබැවින් අපි මොහුගේ ඇවැත් නො දැක්මෙහි (කළ) උක්ඛේපනීයකර්‍මය සන්සිඳුවමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු ඔහුගේ ඇවැත් නො දැක්මෙහි (කළ) උක්ඛේපනීයකර්‍මය සන්සිඳුවත්.
79. සො තම‍්හා ආවාසා අඤ‍්ඤං ආවාසං ගච‍්ඡති. තත්‍ථ භික‍්ඛූනං එවං හොති: “ඉමස‍්ස ඛො ආවුසො භික‍්ඛුනො සඞ‍්ඝෙන ආපත්තියා අදස්සනෙ උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සද‍්ධං අධම‍්මෙන වග‍්ගෙහි. හන්‍දස‍්ස මයං ආපත්තියා අදස්සනෙ උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙමා”ති. තෙ තස‍්ස ආපත්තියා අදස්සනෙ උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙන‍්ති අධම‍්මෙන සමග‍්ගා -පෙ- ධම‍්මෙන වග‍්ගා. -පෙ- ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගා -පෙ- ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගා. චක‍්කං කාතබ‍්බං.
79. හෙතෙමේ ඒ ආවාසයෙන් අන්‍ය ආවාසයකට යයි. එහි භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වු සඞ්ඝයා විසින් මේ මහණහුගේ ඇවැත් නො දැක්මෙහි (කළ) උක්ඛේපනීයකර්‍මය සන්සිඳුවන ලද්දේ ය. එබැවින් අපි මොහුගේ ඇවැත් නො දැක්මෙහි (කළ) උක්ඛේපනීයකර්‍මය සන්සිඳුවමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු අධර්‍මයෙන් සමග්‍ර වූවාහු –පෙ– ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු –පෙ– ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු –පෙ– ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍ර වූවාහු ඔහුගේ ඇවැත් නො දැක්මෙහි (කළ) උක්ඛේපනීයකර්‍මය සන්සිඳුවත්. චක්‍ර කළ යුතු ය.
80. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛු සඞ‍්ඝෙන ආපත්තියා අප්පටිකම්මෙ උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මකතො සම‍්මා වත‍්තති. ලොමං පාතෙති. නෙත්‍ථාරං වත‍්තති. ආපත්තියා අප්පටිකම්මෙ උක‍්ඛෙපනීයස‍්ස කම‍්මස‍්ස පටිප‍්පස‍්සද‍්ධිං යාචති.
80. මහණෙනි, මෙහි මහණෙක් තෙමේ සඞ්ඝයා විසින් ඇවැතට පිළියම් නො කිරීමෙහි උක්ඛේපනීයකර්‍ම කරණ ලද්දේ මනා කොට පවතී. අනුලොම් ව පවතී. වරදින් නිදහස් වීමට සුදුසු සේ පවතී. ඇවැතට පිළියම් නො කිරීමෙහි (කළ) උක්ඛේපනීයකර්‍මය සන්සිදීම ඉල්ලයි.
81. තත්‍ර චෙ භික‍්ඛූනං එවං හොති: “අයං ඛො ආවුසො භික‍්ඛු සඞ‍්ඝෙන ආපත්තියා අප්පටිකම්මෙ උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මකතො සම‍්මා වත‍්තති. ලොමං පාතෙති. නෙත්‍ථාරං වත‍්තති. ආපත්තියා අප්පටිකම්මෙ උක‍්ඛෙපනීයස‍්ස කම‍්මස‍්ස පටිප‍්පස‍්සද‍්ධිං යාචති. හන්‍දස‍්ස මයං ආපත්තියා අප්පටිකම්මෙ උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙමා”ති. තෙ තස‍්ස ආපත්තියා අප්පටිකම්මෙ උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙන‍්ති අධම‍්මෙන වග‍්ගා.
81. එකල්හි භික්‍ෂූන්ට “මේ මහණ තෙමේ සඞ්ඝයා විසින් ඇවැතට පිළියම් නො කිරීමෙහි උක්ඛේපනීයකර්‍ම කරණ ලද්දේ මනා කොට පවතී. අනුලොම් ව පවතී. වරදින් නිදහස් වීමට සුදුසු සේ පවතී. ඇවැතට පිළියම් නො කිරීමෙහි කළ උක්ඛේපනීයකර්‍මයාගේ සන්සිඳීම ඉල්ලයි. එබැවින් අපි මොහුගේ ඇවැතට පිළියම් නො කිරීමෙහි (කළ) උත්ක්‍ෂේපණීයකර්‍මය සන්සිඳුවමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු ඔහුගේ ඇවැතට පිළියම් නො කිරීමෙහි (කළ) උක්ඛේපනීයකර්‍මය සන්සිඳුවත්.
82. සො තම‍්හා ආවාසා අඤ‍්ඤං ආවාසං ගච‍්ඡති. තත්‍ථ භික‍්ඛූනං එවං හොති: “ඉමස‍්ස ඛො ආවුසො භික‍්ඛුනො සඞ‍්ඝෙන ආපත්තියා අප්පටිකම්මෙ උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සද‍්ධං අධම‍්මෙන වග‍්ගෙහි. හන්‍දස‍්ස මයං ආපත්තියා අප්පටිකම්මෙ උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙමා”ති. තෙ තස‍්ස ආපත්තියා අප්පටිකම්මෙ උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙන‍්ති අධම‍්මෙන සමග‍්ගා. -පෙ- ධම‍්මෙන වග‍්ගා. -පෙ- ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගා. -පෙ- ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගා. චක‍්කං කාතබ‍්බං.
82. හෙතෙමේ ඒ ආවාසයෙන් අන්‍ය ආවාසයකට යයි. එහි භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූ සඞ්ඝයා විසින් මේ මහණහුගේ ඇවැතට පිළියම් නො කිරීමෙහි (කළ) උක්ඛේපනීයකර්‍මය සන්සිඳුවන ලද්දේ ය. එබැවින් අපි මොහුගේ ඇවැතට පිළියම් නො කිරීමෙහි (කළ) උක්ඛේපනීයකර්‍මය සන්සිඳුවමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු අධර්‍මයෙන් සමග්‍ර වූවාහු –පෙ– ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු –පෙ– ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු –පෙ– ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍ර වූවාහු ඔහුගේ ඇවැතට පිළියම් නො කීරිමෙහි (කළ) උක්ඛේපනීයකර්‍මය සන්සිඳුවත්. චක්‍ර කළ යුතු ය.
83. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛු සඞ‍්ඝෙන පාපිකාය දිට්ඨියා අප්පටිනිස්සග්ගෙ උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මකතො සම‍්මා වත‍්තති. ලොමං පාතෙති. නෙත්‍ථාරං වත‍්තති. පාපිකාය දිට්ඨියා අප්පටිනිස්සග්ගෙ උක‍්ඛෙපනීයස‍්ස කම‍්මස‍්ස පටිප‍්පස‍්සද‍්ධිං යාචති.
83. මහණෙනි, මෙහි මහණෙක් තෙමේ සඞ්ඝයා විසින් පවිටු මිසදිටු අත් නො හැරීමෙහි උක්ඛේපනීයකර්‍ම කරණ ලද්දේ මනා කොට පවතී. අනුලොම් ව පවතී. වරදින් නිදහස් වීමට සුදුසු සේ පවතී. පවිටු මිසදිටු අත් නො හැරීමෙහි (කළ) උක්ඛේපනීයකර්‍මයාගේ සන්සිඳීම ඉල්ලයි.
84. තත්‍ර චෙ භික‍්ඛූනං එවං හොති: “අයං ඛො ආවුසො භික‍්ඛු සඞ‍්ඝෙන පාපිකාය දිට්ඨියා අප්පටිනිස්සග්ගෙ උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මකතො සම‍්මා වත‍්තති. ලොමං පාතෙති. නෙත්‍ථාරං වත‍්තති. පාපිකාය දිට්ඨියා අප්පටිනිස්සග්ගෙ උක‍්ඛෙපනීයස‍්ස කම‍්මස‍්ස පටිප‍්පස‍්සද‍්ධිං යාචති. හන්‍දස‍්ස මයං පාපිකාය දිට්ඨියා අප්පටිනිස්සග්ගෙ උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙමා”ති. තෙ තස‍්ස පාපිකාය දිට්ඨියා අප්පටිනිස්සග්ගෙ උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙන‍්ති අධම‍්මෙන වග‍්ගා.
84. එකල්හි භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, මේ මහණ තෙමේ සඞ්ඝයා විසින් පවිටු මිසදිටු නො හැරීමෙහි බැහැර කරණ ලද්දේ මනා කොට පවතී. අනුලොම් ව පවතී. වරදින් නිදහස් වීමට සුදුසු සේ පවතී. පවිටු මිසදිටු නො හැරීමෙහි (කළ) උක්ඛේපනීයකර්‍මයාගේ සන්සිඳීම ඉල්ලයි. එබැවින් අපි මොහුගේ පවිටු මිසදිටු නො හැරීමෙහි (කළ) උක්ඛේපනීයකර්‍මය සන්සිඳුවමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු ඔහුගේ පවිටු මිසදිටු නො හැරීමෙහි උක්ඛේපනීයකර්‍මය සන්සිඳුවත්.
85. සො තම‍්හා ආවාසා අඤ‍්ඤං ආවාසං ගච‍්ඡති. තත්‍ථ භික‍්ඛූනං එවං හොති: “ඉමස‍්ස ඛො ආවුසො භික‍්ඛුනො සඞ‍්ඝෙන පාපිකාය දිට්ඨියා අප්පටිනිස්සග්ගෙ උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සද‍්ධං අධම‍්මෙන වග‍්ගෙහි. හන්‍දස‍්ස මයං පාපිකාය දිට්ඨියා අප්පටිනිස්සග්ගෙ උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙමා”ති. තෙ තස‍්ස පාපිකාය දිට්ඨියා අප්පටිනිස්සග්ගෙ උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙන‍්ති අධම‍්මෙන සමග‍්ගා. -පෙ- ධම‍්මෙන වග‍්ගා. -පෙ- ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගා. -පෙ- ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගා. චක‍්කං කාතබ‍්බං.
85. හෙතෙමේ ඒ ආවාසයෙන් අන්‍ය ආවාසයකට යයි. එහි භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූ සඞ්ඝයා විසින් මේ මහණහුගේ පවිටු මිසදිටු නො හැරීමෙහි (කළ) උක්ඛේපනීය කර්‍මය සන්සිඳුවන ලද්දේ ය. එබැවින් අපි මොහුගේ පවිටු මිසදිටු නො හැරීමෙහි උක්ඛේපනීයකර්‍මය සන්සිඳුවමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු අධර්‍මයෙන් සමග්‍ර වූවාහු –පෙ– ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු පෙ– ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු –පෙ– ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍ර වූවාහු ඔහුගේ පවිටු මිසදිටු නො හැරීමෙහි (කළ) උක්ඛේපනීය – කර්‍මය සන්සිඳුවත්. චක්‍ර කළ යුතු ය.
86. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛු භණ‍්ඩනකාරකො හොති කලහකාරකො විවාදකාරකො භස‍්සකාරකො සඞ‍්ඝෙ අධිකරණකාරකො. තත්‍ර චෙ භික‍්ඛූනං එවං හොති: “අයං ඛො ආවුසො භික‍්ඛු භණ‍්ඩනකාරකො -පෙ- සඞ‍්ඝෙ අධිකරණකාරකො. හන්‍දස‍්ස මයං තජ‍්ජනීයකම‍්මං කරොමා”ති. තෙ තස‍්ස තජ‍්ජනීයකම‍්මං කරොන‍්ති අධම‍්මෙන වග‍්ගා.
86. මහණෙනි, මෙහි ඩබර කරන්නා වූ කලහ කරන්නා වූ විවාද කරන්නා වූ කතාවෙන් කලහ උපදවන්නා වු සඞ්ඝයා වෙත පැමිණිලි කරන්නා වූ මහණෙක් වේ. එකල්හි භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, මේ මහණ තෙමේ ඩබර කරන්නේ ය –පෙ– සඞ්ඝයා වෙත පැමිණිලි කරන්නේ ය. එබැවින් අපි මොහුට තජ්ජනීයකර්‍මය කරමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු ඔහුට තජ්ජනීයකර්‍මය කෙරෙත්.
87. තත්‍රට‍්ඨො සඞ‍්ඝො විවදති: “අධම‍්මෙන වග‍්ගකම‍්මං. අධම‍්මෙන සමග‍්ගකම‍්මං. ධම‍්මෙන වග‍්ගකම‍්මං. ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගකම‍්මං. ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගකම‍්මං. අකතං කම‍්මං දුක‍්කතං කම‍්මං පුන කාතබ‍්බං කම‍්ම”න‍්ති.
87. එහි සිටි සඞ්ඝ තෙමේ “අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මය යි. අධර්‍මයෙන් සමග්‍රකර්‍මය යි. ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මය යි. ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මය යි. ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍රකර්‍මය යි. කර්‍මය නො කරණ ලදී. කර්‍මය වැරදි සේ කරණ ලදී. කර්‍මය නැවත කළ යුතු” යි විවාද කෙරෙයි.
88. තත්‍ර භික‍්ඛවෙ, යෙ තෙ භික‍්ඛූ එවමාහංසු: “අධම‍්මෙන වග‍්ගකම‍්ම”න‍්ති, යෙ ච තෙ භික‍්ඛූ එවමාහංසු: “අකතං කම‍්මං. දුක‍්කතං කම‍්මං. පුන කාතබ‍්බං කම‍්ම”න‍්ති, ඉමෙ තත්‍ථ භික‍්ඛූ ධම‍්මවාදිනො.
88. මහණෙනි, එහි යම් ඒ භික්‍ෂූහු “අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍ම ය” යි මෙසේ කීහු ද, යම් ඒ භික්‍ෂූහු “කර්‍මය නො කරණ ලදී. කර්‍ම ය වැරදි සේ කරණ ලදී. කර්‍මය නැවැත කළ යුතු” යි මෙසේත් කීහු ද, මේ භික්‍ෂූහු එහි ධර්‍මවාදී වෙත්.
89. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛු භණ‍්ඩනකාරකො හොති -පෙ- සඞ‍්ඝෙ අධිකරණකාරකො. තත්‍ර චෙ භික‍්ඛූනං එවං හොති: “අයං ඛො ආවුසො භික‍්ඛු භණ‍්ඩනකාරකො -පෙ- සඞ‍්ඝෙ අධිකරණකාරකො. හන්‍දස‍්ස මයං තජ‍්ජනීයකම‍්මං කරොමා”ති. තෙ තස‍්ස තජ‍්ජනීයකම‍්මං කරොන‍්ති අධම‍්මෙන සමග‍්ගා.
89. මහණෙනි, මෙහි ඩබර කරන්නා වූ –පෙ– සඞ්ඝයා වෙත පැමිණිලි කරන්නා වූ මහණෙක් වේ. එකල්හි භික්‍ෂූන්ට ‘ඇවැත්නි, මේ මහණ තෙමේ ඩබර කරන්නේ ය –පෙ– සඞ්ඝයා වෙත පැමිණිලි කරන්නේ ය. එබැවින් අපි මොහුට තජ්ජනීයකර්‍මය කරමු’ යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු අධර්‍මයෙන් සමග්‍ර වූවාහු ඔහුට තජ්ජනීය කර්‍මය කෙරෙත්.
90. තත්‍රට‍්ඨො සඞ‍්ඝො විවදති: “අධම‍්මෙන වග‍්ගකම‍්මං. අධම‍්මෙන සමග‍්ගකම‍්මං. ධම‍්මෙන වග‍්ගකම‍්මං. ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගකම‍්මං. ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගකම‍්මං. අකතං කම‍්මං දුක‍්කතං කම‍්මං. පුන කාතබ‍්බං කම‍්ම”න‍්ති.
90. එහි සිටි සඞ්ඝ තෙමේ “අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මයයි. අධර්‍මයෙන් සමග්‍රකර්‍මය යි. ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මය යි. ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මය යි. ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍රකර්‍මය යි. කර්‍මය නො කරණ ලදී. කර්‍මය වැරදි සේ කරණ ලදී. කර්‍මය නැවත කළයුතු” යි විවාද කෙරෙයි.
91. තත්‍ර භික‍්ඛවෙ, යෙ තෙ භික‍්ඛූ එවමාහංසු: “අධම‍්මෙන සමග‍්ගකම‍්ම’න‍්ති, යෙ ච තෙ භික‍්ඛූ එවමාහංසු: “අකතං කම‍්මං. දුක‍්කතං කම‍්මං. පුන කාතබ‍්බං කම‍්ම”න‍්ති, ඉමෙ තත්‍ථ භික‍්ඛූ ධම‍්මවාදිනො.
91. මහණෙනි, එහි යම් ඒ භික්‍ෂූහු “අධර්‍මයෙන් සමග්‍රකර්‍මය’ යි මෙසේ කීහු ද, යම් ඒ භික්‍ෂූහු ‘කර්‍මය නො කරණලදී. කර්‍මය වැරදි සේ කරණලදී. කර්‍මය නැවැත කළ යුතු” යි මෙසේත් කීහු ද, එහි මේ භික්‍ෂූහු ධර්‍මවාදී වෙත්.
92. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛු භණ‍්ඩනකාරකො හොති. -පෙ- සඞ‍්ඝෙ අධිකරණකාරකො. තත්‍ර චෙ භික‍්ඛූනං එවං හොති: “අයං ඛො ආවුසො භික‍්ඛු භණ‍්ඩනකාරකො -පෙ- සඞ‍්ඝෙ අධිකරණකාරකො. හන්‍දස‍්ස මයං තජ‍්ජනීයකම‍්මං කරොමා”ති. තෙ තස‍්ස තජ‍්ජනීයකම‍්මං කරොන‍්ති– ධම‍්මෙන වග‍්ගා.
92. මහණෙනි, මෙහි ඩබර කරන්නා වූ –පෙ– සඞ්ඝයා වෙත පැමිණිලි කරන්නා වූ මහණෙක් වේ. එකල්හි භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, මේ මහණ තෙමේ ඩබර කරන්නේ ය –පෙ– සඞ්ඝයා වෙත පැමිණිලි කරන්නේ ය. එබැවින් අපි මොහුට තජ්ජනීයකර්‍මය කරමු” යි. මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු ඔහුට තජ්ජනීයකර්‍මය කෙරෙත්.
93. තත්‍රට‍්ඨො සඞ‍්ඝො විවදති: “අධම‍්මෙන වග‍්ගකම‍්මං. අධම‍්මෙන සමග‍්ගකම‍්මං. ධම‍්මෙන වග‍්ගකම‍්මං. ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගකම‍්මං. ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගකම‍්මං. අකතං කම‍්මං දුක‍්කතං කම‍්මං පුන කාතබ‍්බං කම‍්ම”න‍්ති.
93. එහි සිටි සඞ්ඝ තෙමේ “අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මය යි. අධර්‍මයෙන් සමග්‍රකර්‍මය යි. ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මය යි. ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මය යි. ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍රකර්‍මය යි. කර්‍මය නො කරණ ලදී. කර්‍ම ය වැරදි සේ කරණ ලදී. කර්‍මය නැවැත කළයුතු” යි විවාද කෙරෙයි.
94. තත්‍ර භික‍්ඛවෙ, යෙ තෙ භික‍්ඛූ එවමාහංසු: “ධම‍්මෙන වග‍්ගකම‍්ම”න‍්ති, යෙ ච තෙ භික‍්ඛූ එවමාහංසු: “අකතං කම‍්මං දුක‍්කතං කම‍්මං පුන කාතබ‍්බං කම‍්ම”න‍්ති, ඉමෙ තත්‍ථ භික‍්ඛූ ධම‍්මවාදිනො.
94. මහණෙනි, එහි යම් ඒ භික්‍ෂූහු “ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මය” යි මෙසේ කීහු ද, යම් ඒ භික්‍ෂූහු ‘කර්‍මය නො කරණලදී. කර්‍මය වැරදි සේ කරණ ලදී. කර්‍මය නැවැත කළ යුතු” යි මෙසේත් කීහු ද, එහි මේ භික්‍ෂූහු ධර්‍මවාදී වෙත්.
95. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛු භණ‍්ඩනකාරකො හොති -පෙ- සඞ‍්ඝෙ අධිකරණකාරකො. තත්‍ර චෙ භික‍්ඛූනං එවං හොති: “අයං ඛො ආවුසො, භික‍්ඛු භණ‍්ඩනකාරකො -පෙ- සඞ‍්ඝෙ අධිකරණකාරකො. හන්‍දස‍්ස මයං තජ‍්ජනීයකම‍්මං කරොමා”ති. තෙ තස‍්ස තජ‍්ජනීයකම‍්මං කරොන‍්ති ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගා.
95. මහණෙනි, මෙහි ඩබර කරන්නා වූ –පෙ– සඞ්ඝයා වෙත පැමිණිලි කරන්නා වූ මහණෙක් වේ. එකල්හි භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, මේ මහණ තෙමේ ඩබර කරන්නේ ය –පෙ– සඞ්ඝයා වෙත පැමිණිලි කරන්නේ ය. එබැවින් අපි මොහුට තජ්ජනීයකර්‍මය කරමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු ඔහුට තජ්ජනීයකර්‍මය කෙරෙත්.
96. තත්‍රට‍්ඨො සඞ‍්ඝො විවදති “අධම‍්මෙන වග‍්ගකම‍්මං. අධම‍්මෙන සමග‍්ගකම‍්මං. ධම‍්මෙන වග‍්ගකම‍්මං. ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගකම‍්මං. ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගකම‍්මං. අකතං කම‍්මං දුක‍්කතං කම‍්මං පුන කාතබ‍්බං කම‍්ම”න‍්ති.
96. එහි සිටි සඞ්ඝ තෙමේ “අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මය යි. අධර්‍මයෙන් සමග්‍රකර්‍මය යි. ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මය යි. ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මය යි ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍රකර්‍මය යි. කර්‍මය නොකරණ ලදී. කර්‍මය වැරදි සේ කරණ ලදී. කර්‍මය නැවැත කළ යුතු” යි විවාද කෙරෙයි.
97. තත්‍ර භික‍්ඛවෙ, යෙ තෙ භික‍්ඛූ එවමාහංසු: “ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගකම‍්ම”න‍්ති, යෙ ච තෙ භික‍්ඛූ එවමාහංසු: “අකතං කම‍්මං දුක‍්කතං කම‍්මං. පුන කාතබ‍්බං කම‍්ම”න‍්ති, ඉමෙ තත්‍ථ භික‍්ඛූ ධම‍්මවාදිනො.
97. මහණෙනි, එහි යම් ඒ භික්‍ෂූහු “ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍ම ය” යි මෙසේ කීහු ද, යම් ඒ භික්‍ෂූහු “කර්‍මය නො කරණ ලදී. කර්‍මය වැරදි සේ කරණ ලදී. කර්‍මය නැවැත කළ යුතු” යි මෙසේත් කීහු ද, එහි මේ භික්‍ෂූහු ධර්‍මවාදී වෙත්.
98. ඉධ පන, භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛු භණ‍්ඩනකාරකො හොති -පෙ- සඞ‍්ඝෙ අධිකරණකාරකො. තත්‍ර චෙ භික‍්ඛූනං එවං හොති: “අයං ඛො ආවුසො භික‍්ඛු භණ‍්ඩනකාරකො හොති -පෙ- සඞ‍්ඝෙ අධිකරණකාරකො. හන්‍දස‍්ස මයං තජ‍්ජනීයකම‍්මං කරොමා”ති. තෙ තස‍්ස තජ‍්ජනීයකම‍්මං කරොන‍්ති ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගා.
98. මහණෙනි, මෙහි ඩබර කරන්නා වූ –පෙ– සඞ්ඝයා වෙත පැමිණිලි කරන්නා වූ මහණෙක් වේ. එකල්හි භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, මේ මහණ තෙමේ ඩබර කරන්නේ ය. –පෙ– සඞ්ඝයා වෙත පැමිණිලි කරන්නේ ය. එබැවින් අපි මොහුට තජ්ජනීයකර්‍මය කරමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍ර වූවාහු තජ්ජනීයකර්‍මය කෙරෙත්.
99. තත්‍රට‍්ඨො සඞ‍්ඝො විවදති: “අධම‍්මෙන වග‍්ගකම‍්මං. අධම‍්මෙන සමග‍්ගකම‍්මං. ධම‍්මෙන වග‍්ගකම‍්මං. ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගකම‍්මං. ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගකම‍්මං. අකතං කම‍්මං දුක‍්කතං කම‍්මං පුන කාතබ‍්බං කම‍්ම”න‍්ති.
99. එහි සිටි සඞ්ඝ තෙමේ “අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මය යි. අධර්‍මයෙන් සමග්‍රකර්‍මය යි. ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර කර්‍ම ය යි. ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මය යි. ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍රකර්‍මය යි. කර්‍මය නො කරණ ලදී. කර්‍මය වැරදි සේ කරණ ලදී. කර්‍මය නැවැත කළ යුතු” යි විවාද කෙරෙයි.
100. තත්‍ර භික‍්ඛවෙ, යෙ තෙ භික‍්ඛූ එවමාහංසු: “ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගකම‍්ම”න‍්ති, යෙ ච තෙ භික‍්ඛූ එවමාහංසු: “අකතං කම‍්මං දුක‍්කතං කම‍්මං පුන කාතබ‍්බං කම‍්ම”න‍්ති, ඉමෙ තත්‍ථ භික‍්ඛූ ධම‍්මවාදිනො.
100. මහණෙනි, එහි යම් ඒ භික්‍ෂූහු “ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍රකර්‍මය’ යි මෙසේ කීහු ද, යම් ඒ භික්‍ෂූහු කර්‍මය නො කරණ ලදි. කර්‍මය වැරදි සේ කරණ ලදී. නැවැත කර්‍මය කළ යුතු” යි මෙසේත් කීහු ද, එහි මේ භික්‍ෂූහු ධර්‍මවාදී වෙත්.
101. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛු බාලො හොති අව්‍යත‍්තො ආපත‍්තිබහුලො අනපදානො ගිහීසංසට‍්ඨො විහරති අනනුලොමිකෙහි ගිහිසංසග‍්ගෙහි. තත්‍ර චෙ භික‍්ඛූනං එවං හොති: “අයං ඛො ආවුසො භික‍්ඛු බාලො අව්‍යත‍්තො ආපත‍්තිබහුලො අනපදානො ගිහීසංසට‍්ඨො විහරති අනනුලොමිකෙහි ගිහීසංසග‍්ගෙහි. හන්‍දස‍්ස මයං නියස‍්සකම‍්මං කරොමා”ති. තෙ තස‍්ස නියස‍්සකම‍්මං කරොන‍්ති අධම‍්මෙන වග‍්ගා. -පෙ- අධම‍්මෙන සමග‍්ගා -පෙ- ධම‍්මෙන වග‍්ගා -පෙ- ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගා -පෙ- ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගා. තත්‍රට‍්ඨො සඞ‍්ඝො විවදති: “අධම‍්මෙන වග‍්ගකම‍්මං. අධම‍්මෙන සමග‍්ගකම‍්මං. ධම‍්මෙන වග‍්ගකම‍්මං. ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගකම‍්මං. ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගකම‍්මං. අකතං කම‍්මං. දුක‍්කතං කම‍්මං. පුන කාතබ‍්බං කම‍්ම”න‍්ති. තත්‍ර භික‍්ඛවෙ, යෙ තෙ භික‍්ඛූ එවමාහංසු: “ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගකම‍්ම”න‍්ති, යෙ ච තෙ භික‍්ඛූ එවමාහංසු: “අකතං කම‍්මං. දුක‍්කතං කම‍්මං පුන කාතබ‍්බං කම‍්ම”න‍්ති, ඉමෙ තත්‍ථ භික‍්ඛූ ධම‍්මවාදිනො. ඉමෙ පඤ‍්ච වාරා සංඛිත‍්තා.
101. මහණෙනි, මෙහි මහණෙක් තෙමේ අඥ වූයේ අව්‍යක්ත වූයේ ඇවැත් බහුල කොට ඇත්තේ ඉමක් නැති ඇවැත් ඇත්තේ ගිහීන් හා හැනී සිටියේ වේ. අනුලොම් නො වූ ගිහිසසඟින් යුක්ත ව වෙසෙයි. එකල්හි භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, මේ මහණ තෙමේ අඥ ය. අව්‍යක්ත ය. ඇවැත් බහුල කොට ඇත්තේ ය. ඉමක් නැති ඇවැත් ඇත්තේ ය. ගිහීන් හා හැනී සිටියේ ය. අනුලොම් නො වූ ගිහිසසඟින් යුක්ත ව වෙසේ. එබැවින් අපි මොහුට නියස්සකර්‍මය කරමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු –පෙ– අධර්‍මයෙන් සමග්‍ර වූවාහු –පෙ– ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු –පෙ– ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු –පෙ– ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍ර වූවාහු ඔහුට නියස්සකර්‍මය කෙරෙත්. එහි සිටි සඞ්ඝ තෙමේ “අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මය යි. අධර්‍මයෙන් සමග්‍රකර්‍මය යි. ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මය යි. ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මය යි. ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍රකර්‍මය යි. කර්‍මය නො කරණ ලදී. කර්‍මය වැරදි සේ කරණ ලදී. කර්‍මය නැවැත කළ යුතු” යි විවාද කෙරෙයි. මහණෙනි, එහි යම් ඒ භික්‍ෂූහු “ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍රකර්‍මය” යි මෙසේ කීහු ද, යම් ඒ භික්‍ෂූහු “කර්‍මය නො කරණ ලදී. කර්‍මය වැරදි සේ කරණ ලදී. කර්‍මය නැවැත කළ යුතු” යි මෙසේත් කීහු ද, එහි මේ භික්‍ෂූහු ධර්‍මවාදී වෙත්. මේ පස් වර සංක්‍ෂේප කරණ ලදී.
102. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛු කුලදූසකො හොති පාපසමාචාරො. තත්‍ර චෙ භික‍්ඛූනං එවං හොති: “අයං ඛො ආවුසො භික‍්ඛු කුලදූසකො පාපසමාචාරො. හන්‍දස‍්ස මයං පබ‍්බාජනීයකම‍්මං කරොමා”ති. තෙ තස‍්ස පබ‍්බාජනීයකම‍්මං කරොන‍්ති අධම‍්මෙන වග‍්ගා. -පෙ- අධම‍්මෙන සමග‍්ගා -පෙ- ධම‍්මෙන වග‍්ගා. -පෙ- ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගා -පෙ- ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගා. තත්‍රට‍්ඨො සඞ‍්ඝො විවදති: “අධම‍්මෙන වග‍්ගකම‍්මං. අධම‍්මෙන සමග‍්ගකම‍්මං. ධම‍්මෙන වග‍්ගකම‍්මං. ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගකම‍්මං. ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගකම‍්මං. අකතං කම‍්මං දුක‍්කතං කම‍්මං පුන කාතබ‍්බං කම‍්ම”න‍්ති. තත්‍ර භික‍්ඛවෙ, යෙ තෙ භික‍්ඛූ එවමාහංසු: “ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගකම‍්ම”න‍්ති, යෙ ච තෙ භික‍්ඛූ එවමාහංසු: “අකතං කම‍්මං දුක‍්කතං කම‍්මං පුන කාතබ‍්බං කම‍්ම”න‍්ති, ඉමෙ තත්‍ථ භික‍්ඛූ ධම‍්මවාදිනො. ඉමෙ පඤ‍්ච වාරා සංඛිත‍්තා.
102. මහණෙනි, මෙහි මහණෙක් තෙමේ කුලදූෂක වූයේ පවිටු හැසිරීම් ඇත්තේ වේ. එකල්හි භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, මේ මහණ තෙමේ කුලදූෂක ය. පවිටු හැසිරීම් ඇත්තේ ය. එබැවින් අපි මොහුට පබ්බාජනීයකර්‍මය කරමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු –පෙ– අධර්‍මයෙන් සමග්‍ර වූවාහු –පෙ– ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු –පෙ– ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු –පෙ– ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍ර වූවාහු ඔහුට පබ්බාජනීයකර්‍මය කෙරෙත්. එහි සිටි සඞ්ඝ තෙමේ “අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මය යි. අධර්‍මයෙන් සමග්‍රකර්‍මය යි. ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මය යි. ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මය යි. ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍රකර්‍මය යි. කර්‍මය නො කරණ ලදී. කර්‍මය වැරදි සේ කරණ ලදී. කර්‍මය නැවැත කළ යුතු” යි විවාද කෙරෙයි. මහණෙනි, එහි යම් ඒ භික්‍ෂූහු “ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍රකර්‍ම ය” යි මෙසේ කීහු ද, යම් ඒ භික්‍ෂූහු ‘කර්‍මය නො කරණ ලදී. කර්‍මය වැරදි සේ කරණ ලදී. කර්‍මය නැවැත කළ යුතු” යි මෙසේත් කීහු ද, එහි මේ භික්‍ෂූහු ධර්‍මවාදී වෙත්. මේ පස් වර සංක්‍ෂේප කරණ ලදී.
103. ඉධ පන, භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛු ගිහී අක‍්කොසති. පරිභාසති. තත්‍ර චෙ භික‍්ඛූනං එවං හොති: “අයං ඛො ආවුසො භික‍්ඛු ගිහී අක‍්කොසති පරිභාසති. හන්‍දස‍්ස මයං පටිසාරණීයකම‍්මං කරොමා”ති. තෙ තස‍්ස පටිසාරණීයකම‍්මං කරොන‍්ති අධම‍්මෙන වග‍්ගා. -පෙ- අධම‍්මෙන සමග‍්ගා -පෙ- ධම‍්මෙන වග‍්ගා -පෙ- ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගා -පෙ- ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගා. තත්‍රට‍්ඨො සඞ‍්ඝො විවදති: “අධම‍්මෙන වග‍්ගකම‍්මං. අධම‍්මෙන සමග‍්ගකම‍්මං. ධම‍්මෙන වග‍්ගකම‍්මං. ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගකම‍්මං. ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගකම‍්මං. අකතං කම‍්මං දුක‍්කතං කම‍්මං පුන කාතබ‍්බං කම‍්ම”න‍්ති. තත්‍ර භික‍්ඛවෙ, යෙ තෙ භික‍්ඛූ එවමාහංසු: “ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගකම‍්ම”න‍්ති, යෙ ච තෙ භික‍්ඛූ එවමාහංසු: “අකතං කම‍්මං දුක‍්කතං කම‍්මං පුන කාතබ‍්බං කම‍්ම”න‍්ති, ඉමෙ තත්‍ථ භික‍්ඛූ ධම‍්මවාදිනො. ඉමෙ පඤ‍්ච වාරා සංඛිත‍්තා.
103. මහණෙනි, මෙහි මහණෙක් තෙමේ ගිහීන්ට ආක්‍රෝශ කෙරෙයි. පරිභව කෙරෙයි. එකල්හි භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, මේ මහණ තෙමේ ගිහීන්ට ආක්‍රෝශ කෙරෙයි. පරිභව කෙරෙයි. එහෙයින් අපි මොහුට පටිසාරණීයකර්‍මය කරමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු –පෙ– අධර්‍මයෙන් සමග්‍ර වූවාහු –පෙ– ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු –පෙ– ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු –පෙ– ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍ර වූවාහු ඔහුට පටිසාරණීයකර්‍මය කෙරෙත්. එහි සිටි සඞ්ඝ තෙමේ “අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මය යි. අධර්‍මයෙන් සමග්‍රකර්‍මය යි. ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මය යි. ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මය යි. ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍රකර්‍මය යි. කර්‍මය නො කරණ ලදි. කර්‍මය වැරදි සේ කරණ ලදී. කර්‍මය නැවැත කළ යුතු” යි විවාද කෙරෙයි. මහණෙනි, එහි යම් ඒ භික්‍ෂූහු “ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍රකර්‍ම ය” යි මෙසේ කීහු ද, යම් ඒ භික්‍ෂූහු කර්‍මය නො කරණ ලදී. කර්‍මය වැරදි සේ කරණ ලදී. කර්‍මය නැවැත කළ යුතු ය” යි මෙසේත් කීහු ද, එහි මේ භික්‍ෂූහු ධර්‍මවාදී වෙත්. මේ පස්වර සංක්‍ෂේප කරණලදී.
104. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛු ආපත‍්තිං ආපජ‍්ජිත්‍වා න ඉච‍්ඡති ආපත‍්තිං පස‍්සිතුං. තත්‍ර චෙ භික‍්ඛූනං එවං හොති: “අයං ඛො ආවුසො භික‍්ඛු ආපත‍්තිං ආපජ‍්ජිත්‍වා න ඉච‍්ඡති ආපත‍්තිං පස‍්සිතුං. හන්‍දස‍්ස මයං ආපත්තියා අදස්සනෙ උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මං කරොමා”ති. තෙ තස‍්ස ආපත්තියා අදස්සනෙ උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මං කරොන‍්ති අධම‍්මෙන වග‍්ගා. -පෙ- අධම‍්මෙන සමග‍්ගා. -පෙ- ධම‍්මෙන වග‍්ගා. -පෙ- ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගා. -පෙ- ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගා. තත්‍රට‍්ඨො සඞ‍්ඝො විවදති: “අධම‍්මෙන වග‍්ගකම‍්මං. අධම‍්මෙන සමග‍්ගකම‍්මං. ධම‍්මෙන වග‍්ගකම‍්මං. ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගකම‍්මං. ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගකම‍්මං. අකතං කම‍්මං. දුක‍්කතං කම‍්මං. පුන කාතබ‍්බං කම‍්ම”න‍්ති. තත්‍ර භික‍්ඛවෙ, යෙ තෙ භික‍්ඛූ එවමාහංසු: “ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගකම‍්ම”න‍්ති, යෙ ච තෙ භික‍්ඛූ එවමාහංසු: “අකතං කම‍්මං. දුක‍්කතං කම‍්මං. පුන කාතබ‍්බං කම‍්ම”න‍්ති, ඉමෙ තත්‍ථ භික‍්ඛූ ධම‍්මවාදිනො. ඉමෙ පඤ‍්ච වාරා සංඛිත‍්තා.
104. මහණෙනි, මෙහි මහණෙක් තෙමේ ඇවැතට පැමිණ ඇවැත දක්නට කැමැති නො වේ. එකල්හි භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, මේ මහණ තෙමේ ඇවැතට පැමිණ ඇවැත දක්නට කැමැති නො වේ. එබැවින් අපි මොහුට ඇවැත් නො දැක්මෙහි උක්ඛේපනීයකර්‍මය කරමු” යි. මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු –පෙ– අධර්‍මයෙන් සමග්‍ර වූවාහු –පෙ– ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු –පෙ– ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු –පෙ– ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍ර වූවාහු ඔහුට ඇවැත් නො දැක්මෙහි උක්ඛේපනීයකර්‍මය කෙරෙත්. එහි සිටි සඞ්ඝ තෙමේ “අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මය යි. අධර්‍මයෙන් සමග්‍රකර්‍ම ය යි. ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මය යි. ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මය යි. ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍රකර්‍මය යි. කර්‍මය නො කරණ ලදී. කර්‍මය වැරදි සේ කරණ ලදී. කර්‍මය නැවැත කළ යුතු ය” යි විවාද කෙරෙයි. මහණෙනි, එහි යම් ඒ භික්‍ෂූහු “ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍රකර්‍මය” යි මෙසේ කීහු ද, යම් ඒ භික්‍ෂූහු “කර්‍මය” නො කරණ ලදී. කර්‍මය වැරදි සේ කරණ ලදී. කර්‍මය නැවැත කළ යුතු ය” යි මෙසේත් කීහු ද, එහි මේ භික්‍ෂූහු ධර්‍මවාදී වෙත්. මේ පස්වර සංක්‍ෂේප කරණ ලදී.
105. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛු ආපත‍්තිං ආපජ‍්ජිත්‍වා න ඉච‍්ඡති ආපත‍්තිං පටිකාතුං. තත්‍ර චෙ භික‍්ඛූනං එවං හොති: “අයං ඛො ආවුසො භික‍්ඛු ආපත‍්තිං ආපජ‍්ජිත්‍වා න ඉච‍්ඡති ආපත‍්තිං පටිකාතුං. හන්‍දස‍්ස මයං ආපත්තියා අප්පටිකම්මෙ උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මං කරොමා”ති. තෙ තස‍්ස ආපත්තියා අප්පටිකම්මෙ උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මං කරොන‍්ති අධම‍්මෙන වග‍්ගා. -පෙ- අධම‍්මෙන සමග‍්ගා. -පෙ- ධම‍්මෙන වග‍්ගා. -පෙ- ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගා. -පෙ- ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගා. තත්‍රට‍්ඨො සඞ‍්ඝො විවදති – “අධම‍්මෙන වග‍්ගකම‍්මං, අධම‍්මෙන සමග‍්ගකම‍්මං. ධම‍්මෙන වග‍්ගකම‍්මං. ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගකම‍්මං. ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගකම‍්මං. අකතං කම‍්මං. දුක‍්කතං කම‍්මං. පුන කාතබ‍්බං කම‍්ම”න‍්ති. තත්‍ර භික‍්ඛවෙ, යෙ තෙ භික‍්ඛූ එවමාහංසු: “ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගකම‍්ම”න‍්ති, යෙ ච තෙ භික‍්ඛූ එවමාහංසු: “අකතං කම‍්මං. දුක‍්කතං කම‍්මං. පුන කාතබ‍්බං කම‍්ම”න‍්ති, ඉමෙ තත්‍ථ භික‍්ඛූ ධම‍්මවාදිනො. ඉමෙ පඤ‍්ච වාරා සංඛිත‍්තා.
105. මහණෙනි, මෙහි මහණෙක් තෙමේ ඇවැතට පැමිණ ඇවැතට පිළියම් කරන්නට කැමැති නො වේ. එකල්හි භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, මේ මහණ තෙමේ ඇවැතට පැමිණ ඇවැතට පිළියම් කරන්නට කැමැති නො වේ. එබැවින් අපි මොහුට ඇවැතට පිළියම් නො කිරීමෙහි උක්ඛේපනීයකර්‍මය කරමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු –පෙ– අධර්‍මයෙන් සමග්‍ර වූවාහු –පෙ– ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු –පෙ– ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු –පෙ– ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍ර වූවාහු ඔහුට ඇවැතට පිළියම් නො කිරීමෙහි උක්ඛේපනීයකර්‍මය කෙරෙත්. එහි සිටි සඞ්ඝ තෙමේ “අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මය යි. අධර්‍මයෙන් සමග්‍රකර්‍මය යි. ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මය යි. ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මය යි. ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍රකර්‍මය යි. කර්‍මය නො කරණ ලදී. කර්‍මය වැරදි සේ කරණ ලදී. කර්‍මය නැවැත කළ යුතු ය” යි විවාද කෙරෙයි. මහණෙනි, එහි යම් ඒ භික්‍ෂූහු “ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍රකර්‍මය” යි මෙසේ කීහු ද, යම් ඒ භික්‍ෂූහු කර්‍මය නො කරණ ලදී. කර්‍මය නැවැත කළ යුතු ය” යි මෙසේත් කීහු ද, එහි මේ භික්‍ෂූහු ධර්‍මවාදී වෙත්. මේ පස්වර සංක්‍ෂේප කරණ ලදී.
106. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛු න ඉච‍්ඡති පාපිකං දිට‍්ඨිං පටිනිස‍්සජ‍්ජිතුං. තත්‍ර චෙ භික‍්ඛූනං එවං හොති: “අයං ඛො ආවුසො භික‍්ඛු න ඉච‍්ඡති පාපිකං දිට‍්ඨිං පටිනිස‍්සජ‍්ජිතුං. හන්‍දස‍්ස මයං පාපිකාය දිට්ඨියා අප්පටිනිස්සග්ගෙ උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මං කරොමා”ති. තෙ තස‍්ස පාපිකාය දිට්ඨියා අප්පටිනිස්සග්ගෙ උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මං කරොන‍්ති අධම‍්මෙන වග‍්ගා. -පෙ- අධම‍්මෙන සමග‍්ගා. -පෙ- ධම‍්මෙන වග‍්ගා. -පෙ- ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගා. -පෙ- ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගා. තත්‍රට‍්ඨො සඞ‍්ඝො විවදති: “අධම‍්මෙන වග‍්ගකම‍්මං. අධම‍්මෙන සමග‍්ගකම‍්මං. ධම‍්මෙන වග‍්ගකම‍්මං. ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගකම‍්මං. ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගකම‍්මං. අකතං කම‍්මං. දුක‍්කතං කම‍්මං. පුන කාතබ‍්බං කම‍්ම”න‍්ති. තත්‍ර භික‍්ඛවෙ, යෙ තෙ භික‍්ඛූ එවමාහංසු: “ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගකම‍්ම”න‍්ති. යෙ ච තෙ භික‍්ඛූ එවමාහංසු: “අකතං කම‍්මං දුක‍්කතං කම‍්මං පුන කාතබ‍්බං කම‍්ම”න‍්ති, ඉමෙ තත්‍ථ භික‍්ඛූ ධම‍්මවාදිනො. ඉමෙ පඤ‍්ච වාරා සංඛිත‍්තා.
106. මහණෙනි, මෙහි මහණෙක් තෙමේ, පවිටු මිසදිටු අත් හැරීමට කැමැතී නො වේ. එකල්හි භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, මේ මහණ තෙමේ පවිටු මිසදිටු අත්හරින්නට කැමැති නො වේ. එබැවින් අපි මොහුට පවිටු මිසදිටු අත් නො හැරීමෙහි උක්ඛේපනීයකර්‍මය කරමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු –පෙ– අධර්‍මයෙන් සමග්‍ර වූවාහු –පෙ– ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු –පෙ– ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු –පෙ– ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍ර වූවාහු ඔහුට පවිටු මිසදිටු අත් නො හැරීමෙහි උක්ඛේපනීයකර්‍මය කෙරෙත්. එහි සිටි සඞ්ඝ තෙමේ “අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මය යි. අධර්‍මයෙන් සමග්‍රකර්‍මය යි. ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මය යි. ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මය යි. ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍රකර්‍මය යි. කර්‍මය නො කරණ ලදී. කර්‍මය වැරදි සේ කරණ ලදී. කර්‍මය නැවැත කළ යුතු ය” යි විවාද කෙරෙයි. මහණෙනි, එහි යම් ඒ භික්‍ෂූහු “ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍රකර්‍මය” යි මෙසේ කීහු ද, යම් ඒ භික්‍ෂූහු ‘කර්‍මය නො කරණ ලදී. කර්‍මය වැරදි සේ කරණ ලදී. කර්‍මය නැවැත කළ යුතු ය.” යි මෙසේත් කීහු ද, එහි මේ භික්‍ෂූහු ධර්‍මවාදී වෙත්. මේ පස්වර සංක්‍ෂේප කරණ ලදී.
107. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛු සඞ‍්ඝෙන තජ‍්ජනීයකම‍්මකතො සම‍්මා වත‍්තති. ලොමං පාතෙති. නෙත්‍ථාරං වත‍්තති. තජ‍්ජනීයස‍්ස කම‍්මස‍්ස පටිප‍්පස‍්සද‍්ධිං යාචති. තත්‍ර චෙ භික‍්ඛූනං එවං හොති: “අයං ඛො ආවුසො භික‍්ඛු සඞ‍්ඝෙන තජ‍්ජනීයකම‍්මකතො සම‍්මා වත‍්තති. ලොමං පාතෙති. නෙත්‍ථාරං වත‍්තති. තජ‍්ජනීයස‍්ස කම‍්මස‍්ස පටිප‍්පස‍්සද‍්ධිං යාචති. හන්‍දස‍්ස මයං තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙමා”ති. තෙ තස‍්ස තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙන‍්ති අධම‍්මෙන වග‍්ගා. තත්‍රට‍්ඨො සඞ‍්ඝො විවදති: “අධම‍්මෙන වග‍්ගකම‍්මං. අධම‍්මෙන සමග‍්ගකම‍්මං. ධම‍්මෙන වග‍්ගකම‍්මං. ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගකම‍්මං. ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගකම‍්මං. අකතං කම‍්මං. දුක‍්කතං කම‍්මං. පුන කාතබ‍්බං කම‍්ම”න‍්ති. තත්‍ර භික‍්ඛවෙ, යෙ තෙ භික‍්ඛූ එවමාහංසු: “අධම‍්මෙන වග‍්ගකම‍්ම”න‍්ති. යෙ ච තෙ භික‍්ඛූ එවමාහංසු: “අකතං කම‍්මං. දුක‍්කතං කම‍්මං. පුන කාතබ‍්බං කම‍්ම”න‍්ති. ඉමෙ තත්‍ථ භික‍්ඛූ ධම‍්මවාදිනො.
107. මහණෙනි, මෙහි, මහණෙක් තෙමේ සඞ්ඝයා විසින් තජ්ජනීයකර්‍ම කරණ ලද්දේ මනා කොට පවතී. අනුලොම් ව පවතී. වරදින් නිදහස් වීමට සුදුසු සේ පවතී. තජ්ජනීයකර්‍මයාගේ සන්සිඳීම ඉල්ලයි. එකල්හි භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, මේ මහණ තෙමේ සඞ්ඝයා විසින් තජ්ජනීයකර්‍ම කරණ ලද්දේ මනා කොට පවතී. අනුලොම් ව පවතී. වරදින් නිදහස් වීමට සුදුසු සේ පවතී. තජ්ජනීයකර්‍මයාගේ සන්සිඳීම ඉල්ලයි. එබැවින් අපි මොහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු ඔහුගේ තජ්ජනීයකර්‍ම ය සන්සිඳුවත්. එහි සිටි සඞ්ඝ තෙමේ “අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මය යි. අධර්‍මයෙන් සමග්‍රකර්‍මය යි. ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මය යි. ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මය යි. ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍ර කර්‍මය යි. කර්‍මය නො කරණ ලදී. කර්‍මය වැරදි සේ කරණ ලදී. කර්‍මය නැවැත කළ යුතු ය” යි විවාද කෙරෙයි. මහණෙනි, එහි යම් ඒ භික්‍ෂූහු “අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මය” යි මෙසේ කීහු ද, යම් ඒ භික්‍ෂූහු “කර්‍මය නො කරණ ලදී. කර්‍මය වැරදි සේ කරණ ලදී. කර්‍මය නැවැත කළ යුතු ය” යි මෙසේත් කීහු ද, එහි මේ භික්‍ෂූහු ධර්‍මවාදී වෙත්.
108. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛු සඞ‍්ඝෙන තජ‍්ජනීයකම‍්මකතො සම‍්මා වත‍්තති. ලොමං පාතෙති. නෙත්‍ථාරං වත‍්තති. තජ‍්ජනීයස‍්ස කම‍්මස‍්ස පටිප‍්පස‍්සද‍්ධිං යාචති. තත්‍ර චෙ භික‍්ඛූනං එවං හොති: “අයං ඛො ආවුසො භික‍්ඛු සඞ‍්ඝෙන තජ‍්ජනීයකම‍්මකතො සම‍්මා වත‍්තති. ලොමං පාතෙති. නෙත්‍ථාරං වත‍්තති. තජ‍්ජනීයස‍්ස කම‍්මස‍්ස පටිප‍්පස‍්සද‍්ධිං යාචති. හන්‍දස‍්ස මයං තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙමා”ති. තෙ තස‍්ස තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙන‍්ති අධම‍්මෙන සමග‍්ගා. තත්‍රට‍්ඨො සඞ‍්ඝො විවදති: “අධම‍්මෙන වග‍්ගකම‍්මං. අධම‍්මෙන සමග‍්ගකම‍්මං. ධම‍්මෙන වග‍්ගකම‍්මං. ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගකම‍්මං. ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගකම‍්මං. අකතං කම‍්මං. දුක‍්කතං කම‍්මං. පුන කාතබ‍්බං කම‍්ම”න‍්ති. තත්‍ර භික‍්ඛවෙ, යෙ තෙ භික‍්ඛූ එවමාහංසු: “අධම‍්මෙන සමග‍්ගකම‍්ම”න‍්ති, යෙ ච තෙ භික‍්ඛූ එවමාහංසු: “අකතං කම‍්මං. දුක‍්කතං කම‍්මං. පුන කාතබ‍්බං කම‍්ම”න‍්ති, ඉමෙ තත්‍ථ භික‍්ඛූ ධම‍්මවාදිනො.
108. මහණෙනි, මෙහි මහණෙක් තෙමේ සඞ්ඝයා විසින් තජ්ජනීයකර්‍ම කරණ ලද්දේ මනා කොට පවතී. අනුලොම් ව පවතී. වරදින් නිදහස් වීමට සුදුසු සේ පවතී. තජ්ජනීයකර්‍මයාගේ සන්සිඳිම ඉල්ලයි. එකල්හි භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, මේ මහණ තෙමේ සඞ්ඝයා විසින් තජ්ජනීයකර්‍ම කරණ ලද්දේ මනා කොට පවතී. අනුලොම් ව පවතී. වරදින් නිදහස් වීමට සුදුසු සේ පවතී. තර්‍ජනීයකර්‍මයාගේ සන්සිඳීම ඉල්ලයි. එබැවින් අපි මොහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු අධර්‍මයෙන් සමග්‍ර වූවාහු ඔහුගේ තජ්ජනීයකර්‍ම ය සන්සිඳුවත්. එහි සිටි සඞ්ඝ තෙමේ “අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මය යි. අධර්‍මයෙන් සමග්‍රකර්‍මය යි. ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මය යි. ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මය යි. ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍රකර්‍මය යි. කර්‍මය නො කරණ ලදී. කර්‍මය වැරදි සේ කරණ ලදී. කර්‍මය නැවැත කළ යුතු ය” යි විවාද කෙරෙයි. මහණෙනි, එහි යම් ඒ භික්‍ෂූහු “අධර්‍මයෙන් සමග්‍රකර්‍ම” යි මෙසේ කීහු ද, යම් ඒ භික්‍ෂූහු “කර්‍මය නො කරණ ලදී. කර්‍මය වැරදි සේ කරණ ලදී. කර්‍මය නැවැත කළ යුතු ය” යි මෙසේත් කීහු ද, එහි මේ භික්‍ෂූහු ධර්‍මවාදී වෙත්.
109. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛු සඞ‍්ඝෙන තජ‍්ජනීයකම‍්මකතො සම‍්මා වත‍්තති. ලොමං පාතෙති. නෙත්‍ථාරං වත‍්තති. තජ‍්ජනීයස‍්ස කම‍්මස‍්ස පටිප‍්පස‍්සද‍්ධිං යාචති. තත්‍ර චෙ භික‍්ඛූනං එවං හොති: “අයං ඛො ආවුසො භික‍්ඛු සඞ‍්ඝෙන තජ‍්ජනීයකම‍්මකතො සම‍්මා වත‍්තති. ලොමං පාතෙති. නෙත්‍ථාරං වත‍්තති. තජ‍්ජනීයස‍්ස කම‍්මස‍්ස පටිප‍්පස‍්සද‍්ධිං යාචති. හන්‍දස‍්ස මයං තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙමා”ති. තෙ තස‍්ස තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙන‍්ති ධම‍්මෙන වග‍්ගා. තත්‍රට‍්ඨො සඞ‍්ඝො විවදති: “අධම‍්මෙන වග‍්ගකම‍්මං. අධම‍්මෙන සමග‍්ගකම‍්මං. ධම‍්මෙන වග‍්ගකම‍්මං. ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගකම‍්මං. ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගකම‍්මං. අකතං කම‍්මං. දුක‍්කතං කම‍්මං. පුන කාතබ‍්බං කම‍්ම”න‍්ති. තත්‍ර භික‍්ඛවෙ, යෙ තෙ භික‍්ඛූ එවමාහංසු: “ධම‍්මෙන වග‍්ගකම‍්ම”න‍්ති, යෙ ච තෙ භික‍්ඛූ එවමාහංසු: “අකතං කම‍්මං. දුක‍්කතං කම‍්මං පුන කාතබ‍්බං කම‍්ම”න‍්ති, ඉමෙ තත්‍ථ භික‍්ඛූ ධම‍්මවාදිනො.
109. මහණෙනි, මෙහි මහණෙක් තෙමේ සඞ්ඝයා විසින් තජ්ජනීයකර්‍ම කරණ ලද්දේ මනා කොට පවතී. අනුලොම් ව පවතී. වරදින් නිදහස් වීමට සුදුසු සේ පවතී. තජ්ජනීයකර්‍මයාගේ සන්සිඳීම ඉල්ලයි. එකල්හි භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, මේ මහණ තෙමේ සඞ්ඝයා විසින් තජ්ජනීයකර්‍ම කරණ ලද්දේ මනා කොට පවතී. අනුලොම් ව පවතී. වරදින් නිදහස් වීමට සුදුසු සේ පවතී. තජ්ජනීයකර්‍මයාගේ සන්සිඳීම ඉල්ලයි. එබැවින් අපි මොහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවමු” යි. මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු ඔහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවත්. එහි සිටි සඞ්ඝ තෙමේ “අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර කර්‍මය යි. අධර්‍මයෙන් සමග්‍රකර්‍මය යි. ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මය යි. ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍ම ය යි. ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍රකර්‍මය යි. කර්‍මය නො කරණ ලදී. කර්‍මය වැරදි සේ කරණ ලදී. කර්‍මය නැවැත කළ යුතු ය” යි විවාද කෙරෙයි. මහණෙනි, එහි යම් ඒ භික්‍ෂූහු ‘ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මය’ යි මෙසේ කීහු ද, යම් ඒ භික්‍ෂූහු කර්‍මය “නො කරණ ලදී. කර්‍මය වැරදි සේ කරණ ලදී. කර්‍මය නැවැත කළ යුතු ය” යි මෙසේත් කීහු ද, එහි මේ භික්‍ෂූහු ධර්‍මවාදී වෙත්.
110. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛු සඞ‍්ඝෙන තජ‍්ජනීයකම‍්මකතො සම‍්මා වත‍්තති. ලොමං පාතෙති. නෙත්‍ථාරං වත‍්තති. තජ‍්ජනීයස‍්ස කම‍්මස‍්ස පටිප‍්පස‍්සද‍්ධිං යාචති. තත්‍ර චෙ භික‍්ඛූනං එවං හොති: “අයං ඛො ආවුසො භික‍්ඛු සඞ‍්ඝෙන තජ‍්ජනීයකම‍්මකතො සම‍්මා වත‍්තති. ලොමං පාතෙති. නෙත්‍ථාරං වත‍්තති. තජ‍්ජනීයස‍්ස කම‍්මස‍්ස පටිප‍්පස‍්සද‍්ධිං යාචති. හන්‍දස‍්ස මයං තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙමා”ති. තෙ තස‍්ස තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙන‍්ති ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගා. තත්‍රට‍්ඨො සඞ‍්ඝො විවදති: “අධම‍්මෙන වග‍්ගකම‍්මං. අධම‍්මෙන සමග‍්ගකම‍්මං. ධම‍්මෙන වග‍්ගකම‍්මං. ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගකම‍්මං. ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගකම‍්මං. අකතං කම‍්මං. දුක‍්කතං කම‍්මං. පුන කාතබ‍්බං කම‍්ම”න‍්ති. තත්‍ර භික‍්ඛවෙ, යෙ තෙ භික‍්ඛූ එවමාහංසු: “ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගකම‍්ම”න‍්ති, යෙ ච තෙ භික‍්ඛූ එවමාහංසු: “අකතං කම‍්මං. දුක‍්කතං කම‍්මං. පුන කාතබ‍්බං කම‍්ම”න‍්ති, ඉමෙ තත්‍ථ භික‍්ඛූ ධම‍්මවාදිනො.
110. මහණෙනි, මෙහි මහණෙක් තෙමේ සඞ්ඝයා විසින් තජ්ජනීයකර්‍ම කරණ ලද්දේ මනා කොට පවතී. අනුලොම් ව පවතී. වරදින් නිදහස් වීමට සුදුසු සේ පවතී. තජ්ජනීයකර්‍මයාගේ සන්සිඳීම ඉල්ලයි. එකල්හි භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, මේ මහණ තෙමේ සඞ්ඝයා විසින් තජ්ජනීයකර්‍ම කරණ ලද්දේ මනා කොට පවතී. අනුලොම් ව පවතී. වරදින් නිදහස් වීමට සුදුසු සේ පවතී. තජ්ජනීයකර්‍මයාගේ සන්හිඳීම ඉල්ලයි. එබැවින් අපි මොහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවමු” යි. මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු ඔහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවත්. එහි සිටි සඞ්ඝ තෙමේ “අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මය යි. අධර්‍මයෙන් සමග්‍රකර්‍මය යි. ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මය යි. ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මය යි. ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍රකර්‍මය යි. කර්‍මය නො කරණ ලදී. කර්‍මය වැරදි සේ කරණ ලදී. කර්‍මය නැවැත කළ යුතු ය” යි විවාද කෙරෙයි. මහණෙනි, එහි යම් ඒ භික්‍ෂූහු “ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍ම ය” යි මෙසේ කීහු ද, යම් ඒ භික්‍ෂූහු “කර්‍මය නො කරණ ලදී. කර්‍මය වැරදි සේ කරණ ලදී. කර්‍මය නැවැත කළ යුතු ය” යි මෙසේත් කීහු ද, එහි මේ භික්‍ෂූහු ධර්‍මවාදී වෙත්.
111. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛු සඞ‍්ඝෙන තජ‍්ජනීයකම‍්මකතො සම‍්මා වත‍්තති. ලොමං පාතෙති. නෙත්‍ථාරං වත‍්තති. තජ‍්ජනීයස‍්ස කම‍්මස‍්ස පටිප‍්පස‍්සද‍්ධිං යාචති. තත්‍ර චෙ භික‍්ඛූනං එවං හොති: “අයං ඛො ආවුසො භික‍්ඛු සඞ‍්ඝෙන තජ‍්ජනීයකම‍්මකතො සම‍්මා වත‍්තති. ලොමං පාතෙති. නෙත්‍ථාරං වත‍්තති. තජ‍්ජනීයස‍්ස කම‍්මස‍්ස පටිප‍්පස‍්සද‍්ධිං යාචති. හන්‍දස‍්ස මයං තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙමා”ති. තෙ තස‍්ස තජ‍්ජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙන‍්ති ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගා. තත්‍රට‍්ඨො සඞ‍්ඝො විවදති: “අධම‍්මෙන වග‍්ගකම‍්මං. අධම‍්මෙන සමග‍්ගකම‍්මං. ධම‍්මෙන වග‍්ගකම‍්මං. ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගකම‍්මං. ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගකම‍්මං. අකතං කම‍්මං. දුක‍්කතං කම‍්මං. පුන කාතබ‍්බං කම‍්ම”න‍්ති. තත්‍ර භික‍්ඛවෙ, යෙ තෙ භික‍්ඛූ එවමාහංසු: “ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගකම‍්ම”න‍්ති, යෙ ච තෙ භික‍්ඛූ එවමාහංසු: “අකතං කම‍්මං. දුක‍්කතං කම‍්මං. පුන කාතබ‍්බං කම‍්ම”න‍්ති, ඉමෙ තත්‍ථ භික‍්ඛූ ධම‍්මවාදිනො.
111. මහණෙනි, මෙහි මහණෙක් තෙමේ සඞ්ඝයා විසින් තජ්ජනීයකර්‍ම කරණ ලද්දේ මනා කොට පවතී. අනුලොම් ව පවතී. වරදින් නිදහස් වීමට සුදුසු සේ පවතී. තජ්ජනීයකර්‍මයාගේ සන්සිඳීම ඉල්ලයි. එකල්හි, භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, මේ මහණ තෙමේ සඞ්ඝයා විසින් තජ්ජනීයකර්‍ම කරණ ලද්දේ මනා කොට පවතී. අනුලොම් ව පවතී. වරදින් නිදහස් වීමට සුදුසු සේ පවතී. තජ්ජනීයකර්‍මයාගේ සන්සිඳීම ඉල්ලයි. එබැවින් අපි මොහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍ර වූවාහු ඔහුගේ තජ්ජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවත්. එහි සිටි සඞ්ඝ තෙමේ “අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මය යි. අධර්‍මයෙන් සමග්‍රකර්‍මය යි. ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මය යි. ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මය යි. ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍රකර්‍මය යි. කර්‍මය නො කරණ ලදී. කර්‍මය වැරදි සේ කරණ ලදී. කර්‍මය නැවැත කළ යුතු ය” යි විවාද කෙරෙයි. මහණෙනි, එහි යම් ඒ භික්‍ෂූහු “ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍රකර්‍ම ය” යි මෙසේ කීහු ද, යම් ඒ භික්‍ෂූහු “කර්‍මය, නො කරණ ලදී. කර්‍මය වැරදි සේ කරණ ලදී. කර්‍මය නැවැත කළ යුතු ය” යි මෙසේත් කීහු ද, එහි මේ භික්‍ෂූහු ධර්‍මවාදී වෙත්.
112. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛු සඞ‍්ඝෙන නියස‍්සකම‍්මකතො සම‍්මා වත‍්තති. ලොමං පාතෙති. නෙත්‍ථාරං වත‍්තති. නියස‍්සස‍්ස කම‍්මස‍්ස පටිප‍්පස‍්සද‍්ධිං යාචති. තත්‍ර චෙ භික‍්ඛූනං එවං හොති: “අයං ඛො ආවුසො, භික‍්ඛු සඞ‍්ඝෙන නියස‍්සකම‍්මකතො සම‍්මා වත‍්තති. ලොමං පාතෙති. නෙත්‍ථාරං වත‍්තති. නියස‍්සස‍්ස කම‍්මස‍්ස පටිප‍්පස‍්සද‍්ධිං යාචති. හන්‍දස‍්ස මයං නියස‍්සකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙමා”ති. තෙ තස‍්ස නියස‍්සකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙන‍්ති අධම‍්මෙන වග‍්ගා. -පෙ- අධම‍්මෙන සමග‍්ගා. -පෙ- ධම‍්මෙන වග‍්ගා. -පෙ- ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගා -පෙ- ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගා. තත්‍රට‍්ඨො සඞ‍්ඝො විවදති: “අධම‍්මෙන වග‍්ගකම‍්මං. අධම‍්මෙන සමග‍්ගකම‍්මං. ධම‍්මෙන වග‍්ගකම‍්මං. ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගකම‍්මං. ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගකම‍්මං. අකතං කම‍්මං. දුක‍්කතං කම‍්මං. පුන කාතබ‍්බං කම‍්ම”න‍්ති. තත්‍ර භික‍්ඛවෙ, යෙ තෙ භික‍්ඛූ එවමාහංසු: “ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගකම‍්ම”න‍්ති, යෙ ච තෙ භික‍්ඛූ එවමාහංසු: “අකතං කම‍්මං. දුක‍්කතං කම‍්මං. පුන කාතබ‍්බං කම‍්ම”න‍්ති, ඉමෙ තත්‍ථ භික‍්ඛූ ධම‍්මවාදිනො. ඉමෙ පඤ‍්ච වාරා සංඛිත‍්තා.
112. මහණෙනි, මෙහි මහණෙක් තෙමේ සඞ්ඝයා විසින් නියස්සකර්‍ම කරණ ලද්දේ මනා කොට පවතී. අනුලොම් ව පවතී. වරදින් නිදහස් වීමට සුදුසු සේ පවතී. නියස්සකර්‍මයාගේ සන්සිඳීම ඉල්ලයි. එකල්හි භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, මේ මහණ තෙමේ සඞ්ඝයා විසින් නියස්සකර්‍ම කරණ ලද්දේ මනා කොට පවතී. අනුලොම් ව පවතී. වරදින් නිදහස් වීමට සුදුසු සේ පවතී. නියස්සකර්‍මයාගේ සන්සිඳීම ඉල්ලයි. එබැවින් අපි මොහුගේ නියස්සකර්‍මය සන්සිඳුවමු” යි. මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු –පෙ– අධර්‍මයෙන් සමග්‍ර වූවාහු –පෙ– ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු –පෙ– ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු –පෙ– ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍ර වූවාහු ඔහුගේ නියස්සකර්‍මය සන්සිඳුවත්. එහි සිටි සඞ්ඝ තෙමේ “අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මය යි. අධර්‍මයෙන් සමග්‍රකර්‍මය යි. ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මය යි. ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මය යි. ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍රකර්‍මය යි. කර්‍මය නො කරණ ලදී. කර්‍මය වැරදි සේ කරණ ලදී. කර්‍මය නැවැත කළ යුතු ය” යි විවාද කෙරෙයි. මහණෙනි, එහි යම් ඒ භික්‍ෂූහු “ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍රකර්‍මය” යි මෙසේ කීහු ද, යම් ඒ භික්‍ෂූහු “කර්‍මය නො කරණ ලදී. කර්‍මය වැරදි සේ කරණ ලදී. කර්‍මය නැවැත කළ යුතු ය” යි. මෙසේත් කීහු ද, එහි මේ භික්‍ෂූහු ධර්‍මවාදී වෙත්. මේ පස්වර සංක්‍ෂේප කරණ ලදී.
113. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛු සඞ‍්ඝෙන පබ‍්බාජනීයකම‍්මකතො සම‍්මා වත‍්තති. ලොමං පාතෙති. නෙත්‍ථාරං වත‍්තති. පබ‍්බාජනීයස‍්ස කම‍්මස‍්ස පටිප‍්පස‍්සද‍්ධිං යාචති. තත්‍ර චෙ භික‍්ඛූනං එවං හොති: “අයං ඛො ආවුසො භික‍්ඛු සඞ‍්ඝෙන පබ‍්බාජනීයකම‍්මකතො සම‍්මා වත‍්තති. ලොමං පාතෙති. නෙත්‍ථාරං වත‍්තති. පබ‍්බාජනීයස‍්ස කම‍්මස‍්ස පටිප‍්පස‍්සද‍්ධිං යාචති. හන්‍දස‍්ස මයං පබ‍්බාජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙමා”ති. තෙ තස‍්ස පබ‍්බාජනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙන‍්ති අධම‍්මෙන වග‍්ගා. -පෙ- අධම‍්මෙන සමග‍්ගා. -පෙ- ධම‍්මෙන වග‍්ගා. -පෙ- ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගා. -පෙ- ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගා. තත්‍රට‍්ඨො සඞ‍්ඝො විවදති: “අධම‍්මෙන වග‍්ගකම‍්මං. අධම‍්මෙන සමග‍්ගකම‍්මං. ධම‍්මෙන වග‍්ගකම‍්මං. ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගකම‍්මං. ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගකම‍්මං. අකතං කම‍්මං. දුක‍්කතං කම‍්මං. පුන කාතබ‍්බං කම‍්ම”න‍්ති. තත්‍ර භික‍්ඛවෙ, යෙ තෙ භික‍්ඛූ එවමාහංසු: “ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගකම‍්ම”න‍්ති, යෙ ච තෙ භික‍්ඛූ එවමාහංසු: “අකතං කම‍්මං දුක‍්කතං කම‍්මං පුන කාතබ‍්බං කම‍්ම”න‍්ති. ඉමෙ තත්‍ථ භික‍්ඛූ ධම‍්මවාදිනො. ඉමෙපි පඤ‍්ච වාරා සංඛිත‍්තා.
113. මහණෙනි, මෙහි මහණෙක් තෙමේ සඞ්ඝයා විසින් පබ්බාජනීය කර්‍ම කරණ ලද්දේ මනා කොට පවතී. අනුලොම් ව පවතී. වරදින් නිදහස් වීමට සුදුසු සේ පවතී. පබ්බාජනීයකර්‍මයාගේ සන්සිඳීම ඉල්ලයි. එකල්හි භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, මේ මහණ තෙමේ සඞ්ඝයා විසින් පබ්බාජනීයකර්‍ම කරණ ලද්දේ මනා කොට පවතී. අනුලොම් ව පවතී. වරදින් නිදහස් වීමට සුදුසු සේ පවතී. පබ්බාජනීයකර්‍මයාගේ සන්සිඳීම ඉල්ලයි. එබැවින් අපි මොහුගේ පබ්බාජනීයකර්‍මය, සන්සිඳුවමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු –පෙ– අධර්‍මයෙන් සමග්‍ර වූවාහු –පෙ– ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු –පෙ– ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු –පෙ– ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍ර වූවාහු ඔහුගේ පබ්බාජනීයකර්‍මය සන්සිඳුවත්. එහි සිටි සඞ්ඝ තෙමේ “අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මය යි. අධර්‍මයෙන් සමග්‍රකර්‍මය යි. ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මය යි. ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මය යි. ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍රකර්‍මය යි. කර්‍මය නො කරණ ලදී. කර්‍මය වැරදි සේ කරණ ලදී. කර්‍මය නැවැත කළ යුතු ය” යි විවාද කෙරෙයි. මහණෙනි, එහි යම් ඒ භික්‍ෂූහු “ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍රකර්‍මය” යි මෙසේ කීහු ද, යම් ඒ භික්‍ෂූහු “කර්‍මය නො කරණ ලදී. කර්‍මය වැරදි සේ කරණ ලදී. කර්‍මය නැවැත කළ යුතුය” යි. මෙසේත් කීහු ද, එහි මේ භික්‍ෂූහු ධර්‍මවාදී වෙත්. මේ පස්වර සංක්‍ෂේප කරණ ලදි.
114. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛු සඞ‍්ඝෙන පටිසාරණීයකම‍්මකතො සම‍්මා වත‍්තති. ලොමං පාතෙති. නෙත්‍ථාරං වත‍්තති. පටිසාරණීයස‍්ස කම‍්මස‍්ස පටිප‍්පස‍්සද‍්ධිං යාචති. තත්‍ර චෙ භික‍්ඛූනං එවං හොති: “අයං ඛො ආවුසො භික‍්ඛු සඞ‍්ඝෙන පටිසාරණීයකම‍්මකතො සම‍්මා වත‍්තති. ලොමං පාතෙති. නෙත්‍ථාරං වත‍්තති. පටිසාරණීයස‍්ස කම‍්මස‍්ස පටිප‍්පස‍්සද‍්ධිං යාචති. හන්‍දස‍්ස මයං පටිසාරණීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙමා”ති. තෙ තස‍්ස පටිසාරණීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙන‍්ති අධම‍්මෙන වග‍්ගා. -පෙ- අධම‍්මෙන සමග‍්ගා. -පෙ- ධම‍්මෙන වග‍්ගා. -පෙ- ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගා. -පෙ- ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගා. තත්‍රට‍්ඨො සඞ‍්ඝො විවදති: “අධම‍්මෙන වග‍්ගකම‍්මං. අධම‍්මෙන සමග‍්ගකම‍්මං. ධම‍්මෙන වග‍්ගකම‍්මං. ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගකම‍්මං. ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගකම‍්මං. අකතං කම‍්මං. දුක‍්කතං කම‍්මං. පුන කාතබ‍්බං කම‍්ම”න‍්ති. තත්‍ර භික‍්ඛවෙ, යෙ තෙ භික‍්ඛූ එවමාහංසු: “ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගකම‍්ම”න‍්ති, යෙ ච තෙ භික‍්ඛූ එවමාහංසු: “අකතං කම‍්මං. දුක‍්කතං කම‍්මං. පුන කාතබ‍්බං කම‍්ම”න‍්ති, ඉමෙ තත්‍ථ භික‍්ඛූ ධම‍්මවාදිනො. ඉමෙ පඤ‍්ච වාරා සංඛිත‍්තා.
114. මහණෙනි, මෙහි මහණෙක් තෙමේ සඞ්ඝයා විසින් පටිසාරණීයකර්‍ම කරණ ලද්දේ මනා කොට පවතී. අනුලොම් ව පවතී. වරදින් නිදහස් වීමට සුදුසු සේ පවතී. පටිසාරණීයකර්‍මයාගේ සන්සිඳීම ඉල්ලයි. එහි භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, මේ මහණ තෙමේ සඞ්ඝයා විසින් පටිසාරණීයකර්‍ම කරණ ලද්දේ මනා කොට පවතී. අනුලොම්ව පවතී. වරදින් නිදහස් වීමට සුදුසු සේ පවතී. පටිසාරණීයකර්‍මයාගේ සන්සිඳීම ඉල්ලයි. එබැවින් අපි මොහුගේ පටිසාරණීයකර්‍මය සන්සිඳුවමු” යි. මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු –පෙ– අධර්‍මයෙන් සමග්‍ර වූවාහු –පෙ– ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු –පෙ– ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු –පෙ– ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍ර වූවාහු ඔහුගේ පටිසාරණීයකර්‍මය සන්සිඳුවත්. එහි සිටි සඞ්ඝ තෙමේ “අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මය යි. අධර්‍මයෙන් සමග්‍රකර්‍මය යි. ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මය යි. ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මය යි. ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍රකර්‍මය යි. කර්‍මය නො කරණ ලදී. කර්‍මය වැරදි සේ කරණ ලදී. කර්‍මය නැවැත කළ යුතු ය” යි විවාද කෙරෙයි. මහණෙනි, එහි යම් ඒ භික්‍ෂූහු “ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍ර කර්‍මය” යි මෙසේ කීහු ද, යම් ඒ භික්‍ෂූහු “කර්‍මය නො කරණ ලදී. කර්‍මය වැරදි සේ කරණ ලදී. කර්‍මය නැවැත කළ යුතු ය”යි මෙසේත් කීහු ද, එහි මේ භික්‍ෂූහු ධර්‍මවාදී වෙත්. මේ පස්වර සංක්‍ෂේප කරණ ලදී.
115. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛු සඞ‍්ඝෙන ආපත්තියා අදස්සනෙ උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මකතො සම‍්මා වත‍්තති. ලොමං පාතෙති. නෙත්‍ථාරං වත‍්තති. ආපත්තියා අදස්සනෙ උක‍්ඛෙපනීයස‍්ස කම‍්මස‍්ස පටිප‍්පස‍්සද‍්ධිං යාචති. තත්‍ර චෙ භික‍්ඛූනං එවං හොති: “අයං ඛො ආවුසො භික‍්ඛු සඞ‍්ඝෙන ආපත්තියා අදස්සනෙ උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මකතො සම‍්මා වත‍්තති. ලොමං පාතෙති. නෙත්‍ථාරං වත‍්තති. ආපත්තියා අදස්සනෙ උක‍්ඛෙපනීයස‍්ස කම‍්මස‍්ස පටිප‍්පස‍්සද‍්ධිං යාචති. හන්‍දස‍්ස මයං ආපත්තියා අදස්සනෙ උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙමා”ති. තෙ තස‍්ස ආපත්තියා අදස්සනෙ උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙන‍්ති – අධම‍්මෙන වග‍්ගා. -පෙ- අධම‍්මෙන සමග‍්ගා -පෙ- ධම‍්මෙන වග‍්ගා -පෙ- ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගා -පෙ- ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගා. තත්‍රට‍්ඨො සඞ‍්ඝො විවදති: “අධම‍්මෙන වග‍්ගකම‍්මං. අධම‍්මෙන සමග‍්ගකම‍්මං. ධම‍්මෙන වග‍්ගකම‍්මං. ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගකම‍්මං. ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගකම‍්මං. අකතං කම‍්මං. දුක‍්කතං කම‍්මං. පුන කාතබ‍්බං කම‍්ම”න‍්ති. තත්‍ර භික‍්ඛවෙ, යෙ තෙ භික‍්ඛූ එවමාහංසු: “ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගකම‍්ම”න‍්ති, යෙ ච තෙ භික‍්ඛූ එවමාහංසු: “අකතං කම‍්මං. දුක‍්කතං කම‍්මං. පුන කාතබ‍්බං කම‍්ම”න‍්ති, ඉමෙ තත්‍ථ භික‍්ඛූ ධම‍්මවාදිනො. ඉමෙ පඤ‍්ච වාරා සංඛිත‍්තා.
115. මහණෙනි, මෙහි මහණෙක් තෙමේ සඞ්ඝයා විසින් ඇවැත් නො දැක්මෙහි උත්ක්‍ෂේපණීයකර්‍ම කරණ ලද්දේ මනා කොට පවතී. අනුලොම් ව පවතී. වරදින් නිදහස් වීමට සුදුසු සේ පවතී. ඇවැත් නො දැක්මෙහි (කළ) උත්ක්‍ෂේපණීයකර්‍මයාගේ සන්සිඳීම ඉල්ලයි. එකල්හි භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, මේ මහණ තෙමේ සඞ්ඝයා විසින් ඇවැත් නො දැක්මෙහි උත්ක්‍ෂේපණීයකර්‍ම කරණ ලද්දේ මනා කොට පවතී. අනුලොම් ව පවති. වරදින් නිදහස් වීමට සුදුසු සේ පවතී. ඇවැත් නො දැක්මෙහි (කළ) උත්ක්‍ෂේපණීයකර්‍මයාගේ සන්සිඳීම ඉල්ලයි. එබැවින් අපි මොහුගේ ඇවැත් නො දැක්මෙහි (කළ) උත්ක්‍ෂේපණීයකර්‍ම සන්සිඳුවමු” යි. මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු –පෙ– අධර්‍මයෙන් සමග්‍ර වූවාහු –පෙ– ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු –පෙ– ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු –පෙ– ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍ර වූවාහු ඔහුගේ ඇවැත් නො දැක්මෙහි (කළ) උත්ක්‍ෂේපණීයකර්‍මය සන්සිඳුවත්. එහි සිටි සඞ්ඝ තෙමේ “අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මය යි. අධර්‍මයෙන් සමග්‍රකර්‍මය යි. ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මය යි. ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මය යි. ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍රකර්‍මය යි. කර්‍මය නො කරණ ලදී. කර්‍මය වැරදි සේ කරණ ලදී. කර්‍මය නැවැත කළ යුතු ය” යි විවාද කෙරෙයි. මහණෙනි, එහි යම් ඒ භික්‍ෂූහු “ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍රකර්‍මය” යි මෙසේ කීහු ද, යම් ඒ භික්‍ෂූහු “කර්‍මය නො කරණ ලදී. කර්‍මය වැරදි සේ කරණ ලදී. කර්‍මය නැවැත කළ යුතු ය” යි මෙසේත් කීහු ද, එහි මේ මහණහු ධර්‍මවාදී වෙත්. මේ පස්වර සංක්‍ෂේප කරණ ලදි.
116. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛු සඞ‍්ඝෙන ආපත්තියා අප්පටිකම්මෙ උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මකතො සම‍්මා වත‍්තති, ලොමං පාතෙති. නෙත්‍ථාරං වත‍්තති. ආපත්තියා අප්පටිකම්මෙ උක‍්ඛෙපනීයස‍්ස කම‍්මස‍්ස පටිප‍්පස‍්සද‍්ධිං යාචති. තත්‍ර චෙ භික‍්ඛූනං එවං හොති: “අයං ඛො ආවුසො භික‍්ඛු සඞ‍්ඝෙන ආපත්තියා අප්පටිකම්මෙ උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මකතො සම‍්මා වත‍්තති. ලොමං පාතෙති. නෙත්‍ථාරං වත‍්තති. ආපත්තියා අප්පටිකම්මෙ උක‍්ඛෙපනීයස‍්ස කම‍්මස‍්ස පටිප‍්පස‍්සද‍්ධිං යාචති. හන්‍දස‍්ස මයං ආපත්තියා අප්පටිකම්මෙ උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙමා”ති. තෙ තස‍්ස ආපත්තියා අප්පටිකම්මෙ උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙන‍්ති අධම‍්මෙන වග‍්ගා -පෙ- අධම‍්මෙන සමග‍්ගා -පෙ- ධම‍්මෙන වග‍්ගා -පෙ- ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගා -පෙ- ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගා. තත්‍රට‍්ඨො සඞ‍්ඝො විවදති: “අධම‍්මෙන වග‍්ගකම‍්මං. අධම‍්මෙන සමග‍්ගකම‍්මං. ධම‍්මෙන වග‍්ගකම‍්මං. ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගකම‍්මං. ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගකම‍්මං. අකතං කම‍්මං. දුක‍්කතං කම‍්මං. පුන කාතබ‍්බං කම‍්ම”න‍්ති. තත්‍ර භික‍්ඛවෙ, යෙ තෙ භික‍්ඛූ එවමාහංසු: “ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගකම‍්ම”න‍්ති, යෙ ච තෙ භික‍්ඛූ එවමාහංසු: “අකතං කම‍්මං. දුක‍්කතං කම‍්මං. පුන කාතබ‍්බං කම‍්ම”න‍්ති, ඉමෙ තත්‍ථ භික‍්ඛූ ධම‍්මවාදිනො. ඉමෙ පඤ‍්ච වාරා සංඛිත‍්තා.
116. මහණෙනි, මෙහි මහණෙක් තෙමේ සඞ්ඝයා විසින් ඇවැතට පිළියම් නො කිරීමෙහි උත්ක්‍ෂේපණීයකර්‍ම කරණ ලද්දේ මනා කොට පවතී. අනුලොම් ව පවතී. වරදින් නිදහස් වීමට සුදුසු සේ පවතී. ඇවැතට පිළියම් නො කිරීමෙහි (කළ) උත්ක්‍ෂේපණීයකර්‍මයාගේ සන්සිඳීම ඉල්ලයි. එහි භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, මේ මහණ තෙමේ සඞ්ඝයා විසින් ඇවැතට පිළියම් නො කිරීමෙහි උත්ක්‍ෂේපණීයකර්‍ම කරණ ලද්දේ මනා කොට පවතී. අනුලොම් ව පවතී. වරදින් නිදහස් වීමට සුදුසු සේ පවතී. ඇවැතට පිළියම් නො කිරීමෙහි (කළ) උත්ක්‍ෂේපණීයකර්‍මයාගේ සන්සිඳීම ඉල්ලයි. එබැවින් අපි මොහුගේ ඇවැතට පිළියම් නො කිරීමෙහි (කළ) උත්ක්‍ෂෙපණියකර්‍මය සන්සිඳූවමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු –පෙ– අධර්‍මයෙන් සමග්‍ර වූවාහු –පෙ– ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු –පෙ– ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු –පෙ– ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍ර වූවාහු ඔහුගේ ඇවැතට පිළියම් නො කිරීමෙහි උත්ක්‍ෂේපණීයකර්‍මය සන්සිඳුවත්. එහි සිටි සඞ්ඝ තෙමේ “අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මය යි. අධර්‍මයෙන් සමග්‍රකර්‍මය යි. ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මය යි. ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මය යි. ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍රකර්‍මය යි. කර්‍මය නො කරණ ලදී. කර්‍මය වැරදි සේ කරණ ලදී. කර්‍මය නැවැත කළ යුතු ය” යි විවාද කෙරෙයි. මහණෙනි, එහි යම් ඒ භික්‍ෂූහු “ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍රකර්‍මය” යි මෙසේ කීහු ද, යම් ඒ භික්‍ෂූහු “කර්‍මය නො කරණ ලදී. කර්‍මය වැරදි සේ කරණ ලදී. කර්‍මය නැවැත කළ යුතු ය” යි මෙසේත් කීහු ද, එහි මේ භික්‍ෂූහු ධර්‍මවාදී වෙත්. මේ පස්වර සංක්‍ෂේප කරණ ලදී.
117. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛු සඞ‍්ඝෙන පාපිකාය දිට්ඨියා අප්පටිනිස්සග්ගෙ උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මකතො සම‍්මා වත‍්තති. ලොමං පාතෙති. නෙත්‍ථාරං වත‍්තති. පාපිකාය දිට්ඨියා අප්පටිනිස්සග්ගෙ උක‍්ඛෙපනීයස‍්ස කම‍්මස‍්ස පටිප‍්පස‍්සද‍්ධිං යාචති. තත්‍ර චෙ භික‍්ඛූනං එවං හොති “අයං ඛො ආවුසො භික‍්ඛු සඞ‍්ඝෙන පාපිකාය දිට්ඨියා අප්පටිනිස්සග්ගෙ උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මකතො සම‍්මා වත‍්තති. ලොමං පාතෙති. නෙත්‍ථාරං වත‍්තති. පාපිකාය දිට්ඨියා අප්පටිනිස්සග්ගෙ උක‍්ඛෙපනීයස‍්ස කම‍්මස‍්ස පටිප‍්පස‍්සද‍්ධිං යාචති. හන්‍දස‍්ස මයං පාපිකාය දිට්ඨියා අප්පටිනිස්සග්ගෙ උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙමා”ති. තෙ තස‍්ස පාපිකාය දිට්ඨියා අප්පටිනිස්සග්ගෙ උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මං පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙන‍්ති අධම‍්මෙන වග‍්ගා. -පෙ- අධම‍්මෙන සමග‍්ගා. -පෙ- ධම‍්මෙන වග‍්ගා. -පෙ- ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගා. -පෙ- ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගා. තත්‍රට‍්ඨො සඞ‍්ඝො විවදති: “අධම‍්මෙන වග‍්ගකම‍්මං. අධම‍්මෙන සමග‍්ගකම‍්මං. ධම‍්මෙන වග‍්ගකම‍්මං. ධම‍්මපතිරූපකෙන වග‍්ගකම‍්මං. ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගකම‍්මං. අකතං කම‍්මං. දුක‍්කතං කම‍්මං. පුන කාතබ‍්බං කම‍්ම”න‍්ති. තත්‍ර භික‍්ඛවෙ, යෙ තෙ භික‍්ඛූ එවමාහංසු: “ධම‍්මපතිරූපකෙන සමග‍්ගකම‍්ම”න‍්ති, යෙ ච තෙ භික‍්ඛූ එවමාහංසු: “අකතං කම‍්මං. දුක‍්කතං කම‍්මං. පුන කාතබ‍්බං කම‍්ම”න‍්ති, ඉමෙ තත්‍ථ භික‍්ඛූ ධම‍්මවාදිනො. ඉමෙ පඤ‍්ච වාරා සංඛිත‍්තා.
117. මහණෙනි, මෙහි මහණෙක් තෙමේ සඞ්ඝයා විසින් පවිටු මිසදිටු අත් නො හැරීමෙහි උත්ක්‍ෂේපණීයකර්‍මය කරණ ලද්දේ මනා කොට පවතී. අනුලොම් ව පවතී. වරදින් නිදහස් වීමට සුදුසු සේ පවති. පවිටු මිසදිටු අත් නො හැරීමෙහි උත්ක්‍ෂේපණීයකර්‍මයාගේ සන්සිඳීම ඉල්ලයි. එකල්හි භික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, මේ මහණ තෙමේ සඞ්ඝයා විසින් පවිටු මිසදිටු අත් නො හැරීමෙහි උත්ක්‍ෂේපණීයකර්‍ම කරණ ලද්දේ මනා කොට පවතී. අනුලොම් ව පවතී. වරදින් නිදහස් වීමට සුදුසු සේ පවතී. පවිටු මිසදිටු අත් නො හැරීමෙහි (කළ) උත්ක්‍ෂේපණීයකර්‍මයාගේ සන්සිඳීම ඉල්ලයි. එබැවින් අපි මොහුගේ පවිටු මිසදිටු අත් නො හැරීමෙහි උත්ක්‍ෂේපණීයකර්‍මය සන්සිඳුවමු” යි මෙසේ අදහස් වේ. ඔහු අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු –පෙ– අධර්‍මයෙන් සමග්‍ර වූවාහු –පෙ– ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු –පෙ– ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු –පෙ– ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍ර වූවාහු ඔහුගේ පවිටු මිසදිටු අත් නො හැරීමෙහි කළ උත්ක්‍ෂේපණීයකර්‍මය සන්සිඳුවත්. එහි සිටි සඞ්ඝ තෙමේ “අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මය යි. අධර්‍මයෙන් සමග්‍රකර්‍මය යි. ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මය යි. ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මය යි. ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍රකර්‍මය යි. කර්‍මය නො කරණ ලදී. කර්‍මය වැරදි සේ කරණ ලදී. කර්‍මය නැවැත කළ යුතු ය” යි විවාද කෙරෙයි. මහණෙනි, එහි යම් ඒ භික්‍ෂූහු “ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍රකර්‍මය” යි මෙසේ කීහු ද, යම් ඒ භික්‍ෂූහු “කර්‍මය නො කරණ ලදී. කර්‍මය වැරදි සේ කරණ ලදී. කර්‍මය නැවත කළ යුතු ය” යි මෙසේත් කීහු ද, එහි මේ භික්‍ෂූහු ධර්‍මවාදී වෙත්. මේ පස්වර සංක්‍ෂේප කරණලදි.
චම‍්පෙය්‍යක‍්ඛන්‍ධකො නිට‍්ඨිතො නවමො.
නවවැනි චම්පෙය්යක්ඛන්ධකය නිමි.
ඉමෙහි ඛන්‍ධකෙ වත්‍ථූනි ඡත‍්තිංස.
මේ ඛන්‍ධකයෙහි වස්තු සතිසෙකි.
තස‍්ස උද‍්දානං:
එහි උද්දානය (වස්තුනාමාවලිය) මෙසේ ය:
1. චම‍්පායං භගවා ආසි වත්‍ථු වාසභගාමකෙ, ආගන‍්තුකානං උස‍්සුක‍්කං අකාසි ඉච‍්ඡිතබ‍්බකෙ.
1. භාග්‍යවතුන් වහන්සේ චම්පාවෙහි විසූ සේක. මේ වස්තුව වසභ ගාමයෙහි වී ය. කාශ්‍යපගෝත්‍ර භික්‍ෂූ තෙමේ ආගන්තුකයන් කැමැති දෙය සපයා දීමෙහි උත්සාහය කෙළේ ය.
2. පකතඤ‍්ඤුනොති ඤත්‍වා උස‍්සුක‍්කං න කරී තදා, උක‍්ඛිත‍්තො න කරොතීති සාගමා ජිනසන‍්තිකෙ.
2. ගොදුරුගම දන්නෝ යි දැන එකල්හි (හෙතෙමේ) උත්සාහය නො කෙළේ ය. උවටැන් නො කෙරේ ය යි උත්ක්‍ෂේපණීයකර්‍ම කරණ ලද හෙතෙමේ බුදුරජුන් වෙත ගියේ ය.
3. අධම‍්මෙන වග‍්ගකම‍්මං සමග‍්ගං අධම‍්මෙන ච, ධම‍්මෙන වග‍්ගකම‍්මඤ‍්ච පතිරූපකෙන වග‍්ගකං.
3. අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මය, අධර්‍මයෙන් සමග්‍රකර්‍මය, ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මය, ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍මය.
4. පතිරූපකෙන සමග‍්ගං එකො උක‍්ඛිපතෙකකං, එකො ච ද‍්වෙ සම‍්බහුලෙ සඞ‍්ඝං උක‍්ඛිපතෙකකො.
4. ධර්‍මප්‍රතිරූපකයෙන් සමග්‍රකර්‍මය, එකෙක් එකකු බැහැර කෙරෙයි. එකෙක් දෙදෙනකුන් ද බොහෝ දෙනකුන් ද, එතෙක් සඞ්ඝයා ද බැහැර කෙරෙයි.
5. දුවෙපි සම‍්බහුලාපි සඞ‍්ඝො සඞ‍්ඝඤ‍්ච උක‍්ඛිපි, සබ‍්බඤ‍්ඤූ පවරො සුත්‍වා අධම‍්මන‍්ති පටික‍්ඛිපි.
5. දෙදෙනෙක් දෙදෙනකු ද, බොහෝ දෙන බොහෝ දෙනකු ද, බැහැර කළහ. සඞ්ඝ තෙමේ සඞ්ඝයා බැහර කෙළේ ය. ප්‍රවර වූ සර්‍වඥයන් වහන්සේ ඒ අසා අධර්‍මැ යි බැහැර කළහ.
6. ඤත‍්තිවිපන‍්නං යං කම‍්මං සම‍්පන‍්නං අනුසාවණං, අනුස‍්සාවනවිපන‍්නං සම‍්පුණ‍්ණං ඤත‍්තියා ච යං.
6. ඤත්තියෙන් විපතට පත් යම් කර්‍මයක් අනුශ්‍රාවණසම්පත්තියෙන් යුක්ත ද ඒ කර්‍මය ද, අනුශ්‍රාවණයෙන් විපත් වූ යම් කර්‍මයක් ඤත්තියෙන් යුක්ත ද ඒ කර්‍මය ද–
7. උභයෙන විපන‍්නඤ‍්ච අඤ‍්ඤත්‍ර ධම‍්මමෙව ච, විනයා සත්‍ථු පටිකුට‍්ඨං කුප‍්පං අට‍්ඨානාරහිකං.
7. ඤත්තිඅනුසාවණදෙකින් විපත් වු කර්‍මය ද, ධර්‍මයෙන් තොර වූ කර්‍මය ද, විනය හැර සිටි කර්‍මය ද, ශාස්තෘශාසනයෙන් බැහර වූ කර්‍මය ද, ප්‍රතික්‍රෝශ ලැබූ කර්‍මය ද, කෝප්‍ය වූ කර්‍මය ද, කරුණට නො ගැළපෙන කර්‍මය ද–
8. අධම‍්මවග‍්ගං සාමග‍්ගිං පතිරූපානි යෙ දුවෙ, ධම‍්මෙනෙව ච සාමග‍්ගිං අනුඤ‍්ඤාසි තථාගතො.
8. අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍ම, අධර්‍මයෙන් සමග්‍රකර්‍ම, ධර්‍මප්‍රතිරූපකව්‍යග්‍රකර්‍ම ධර්‍මප්‍රතිරූපකසමග්‍රකර්‍ම දෙක ද (යන මේ කර්‍ම නො කටයුතු ය). තථාගතයන් වහන්සේ ධර්‍මයෙන් සමග්‍ර වූ කර්‍මය අනුදත් සේක.
9. චතුවග‍්ගො පඤ‍්චවග‍්ගො දසවග‍්ගො ච වීසති” පරො වීසතිවග‍්ගො ච සඞ‍්ඝො පඤ‍්චවිධො තථා.
9. චතුවග්ග, පඤ්චවග්ග, දසවග්ග, වීසතිවග්ග, අතිරේකවීසතිවග්ග යි සඞ්ඝ තෙමේ පස් වැරදැම් ය.
10. ඨපෙත්‍වා උපසම‍්පදං යඤ‍්ච කම‍්මං පවාරණං, අබ‍්භානකම‍්මෙන සහ චතුවග‍්ගෙහි කම‍්මිකො.
10. උපසම්පදාකර්‍මය ද, අබ්භානකර්‍මය හා යම් පවාරණකර්‍මයක් වේ ද එද හැර සෙසු සඞ්ඝකර්‍ම චතුවග්ගසඞ්ඝයා විසින් කටයුතු ය.
11. දුවෙ කම‍්මෙ ඨපෙත්‍වාන මජ‍්ඣදෙසූපසම‍්පදං, අබ‍්භානං පඤ‍්චවග‍්ගිකො සබ‍්බකම‍්මෙසු කම‍්මිකො.
11. මධ්‍යදේශයෙහි උපසම්පදාව අබ්භානකර්‍මය යන කර්‍ම දෙක හැර පංචවග්ගිකසඞ්ඝ තෙමේ සියලු කර්‍මයන්හි කර්‍මාර්‍හ වේ.
12. අබ‍්භානෙකං ඨපෙත්‍වාන යෙ භික‍්ඛූ දසවග‍්ගිකා, සබ‍්බකම‍්මකරො සඞ‍්ඝො වීසො සබ‍්බත්‍ථ කම‍්මිකො.
12. දසවග්ගික වූ යම් භික්‍ෂූහු වෙත් නම් ඔහු අබ්භානය හැර සෙසු සියලු තන්හි කර්‍මාර්‍හ වෙති. සියලු කර්‍ම කරන්නා වූ වීසතිවග්ගික සඞ්ඝ තෙමේ සියලු තැන්හි කර්‍මාර්‍හ වේ.
13. භික‍්ඛුනී සික්ඛමානා ච සාමණෙරො සාමණෙරිකා, පච‍්චක‍්ඛාතන‍්තිමවත්‍ථු උක‍්ඛිත‍්තාපත‍්තිදස‍්සනෙ.
13. භික්ඛුණි, සික්ඛමානා, සාමණේර, සාමණෙරී, සික්ඛං, පච්චක්ඛාතක, අන්තිමවත්‍ථු අජ්ඣාපන්තක, ආපත්තියා අදස්සනෙ උක්ඛිත්තක–
14. අප්පටිකම්මෙ දිට්ඨියා පණ‍්ඩකථෙය්‍යසංවාසකං, තිත්‍ථියතිරච‍්ඡානගතං මාතු ච පිතුඝාතකං.
14. ආපත්තියා අප්පටිකම්මෙ උක්ඛිත්තක, පාපිකාය දිට්ඨියා අප්පටිනිස්සග්ගෙ උක්ඛිත්තක, පණ්ඩක, ථෙය්‍යසංවාසක, තිර්‍ත්‍ථයපක්කන්තක, තිරච්ඡානගත, මාතුඝාතක, පිතුඝාතක–
15. අරහං භික‍්ඛුනීදූසිං භෙදකං ලොහිතුප‍්පාදකං, බ්‍යඤ‍්ජනං නානාසංවාසං නානාසීමාය ඉද්ධියා.
15. අරහන්තඝාතක, භික්ඛුණිදූසක, සඞ්ඝභේදක, ලෝහිතුප්පාදක, උභතෝබ්‍යඤ්ජනක, නානාසංවාසක, නානාසීමායඨිත ඉද්ධියා වේහාසෙඨිත–
16. යස‍්ස සඞ‍්ඝො කරෙ කම‍්මං හොන‍්තෙ තෙ චතුවීසති. සම‍්බුද‍්ධෙන පටික‍්ඛිත‍්තා න හෙතෙ ගණපූරකා.
16. සඞ්ඝ තෙමේ යමකුට කර්‍ම කෙරේ ද, මොහු සූවිසි දෙනෙක් වෙති. එතැන මොහු ගණපූරක නො වෙති යි බුදුරජුන් විසින් බැහැර කරණ ලදහ.
17. පාරිවාසිකචතුත්‍ථො පරිවාසං දදෙය්‍ය වා, මූලා මානත‍්තං අබ‍්භෙය්‍ය අකම‍්මං න ච කාරණං.
17. පිරිවෙස් පුරණ මහණ සිවුවැනි කොට සිටියේ පිරිවෙස් දෙන්නේ ද, මූලායපටිකස්සනය කෙරේ ද, මානත දෙන්නේ ද, ඔහු විසිවැනි කොට අබ්භානය කෙරේද, ඒ කර්‍මයක් නො වේ. නො කටයුතු ය.
18. මූලා අරහමානත‍්තා අබ‍්භානාරහමෙව ච, න කම‍්මකාරකා පඤ‍්ච සම‍්බුද‍්ධෙන පකාසිතා.
18. පිරිවෙස් පුරන්නහු, මූලායපටිකස්සනයට සුදුස්සහු, මානතට සුදුස්සහු, මානතට හැසිරෙන්නහු, අබ්භානයට සුදුස්සහු, යන පස් දෙන කර්‍මකාරක නො වෙති යි බුදුරජුන් විසින් දක්වන ලදහ.
19. භික‍්ඛුනී සික්ඛමානා ච සාමණෙරො සාමණෙරිකා, පච‍්චක‍්ඛන‍්තිම උම‍්මත‍්තා ඛිත‍්තවෙදනදස‍්සනෙ.
19. භික්ඛුණි, සික්ඛමානා, සාමණේර, සාමණෙරී, සික්ඛා – පච්චක්ඛාතක, අන්තිම වස්තුවට පැමිණියහු, උම්මත්ත, ඛිත්තචිත්ත්ත, වේදනට්ට, ඇවැත ඇවැත යයි නො දක්නහු–
20. අප්පටිකම්මෙ දිට්ඨියා පණ‍්ඩකා චෙව බ්‍යඤ‍්ජනා, නානාසංවාසකා සීමා වෙහාසං යස‍්ස කම‍්ම ච.
20. ඇවැතට පිළියම් නො කළහු, දෘෂ්ටිය බැහර නො කළහු, පණ්ඩක, උභතෝබ්‍යඤ්ජනක, නානාසංවාසක, යන මොහු ද, නානා සීමාවන්හි සිටියහු ද, ඍද්ධියෙන් අහස සිටියහු ද, යමකුගේ කර්‍මය වේ ද, ඔහු ද–
21. අට‍්ඨාරසන‍්නං එතෙසං, පටික‍්කොසං න රූහති, භික‍්ඛුස‍්ස පකතත‍්තස‍්ස රූහති පටික‍්කොසනා.
21. මේ අටළොස් දෙනාගේ පටික්කෝසනය (විරුද්ධ ව කරුණු කීම) නො නැගේ. පක්තත්තභික්‍ෂුහුගේ පටික්කෝසනය නගියි.
22. සුද‍්ධස‍්ස දුන‍්නිසාරිතො බාලො හි සුනිස‍්සාරිතො, පණ‍්ඩකො ථෙය්‍යසංවාසො පක‍්කන‍්තො තිරච‍්ඡානගතො.
22. අනාපත්තිකභික්‍ෂුහුගේ බැහැර කිරීම, වැරදි සේ බැහැර කිරීමෙකි. අඥ තෙමේ මනා කොට බැහැර කරණ ලද්දේ වේ. පණ්ඩක, ථෙය්‍යසංවාසක, තිර්‍ත්‍ථයපක්කන්තක, තිරච්ඡානගත–
23. මාතු පිතු අරහන‍්ත දූසකො සඞ‍්ඝභෙදකො, ලොහිතුප‍්පාදකො චෙව උභතොබ්‍යඤ‍්ජනො ච යො.
23. මාතුඝාතක, පිතුඝාතක, අරහන්තඝාතක, භික්ඛුණිදූසක, සඞ්ඝභේදක, ලෝහිතුප්පාදක, උභතෝබ්‍යඤ්ජනක යන–
24. එකාදසන‍්නං එතෙසං ඔසාරණං න යුජ‍්ජති, හත්‍ථපාදං තදුභයං කණ‍්ණනාසං තදූභයං.
24. මේ එකොළොස් දෙනාගේ ඔසාරණය නො යෙදේ. හත්‍ථච්‍ඡින්න, පාදච්‍ඡින්න, හත්‍ථපාදච්‍ඡින්න, කණ්ණච්‍ඡින්න, නාසච්‍ඡින්න, කණ්ණනාසච්‍ඡින්න–
25. අඞ‍්ගුලි අළකණ‍්ඩරං ඵණං ඛුජ‍්ජො ච වාමනො, ගණ‍්ඩී ලක‍්ඛණකසා ච ලිඛිතකො ච සීපදී.
25. අඞ්ගුලිච්‍ඡින්න, අළච්‍ඡින්න, කණ්ඩරච්‍ඡින්න, එණහත්‍ථක, ඛුජ්ජ, වාමන, ගලගණ්ඩි, ලක්ඛණාහත, කසාහත, ලිඛිතක, සීපදී–
26. පාපාපරිස කාණො ච කුණී ඛඤ‍්ජො හතොපි ච, ඉරියාපථදුබ‍්බලො අන්‍ධො මූගො ච බධිරො.
26. පාපරෝගි, පරිසදූසක, කාණ, කුණී, ඛඤ්ජ, පක්‍ඛහත, ඡන්නිරියාපථ, ජරාදුබ්බල, අන්‍ධ, මූග, බධිර
27. අන්‍ධමූගො අන්‍ධබධිරො මූගබධිරමෙව ච, අන්‍ධමූගබධිරො ච ද‍්වත‍්තිංසෙතෙ අනූනකා.
27. අන්‍ධමූග, අන්‍ධබධිර, මූගබධිර, අන්‍ධමූගබධිර යන මොහු නො අඩු දෙතිස් දෙනෙක් වෙති.
28. තෙසං ඔසාරණං හොති සම‍්බුද‍්ධෙන පකාසිතං, දට‍්ඨබ‍්බා පටිකාතබ‍්බා නිස‍්සජෙතා න විජ‍්ජති.
28. ඔවුන්ගේ ඔසාරණය මේ ය යි බුදුරජුන් විසින් ප්‍රකාශ කරණ ලදී. දැක්ක යුතු වූ ද, පිළියම් කටයුතු වූ ද, දුරු කළයුතු වූ ද ඇවැතක් නො වේ.
29. තස‍්ස උක‍්ඛෙපනා කම‍්මා සත‍්ත හොන‍්ති අධම‍්මිකා, ආපන‍්නං අනුවත‍්තන‍්තං සත‍්තෙතෙපි අධම‍්මිකා.
29. ඒ මහණහුට අධාර්මික වූ උත්ක්‍ෂේපණීයකර්‍මයෝ සතක් වෙත්. ඇවැතට පැමිණියහුට ද, උත්ක්‍ෂේපණීයකර්‍මය කළවුන්ට අනුවර්‍තකවූවහුට ද මේ අධාර්මික වූ උත්ක්‍ෂේපණීයකර්‍මයෝ සතක් වෙත්.
30. ආපන‍්නං නානුවත‍්තන‍්තං සත‍්ත කම‍්මා සුධම‍්මිකා, සම‍්මුඛා පටිපුච‍්ඡා ච පටිඤ‍්ඤාය ච කාරණා.
30. ඇවතට පැමිණියහුට ද, උත්ක්‍ෂේපණීයකර්‍ම කළවුන්ට අනුව නො යන භික්‍ෂූන්ට කළයුතු වූ ධාර්මිකකර්‍ම සතෙකි. හමුයෙහි ද පිළිවිසීමෙන් ද ප්‍රතිඥාවෙන් ද කිරීම් වශයෙන්–
31. සති අමූළ‍්හ පාපිකා තජ‍්ජනීනියස‍්සෙන ච, පබ්බාජනීය පටිසාරො උක‍්ඛෙපපරිවාස ච.
31. සතිවිනය, අමූළ්හවිනය, තස්සපාපිය්‍යසිකාකර්‍මය, තජ්ජනීයකර්‍මය, නියස්සකර්‍මය, පබ්බාජනීයකර්‍මය, පටිසාරණීයකර්‍මය, උක්ඛේපනීයකර්‍මය, පරිවාසයට සුදුස්සහු–
32. මූලමානත‍්ත අබ‍්භානා තථෙව උපසම්පදා, අඤ‍්ඤං කරෙය්‍ය අඤ‍්ඤස‍්ස සොළසෙතෙ අධම‍්මිකා.
32. මූලායපටිකස්සනයට සුදුස්සහු, මානතට සුදුස්සහු, අබ්භානයට සුදුස්සහු, උපසම්පදාවට සුදුස්සහු – අනෙකකුට කටයුතු කර්‍මය අනෙකකුට කෙරේ ද, මේ සොළස අධාර්මිකකර්‍ම වෙති.
33. තං තං කරෙය්‍ය තං තස‍්ස සොළසෙතෙ සුධම‍්මිකා, පච‍්චාරොපෙය්‍ය අඤ‍්ඤඤ‍්ඤං සොළසෙතෙ අධම‍්මිකා.
33. ඒ ඒ කර්‍මයට සුදුසු වූවාහුට ඒ ඒ කර්‍මය කෙරේ ද– මේ ධාර්මිකකර්‍ම සොළොසෙකි. ඔවුනොවුන්ට නැවත අරෝපණය කෙරේ ද – මේ අධාර්මිකකර්‍ම සොළොසෙකි.
34. ද‍්වෙ ද‍්වෙ තම‍්මූලකන‍්තස‍්ස තෙපි සොළසධම‍්මිකා, එකෙකමූලකං චක‍්කං අධම‍්මන‍්ති ජිනො බ්‍රවී.
34. දෙකක් දෙකක් මුල් කොට ඇති ඒ කර්‍මයට ද ධාර්මිකකර්‍ම සොළොසෙක් ම ය. එකක් එකක් මුල් වූ වක්‍ර අධර්‍මය යි. සර්‍වඥයන් වහන්සේ වදාළ සේක.
35. අකාසි තජ‍්ජනීයං කම‍්මං, සඞ‍්ඝො භණ‍්ඩනකාරකෙ, අධම‍්මෙන වග‍්ගකම‍්මං අඤ‍්ඤං ආවාසං ගඤ‍්ඡි සො.
35. සඞ්ඝ තෙමේ භණ්ඩනකාරක භික්‍ෂුහුහට තජ්ජනීයකර්‍මය කෙළේ ය. ඒ භණ්ඩනකාරක තෙමේ අන් ආවාසයකට ගියේ ය. (එහි දී) අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍රකර්‍ම කෙළේ ය.
36. තත්‍ථාධම‍්මෙන සමග‍්ගා තස‍්ස තජ‍්ජනීයං කරුං, අඤ‍්ඤත්‍ථ වග‍්ගා ධම‍්මෙන තස‍්ස තජ‍්ජනීයං කරුං.
36. එහි අධර්‍මයෙන් සමග්‍ර වූවාහු ඒ මහණහුට තජ්ජනීයකර්‍මය කළාහු ය. අන් තැනෙක ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු ඔහුට තජ්ජනීයකර්‍මය කළහ.
37. පතිරූපෙන වග‍්ගාපි සමග‍්ගාපි තථා කරුං, අධම‍්මෙන සමග‍්ගා ච ධම‍්මෙන වග‍්ගමෙව ච.
37. ප්‍රතිරූපකයෙන් ව්‍යග්‍ර වූවාහු ද, සමග්‍ර වූවාහු ද එසේ ම කළහ. අධර්‍මයෙන් සමග්‍ර සඞ්ඝයා ද, ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර සඞ්ඝයා ද–
38. පතිරූපෙන වග‍්ගා ච සමග‍්ගා ච ඉමෙ පදා, එකෙකමූලං කත්‍වා චක‍්කං බන්‍ධෙ විචක‍්ඛණො.
38. ප්‍රතිරූපක වශයෙන් ව්‍යග්‍ර සඞ්ඝයා හා සමග්‍ර සඞ්ඝයා ද මේ පද එක එක මුල් කොට නුවණැත්තේ චක්‍රබන්‍ධනය කරන්නේ ය.
39. බාලාව්‍යත‍්තස‍්ස නියස‍්සං පබ‍්බාජෙ කුලදූසකං, පටිසාරණීයං කම‍්මං කරෙ අක‍්කොසකස‍්ස ච.
39. අඥ වූ අව්‍යක්තයාහට නියස්සකර්‍මය ද, කුලදූෂකයාහට පබ්බාජනීය කර්‍මය ද, ආක්‍රෝශ කරන්නහුට පටිසාරණීයකර්‍මය ද කරන්නේ ය.
40. අදස‍්සනාප‍්පටිකම‍්මෙ යො ච දිට‍්ඨිං න නිස‍්සජෙ, තෙසං උක‍්ඛෙපනීයකම‍්මං සත්‍ථවාහෙන භාසිතං.
40. ඇවැත් නො දැක්මෙහි, ඇවැතට පිළියම් නො කිරීමෙහි, පවිටු දිටු නො හැරීමෙහි යන මේ තුණෙහි බුදුරජුන් විසින් උත්ක්‍ෂේපණීය – කර්‍මය (කළ යුතු ය යි.) වදාරණ ලදී.
41. උපරිනයකම‍්මානං පඤ‍්හෙ තජ‍්ජනීයං නයෙ, තෙසංයෙව අනුලොමං සම‍්මා වත‍්තති යාචිතො.
41. මත්තෙහි කර්‍මයන්ගේ ක්‍රමය පිළිබඳ ප්‍රශ්නයෙහි තජ්ජනීයකර්‍මයෙහි මෙන් වේ. ඒ ඒ කර්‍මයන්ට අනුලොම් ව යාච්ඤා කරණලද්දේ මනා කොට පවතී.
42. පස‍්සද‍්ධිං තෙසං කම‍්මානං හෙට‍්ඨා කම‍්මනයෙන ච, තස‍්මිං තස‍්මිං තු කම‍්මෙසු තත්‍රට‍්ඨො ච විවාදති.
42-43. යට කී කර්‍මයන්ගේ ක්‍රමයෙන් ඒ ඒ කර්‍මයන්ගේ සන්සිඳීම ද, ඒ ඒ කර්‍මයන්හි, එහි සිටියේ “කර්‍මය නො කරණ ලද්දේ ය. කර්‍මය වැරදි සේ කරණ ලද්දේ ය. කර්‍මය නැවත කට යුතු ය” යි කර්‍මප්‍රශ්‍රබ්ධියෙහි මෙම විවාද කෙරේ. ඒ ඒ භික්‍ෂූහු ධර්‍මවාදී වෙත්.
43. අකතං දුක‍්කතඤ‍්චෙව පුන කාතබ‍්බකන‍්ති ච, කම‍්මෙ පස‍්සද‍්ධියා චාපි තෙ භික‍්ඛූ ධම‍්මවාදිනො.
44. විපත‍්තිබ්‍යාධිතෙ දිස‍්වා කම‍්මප‍්පත‍්තෙ මහාමුනි, පටිප‍්පස‍්සද‍්ධිමක‍්ඛාසි සල‍්ලකත‍්තොව ඔසධන‍්ති.
44. ශල්‍යකර්‍ම කරන්නකු බෙහෙත් කියන්නා සේ මහාමුනි තෙමේ කර්‍මවිපත්තියෙන් පීඩිත වූ කර්‍මප්‍රාප්තයන් දැක ඔවුන්ගේ සන්සිඳීම වදාළේ ය.