නහානසික‍්ඛාපදං
6. 6. 7.
6. 6. 7.
නහානසික‍්ඛාපදං
නහාන ශික්‍ෂාපදය
1. තෙන සමයෙන බුද‍්ධො භගවා රාජගහෙ විහරති වෙළුවනෙ කලන්‍දකනිවාපෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන භික‍්ඛූ තපොදෙ නහායන‍්ති. අථ ඛො රාජා මාගධො සෙනියො බිම‍්බිසාරො සීසං නහායිස‍්සාමීති තපොදං ගන‍්ත්‍වා යාව අය්‍යා නහායන‍්තීති එකමන‍්තං පතිමානෙසි. භික‍්ඛූ යාව සමන්‍ධකාරා නහායිංසු. අථ ඛො රාජා මාගධො සෙනියො බිම‍්බිසාරො විකාලෙ සීසං නහායිත්‍වා නගරද‍්වාරෙ ථකිතෙ බහිනගරෙ වසිත්‍වා කාලස‍්සෙව අසම‍්භින‍්නෙන විලෙපනෙන යෙන භගවා තෙනුපසඞ‍්කමි, උපසඞ‍්කමිත්‍වා භගවන‍්තං අභිවාදෙත්‍වා එකමන‍්තං නිසීදි. එකමන‍්තං නිසින‍්නං ඛො රාජානං මාගධං සෙනියං බිම‍්බිසාරං භගවා එතදවොච: “කිස‍්ස ත්‍වං මහාරාජ කාලස‍්සෙව ආගතො අසම‍්භින‍්නෙන විලෙපනෙනා”ති. අථ ඛො රාජා මාගධො සෙනියො බිම‍්බිසාරො භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසි.
1. එසමයෙහි භාග්‍යවත් බුදුහු රජගහ නුවරැ කලන්‍දකනිවාප නම් වූ වේළුවනයෙහි වැඩැවෙසෙති. එසමයෙහි වනාහි භික්‍ෂූහු තපෝදයෙහි ස්නාන කෙරෙත්. එකල්හි මගධේශ්වර වූ ශ්‍රේණිය බිම්බිසාර රජතෙමේ හිස සෝධා නහන්නෙමැ යි තපෝදයට ගොස් ආර්‍ය්‍යයන් සනහා නිමාවන තෙක් එකත් පසෙකැ සාපේක්‍ෂක වැ සිටියේ ය. භික්‍ෂූහු අඳුරු වැටෙන තුරු ස්නානය කළහ. එකල්හි මගධේශ්වර වූ ශ්‍රේණිය බිම්බිසාර රජ විකල්හි හිස් සෝධා නහා නුවරැ දොර වැසූ කල්හි බිහිනුවරැ වැසැ උදෑසන මැ නො මැකිවිලෙවුනෙන් යුතු වැ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වෙතැ එළඹියේ යි. එළඹැ බුදුන් වැඳ එකත් පසෙකැ හුන්නේ යැ. භාග්‍යවතුන් වහන්සේ එකත් පසෙකැ හුන් මගධේශ්වර ශ්‍රේණිය බිම්බිසාර රජහට තෙල වදාළ සේක: “මහරජ, තෙපි උදෑසන මැ නොමැකි විලෙවුනෙන් යුතු වැ කුමකට අවු” දැ යි. එකල්හි මගධේශ්වර වූ ශ්‍රේණිය බිම්බිසාර රජ තෙමේ භාග්‍යවතුන්හට තෙල කරුණ සැලකෙළේ යැ.
2. අථ ඛො භගවා රාජානං මාගධං සෙනියං බිම‍්බිසාරං ධම‍්මියා කථාය සන්‍දස‍්සෙසි සමාදපෙසි සමුත‍්තෙජෙසි සම‍්පහංසෙසි. අථ ඛො රාජා මාගධො සෙනියො බිම‍්බිසාරො භගවතා ධම‍්මියා කථාය සන්‍දස‍්සිතො සමාදපිතො සමුත‍්තෙජිතො සම‍්පහංසිතො උට‍්ඨායාසනා භගවන‍්තං අභිවාදෙත්‍වා පදක‍්ඛිණං කත්‍වා පක‍්කාමි. අථඛො භගවා එතස‍්මිං නිදානෙ එතස‍්මිං පකරණෙ භික‍්ඛුසඞ‍්ඝං සන‍්නිපාතාපෙත්‍වා භික‍්ඛූ පටිපුච‍්ඡි. සච‍්චං කිර භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛූ රාජානම‍්පි පස‍්සිත්‍වා න මත‍්තං ජානිත්‍වා නහායන‍්තීති. සච‍්චං භගවා. විගරහි බුද‍්ධො භගවා -පෙ- කථං හි නාම තෙ භික‍්ඛවෙ මොඝපුරිසා රාජානම‍්පි පස‍්සිත්‍වා න මත‍්තං ජානිත්‍වා නහායිස‍්සන‍්ති, නෙතං භික‍්ඛවෙ අප‍්පසන‍්නානං වා පසාදාය -පෙ- එවඤ‍්ච පන භික‍්ඛවෙ ඉමං සික‍්ඛාපදං උද‍්දිසෙය්‍යාථ –
2. ඉක්බිති භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මගධේශ්වර වූ ශ්‍රේණිය බිම්බිසාර රජහු දැහැමි කථායෙන් මොනවට කරුණු දැක්වූ සේක. මොනවට කරුණු ගැන්වූ සේක. මොනවට තෙද ගැන්වූ සේක. මොනවට සතුටු කරවූ සේකි. එකල්හි මගධේශ්වර වූ ශ්‍රේණිය බිම්බිසාර රජ තෙමේ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් දැහැමි කථායෙන් මොනවට කරුණු දක්වන ලදුයේ මොනවට කරුණු ගන්වන ලදුයේ මොනවට තෙද ගන්වන ලදුයේ මොනවට සතුටු කරවන ලදුයේ හුනස්නෙන් නැගැ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ සකසා වැඳ පැදකුණු කොට නික්ම ගියේ යි. ඉක්බිති භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මේ කරුණෙහි ලා මේ අවසරයෙහි ලා බික්සඟන රැස් කරවා මහණුන් පුළුවුත්සේක. සැබෑ ද මහණෙනි, භික්‍ෂූහු රජහු දු දැක පමණ නො දැනැ සනහද්දැ යි, සැබැවැ භාග්‍යවතුන් වහන්ස, භාග්‍යවත් බුදුහු ගැරහූ ... කෙසේ නම් මහණෙනි, ඒ හිස් පුරුෂයෝ රජහුදු දැක පමණ නො දැනැ සනැහූ ද? මහණෙනි, මෙය අප්‍රසන්නයන්ගේ ප්‍රසාදය පිණිස හෝ නො වෙයි ... මෙසේ මහණෙනි, මේ සිකපදය උදෙසවු:
යො පන භික්ඛු ඔරෙනද්ධමාසං නහායෙය්‍ය, පාචිත‍්තියන‍්ති.
යම් මහණෙක් නෑ දින පටන් අඩමසක් නො පිරුණු සඳ සනහා නම් පචිති වේ ය යි.
එවඤ‍්චිදං භගවතා භික‍්ඛූනං සික‍්ඛාපදං පඤ‍්ඤත‍්තං හොති.
මෙසේ භාග්‍යවතුන් විසින් භික්‍ෂූන්හට මේ සිකපදය පනවන ලද්දේ වෙයි.
3. තෙන ඛො පන සමයෙන භික‍්ඛූ උණ‍්හසමයෙ පරිළාහසමයෙ කුක‍්කුච‍්චායන‍්තා න නහායන‍්ති සෙදගතෙන ගත‍්තෙන සයන‍්ති චීවරම‍්පි සෙනාසනම‍්පි දුස‍්සති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං -පෙ- “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ උණ‍්හසමයෙ පරිළාහසමයෙ ඔරෙනද්ධමාසං නහායිතුං” එවඤ‍්ච පන භික‍්ඛවෙ ඉමං සික‍්ඛාපදං උද‍්දිසෙය්‍යාථ:
3. එසමයෙහි භික්‍ෂූහු උෂ්ණසමයෙහි පරිදාහසමයෙහි කුකුස් කරන්නාහු නො සනහත්. ඩහවැකුණු සිරුරෙන් යුතු වැ හොවිත්. සිවුර ද සෙනසුන ද කිලිටි වෙයි. භාග්‍යවතුන්හට තෙල කරුණ සැලකළහ. ... “මහණෙනි, උෂ්ණසමයෙහි පරිදාහසමයෙහි අඩමසෙකින් මෙපිට නහන්නට අනුදනිමි” මහණෙනි, මෙසේත් මේ සිකපදය උදෙසවු:
යො පන භික්ඛු ඔරෙනද්ධමාසං නහායෙය්‍ය අඤ්ඤත්ර සමයා පාචිත‍්තියං. තත්‍ථායං සමයො දියඩ‍්ඪො මාසො සෙසො ගිම‍්හානන‍්ති වස‍්සානස‍්ස පඨමො මාසො ඉච‍්චෙතෙ අඩ‍්ඪතෙය්‍ය මාසා උණ‍්හසමයො පරිළාහසමයො, අයං තත්‍ථ සමයොති.
යම් මහණෙක් සුදුසුසමය තබා අඩමසෙකින් මොබ නහන්නේ නම් පචිති වේ. එහි මේ සුදුසු සමය යි: ග්‍රීෂ්ම මාසයන් අතුරින් ඉතිරිවැ සිටි යෙළමස යැ. වස්සාන ඍතුව පිළිබඳ පළමු මස යැ යි මෙසේ මේ අඩුතුන් මසෙකි, උෂ්ණසමය යැ පරිදාහ සමය යි. මේ එහි සුදුසු සමය යි.
එවඤ‍්චිදං භගවතා භික‍්ඛූනං සික‍්ඛාපදං පඤ‍්ඤත‍්තං හොති.
මෙසේත් භාග්‍යවතුන් විසින් භික්‍ෂූන්හට මේ සිකපදය පනවන ලද්දේ වෙයි.
4. තෙන ඛො පන සමයෙන භික‍්ඛූ ගිලානා හොන‍්ති ගිලානපුච‍්ඡකා භික‍්ඛූ ගිලානෙ භික‍්ඛූ එතදවොචුං: “කච‍්චාවුසො ඛමනීයං කච‍්චි යාපනීයන‍්ති. පුබ‍්බෙ මයං ආවුසො ඔරෙනද්ධමාසං නහායාම තෙන නො ඵාසු හොති. ඉදානි පන භගවතා පටික‍්ඛිත‍්තන‍්ති කුක‍්කුච‍්චායන‍්තා න නහායාම තෙන නො න ඵාසු හොතී”ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං -පෙ- “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ ගිලානෙන භික‍්ඛුනා ඔරෙනද්ධමාසං නහායිතුං.” එවඤ‍්ච පන භික‍්ඛවෙ ඉමං සික‍්ඛාපදං උද‍්දිසෙය්‍යාථ:
4. එසමයෙහි වනාහි භික්‍ෂූහු ගිලන් වූවාහු වෙති. ගිලනුන් පුළුවුස්නා භික්‍ෂූහු ගිලන් මහණුන්ට මෙය කීහු: “කිම ඇවැත්නි, සිහිය හැකි ද? කිම යැපිය හැකි දැ යි. ඇවැත්නි, පෙරැ ඇපි අඩමසෙකින් මොබ සනහම්හ. එයින් අපට පහසු වෙයි. දැන් වනාහි භාග්‍යවතුන් විසින් ප්‍රතික්‍ෂිප්ත යැ යි කුකුස් කරන්නමෝ නො සනහම්හ. එයින් අපට පහසු නො වේ යැ” යි භාග්‍යවතුන් වහන්සේට තෙල කරුණ සැලකළහ. “මහණෙනි, ගිලන් මහණහු විසින් අඩමසෙකින් මොබ නහන්නට අනුදනිමි.” මහණෙනි, මේ සිකපදය මෙසේ උදෙසවු:
යො පන භික්ඛු ඔරෙනද්ධමාසං නහායෙය්‍ය අඤ්ඤත්ර සමයා,පාචිත‍්තියං. තත්‍ථායං සමයො දියඩ‍්ඪො මාසො සෙසො ගිම‍්හානන‍්ති වස‍්සානස‍්ස පඨමො මාසො ඉච‍්චෙතෙ අඩ‍්ඪතෙය්‍ය මාසා උණ‍්හසමයො පරිළාහසමයො ගිලානසමයො, අයං තත්‍ථ සමයොති.
යම් මහණෙක් සුදුසු සමය තබා අඩමසෙකින් මොබ සනහා නම් පචිති වේ. එහි මේ සුදුසු සමය යි; ගිමන් සිවු මස අතුරින් ඉතිරිව සිටි යෙළ මස යැ වසන් සෙමෙහි පළමු මස යැ යි මෙසේ තෙල අඩු තුන් මස් උෂ්ණසමය යැ පරිදාහසමය යැ. ගිලානසමය යි. මේ එහි සුදුසු සමය යි.
එවඤ‍්චිදං භගවතා භික‍්ඛූනං සික‍්ඛාපදං පඤ‍්ඤත‍්තං හොති.
මෙසේ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් භික්‍ෂූන්හට මේ සිකපදය පනවන ලද්දේ වෙයි.
5. තෙන ඛො පන සමයෙන භික‍්ඛූ නවකම‍්මං කත්‍වා කුක‍්කුච‍්චායන‍්තා න නහායන‍්ති තෙ සෙදගතෙන ගත‍්තෙන සයන‍්ති චීවරම‍්පි සෙනාසනම‍්පි දුස‍්සති භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං -පෙ- “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ කම‍්මසමයෙ ඔරෙනද්ධමාසං නහායිතුං”. එවඤ‍්ච පන භික‍්ඛවෙ ඉමං සික‍්ඛාපදං උද‍්දිසෙය්‍යාථ:
5. එසමයෙහි වනාහි භික්‍ෂූහු නවාම් කොට කුකුස් කරන්නාහු නො සනහත්. ඩහවැකුණු සිරුරෙන් යුතු වැ හොවිත්. සිවුර ද සෙනසුන ද කිලිටි වෙයි. භාග්‍යවතුන්හට තෙල කරුණ සැලකළහ. ... “මහණෙනි, කර්‍මාන්තසමයෙහි අඩමසෙකින් මොබ සනහන්නට අනුදනිමි” මෙසේ මහණෙනි, මේ සිකපදය උදෙසවු:
යො පන භික්ඛු ඔරෙනද්ධමාසං නහායෙය්‍ය අඤ්ඤත්ර සමයා පාචිත‍්තියං තත්‍ථායං සමයො දියඩ‍්ඪො මාසො සෙසො ගිම‍්හානන‍්ති වස‍්සානස‍්ස පඨමො මාසො ඉච‍්චෙතෙ අඩ‍්ඪතෙය්‍ය මාසා උණ‍්හසමයො පරිළාහසමයො ගිලානසමයො කම‍්මසමයො, අයං තත්‍ථ සමයොති.
යම් මහණෙක් සුදුසු සමය තබා අඩමසෙකින් මොබ සනහා නම් පචිති වේ. එහි මේ සුදුසු සමය යි: ගිමන් සිවුමසින් ඉතිරි වැ සිටි යෙළමස යැ වසන් සිවුමස පළමු මස යැ. මෙසේ තෙල දෙමස් අඩ මස උෂ්ණසමය යැ පරිදාහසමය යැ ගිලානසමය යැ කර්‍ම සමය යි මේ එහි සුදුසු සමය යි.
එවඤ‍්චිදං භගවතා භික‍්ඛූනං සික‍්ඛාපදං පඤ‍්ඤත‍්තං හොති.
මෙසේ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් භික්‍ෂූන්හට මේ සිකපදය පනවන ලද්දේ වෙයි.
6. තෙන ඛො පන සමයෙන භික‍්ඛූ අද‍්ධානං ගන‍්ත්‍වා කුක‍්කුච‍්චායන‍්තා න නහායන‍්ති. තෙ සෙදගතෙන ගත‍්තෙන සයන‍්ති චීවරම‍්පි සෙනාසනම‍්පි දුස‍්සති, භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං -පෙ- “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ අද‍්ධානගමනසමයෙ ඔරෙනද්ධමාසං නහායිතුං.” එවඤ‍්ච පන භික‍්ඛවෙ ඉමං සික‍්ඛාපදං උද‍්දිසෙය්‍යාථ:
6. එසමයෙහි වනාහි භික්‍ෂූහු දුරුමඟ ගොස් කුකුස් කරන්නාහු නො සනහති. ඩහවැකුණු කයින් යුතු වැ හොවිත්. සිවුර ද සෙනසුන ද කිලිටි වෙයි. භාග්‍යවතුන්හට තෙල කරුණ සැලකළහ. ... “මහණෙනි, දුරුමග යන කල්හි අඩමසෙකින් මොබ සනහන්නට අනුදනිමි”. මහණෙනි, මේ සිකපදය මෙසේ උදෙසවු:
යො පන භික්ඛු ඔරෙනද්ධමාසං නහායෙය්‍ය අඤ්ඤත්ර සමයා පාචිත‍්තියං තත්‍ථායං සමයො දියඩ‍්ඪො මාසො සෙසො ගිම‍්හානන‍්ති වස‍්සානස‍්ස පඨමො මාසො ඉච‍්චෙතෙ අඩ‍්ඪතෙය්‍යමාසා උණ‍්හසමයො පරිළාහසමයො ගිලානසමයො කම‍්මසමයො අද‍්ධානගමනසමයො, අයං තත්‍ථ සමයොති.
යම් මහණෙක් සුදුසු සමය තබා අඩමසෙකින් මොබ සනහා නම් පචිති වේ. එහි මේ සුදුසු සමය යි. ගිමන් සිවු මස පිළිබඳ වූ සෙසු එක්මස් අඩමස යැ වසන් සිවුමස පිළිබඳ වූ පළමු මස යැ. මෙසේ මේ දෙමස් අඩමස උෂ්ණසමය යැ පරිදාහසමය යැ, ගිලානසමය යැ කර්‍මාසමය යැ අද්ධාන ගමන සමය යි. මේ එහි සුදුසු සමය යි.
එවඤ‍්චිදං භගවතා භික‍්ඛූනං සික‍්ඛාපදං පඤ‍්ඤත‍්තං හොති.
මෙසේත් භාග්‍යවතුන් විසින් භික්‍ෂූන්හට මේ සිකපදය පනවන ලද්දේ වෙයි.
7. තෙන ඛො පන සමයෙන සම‍්බහුලා භික‍්ඛූ අජ‍්ඣොකාසෙ චීවරකම‍්මං කරොන‍්තා සරජෙන වාතෙන ඔකිණ‍්ණා හොන‍්ති දෙවො ච ථොකං ථොකං ඵුසායති භික‍්ඛූ කුක‍්කුච‍්චායන‍්තා න නහායන‍්ති, කිලින‍්නෙන ගත‍්තෙන සයන‍්ති. චීවරම‍්පි සෙනාසනම‍්පි දුස‍්සති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං -පෙ- “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ වාතවුට‍්ඨිසමයෙ ඔරෙනද්ධමාසං නහායිතුං.” එවඤ‍්ච පන භික‍්ඛවෙ ඉමං සික‍්ඛාපදං උද‍්දිසෙය්‍යාථ:
7. එසමයෙහි වනාහි බොහෝ භික්‍ෂූහු එළිමහනෙහි සිවුරුකම් කරන්නාහු දුහුවිලි සහිත සුළඟින් වැකුණාහු වෙති. වැස්ස ද මඳින් මඳ වැටෙයි. භික්‍ෂූහු කුකුස්කරන්නාහු නො සනහත්, තෙත් වූ කයින් යුතු වැ හොවිත්. සිවුර ද සෙනසුන ද කිලිටි වෙයි. භාග්‍යවතුන්හට තෙල කරුණ සැලකළහ. ... “මහණෙනි, වැසි සුළං සමයෙහි අඩමසෙකින් මොබ සනහන්නට අනුදනිමි.” මෙසේ මහණෙනි, මේ සිකපදය උදෙසවු:
යො පන භික්ඛු ඔරෙනද්ධමාසං නහායෙය්‍ය අඤ්ඤත්ර සමයා පාචිත‍්තියං. තත්‍ථායං සමයො: දියඩ‍්ඪො මාසො සෙසො ගිම‍්හානන‍්ති වස‍්සානස‍්ස පඨමො මාසො ඉච‍්චෙතෙ අඩ‍්ඪතෙය්‍යමාසා උණ‍්හසමයො පරිළාහසමයො ගිලානසමයො කම‍්මසමයො අද‍්ධානගමනසමයො වාතවුට‍්ඨිසමයො අයං තත්‍ථ සමයො”ති.
යම් මහණෙක් සුදුසු සමය තබා අඩමසින් මොබ සනහා නම් පචිති වේ. එහි මේ සුදුසු සමය යි: ගිමන් සිවුමසින් ඉතිරි වැ සිටි යෙළ මස යැ. වසන් සිවුමස්හි පළමු මස යැ. මෙසේ මේ දෙමස් අඩමස උෂ්ණසම යැ පරිදාහසමය යැ, ගිලානසමය යැ කම්මසමය යැ අද්ධාන ගමන සමය යැ වාතවුට්ඨිසමය යි. මේ එහි සුදුසු සමය යි.
8. යො පනාති: යො යාදිසො -පෙ- භික‍්ඛූති -පෙ- අයං ඉමස‍්මිං අත්‍ථෙ අධිප‍්පෙතො භික‍්ඛූති.
8. යො පන යම් යම්බඳු ... භික්ඛු ... මෙතෙමේ මේ අර්‍ත්‍ථයෙහිලා අදහස් කරන ලද භික්‍ෂු යි.
ඔරෙනද‍්ධමාසන‍්ති: ඌනකද‍්ධමාසං.
ඔරෙනද්ධමාසං: යනු උනු අඩමසක්,
නහායෙය්‍යාති: චුණ‍්ණෙන වා මත‍්තිකාය වා නහායති පයොගෙ පයොගෙ දුක‍්කටං. නහානපරියොසානෙ ආපත‍්ති පාචිත‍්තියස‍්ස.
නහායෙය්‍ය යනු සුන්නෙන් හෝ මැටියෙන් හෝ සනහා නම් පියෝහි දුකුළා වෙයි. සනහන අවසන්හි පචිති ඇවැත් වේ.
අඤ්ඤත්ර සමයාති: ඨපෙත්‍වා සමයං.
අඤ්ඤත්ර සමයා: සුදුසු සමය තබා,
උණ‍්හසමයො නාම: දියඩ‍්ඪො මාසො සෙසො ගිම‍්හානං.
උණ්හසමය නම්: ගිමන් සිවුමස අතුරින් ඉතිරිවැ සිටි යෙළ මස යැ,
පරිළාහසමයො නාම: වස‍්සානස‍්ස පඨමො මාසො ඉච‍්චෙතෙ අඩ‍්ඪතෙය්‍ය මාසා උණ‍්හසමයො පරිළාහසමයොති නහායිතබ‍්බං.
පරිළාහසමය නම්: වැසි සිවුමස පිළිබඳ පළමු මස යැ, මෙසේ තෙල දෙමස් අඩමස උෂ්ණසමයැ පරිදාහසම යැ යි ස්නාන කළ යුතු යි.
ගිලානසමයො නාම: යස‍්ස විනා නහානෙන ඵාසු හොති. ගිලානසමයොති නහායිතබ‍්බං.
ගිලානසමය නම්: යමක්හට නෑමෙන් තොර වැ පහසු නො වේ නම් ගිලානසමයැ යි සැනහිය යුතු යි.
කම‍්මසමයො නාම: අන‍්තමසො පරිවෙනම‍්පි සම‍්මට‍්ඨං හොති කම‍්මසමයොති නහායිතබ‍්බං.
කම්මසමය නම්: යටත් පිරිසෙයින් පිරිවෙන ද හමදනා ලද්දේ වේ නම් කම්මසමයැ යි සැනහිය යුතු යි.
අද‍්ධානගමනසමයො නාම: අද‍්ධයොජනං ගච‍්ඡිස‍්සාමීති නහායිතබ‍්බං ගච‍්ඡන‍්තෙන නහායිතබ‍්බං ගතෙන නහායිතබ‍්බං.
අද්ධානගමනසමය නම් : අඩයොත්නක් යෙමි යි සැනහිය යුතු, යන්නහු විසින් සැනහිය යුතු, ගියාහු විසින් සැනහිය යුතු යි.
වාතවුට‍්ඨිසමයො නාම: භික‍්ඛූ සරජෙන වාතෙන ඔකිණ‍්ණා හොන‍්ති ද‍්වෙ වා තීණි වා උදකඵුසිතානි කායෙ නිපතිතානි හොන‍්ති වාතවුට‍්ඨිසමයොති නහායිතබ‍්බං.
වාතවුට්ඨීසමය නම් : භික්‍ෂූහු දුහුවිලි සහිත සුළඟින් වැකුණාහු වෙද්ද, දෙතුන් දිය පොදෙක් සිරුරෙහි වැටුණේ හෝ වේ ද, වාතවුට්ඨිසම යැ යි සැනහිය යුතු යි.
ඌනකද‍්ධමාසෙ ඌනකසඤ‍්ඤී අඤ්ඤත්ර සමයා නහායති ආපත‍්ති පාචිත‍්තියස‍්ස. ඌනකද‍්ධමාසෙ වෙමතිකො අඤ්ඤත්ර සමයා නහායති ආපත‍්තිපාචිත‍්තියස‍්ස. ඌනකද‍්ධමාසෙ අතිරෙකසඤ‍්ඤී අඤ්ඤත්ර සමයා, නහායති ආපත‍්ති පාචිත‍්තියස‍්ස.
උනු අඩමස්හි උනු සන් ඇතියේ සුදුසු සමය තබා සනහා නම් පචිති ඇවැත් වෙයි. උනු අඩමස්හි විමති ඇතියේ සුදුසු සමය තබා සනහා නම් පචිති ඇවැත් වෙයි. උනු අඩමස්හි අයිරා සන් ඇතියේ සුදුසු සමය තබා සනහා නම් පචිති ඇවැත් වේ.
අතිරෙකද‍්ධමාසෙ ඌනකසඤ‍්ඤී ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්ස. අතිරෙකද‍්ධමාසෙ වෙමතිකො ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්ස. අතිරෙකද‍්ධමාසෙ අතිරෙකසඤ‍්ඤී අනාපත‍්ති.
අයිරා අඩමස්හි උනු සන් ඇතියේ නම් දුකුළා ඇවැත් වෙයි. අයිරා අඩමස්හි විමති ඇතියේ නම් දුකුළා ඇවැත් වෙයි, අයිරා අඩමස්හි අයිරා සන් ඇතියේ නම් ඇවැත් නැති.
අනාපත‍්ති: සමයෙ අද‍්ධමාසං නහායති, අතිරෙකද‍්ධමාසං නහායති, සති කරණීයෙ උදකං ඔතරිත්‍වා නහායති, පාරං ගච‍්ඡන‍්තො නහායති, සබ‍්බපච‍්චන‍්තිමෙසු ජනපදෙසු ආපදාසු උම‍්මත‍්තකස‍්ස ආදිකම‍්මිකස‍්සාති.
සුදුසු සමයෙහි නම්, අඩමසකට වරක් සනහා නම්, අයිරා අඩමසෙකින් සනහා නම්, කරුණු ඇති කල්හි දියට බැස සනහා නම්, පරතෙරට යමින් සනහා නම් ඇවැත් නො වේ. සියලු පසල්දනව්හි, ආපදායෙහි, උම්මත්තකහට, ආදිකම්මිකහට ඇවැත් නැති.
නහානසික‍්ඛාපදං සත‍්තමං.
සත්වැනි නහාන ශික්‍ෂාපද යි.