දසම සඞ‍්ඝාදිසෙසො
2. 10.
2. 10.
දසම සඞ‍්ඝාදිසෙසො
දශම සඞ්ඝාදිශේෂය
1. තෙන සමයෙන බුද‍්ධො භගවා සාවත්‍ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ‍්ඩිකස‍්ස ආරාමෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන ථුල්ලනන්දා භික්ඛුනී සඞ‍්ඝෙන සමනුභට‍්ඨා භික‍්ඛුනියො එවං වදෙති, සංසට‍්ඨාව අය්‍යෙ තුම‍්හෙ විහරථ මා තුම‍්හෙ නානා විහරිත්‍ථ සන‍්ති සඞ‍්ඝෙ අඤ‍්ඤාපි භික‍්ඛුනියො එවාචාරා එවංසද‍්දා එවංසිලොකා භික‍්ඛුනිසඞ‍්ඝස‍්ස විහෙසිකා අඤ‍්ඤමඤ‍්ඤිස‍්සා වජ‍්ජපටිච‍්ඡාදිකා තා සඞ‍්ඝො න කිඤ‍්චි ආහ. තුම‍්හඤ‍්ඤෙව සඞ‍්ඝො උඤ්ඤාය පරිභවෙන අක්ඛන්තියා වෙභස්සා දුබ්බල්යා එවමාහ. භගිනියො ඛො සංසට්ඨා විහරන‍්ති පාපාචාරා පාපසද‍්දා පාපසිලොකා භික‍්ඛුනිසඞ‍්ඝස‍්ස විහෙසිකා අඤ‍්ඤමඤ‍්ඤිස‍්සා වජ‍්ජපටිච‍්ඡාදිකා විවිච‍්චථය්‍යෙ. විවෙකඤ‍්ඤෙව භගිනීනං සඞ‍්ඝො වණ‍්ණෙතීති.
1. එසමයෙහි භාග්‍යවත් බුදුහු සැවැතැ ජේතවන නම් අනේපිඬු සිටුහුගේ අරම්හි වැඩැවෙසෙති. එසමයෙහි වනාහි ථුල්ලනන්දා භික්‍ෂුණී තොමෝ සඞ්ඝයා විසින් සමනුභාෂණකර්‍ම කරන ලද මෙහෙණන්හට මෙසේ කියයි. “ආර්‍ය්‍යාවෙනි, තෙපි මුසු වූවාහු මැ වාසය කරවු. තෙපි වෙන් වැ නහමක් වාසය කරවු. මෙබඳු පැවැතුම් ඇති මෙබඳු කිතුගොස් ඇති මෙබඳු දිවෙල් ඇති මෙහෙණසඟනට වෙහෙසන්නා වූ අනන්මනන් වරද වසාලන්නාවූ අන්‍ය භික්‍ෂුණීහු ද සඞ්ඝයා කෙරෙහි වෙති. සඞ්ඝ තෙමේ ඔවුනට කිසිවක් නො කියයි. සඞ්ඝ තෙමේ තොපට මැ හෙලා දැකීමෙන් ද අවමන් කිරීමෙන් ද නො ඉවසීමෙන් ද කටමැත දෙඩීමෙන් ද (තොපගේ මැ) දුබල බැවින් ද මෙසේ කියයි. “බුහුනෝ මැ මුසු වූවාහු ලමු පැවැතුම් ඇතියාහු ලමු කිතුගොස් ඇතියාහු ලමු දිවෙල් ඇතියාහු මෙහෙණසඟනට වෙහෙසන්නාහු අනන්මනන් වරද වසාලන්නාහු වෙති. ආර්‍ය්‍යාවෙනි, වෙන් වවු. බුහුනන්ගේ විවේකය මැ සඞ්ඝ තෙමේ වර්‍ණනා කෙරේ” යැ යි.
2. යා තා භික‍්ඛුනියො අප‍්පිච‍්ඡා -පෙ- තා උජ‍්ඣායන‍්ති ඛීයන‍්ති විපාචෙන‍්ති: “කථං හි නාම අය්‍යා ථුල්ලනන්දා සඞ‍්ඝෙන සමනුභට‍්ඨා භික‍්ඛුනියො එවං වක‍්ඛති “සංසට‍්ඨාව අය්‍යෙ තුම‍්හෙ විහරථ, මා තුම‍්හෙ නානා විහරිත්‍ථ සන‍්ති සඞ‍්ඝෙ අඤ‍්ඤාපි භික‍්ඛුනියො එවාචාරා එවංසද‍්දා -පෙ- විවිච‍්චථය්‍යෙ විවෙකඤ‍්ඤෙව භගිනීනං සඞ‍්ඝො වණ‍්ණෙතී”ති. අථ ඛො තා භික‍්ඛුනියො භික‍්ඛූනං එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං භික‍්ඛු උජ‍්ඣායන‍්ති ඛීයන‍්ති විපාචෙන‍්ති: “කථං හි නාම ථුල්ලනන්දා භික්ඛුනී සඞ‍්ඝෙන සමනුභට‍්ඨා භික‍්ඛුනියො එවං වක‍්ඛති සංසට‍්ඨාව අය්‍යෙ තුම‍්හෙ විහරථ මා තුම‍්හෙ නානා විහරිත්‍ථ සන‍්ති සඞ‍්ඝෙ අඤ‍්ඤාපි භික‍්ඛුනියො එවාචාරා එවංසද‍්දා -පෙ- විවිච‍්චථය්‍යෙ විවෙකඤ‍්ඤෙව භගිනීනං සඞ‍්ඝො වණ‍්ණෙතී”ති. අථ ඛො තෙ භික‍්ඛූ භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං.
2. යම් ඒ මෙහෙණ කෙනෙක් අපිස් වූවෝ ... ඔහු ලමු කොට සිතති, නුගුණ පවසති, දොස් පතුරුවත්: “කෙසේ නම් ආර්‍ය්‍ය ථුල්ලනන්දා තොමෝ සඞ්ඝයා විසින් සමනුභාෂණකර්‍ම කරන ලද මෙහෙණන්ට “ආර්‍ය්‍යාවෙනි, තෙපි මුසු වූවාහු මැ වාසය කරවු. තෙපි වෙන් වැ නහමක් වාසය කරවු. මෙබඳු පැවැතුම් ඇති මෙබඳු කිතුගොස් ඇති ... අන්‍ය භික්‍ෂුණීහු ද සඞ්ඝයා කෙරෙහි වෙති, ආර්‍ය්‍යාවෙනි, වෙන් වවු, බුහුනන්ගේ විවේකය මැ සඞ්ඝ තෙමේ වර්‍ණනා කෙරේ යැ යි මෙසේ කිවුදැ”යි. එකල්හි ඒ භික්‍ෂුණීහු මහණුන්ට තෙල කරුණ ඇරොජූහු. භික්‍ෂූහු ලමු කොට සිතති, නුගුණ පවසති, දොස් පතුරුවත්: “කෙසේ නම් ථුල්ලනන්දා භික්‍ෂුණී තොමෝ සඞ්ඝයා විසින් සමනුභාෂණකර්‍ම කරන ලද මෙහෙණන්ට ආර්‍ය්‍යාවෙනි, තෙපි මුසු වූවාහු මැ වාසය කරවු. තෙපි වෙන් වැ නහමක් වාසය කරවු, මෙබඳු පැවැතුම් ඇති මෙබඳු කිතුගොස් ඇති ... අන්‍ය භික්‍ෂුණීහු ද සඞ්ඝයා කෙරෙහි වෙති, ආර්‍ය්‍යාවෙනි, වෙන් වවු, බුහුනන්ගේ විවේකය මැ සඞ්ඝ තෙමේ වර්‍ණනා කෙරේ යැ යි මෙසේ කිවු” ද? එකල්හි ඒ භික්‍ෂූහු භාග්‍යවතුන්ට තෙල කරුණ ඇරොජූහු.
3. අථ ඛො භගවා එතස‍්මිං නිදානෙ එතස‍්මිං පකරණෙ භික‍්ඛුසඞ‍්ඝං සන‍්නිපාතාපෙත්‍වා භික‍්ඛූ පටිපුච‍්ඡි, සච‍්චං කිර භික‍්ඛවෙ ථුල්ලනන්දා භික‍්ඛුණී සඞ‍්ඝෙන සමනුභට‍්ඨා භික‍්ඛුනියො එවං වදෙති “සංසට‍්ඨාව අය්‍යෙ තුම‍්හෙ විහරථ මා තුම‍්හෙ නානා විහරිත්‍ථ සත‍්ති සඞ‍්ඝෙ අඤ‍්ඤාපි භික‍්ඛුනියො එවාචාරා එවංසද‍්දා -පෙ- විවිච‍්චථය්‍යෙ විවෙකඤ‍්ඤෙව භගිනීනං සඞ‍්ඝො වණ‍්ණෙතී”ති.
3. ඉක්බිති භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මේ කරුණෙහි ලා මෙ අවසරයෙහි ලා භික්‍ෂුසඞ්‍ඝයා රැස්කරවා භික්‍ෂූන් පිළිවුසූ සේක. සැබෑ ද මහණෙනි, ථුල්ලනන්දා භික්‍ෂුණී තොමෝ සඞ්ඝයා විසින් සමනුභාෂණකර්‍ම කරන ලද මෙහෙණන්ට “ආර්‍ය්‍යාවෙනි, තෙපි මුසු වූවාහු මැ වාසය කරවු. තෙපි වෙන් වැ නහමක් වාසය කරවු. මෙබඳු පැවැතුම් ඇති මෙබඳු කිතුගොස් ඇති ... අන්‍ය භික්‍ෂුණීහු ද සඞ්ඝයා කෙරෙහි වෙති, ආර්‍ය්‍යාවෙනි, වෙන් වවු: බුහුනන්ගේ විවේකය මැ සඞ්ඝ තෙමේ වර්‍ණනා කෙරේ” යැ යි මෙසේ කියා ද?
සච‍්චං භගවා, විගරහි බුද‍්ධො භගවා -පෙ- “කථං හි නාම භික‍්ඛවෙ ථුල්ලනන්දා භික්ඛුනී සඞ‍්ඝෙන සමනුභට‍්ඨා භික‍්ඛුනියො එවං වක‍්ඛති සංසට‍්ඨාව අය්‍යෙ තුම‍්හෙ විහරථ මා තුම‍්හෙ නානා විහරිත්‍ථ සන‍්ති සඞ‍්ඝෙ අඤ‍්ඤාපි භික‍්ඛුනියො එවාචාරා එවංසද‍්දා -පෙ- විවිච‍්චථය්‍යෙ විවෙකඤ‍්ඤෙව භගිනීනං සඞ‍්ඝො වණ‍්ණෙතී”ති. නෙතං භික‍්ඛවෙ අප‍්පසන‍්නානං වා පසාදාය -පෙ- එවඤ‍්ච පන භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛුනියො ඉමං සික‍්ඛාපදං උද‍්දිසන‍්තු:
සැබැවැ භාග්‍යවතුන් වහන්ස. භාග්‍යවත් බුදුහු ගැරහූ ... කෙසේ නම් මහණෙනි, ථුල්ලනන්දා භික්‍ෂුණී තොමෝ සඞ්ඝයා විසින් සමනුභාෂණකර්‍ම කරන ලද මෙහෙණන්ට “ආර්‍ය්‍යාවෙනි, තෙපි මුසුවූවාහු මැ වාසය කරවු. තෙපි වෙන් වැ නහමක් වාසය කරවු. මෙබඳු පැවැතුම් ඇති මෙබඳු කිතුගොස් ඇති ... අන්‍ය භික්‍ෂුණීහු ද සඞ්ඝයා කෙරෙහි වෙති. ආර්‍ය්‍යාවෙනි, වෙන් වවු බුහුනන්ගේ විවේකය මැ සඞ්ඝ තෙමේ වර්‍ණනා කෙරේ” යැ යි මෙසේ කිවු ද? මහණෙනි, මෙය අප්‍රසන්නයන්ගේ ප්‍රසාදය පිණිස හෝ නො වෙයි ... මෙසේ ද මහණෙනි, මෙහෙණෝ මේ සිකපදය උදෙසත්වා:
යා පන භික්ඛුනී එවං වදෙය්‍ය “සංසට‍්ඨාව අය්‍යෙ තුම‍්හෙ විහරථ මා තුම‍්හෙ නානා විහරිත්‍ථ සන‍්ති සඞ‍්ඝෙ අඤ‍්ඤාපි භික‍්ඛුනියො එවාචාරා එවංසද‍්දා එවංසිලොකා භික‍්ඛුනිසඞ‍්ඝස‍්ස විහෙසිකා අඤ‍්ඤමඤ‍්ඤිස‍්සා වජ‍්ජප‍්පටිච‍්ඡාදිකා තා සඞ‍්ඝො න කිඤ‍්චි ආහ. තුම‍්හඤ‍්ඤෙව සඞ‍්ඝො උඤ්ඤාය පරිභවෙන අක්ඛන්තියා වෙභස්සා දුබ්බල්යා එවමාහ: භගිනියො ඛො සංසට්ඨා විහරන‍්ති පාපාචාරා පාපසද‍්දා පාපසිලොකා භික‍්ඛුනිසඞ‍්ඝස‍්ස විහෙසිකා අඤ‍්ඤමඤ‍්ඤිස‍්සා වජ‍්ජපටිච‍්ඡාදිකා, විවිච‍්චථය්‍යෙ. විවෙකඤ‍්ඤෙව භගිනීනං සඞ‍්ඝො වණ‍්ණෙතී”ති.
යම් මෙහෙණක් තොමෝ මෙසේ කියා නම් “ආර්‍ය්‍යාවෙනි, තෙපි මුසුවූවාහු මැ වාසය කරවු. තෙපි වෙන් වැ නහමක් වාසය කරවු, මෙබඳු ලමු පැවැතුම් ඇති මෙවැනි ලමු කිතුගොස ඇති මෙබඳු ලමු දිවෙල් ඇති මෙහෙණි සඟනට වෙහෙස කරන්නා වූ අනන්මන වරද වසාලන්නා වූ අන්‍ය භික්‍ෂුණීහු ද සඞ්ඝයා කෙරෙහි වෙති, සඞ්ඝ තෙමේ ඔවුනට කිසිවක් නො කිය යි. සඞ්ඝ තෙමේ තොපට මැ හෙළා දැකීමෙන් ද අවමන් කිරීමෙන් ද නො ඉවසීමෙන් ද කටමැත දෙඩීමෙන් (සිය බලය පාමින්) ද (තොපගේ මැ) දුබල බැවින් ද මෙසේ කියයි. “බුහුනෝ මැ මුසුවූවාහු ලමු පැවැතුම් ඇතියාහු ලමු කිතුගොස් ඇතියාහු ලමු දිවෙල් ඇතියාහු මෙහෙණ සඟනට වෙහෙස කරන්නාහු අනන්මන වරද වසාලන්නාහු වෙසෙත්මැ යි. ආර්‍ය්‍යාවෙනි, වෙන්වවු. බුහුනන්ගේ විවේකය මැ සඞ්ඝ තෙමේ වර්‍ණනා කෙරේයැ යි.
සා භික්ඛුනී භික්ඛුනීහි එවමස‍්ස වචනීයා: “මාය්‍යෙ, එවං අවච සංසට‍්ඨාව අය්‍යෙ තුම‍්හෙ විහරථ, මා තුම‍්හෙ නානා විහරිත්‍ථ, සන‍්ති සඞ‍්ඝෙ අඤ‍්ඤාපි භික‍්ඛුනියො එවාචාරා එවංසද‍්දා එවංසිලොකා භික‍්ඛුනිසඞ‍්ඝස‍්ස විහෙසිකා අඤ‍්ඤමඤ‍්ඤිස‍්සා වජ‍්ජපටිච‍්ඡාදිකා තා සඞ‍්ඝො න කිඤ‍්චි ආහ, තුම‍්හඤ‍්ඤෙව සඞ‍්ඝො උඤ්ඤාය පරිභවෙන අක්ඛන්තියා වෙභස්සා දුබ්බල්යා එවමාහ. භගිනියො ඛො සංසට්ඨා විහරන‍්ති පාපාචාරා පාපසද‍්දා පාපසිලොකා භික‍්ඛුනිසඞ‍්ඝස‍්ස විහෙසිකා අඤ‍්ඤමඤ‍්ඤිස‍්සා වජ‍්ජපටිච‍්ඡාදිකා, විවිච‍්චථය්‍යෙ. විවෙකඤ‍්ඤෙව භගිනීනං සඞ‍්ඝො වණ‍්ණෙතී”ති, එවඤ‍්ච සා භික්ඛුනී භික්ඛුනීහි වුච‍්චමානා තථෙව පග‍්ගණ‍්හෙය්‍ය, සා භික්ඛුනී භික්ඛුනීහි යාවතතියං සමනුභාසිතබ‍්බා තස‍්ස පටිනිස‍්සග‍්ගාය. යාවතතියඤ‍්චෙ සමනුභාසියමානා තං පටිනිස‍්සජ‍්ජෙය්‍ය ඉච‍්චෙතං කුසලං, නො චෙ පටිනිස‍්සජ‍්ජෙය්‍ය අයම්පි භික්ඛුනී යාවතතියකං ධම‍්මං ආපන‍්නා නිස්සාරණීයං සඞ‍්ඝාදිසෙස’න‍්ති.
ඒ මෙහෙණ (අන්) මෙහෙණන් විසින් මෙසේ කිවයුතු වන්නීයැ, “ආර්‍ය්‍යාවෙනි, මෙසේ නහමක් කියව, ආර්‍ය්‍යාවෙනි, තෙපි මුසුවූවාහු ම වාසය කරවු. තෙපි වෙන් වැ නහමක් වාසය කරවු. මෙබඳු ලමු පැවැතුම් ඇති මෙබඳු ලමු කිතුගොස් ඇති මෙබඳු ලමු දිවෙල් ඇති මෙහෙණසඟනට වෙහෙස කරන්නාවූ අනන්මන වරද වසාලන්නා වූ අන්‍ය භික්‍ෂුණීහු ද සඞ්ඝයා කෙරෙහි වෙති. සඞ්ඝ තෙමේ ඔවුනට කිසිවක් නො කියයි. සඞ්ඝ තෙමේ තොපට මැ හෙළා දැකීමෙන් ද අවමන් කිරීමෙන් ද නො ඉවසීමෙන් ද කටමැත දෙඩීමෙන් ද (තොපගේ මැ) දුබල බැවින් ද මෙසේ කියයි. බුහුනෝ මැ මුසුවූවාහු ලමු පැවැතුම් ඇතියාහු ලමු කිතුගොස් ඇතියාහු ලමු දිවෙල් ඇතියාහු මෙහෙණ සඟනට වෙහෙස කරන්නාහු අනන්මන වරද වසාලන්නාහු වෙසෙත් මැ යි. ආර්‍ය්‍යාවෙනි, වෙන් වවු. බුහුනන්ගේ මැ විවේකය සඞ්ඝ තෙමේ වර්‍ණනා කෙරේ යැ යි. මෙසේත් (අන්) මෙහෙණන් විසින් කියනු ලබන්නා වූ ඒ මෙහෙණ එසේ මැ දැඩි වැ ගන්නී නම් (අන්) මෙහෙණන් විසින් ඒ මෙහෙණ තුන් යළ තෙක් ඒ වස්තුව දුරැලීම පිණිස සමනුභාෂණකර්‍ම කළයුත්තී යැ. ඉදින් තුන් යළ තෙක් සමනුභාෂණකර්‍ම කරනු ලබන්නී එය දුරැ ලා නම් මෙසේ තෙල දුරැලීම මැනැවි. ඉදින් නො දුරැලා නම් මෙහෙණ තොමෝ තුන් යළ අවසන්හි පැමිණිය යුතු ඇවැත් ඇති (සඟහු කෙරෙන්) නෙරනට හේතු වූ සඟ වෙසෙස් ඇවැතට පැමිණියා වේ යැයි.
4. යා පනාති: යා යාදිසා -පෙ- භික‍්ඛුනීති: -පෙ- අයං ඉමස‍්මිං අත්‍ථෙ අධිප‍්පෙතා භික‍්ඛුනීති.
4. යා පන: යම් යම්බඳු ... භික්ඛුනී ... මෝතොමෝ මේ අර්‍ත්‍ථයෙහි ලා අදහස්කරන ලද භික්‍ෂුණිය යි.
එවං වදෙය්‍ය: සංසට‍්ඨාව අය්‍යෙ තුම‍්හෙ විහරථ මා තුම‍්හෙ නානා විහරිත්‍ථ සන‍්ති සඞ‍්ඝෙ අඤ‍්ඤාපි භික‍්ඛුනියො එවාචාරා එවංසද‍්දා එවංසිලොකා, භික‍්ඛුනිසඞ‍්ඝස‍්ස විහෙසිකා අඤ‍්ඤමඤ‍්ඤිස‍්සා වජ‍්ජප‍්පටිච‍්ඡාදිකා, තා සඞ‍්ඝො න කිඤ‍්චි ආහ තුම‍්හඤ‍්ඤෙව සඞ‍්ඝො.
එවං වදෙය්‍ය: ආර්‍ය්‍යාවෙනි, තෙපි මුසුවූවාහු මැ වාසය කරවු. තෙපි නහමක් වෙන් වැ වාසය කරවු, මෙබඳු ලමු පැවැතුම් ඇති මෙබඳු ලමු කිතුගොස් ඇති මෙබඳු ලමු දිවෙල් ඇති මෙහෙණ සඟනට වෙහෙස කරන්නා වූ අනන්මන වරද වසාලන්නා වූ අන්‍ය භික්‍ෂුණීහු ද සඞ්ඝයා කෙරෙහි වෙති. සඞ්ඝ තෙමේ ඔවුනට කිසිවක් නො කියයි. සඞ්ඝ තෙමේ තොපට මැ (කියයි).
උඤ‍්ඤායාති: අවඤ‍්ඤාය පරිභවෙනාති: පාරිභව්‍යතාය අක‍්ඛන‍්තියාති: කොපෙන. වෙභස‍්සාති: විභස‍්සිකතාය. දුබ‍්බල්‍යාති: අපක‍්ඛතාය. එවමාහ භගිනියො ඛො සංසට්ඨා විහරන‍්ති පාපාචාරා පාපසද‍්දා පාපසිලොකා භික‍්ඛුනිසඞ‍්ඝස‍්ස විහෙසිකා අඤ‍්ඤමඤ‍්ඤිස‍්සා වජ‍්ජපටිච‍්ඡාදිකා. විවිච‍්චථය්‍යෙ. විවෙකඤ‍්ඤෙව භගිනීනං සඞ‍්ඝො වණ‍්ණෙතීති.
උඤ්ඤාය: අවඥායෙන්; පරිභවෙන: පිරිබැව් බැවින්; අක්ඛන්තියා: කෝපයෙන්; වෙභස්සා: බලය පවසන කටමැත දෙඩීමෙන්; දුබ්බල්යා: අපක්‍ෂතායෙන්; මෙසේ කියයි. බුහුනෝ මැ මුසුවූවාහු ලමු පැවැතුම් ඇතියාහු ලමු කිතුගොස් ඇතියාහු ලමු දිවෙලි ඇතියාහු මෙහෙණ සඟනට වෙහෙස කරන්නාහු අනන්මන වරද වසාලන්නාහු වෙසෙත් මැයි. ආර්‍ය්‍යාවෙනි වෙන්වවු, බුහුනන්ගේ මැ විවේකය සඞ්ඝ තෙමේ වර්‍ණනා කෙරේ යැ යි.
සා භික‍්ඛුනීති: යා සා එවං වාදිනී භික්ඛුනී.
සා භික්ඛුනී; යමක් මෙසේ කියනුසුලු නම් ඒ මෙහෙණ යි.
භික‍්ඛුනීහීති: අඤ‍්ඤාහි භික්ඛුනීහි, යා පස‍්සන‍්ති යා සුණන‍්ති තාහි වත‍්තබ‍්බා: “මාය්‍යෙ එවං අවච සංසට‍්ඨාව අය්‍යෙ තුම‍්හෙ විහරථ. මා තුම‍්හෙ නානා විහරිත්‍ථ සන‍්ති සඞ‍්ඝෙ අඤ‍්ඤාපි භික‍්ඛුනියො -පෙ- විවිච‍්චථය්‍යෙ විවෙකඤ‍්ඤෙව භගිනීනං සඞ‍්ඝො වණ‍්ණෙතී”ති. දුතියම‍්පි වත‍්තබ‍්බා -පෙ- තතියම‍්පි වත‍්තබ‍්බා -පෙ- සචෙ පටිනිස‍්සජ‍්ජති ඉච‍්චෙතං කුසලං, නො චෙ පටිනිස‍්සජ‍්ජති ආපත්ති දුක‍්කටස‍්ස. සුත්‍වා න වදන‍්ති ආපත්ති දුක‍්කටස‍්ස. සා භික්ඛුනී සඞ‍්ඝමජ‍්ඣම‍්පි ආකඩ‍්ඪිත්‍වා වත‍්තබ‍්බා මාය්‍යෙ එවං අවච සංසට‍්ඨාව අය්‍යෙ තුම‍්හෙ විහරථ මා තුම‍්හෙ නානා විහරිත්‍ථ සන‍්ති සඞ‍්ඝෙ අඤ‍්ඤාපි භික‍්ඛුනියො -පෙ- විවිච‍්චථය්‍යෙ විවෙකඤ‍්ඤෙව භගිනීනං සඞ‍්ඝො වණ‍්ණෙතීති. දුතියම‍්පි වත‍්තබ‍්බා -පෙ- තතියම‍්පි වත‍්තබ‍්බා -පෙ- සචෙ පටිනිස‍්සජ‍්ජති ඉච‍්චෙතං කුසලං නො චෙ පටිනිස‍්සජ‍්ජති ආපත්ති දුක‍්කටස‍්ස. සා භික්ඛුනී සමනුභාසිතබ‍්බා එවඤ‍්ච පන භික‍්ඛවෙ සමනුභාසිතබ‍්බා ව්‍යත‍්තාය භික‍්ඛුනියා පටිබලාය සඞ‍්ඝො ඤාපෙතබ‍්බො.
භික්ඛුනීහි: අන් මෙහෙණන් විසින්; යම් කෙනෙක් දකිත් නම් යම් කෙනෙක් අසත් නම්, ඔවුන් විසින් කිය යුත්තී යැ, ආර්‍ය්‍යාවෙනි, මෙසේ නහමක් කියව, ආර්‍ය්‍යාවෙනි, තෙපි මුසුවූවාහු මැ වාසය කරවු, තෙපි වෙන් වැ නහමක් වාසය කරවු, සඞ්ඝයා කෙරෙහි අන්‍ය භික්‍ෂුණීහු ද වෙති ... ආර්‍ය්‍යාවෙනි, වෙන් වවු. බුහුනන්ගේ විවේකය මැ සඞ්ඝ තෙමේ වර්‍ණනා කෙරේ යැ යි. දෙවනවටදු කිය යුත්තී යැ. තෙවනවට දු කිය යුත්තී යැ. ඉදින් දුරැලා නම් මෙසේ තෙල දුරැලීම මැනැවි. ඉදින් නො දුරැලා නම් දුකුළා ඇවැත් වෙයි. අසා නො කියත් නම් දුකුළා ඇවැත් වෙයි. ඒ මෙහෙණ තොමෝ සඟමැදට දු ඇදපියා කිය යුත්තී යැ. ආර්‍ය්‍යාවෙනි, මෙසේ නහමක් කියව, “ආර්‍ය්‍යාවෙනි, තෙපි මුසුවූවාහු මැ වාසය කරවු, තෙපි නාමක් වෙන් වැ වාසය කරවු. සඞ්ඝයා කෙරෙහි අන්‍ය භික්‍ෂුණීහු ද වෙති ... ආර්‍ය්‍යාවෙනි, වෙන්වවු, බුහුනන්ගේ විවේකය මැ සඞ්ඝ තෙමේ වර්‍ණනා කෙරේ යැ යි, දෙවනවට දු කිය යුත්තීයැ ... තෙවනවට දු කිය යුත්තී යැ, ඉදින් දුරැලා නම් මෙසේ තෙල දුරැලීම මැනැවි, ඉදින් නො දුරැලා නම් දුකුළා ඇවැත් වෙයි. ඒ මෙහෙණ තොමෝ සමනුභාෂණකර්‍ම කළ යුත්තී යැ. මෙසේ ද වනාහි මහණෙනි ව්‍යක්ත වූ ප්‍රතිබල වූ මෙහෙණක විසින් සඞ්ඝ තෙමේ දැන්විය යුත්තේ යි.
5. සුණාතු මෙ අය්‍යෙ සඞ‍්ඝො අයං ඉත්‍ථන‍්නාමා භික්ඛුනී සඞ‍්ඝෙන සමනුභට‍්ඨා භික‍්ඛුනියො එවං වදෙති: සංසට‍්ඨාව අය්‍යෙ තුම‍්හෙ විහරථ මා තුම‍්හෙ නානා විහරිත්‍ථ සන‍්ති සඞ‍්ඝෙ අඤ‍්ඤාපි භික‍්ඛුනියො එවාචාරා එවංසද‍්දා එවංසිලොකා භික‍්ඛුනිසඞ‍්ඝස‍්ස විහෙසිකා අඤ‍්ඤමඤ‍්ඤිස‍්සා වජ‍්ජපටිච‍්ඡාදිකා තා සඞ‍්ඝො න කිඤ‍්චි ආහ. තුම‍්හඤ‍්ඤෙව සඞ‍්ඝො උඤ්ඤාය පරිභවෙන අක්ඛන්තියා වෙභස්සා දුබ්බල්යා එවමාහ: “භගිනියො ඛො සංසට්ඨා විහරන‍්ති පාපාචාරා පාපසද‍්දා පාපසිලොකා භික‍්ඛුනිසඞ‍්ඝස‍්ස විහෙසිකා අඤ‍්ඤමඤ‍්ඤිස‍්සා වජ‍්ජපටිච‍්ඡාදිකා, විවිච‍්චථය්‍යෙ විවෙකඤ‍්ඤෙව භගිනීනං සඞ‍්ඝො වණ‍්ණෙතී”ති. සා තං වත්‍ථුං නප‍්පටිනිස‍්සජ‍්ජති. යදි සඞ‍්ඝස‍්ස පත‍්තකල‍්ලං සඞ‍්ඝො ඉත්‍ථන‍්නාමං භික‍්ඛුනිං සමනුභාසෙය්‍ය තස‍්ස වත්‍ථුස‍්ස පටිනිස‍්සග‍්ගාය එසා ඤත‍්ති.
5. ආර්‍ය්‍යාවෙනි, සඞ්ඝ තෙමේ මවදන් අසාවා. මෙ නම් ඇති මෙහෙණ තොමෝ සඞ්ඝයා විසින් සමනුභාෂණකර්‍ම කරන ලද්දී මෙහෙණක් හට මෙසේ කියයි. “ආර්‍ය්‍යාවෙනි තෙපි මුසුවූවාහු මැ වාසය කරවු. තෙපි නහමක් වෙන් වැ වාසය කරවු, මෙබඳු ලමු පැවැතුම් ඇති මෙබඳු ලමු කිතුගොස් ඇති මෙබඳු දිවෙලි ඇති මෙහෙණ සඟනට වෙහෙස කරන්නා වූ අනන්මන වරද වසා ලන්නා වූ අන්‍ය භික්‍ෂුණීහු ද සඞ්ඝයා කෙරෙහි වෙති, සඞ්ඝ තෙමේ ඔවුනට කිසිවක් නො කියයි, සඞ්ඝ තෙමේ තොපට මැ හෙළා දැකීමෙන් ද අවමන් කිරීමෙන් ද නො ඉවසීමෙන් ද කටමැත දෙඩීමෙන් ද (තොපගේ මැ) දුබල බැවින් ද මෙසේ කියයි. “බුහුනෝ මැ මුසුවූවාහු ලමු පැවැතුම් ඇතියාහු ලමු කිතුගොස් ඇතියාහු ලමු දිවෙලි ඇතියාහු මෙහෙණ සඟනට වෙහෙස කරන්නාහු අනන්මන වරද වසාලන්නාහු වෙසෙත් මැයි. බුහුනන්ගේ විවේකය මැ සඞ්ඝ තෙමේ වර්‍ණනා කෙරේ” යැ යි. ඕ තොමෝ ඒ වස්තුව නො දුරැල යි, ඉදින් සඞ්ඝයා හට පැමිණිකල් ඇත්තේ නම් සඞ්ඝ තෙමේ මෙ නම් ඇති මෙහෙණහට ඒ වස්තුහුගේ දුරැලීම පිණිස සමනුභාෂණකර්‍ම කරන්නේ යැ. මේ ඥප්තිය යි.
6. සුණාතු මෙ අය්‍යෙ සඞ‍්ඝො, අයං ඉත්‍ථන‍්නාමා භික්ඛුනී සඞ‍්ඝෙන සමනුභට‍්ඨා භික‍්ඛුනියො එවං වදෙති: සංසට‍්ඨාව අය්‍යෙ තුම‍්හෙ විහරථ මා තුම‍්හෙ නානා විහරිත්‍ථ සන‍්ති සඞ‍්ඝෙ අඤ‍්ඤාපි භික‍්ඛුනියො එවාචාරා එවංසද‍්දා එවංසිලොකා භික‍්ඛුනිසඞ‍්ඝස‍්ස විහෙසිකා අඤ‍්ඤමඤ‍්ඤිස‍්සා වජ‍්ජපටිච‍්ඡාදිකා තා සඞ‍්ඝො න කිඤ‍්චි ආහ. තුම‍්හඤ‍්ඤෙව සඞ‍්ඝො උඤ්ඤාය පරිභවෙන අක්ඛන්තියා වෙභස්සා දුබ්බල්යා එවමාහ: “භගිනියො ඛො සංසට්ඨා විහරන‍්ති පාපාචාරා පාපසද‍්දා පාපසිලොකා, භික‍්ඛුනිසඞ‍්ඝස‍්ස විහෙසිකා අඤ‍්ඤමඤ‍්ඤිස‍්සා වජ‍්ජපටිච‍්ඡාදිකා විවිච‍්චථය්‍යෙ විවෙකඤ‍්ඤෙව භගිනීනං සඞ‍්ඝො වණ‍්ණෙතී”ති. සා තං වත්‍ථුං නප‍්පටිනිස‍්සජ‍්ජති. සඞ‍්ඝො ඉත්‍ථන‍්නාමං භික‍්ඛුනිං සමනුභාසති තස‍්ස වත්‍ථුස‍්ස පටිනිස‍්සග‍්ගාය. යස‍්සා අය්‍යාය ඛමති ඉත්‍ථන‍්නාමාය භික‍්ඛුනියා සමනුභාසනා තස‍්ස වත්‍ථුස‍්ස පටිනිස‍්සග‍්ගාය, සා තුණ‍්හස‍්ස යස‍්සා නක‍්ඛමති සා භාසෙය්‍ය. දුතියම‍්පි එතමත්‍ථං වදාමි -පෙ- තතියම‍්පි එතමත්‍ථං වදාමි -පෙ- සමනුභට‍්ඨා සඞ‍්ඝෙන ඉත්‍ථන‍්නාමා භික්ඛුනී තස‍්ස වත්‍ථුස‍්ස පටිනිස‍්සග‍්ගාය. ඛමති සඞ‍්ඝස‍්ස තස‍්මා තුණ‍්හී, එවමෙතං ධාරයාමීති.
6. ආර්‍ය්‍යාවෙනි, සඞ්ඝ තෙමේ මවදන් අසාවා, මෙ නම් ඇති මෙහෙණ තොමෝ සඞ්ඝයා විසින් සමනුභාෂණකර්‍ම කරන ලද්දී මෙහෙණන් හට මෙසේ කියයි, “ආර්‍ය්‍යාවෙනි, තෙපි මුසුවූවාහු මැ වාසය කරවු. තෙපි නහමක් වෙන් වැ වාසය කරවු. මෙබඳු ලමු පැවැතුම් ඇති මෙබඳු ලමු කිතුගොස් ඇති මෙබඳු දිවෙලි ඇති මෙහෙණ සඟනට වෙහෙස කරන්නා වූ අනන්මන වරද වසාලන්නා වූ අන්‍ය භික්‍ෂුණීහු ද සඞ්ඝයා කෙරෙහි වෙති, සඞ්ඝ තෙමේ ඔවුනට කිසිවක් නො කියයි, සඞ්ඝ තෙමේ තොපට මැ හෙළා දැකීමෙන් ද අවමන් කිරීමෙන් ද නො ඉවසීමෙන් ද කටමැත දෙඩීමෙන් ද (තොපගේ මැ) දුබල බැවින් ද මෙසේ කියයි. “බුහුනෝ මැ මුසුවූවාහු ලමු පැවැතුම් ඇතියාහු ලමු කිතුගොස් ඇතියාහු ලමු දිවෙලි ඇතියාහු මෙහෙණ සඟනට වෙහෙස කරන්නාහු අනන්මන වරද වසාලන්නාහු වෙසෙති මැයි. ආර්‍ය්‍යාවෙනි, වෙන් වවු, බුහුනන්ගේ විවේකය මැ සඞ්ඝ තෙමේ වර්‍ණනා කෙරේ” යැ යි. ඕ තොමෝ ඒ වස්තුව නො දුරැල යි, සඞ්ඝ තෙමේ මෙ නම් ඇති මෙහෙණහට ඒ වස්තුහුගේ දුරැලීම පිණිස සමනුභාෂණකර්‍ම කෙරෙයි, යම් ආර්‍ය්‍යාවකට මෙ නම් ඇති මෙහෙණහට ඒ වස්තුහුගේ දුරැලීම පිණිස සමනුභාෂණය රුස්නේ නම් ඕ තොමෝ නිහඬ වන්නී යැ. යමක් හට නො රුස්නේ නම් ඕ තොමෝ කියන්නී යැ, දෙවනවට දු තෙල කරුණ කියමි ... තෙවනවට දු තෙල කරුණ කියමි ... මෙ නම් ඇති මෙහෙණ තොමෝ ඒ වස්තුහුගේ දුරැලීම පිණිස සඞ්ඝයා විසින් සමනුභාෂණකර්‍ම කරන ලද්දී යැ. සඞ්‍ඝයාහට රුස්නේ යැ, එහෙයින් නිහඬ ය. මෙසේ මෙය දරමි යි.
7. ඤත‍්තියා දුක‍්කටං, ද‍්වීහි කම‍්මවාචාහි ථුල‍්ලච‍්චයා, කම‍්මවාචාපරියොසානෙ ආපත්ති සඞ‍්ඝාදිසෙසස‍්ස. සඞ‍්ඝාදිසෙසං අජ‍්ඣාපජ‍්ජන‍්තියා ඤත‍්තියා දුක‍්කටං ද‍්වීහි කම‍්මවාචාහි ථුල‍්ලච‍්චයා පටිප‍්පස‍්සම‍්භන‍්ති.
7. ඥප්තියෙන් දුකුළා යැ, දෙකම් වදනින් තුලැසි යැ, කම්වදන් පිරියතැ, සඟවෙසෙස් ඇවැත් වෙයි, සඟවෙසෙස් ඇත්තිය හට ඥප්තියෙහි දුකුළා ද දෙකම්වදනෙහි තුලැසිහු ද සන්සිඳෙත්.
8. අයම‍්පීති: පුරිමායො උපාදාය වුච‍්චති.
8. අයම්පි: පළමු මෙහෙණන් ගෙන කියනු ලැබෙ යි.
යාවතතියකන‍්ති: යාවතතියං සමනුභාසනාය ආපජ‍්ජති න සහවත්‍ථජ‍්ඣාචාරා.
යාවත්‍තියකං: තුන් යළ තෙක් සමනුභාෂණකර්‍මයෙන් ඇවැදී. වස්තුව්‍යතික්‍රමණය සමඟ මැ නො වේ.
නිස‍්සාරණීයන‍්ති: සඞ‍්ඝම‍්හා නිස‍්සාරීයති.
නිස්සාරණීයං: සඞ්ඝයා කෙරෙන් නෙරනු ලබයි.
සඞ‍්ඝාදිසෙසොති: සඞ‍්ඝොව තස‍්සා ආපත‍්තියා මානත‍්තං දෙති මූලාය පටිකස‍්සති අබ‍්භෙති න සම‍්බහුලා න එකා භික්ඛුනී, තෙන වුච‍්චති සඞ‍්ඝාදිසෙසොති. තස‍්ස චෙව ආපත‍්තිනිකායස‍්ස නාමකම‍්මං අධිවචනං තෙනපි වුච‍්චති සඞ‍්ඝාදිසෙසොති.
සඞ්ඝාදිසේසො: සඞ්ඝ තෙමේ මැ ඒ ඇවැතට මානත දෙයි, මුලට අදියි, අබ්භාන කර්‍ම කෙරෙයි, ගණයා නො වෙ යි, එක් මෙහෙණක් නො වේ. එහෙයින් සඞ්ඝාදිසේස යැයි කියනු ලැබෙ යි, ඒ ආපත්ති සමූහයට මැ නාම කර්‍ම යැ, අධිවචන යි. එයිනුදු සඞ්ඝාදිසේස යැයි කියනු ලැබේ.
ධම‍්මකම‍්මෙ ධම‍්මකම‍්මසඤ‍්ඤා නප‍්පටිනිස‍්සජ‍්ජති ආපත්ති සඞ‍්ඝාදිසෙසස‍්ස. ධම‍්මකම‍්මෙ වෙමතිකා නප‍්පටිනිස‍්සජ‍්ජති ආපත්ති සඞ‍්ඝාදිසෙසස‍්ස. ධම‍්මකම‍්මෙ අධම‍්මකම‍්මසඤ‍්ඤා නප‍්පටිනිස‍්සජ‍්ජති ආපත්ති සඞ‍්ඝාදිසෙසස‍්ස.
ධර්‍මකර්‍මයෙහි ධර්‍මකර්‍මසංඥා ඇත්තී නො දුරැලා නම් සඟවෙසෙස් ඇවැත් වෙයි. ධර්‍මකර්‍මයෙහි විමති ඇත්තී නො දුරැලා නම් සඟවෙසෙස් ඇවැත් වෙයි. ධර්‍මකර්‍මයෙහි අධර්‍මකර්‍මසංඥා ඇත්තී නො දුරැලා නම් සඟවෙසෙස් ඇවැත් වේ.
අධම‍්මකම‍්මෙ ධම‍්මකම‍්මසඤ‍්ඤා ආපත්ති දුක‍්කටස‍්ස. අධම‍්මකම‍්මෙ වෙමතිකා ආපත්ති දුක‍්කටස‍්ස. අධම‍්මකම‍්මෙ අධම‍්මකම‍්මසඤ‍්ඤා ආපත්ති දුක‍්කටස‍්ස.
අධර්‍මකර්‍මයෙහි ධර්‍මකර්‍මසංඥා ඇත්තී නම් දුකුළා ඇවැත් වෙයි. අධර්‍මකර්‍මයෙහි විමති ඇත්තී නම් දුකුළා ඇවැත් වෙයි. අධර්‍මකර්‍මයෙහි අධර්‍මකර්‍මසංඥා ඇත්තී නම් දුකුළා ඇවැත් වේ.
අනාපත‍්ති: අසමනුභාසන‍්තියා පටිනිස‍්සජ‍්ජන‍්තියා උම‍්මත‍්තිකාය -පෙ- ආදිකම‍්මිකායාති.
සමනුභාෂණකර්‍ම නො කරන්නියට, දුරැලන්නියට, උම්මත්තිකාව හට ... ආදිකම්මිකාවහට ඇවැත් නැති.
දසමසඞ‍්ඝාදිසෙසං
දශම සඞ්ඝාදිශේෂ නිමි.
9. උද‍්දිට‍්ඨා ඛො අය්‍යායො සත‍්තරසසඞ‍්ඝාදිසෙසා ධම‍්මා නව පඨමාපත‍්තිකා අට‍්ඨ යාවතතියකා, යෙසං භික්ඛුනී අඤ‍්ඤතරං වා අඤ‍්ඤතරං වා ආපජ‍්ජති තාය භික‍්ඛුනියා උභතො සඞ‍්ඝෙ පක‍්ඛමානත‍්තං චරිතබ‍්බං. චිණ‍්ණමානත‍්තා භික්ඛුනී යත්‍ථ සියා වීසතිගණො භික‍්ඛුනිසඞ‍්ඝො තත්‍ථ සා භික්ඛුනී අබ‍්භෙතබ‍්බා. එකායපි චෙ ඌනො. වීසතිගණො භික‍්ඛුනිසඞ‍්ඝො තං භික‍්ඛුනිං අබ‍්භෙය්‍ය සා ච භික්ඛුනී අනබ‍්භිතා තා ච භික‍්ඛුනියො ගාරය‍්හා අයං තත්‍ථ සාමීචි. තත්‍ථඅය්‍යායො පුච‍්ඡාමි කච‍්චිත්‍ථ පරිසුද‍්ධා, දුතියම‍්පි පුච‍්ඡාමි කච‍්චිත්‍ථ පරිසුද‍්ධා, තතියම‍්පි පුච‍්ඡාමි කච‍්චිත්‍ථ පරිසුද‍්ධා. පරිසුද‍්ධෙත්‍ථාය්‍යායො, තස‍්මා තුණ‍්හී, එවමෙතං ධාරයාමීති.
9. ආර්‍ය්‍යාවෙනි, ප්‍රථමාපත්‍තික නව දෙනෙක් ද යාවතතියක අට දෙනෙක් දැයි සතළොස් සඟවෙසෙස් ධම්හු උදෙසන ලදහු මැ යි. යම් සඟවෙසෙසුන් අතුරෙහි මෙහෙණ තොමෝ එක්තරා එක්තරා ඇවතකට හෝ අවදී ද, ඒ මෙහෙණ විසින් දෙ සඟුන් කෙරෙහි පක්‍ෂමානතෙහි හැසිරිය යුතු යි. හසළ මානත ඇති මෙහෙණ තොමෝ යම් තැනෙකැ විංශතිගණයා ඇති භික්‍ෂුණීසඞ්‍ඝ තෙමේ වන්නේ ද ඒ මෙහෙණ තොමෝ අබ්භාන කළ යුත්තීය. එක්නමකගෙනුදු උනු වූ විංශති ගණයා ඇති භික්‍ෂුණීසඞ්‍ඝ තෙමේ ඒ මෙහෙණ අබ්භාන කරන්නේ නම් ඒ මෙහෙණ තොමෝත් අබ්භාන නො කරන ලදුවා මැ වෙයි. ඒ භික්‍ෂුණීහු ද ගැරහිය යුත්තාහු යැ. මේ එහි ලා (පිළිපැදිය යුතු) සාමීචිය යි. එහි ලා ආර්‍ය්‍යාවන් පිළිවිසමි, කිම පිරිසිදුවහු ද? දෙවනවට දු පිළිවිසමි, කිම පිරිසිදුවහු ද? තෙවනවට දු පිළිවිසමි, කිම: පිරිසිදුවහු ද? ආර්‍ය්‍යාවෝ මෙහි ලා පිරිසුදු හ, එහෙයින් නිහඬයහ. මෙසේ මෙය දරමි යි.
තෙසං උද‍්දානං:
ඔවුන්ගේ උද්දානය:
උස‍්සයං චොරී ගාමන‍්තං උක‍්ඛිත‍්තං ඛාදනෙන ච කිනෙත කුපිතා කිස‍්මිඤ‍්චි සංසට‍්ඨුඤ‍්ඤාය තෙ දසාති.
උස්සය (වාදිකා) යැ චෝරී යැ ගාමන්තර යැ ඛාදනය සමග උක්‍ඛිත්‍තා යැ ‘කිං තෙ’ යැ කුපිතා යැ කිස්මිඤචි යැ සංසට්ඨා යැ උඤ්‍ඤා යැ යි ඒ සිකපද දශයෙකි.
සත‍්තරසකං නිට‍්ඨිතං.
ශප්ත දශකය නිමියේ ය.