එකාදසමසික‍්ඛාපදං
3. 11.
3. 11.
එකාදසමසික‍්ඛාපදං
එකොළොස්වන සිකපදය
1. සාවත්‍ථිනිදානං – තෙන ඛො පන සමයෙන ථුල්ලනන්දා භික‍්ඛුනී බහුස‍්සුතා හොති භාණිකා විසාරදා පට‍්ටා ධම‍්මිං කථං කාතුං. අථ ඛො රාජා පසෙනදි කොසලො සීතකාලෙ මහග‍්ඝං කම‍්බලං පාරුපිත්‍වා යෙන ථුල්ලනන්දා භික‍්ඛුනී තෙනුපසඞ‍්කමි. උපසඞ‍්කමිත්‍වා ථුල‍්ලනන්‍දං භික‍්ඛුනිං අභිවාදෙත්‍වා එකමන‍්තං නිසීදි. එකමන‍්තං නිසින‍්නං ඛො රාජානං පසෙනදිං කොසලං ථුල්ලනන්දා භික‍්ඛුනී ධම‍්මියා කථාය සන්‍දස‍්සෙසි සමාදපෙසි සමුත‍්තෙජෙසි සම‍්පහංසෙසි. අථ ඛො රාජා පසෙනදි කොසලො ථුල‍්ලනන්‍දාය භික‍්ඛුනියා ධම‍්මියා කථාය සන්‍දස‍්සිතො සමාදපිතො සමුත‍්තෙජිතො සම‍්පහංසිතො ථුල‍්ලනන්‍දං භික‍්ඛුනිං එතදවොච: “වදෙය්‍යාසි අය්‍යෙ යෙන අත්‍ථො”ති. සචෙ මෙ ත්‍වං මහාරාජ දාතුකාමොසි ඉමං කම‍්බලං දෙහීති. අථ ඛො රාජා පසෙනදි කොසලො ථුල‍්ලනන්‍දාය භික‍්ඛුනියා කම‍්බලං දත්‍වා උට‍්ඨායාසනා ථුල‍්ලනන්‍දං භික‍්ඛුනිං අභිවාදෙත්‍වා පදක‍්ඛිණං කත්‍වා පක‍්කාමි.
1. ශ්‍රාවස්තිනිදාන යි – එසමයෙහි වනාහි ථුල්ලනන්දා භික්‍ෂුණී බොහෝ ඇසූපිරූ තැන් ඇත්තී පිරිවැහු බණදහම් ඇත්තී විශාරද වූවා දැහැමි කථා කියන්නට අග්‍රවූවා වෙයි, එකල්හි ප්‍රසේනජිත් කෝශල රජතෙමේ ශිතකාලයෙහි මහඇඟි පලසක් පොරවා ථුල්ලනන්දා භික්‍ෂුණිය වෙත එළැඹියේ යැ. එළැඹ ථුල්ලනන්දා භික්‍ෂුණිය සකසා වැඳ එකත්පසෙකැ හුන්නේ යැ. එකත් පසෙකැ හුන්නාවූ මැ ප්‍රසේනජිත් කෝශල රජහට ථුල්ලනන්දා භික්‍ෂුණී තොමෝ දැහැමි කථායෙන් මොනවට කරුණු දැක්වූ යැ. මොනවට කරුණු ගැන්වූ යැ. මොනවට තෙද ගැන්වූ යැ, මොනවට සතුටු කරවූ යැ, එකල්හි ප්‍රසේනජිත් කෝශල රජ තෙමේ ථුල්ලනන්දා භික්‍ෂුණිය විසින් දැහැමි කථායෙන් මොනවට කරුණු දක්වන ලදුයේ මොනවට කරුණු ගන්වන ලදුයේ මොනවට තෙදගන්වන ලදුයේ මොනවට සතුටු කරවන ලදුයේ ථුල්ලනන්දා භික්‍ෂුණියට “ආර්‍ය්‍යාවෙනි, යමෙකින් ප්‍රයෝජනයෙක් වේ නම් කියන්නැ” යි මෙය කීයැ. ඉදින් මහරජ, දෙනුකැමැත්තෙහි නම් මේ පලස මට දෙන්නැ යි කිවූ යැ. එකල්හි ප්‍රසේනජිත් කෝශල රජතෙමේ ථුල්ලනන්දා භික්‍ෂුණියට පලස දී හුනස්නෙන් නැගිට ථුල්ලනන්දා භික්‍ෂුණිය සකසා වැඳ පැදකුණු කොට ගියේ යි.
2. මනුස‍්සා උජ‍්ඣායන‍්ති ඛීයන‍්ති විපාචෙන‍්ති: “මහිච‍්ඡා ඉමා භික‍්ඛුනියො අසන‍්තුට‍්ඨා. කථං හි නාම රාජානං කම‍්බලං විඤ‍්ඤාපෙස‍්සන‍්තී”ති. අස‍්සොසුං ඛො භික‍්ඛුනියො තෙසං මනුස‍්සානං උජ‍්ඣායන‍්තානං ඛීයන‍්තානං විපාචෙන‍්තානං. යා තා භික‍්ඛුනියො අප‍්පිච‍්ඡා -පෙ- තා උජ‍්ඣායන‍්ති ඛීයන‍්ති විපාචෙන‍්ති: “කථං හි නාම අය්‍යා ථුල්ලනන්දා රාජානං කම‍්බලං විඤ‍්ඤාපෙස‍්සතී”ති -පෙ- සච‍්චං කිර භික‍්ඛවෙ ථුල්ලනන්දා භික‍්ඛුනී රාජානං කම‍්බලං විඤ‍්ඤාපෙස‍්සතීති. සච‍්චං භගවා. විගරහි බුද‍්ධො භගවා -පෙ- කථං හි නාම භික‍්ඛවෙ ථුල්ලනන්දා භික‍්ඛුනී රාජානං කම‍්බලං විඤ‍්ඤාපෙස‍්සති. නෙතං භික‍්ඛවෙ අප‍්පසන‍්නානං වා පසාදාය -පෙ- එවඤ‍්ච පන භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛුනියො ඉමං සික‍්ඛාපදං උද‍්දිසන‍්තු:
2. මිනිස්සු ලමු කොට සිතති, නුගුණ පවසති, දොස් පතුරුවත්: “මේ භික්‍ෂුණීහු මහත් ගිජුකම් ඇතියාහු යැ, ලදදැයින් නො සතුටුවන්නාහු යැ, කෙසේ නම් රජහුගෙන් පලසක් විනවූහුදැ” යි, භික්‍ෂුණීහු ලමු කොට සිතන නුගුණ පවසන දොස් පතුරුවන ඒ මිනිසුන්ගේ (අකීර්ත්ති ශබ්ද) ඇසූහු මැ යි. යම් ඒ මෙහෙණ කෙනෙක් අපිස්වූවෝ ... ඔහු ලමු කොට සිතති, නුගුණ පවසති, දොස් පතුරුවත්: “කෙසේ නම් ආර්‍ය්‍ය ථුල්ලනන්දා රජුගෙන් පලසක් විනවූ දැ” යි ... සැබෑ ද මහණෙනි, ථුල්ලනන්දා භික්‍ෂුණී රජහුගෙන් පලසක් විනවූ දැ යි, සැබැවැ භාග්‍යවතුන් වහන්ස, භාග්‍යවත් බුදුහු ගැරහූ ... කෙසේ නම් මහණෙනි, ථුල්ලනන්දා භික්‍ෂුණී රජහුගෙන් පලසක් විනවූ ද? මහණෙනි, මෙය අප්‍රසන්නයන්ගේ ප්‍රසාදය පිණිස හෝ නො වෙයි ... මෙසේ ද මහණෙනි, මෙහෙණෝ මේ සිකපදය උදෙසත්වා:
“ගරුපාපුරණං පන භික‍්ඛුනියා චෙතාපෙන‍්තියා චතුක්කංසපරමං චෙතාපෙතබ‍්බං, තතො චෙ උත්තරිං චෙතාපෙය්‍ය නිස‍්සග‍්ගියං පාචිත‍්තිය”න‍්ති.
ගරු පොරෝනයක් විනවන මෙහෙණක විසින් සොළොස්කහවණුවක් පරම කොට ඇතියක් විනවිය යුතුයි. ඉදින් ඉන් මත්තෙහි විනවා නම් නිසඟි පචිති වේ යැයි.
3. ගරුපාවුරණං නාම: යං කිඤ‍්චි සීතකාලෙ පාපුරණං:
3. ගරුපාපුරණ නම්: ශිතකාලයෙහි යම් කිසි පොරෝනයක්;
චෙතාපෙන‍්තියාති: විඤ‍්ඤාපෙන‍්තියා.
චේතාපෙන්තියා: විනවන්නිය විසින්;
චතුක්කංසපරමං චෙතාපෙතබ‍්බන‍්ති: සොළසකහාපණග‍්ඝනකං චෙතාපෙතබ‍්බං.
චතුක්කංසපරමං චේතාපේතබ්බං: සොළොස් කහවණුවක් අගය ඇතියක් විනවිය යුතු යි.
තතො චෙ උත‍්තරි චෙතාපෙය්‍යාති: තතුත‍්තරිං විඤ‍්ඤාපෙති පයොගෙ දුක‍්කටං. පටිලාභෙන නිස‍්සග‍්ගියං හොති. නිස‍්සජ‍්ජිතබ‍්බං සඞ‍්ඝස‍්ස වා ගණස‍්ස වා එකභික‍්ඛුනියා වා. එවඤ‍්ච පන භික‍්ඛවෙ නිස‍්සජ‍්ජිතබ‍්බං -පෙ- “ඉදං මෙ අය්‍යෙ ගරුපාපුරණං අතිරෙකචතුක‍්කංසපරමං චෙතාපිතං නිස‍්සග‍්ගියං ඉමාහං සඞ‍්ඝස‍්ස නිස‍්සජාමීති” -පෙ- දදෙය්‍යාති -පෙ- දදෙය්‍යුන‍්ති -පෙ- අය්‍යාය දම‍්මීති.
තතො චෙ උත්තරිං චේතාපෙය්‍ය: ඉන් මත්තෙහි විනවා නම් පියෝහි දුකුළා වෙයි. ප්‍රතිලාභයෙන් නිසැඟි වෙයි. සඟනට හෝ ගණයාහට හෝ එක් මෙහෙණකට හෝ නිසැජිය යුතු යි. මෙසේ ද මහණෙනි, නිසැජිය යුතු යි ... ආර්‍ය්‍යාවෙනි, අයිරා සොළොස් කහවණුවක් පරම කොට ඇති මේ ගරු පොරෝනය මා විසින් විනවන ලදු වැ නිසැඟි විය. මම මෙය සඟනට නිසජමි” යි ... දෙන්නේ යැ ... දෙන්නාහුයැ ... ආර්‍ය්‍යාවට දෙමි යි.
අතිරෙකචතුක‍්කංසෙ අතිරෙකසඤ‍්ඤා චෙතාපෙති නිස‍්සග‍්ගියං පාචිත‍්තියං. අතිරෙකචතුක‍්කංසෙ වෙමතිකා චෙතාපෙති නිස‍්සග‍්ගියං පාචිත‍්තියං. අතිරෙකචතුක‍්කංසෙ ඌනකසඤ‍්ඤා චෙතාපෙති නිස‍්සග‍්ගියං පාචිත‍්තියං.
අයිරා සොළොස් කහවණුයෙහි අයිරාසන් ඇතියා විනවා නම් නිසඟි පචිති වෙයි. අයිරා සොළොස් කහවණුයෙහි විමති ඇතියා විනවා නම් නිසඟි පචිති වෙයි, අයිරා සොළොස් කහවණුයෙහි උනුසන් ඇතියා විනවා නම් නිසඟි පචිති වෙයි.
ඌනකචතුක‍්කංසෙ අතිරෙකසඤ‍්ඤා ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්ස. ඌනකචතුක‍්කංසෙ වෙමතිකා ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්ස. ඌනකචතුක‍්කංසෙ ඌනකසඤ‍්ඤා අනාපත‍්ති.
උනු සොළොස් කහවණුයෙහි අයිරාසන් ඇතියා නම් දුකුළා ඇවැත් වෙයි. උනුසොළොස් කහවණුයෙහි විමති ඇතියා නම් දුකුළා ඇවැත් වෙයි. උනුසොළොස් කහවණුයෙහි උනුසන් ඇතියා නම් ඇවැත් නැති.
අනාපත‍්ති: චතුක්කංසපරමං චෙතාපෙති. ඌනකචතුක‍්කංස පරමං චෙතාපෙති, ඤාතකානං, පවාරිතානං, අඤ‍්ඤස‍්සත්‍ථාය, අත‍්තනො ධනෙන, මහග‍්ඝං චෙතාපෙතුකාමස‍්ස අප‍්පග‍්ඝං චෙතාපෙති, උම‍්මත‍්තිකාය -පෙ- ආදිකම‍්මිකායාති.
සොළොස් කහවණු පරම කොට ඇතියක් විනවා නම්, උනුසොළොස් කහවණු පරම කොට ඇතියක් විනවා නම්, නෑයන් ගෙන්, පැවරූවන්ගෙන්, අනෙකක්හු සඳහා නම්, තමාගේ ධනයෙන්, මහඇඟියක් විනවනු කැමැතියහුගෙන් මඳ අගය ඇතියක් විනවා නම් ඇවැත් නැත. උම්මත්තිකාවට ... ආදිකම්මිකාවට ඇවැත් නැති.
එකාදසමසික‍්ඛාපදං.
එකොළොස්වන සිකපද යි.