පඨමඅනියතසික‍්ඛාපදං
4. 1.
4. 1.
පඨමඅනියතසික‍්ඛාපදං
පළමු අනියතශික්‍ෂාපදය
1. තෙන සමයෙන බුද‍්ධො භගවා සාවත්‍ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ‍්ඩිකස‍්ස ආරාමෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන ආයස‍්මා උදායී සාවත්‍ථියං කුලූපගො හොති, බහුකානි කුලානි උපසඞ‍්කමති. තෙන ඛො පන සමයෙන ආයස‍්මතො උදායිස‍්ස උපට‍්ඨාකකුලස‍්ස කුමාරිකා අඤ‍්ඤතරස‍්ස කුලස‍්ස කුමාරකස‍්ස දින‍්නා හොති. අථ ඛො ආයස‍්මා උදායී පුබ‍්බණ‍්හසමයං නිවාසෙත්‍වා පත‍්තචීවරමාදාය යෙන තං කුලං තෙනුපසඞ‍්කමි. උපසඞ‍්කමිත්‍වා මනුස‍්සෙ පුච‍්ඡි: “කහං ඉත්‍ථන‍්නාමා”ති. “දින‍්නා භන‍්තෙ අමුකස‍්ස කුලස‍්ස කුමාරකස‍්සා”ති.
1. එසමයෙහි භාග්‍යවත් බුදුරජාණන් වහන්සේ සැවැත්නුවර සමීපයෙහි ජේතවන නම් වූ අනේපිඬු සිටුහුගේ අරම්හි වැඩ වසන සේක. එසමයෙහි වනාහි ආයුෂ්මත් උදායි තෙරණුවෝ සැවැත්නුවරෙහි කුලුපග වෙත්. බොහෝ කුලයන් කරා එළඹෙත්. එසමයෙහි ආයුෂ්මත් උදායි තෙරණුවන්ගේ උපස්ථායක කුලයක් සතු කුමරියක් එක්තරා කුලකයක් සතු කුමරකුට දින. ඉක්බිති ආයුෂ්මත් උදායී තෙරණුවෝ පෙරවරු වේලෙහි හැඳ පෙරෙව පා සිවුරු ගෙණ ඒ කුලය වෙත එළඹියහ. එළඹ “මෙ නම් කුමරිය කොහි දැ?” යි මිනිසුන් විචාළහ: “වහන්ස, අසෝ කුලය සතු කුමරකුට දිනැ” යි, ඒ මිනිස්සු කීහ.
2. තම‍්පි ඛො කුලං ආයස‍්මතො උදායිස‍්ස උපට‍්ඨාකං හොති. අථ ඛො ආයස‍්මා උදායී යෙන තං කුලං තෙනුපසඞ‍්කමි. උපසඞ‍්කමිත්‍වා මනුස‍්සෙ පුච‍්ඡි: “කහං ඉත්‍ථන‍්නාමා”ති. “එසාය්‍ය ඔවරකෙ නිසින‍්නා”ති. අථ ඛො ආයස‍්මා උදායී යෙන සා කුමාරිකා තෙනුපසඞ‍්කමි. උපසඞ‍්කමිත්‍වා තස‍්සා කුමාරිකාය සද්ධිං එකො එකාය රහො පටිච‍්ඡන‍්නෙ ආසනෙ අලංකම‍්මනියෙ නිසජ‍්ජං කප‍්පෙසි කාලයුත‍්තං සමුල‍්ලපන‍්තො කාලයුත‍්තං ධම‍්මං භණන‍්තො.
2. ඒ කුලය ද ආයුෂ්මත් උදායි තෙරණුවන්ගේ උපස්ථායක වෙයි. ඉක්බිති ආයුෂ්මත් උදායී තෙරණුවෝ ඒ කුලය කරා එළඹියහ. එළඹ, “මෙ නම් තුමරිය කොහි දැ?” යි මිනිසුන් විචාළහ. හිමියනි, තෙල කුමරිය ලැගුම් ගෙහි හුන” යි ඔහු කීහ. එසඳ ආයුෂ්මත් උදායී තෙරණුවෝ ඒ කුමරිය කරා එළඹියහ. එළඹ එකලා වූයේ එකලා ව සිටි ඒ කුමරිය හා සමඟ රහසිගත ව සිට මෙවුන්දමට යෝග්‍ය වූ පිළිසන් අස්නෙහි කල් සලකා පැවති බස් බෙණෙමින් කලට යුතු දහම් බෙණෙමින් නිෂද්‍ය කළහ.
3. තෙන ඛො පන සමයෙන විසාඛා මිගාරමාතා බහුපුත‍්තා හොති බහුනත‍්තා අරොගපුත‍්තා අරොගනත‍්තා අභිමඞ‍්ගලසම‍්මතා. මනුස‍්සා යඤ‍්ඤෙසු ඡණෙසු උස‍්සවෙසු විසාඛං මිගාරමාතරං පඨමංභොජෙන‍්ති. අථ ඛො විසාඛා මිගාරමාතා නිමන‍්තිතා තං කුලං අගමාසි. අද‍්දසා ඛො විසාඛා මිගාරමාතා ආයස‍්මන‍්තං උදායිං තස‍්සා කුමාරිකාය සද්ධිං එකං එකාය රහො පටිච‍්ඡන‍්නෙ ආසනෙ අලංකම‍්මනියෙ නිසින‍්නං. දිස‍්වාන ආයස‍්මන‍්තං උදායිං එතදවොච:
3. එසමයෙහි මෘගාරිමාතා වූ විශාඛාවෝ බොහෝ දූ පුතුන් ඇතියහ. බොහෝ මුනුබුරන් ඇතියහ. නීරෝග දූ පුතුන් ඇතියහ. නීරෝග මුනුබුරන් ඇතියහ. උත්තම මඞ්ගල සම්මතයහ. මිනිස්සු දාන ප්‍රදානයෙහි දී දින නියම ඇති ආවාහ විවාහ ආදි සැණෙහි දී දින නියම නැති (ඇසළ ඈ) මහ සැණෙහි දී මෘගාරිමාතෘ විශාඛාවන් පළමු කොට වළඳවත්. එ සඳ මෘගාරිමාතෘ විශාඛාවෝ කැඳවන ලදු ව එකල කරා ගියහ. මෘගාරිමාතෘ විශාඛාවෝ එකලා ව සිටි ඒ කුමරිය හා සමඟ ආයුෂ්මත් උදායී තෙරණුවන් රහසිගත ව මෛථුනකර්‍මයට යෝග්‍ය වූ පිළිසන් අස්නෙක එකලා ව හුන්නවුන් දුටහ. දැක ආයුෂ්මත් උදායී තෙරණුවන්ට මෙ පවත් සැළ කළහ:
“ඉදං භන‍්තෙ නච‍්ඡන‍්නං නප‍්පතිරූපං, යං අය්‍යො මාතුගාමෙන සද්ධිං එකො එකාය රහො පටිච‍්ඡන‍්නෙ ආසනෙ අලංකම‍්මනියෙ නිසජ‍්ජං කප‍්පෙති. කිඤ‍්චාපි භන‍්තෙ අය්‍යො අනත්‍ථිකො තෙන ධම‍්මෙන, අපි ච දුස‍්සද‍්ධාපයා අප‍්පසන‍්නා මනුස‍්සා”ති.
“යම් හෙයකින් හිමිහු එකලා ව සිටි මිනිස් මාගමක හා සමඟ රහසිගත ව මෙවුන්දමට යෝග්‍ය වූ පිළිසන් අස්නෙක එකලා ව සිට නිෂද්‍ය කෙරෙත් ද, වහන්ස, තෙල අයෝග්‍ය ය, නුසුදුසු ය. වහන්ස, හිමිහු ඒ මෙවුන්දමින් අර්‍ත්‍ථ නැති වුව ද වැලිත් නොපහන් මිනිස්සු නො හදහවාලිය හෙති” යි.
4. එවම‍්පි ඛො ආයස‍්මා උදායී විසාඛාය මිගාරමාතුයා වුච‍්චමානො නාදියි. අථ ඛො විසාඛා මිගාරමාතා නික‍්ඛමිත්‍වා භික‍්ඛූනං එතමත්‍ථං ආරොචෙසි, යෙ තෙ භික‍්ඛූ අප‍්පිච‍්ඡා තෙ උජ‍්ඣායන‍්ති ඛීයන‍්ති විපාචෙන‍්ති: “කථං හි නාම ආයස‍්මා උදායී මාතුගාමෙන සද්ධිං එකො එකාය රහො පටිච‍්ඡන‍්නෙ ආසනෙ අලංකම‍්මනියෙ නිසජ‍්ජං කප‍්පෙස‍්සතී”ති.
4. මෘගාරිමාතෘ විශාඛාව විසින් මෙ ලෙසිනුත් ආයුෂ්මත් උදායී තෙරණුවෝ කියනු ලබන්නාහු දු නොපිළිගත්හ. එසඳ මෘගාරිමාතෘ විශාඛාවෝ නික්ම ගොස් භික්‍ෂූන්ට මෙ පවත් සැළ කළහ. යම් මහණ කෙනෙක් අල්පේච්ඡ වෙත් ද, ඔහු අවඥා කෙරෙත්, නුගුණ බෙණෙත්, අයුණු පතුරුවත්: “ආයුෂ්මත් උදායී තෙරණුවෝ එකලා ව සිටි මිනිස් මාගමක හා සමඟ රහසිගත ව කර්‍මක්‍ෂම වූ පිළිසන් අස්නෙක එකලා ව සිට කෙසේ නිෂද්‍ය කළාහු ද” කියා ය.
5. අථ ඛො තෙ භික‍්ඛූ භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං: “සච‍්චං කිර ත්‍වං උදායි මාතුගාමෙන සද්ධිං එකො එකාය රහො පටිච‍්ඡන‍්නෙ ආසනෙ අලංකම‍්මනියෙ නිසජ‍්ජං කප‍්පෙසී”ති? “සච‍්චං භගවා.” විගරහි බුද‍්ධො භගවා: “කථං හි නාම ත්‍වං මොඝපුරිස මාතුගාමෙන සද්ධිං එකො එකාය රහො පටිච‍්ඡන‍්නෙ ආසනෙ අලංකම‍්මනියෙ නිසජ‍්ජං කප‍්පෙස‍්සසි. නෙතං මොඝපුරිස අප‍්පසන‍්නානං වා පසාදාය එවඤ‍්ච පන භික‍්ඛවෙ ඉමං සික‍්ඛාපදං උද‍්දිසෙය්‍යාථ:
5. ඉක්බිති ඒ භික්‍ෂුහු භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ට මෙපවත් සැළ කළහ: “උදායිය, තෝ එකලා වූ මිනිස් මාගමක හා සමඟ රහසිගත ව කර්‍මක්‍ෂම වූ පිළිසන් අස්නෙක එකලා ව නිෂද්‍යා කෙළෙහි ල යනු සැබෑ ද?” යි අසා වදාළ සේක. “භාග්‍යවතුන් වහන්ස, සැබැවෙකැ” යි හේ කී ය. භාග්‍යවත් බුදුහු ගර්‍හා කළහ. “මෝඝපුරුෂය, තෝ එකලා වූ මිනිස් මාගමක හා සමග කර්‍මක්‍ෂම වූ පිළිසන් අස්නෙක රහසිගත ව එකලා ව කෙසේ නිෂද්‍ය කෙළෙහි ද, මෝඝපුරුෂය, මෙය නොපහන් මිනිසුන්ගේ ප්‍රසාදය පිණිස හෝ නො වෙයි ... මහණෙනි, මෙසේ මේ ශික්‍ෂාපදය උදෙසවු:”
“යො පන භික්ඛු මාතුගාමෙන සද්ධිං එකො එකාය රහො පටිච‍්ඡන‍්නෙ ආසනෙ අලංකම‍්මනියෙ නිසජ‍්ජං කප්පෙය්ය, තමෙනං සද‍්ධෙය්‍යවචසා උපාසිකා දිස‍්වා තිණ‍්ණං ධම‍්මානං අඤ‍්ඤතරෙන වදෙය්‍ය, පාරාජිකෙන වා සඞ‍්ඝාදිසෙසෙන වා පාචිත‍්තියෙන වා, නිසජ‍්ජං භික්ඛු පටිජානමානො තිණ‍්ණං ධම‍්මානං අඤ‍්ඤතරෙන කාරෙතබ‍්බො පාරාජිකෙන වා සඞ‍්ඝාදිසෙසෙන වා පාචිත‍්තියෙන වා. යෙන වා සා සද‍්ධෙය්‍යවචසා උපාසිකා වදෙය්‍ය, තෙන සො භික්ඛු කාරෙතබ‍්බො. අයං ධම‍්මො අනියතො”ති.
“යම් මහණෙක් එකලා වූ මිනිස් මාගමක හා සමඟ රහසිගත ව කර්‍මක්‍ෂම වූ පිළිසන් අස්නෙක එකලා ව නිෂද්‍යා කරන්නේ වේ ද, හැදහිය යුතු බස් ඇති උවැසියක් ඒ මහණහු දැක පරිජියෙන් වේව යි සඟවෙසෙසින් වේව යි පවිතියෙන් වේ ව යි තුන් ඇවැත් අතුරින් එක්තරා එකෙකින් දොස් තබා බෙණේ නම්, නිෂද්‍යාව පිළින කරණ මහණ පරිජියෙන් වේව යි සඟවෙසෙසින් වේව යි පවිතියෙන් වේව යි තුන් ඇවැත් අතුරින් එක්තරා එකෙකින් කරවිය යුතු. හැදහිය යුතු වචන ඇති ඒ උවැසිය යම් ඇවැතකින් හෝ දොස් තබා බෙණේ නම්, ඒ මහණ ඒ ඇවැතින් කරවිය යුතු ය. මේ ඇවැත අනියත යි”
6. යො පනාති යො යාදිසො -පෙ-
6. යො පන -යි යමෙක්, යම් බඳු වූවෙක් ....
භික‍්ඛූති -පෙ- අයං ඉමස‍්මිං අත්‍ථෙ අධිප‍්පෙතො භික‍්ඛූති.
භික්ඛු යි ... මෙතෙම මේ අර්‍ත්‍ථයෙහි දී භික්‍ෂුහු ය යි දක්වන ලදි.
මාතුගාමො නාම: මනුස‍්සිත්‍ථි. න යක‍්ඛී. න පෙතී. න තිරච‍්ඡානගතා. අන‍්තමසො තදහුජාතාපි දාරිකා, පගෙව මහත‍්තරී.
මාතුගාම නම්: මිනිස් මාගම යි. යකින්නක් නො වෙයි. ප්‍රේතියක් නො වෙයි. තිරිසන් ගිය මාගමක් නො වෙයි. යටත් පිරිසෙයින් එදවස උපන් දැරිය ද වෙයි. ඉමහත් ස්‍ත්‍රිය (මැහැලි) කැලම ය. (කියනු ම කීම).
සද‍්ධින‍්ති එකතො.
සද්ධිං යි එකතු ය.
එකො එකායාති භික්ඛු චෙව හොති මාතුගාමො ච.
ඒකෝ ඒකාය යි මහණෙක් ද මාගමෙක් ද වෙයි.
රහො නාම: චක‍්ඛුස‍්ස රහො සොතස‍්ස රහො. චක‍්ඛුස‍්ස රහො නාම: න සක‍්කා හොති අක‍්ඛිං වා නිඛණීයමානෙ භමුකං වා උක‍්ඛිපීයමානෙ සීසං වා උක‍්ඛිපීයමානෙ පස‍්සිතුං. සොතස‍්ස රහොනාම න සක‍්කා හොති පකතිකථා සොතුං.
රහෝ නම්: ඇසට රහස, කණට රහස. ඇසට රහස නම්: කනන කල ඇස වේව යි නඟන කල බැම වේව යි නගන කල හිස වේව යි දක්නට නොහැකි වෙයි. කණට රහස නම්: පියවි බස් අසන්නට නො හැකි වෙයි.
පටිච‍්ඡන‍්නං නාම ආසනං කුඩ‍්ඩෙන වා කවාටෙන වා කිලඤ‍්ජෙන වා සාණිපාකාරෙන වා රුක‍්ඛෙන වා ථම‍්භෙන වා කොත්‍ථලියා වා යෙන කෙනචි පටිච‍්ඡන‍්නං හොති.
පටිච්‍ඡන්න නම්: අස්න බිත්තියෙන් හෝ කවුළු දොරින් හෝ කලාලින් හෝ කඩතුරා පවුරින් හෝ රුකින් හෝ කණුවෙන් හෝ පැලලිපොතුයෙන් හෝ යම් කිසිවකින් වැසුනේ වෙයි.
අලංකම‍්මනියෙති සක‍්කා හොති මෙථුනං ධම‍්මං පතිසෙවිතුං.
අලංකම්මතියෙ යි මෙවුන්දම් සෙවුනට හැක්කේ වෙයි.
නිසජ‍්ජං කප‍්පෙය්‍යාති මාතුගාමෙ නිසින‍්නෙ භික්ඛු උපනිසින‍්නො වා හොති උපනිපන‍්නො වා. භික්ඛු නිසින‍්නෙ මාතුගාමො උපනිසින‍්නො වා හොති උපනිපන‍්නො වා. උභො වා නිසින‍්නා හොන‍්ති උභො වා නිපන‍්නා.
නිඝජ්ජං කප්පෙය්ය යි මාගම හුන්කල මහණ ලං ව හුන්නේ හෝ වෙයි. ලං ව හොත්තේ හෝ වෙයි. මහණ හුන්කල මාගම ලං ව හුන්නී හෝ වෙයි. ලං ව හොත්තී හෝ වෙයි. දෙදෙනා ම හෝ හුන්නාහු වෙති. දෙදෙනා ම හෝ හොත්තාහු වෙති.
සද‍්ධෙය්‍යවචසා නාම: ආගතඵලා අභිසමෙතාවිනී විඤ‍්ඤාතසාසනා.
සද්ධෙය්‍ය වචසා නම්: ලැබූ සෝවාන් ඵල ඇති පිළිවිදි සිවුසස් ඇති දත් සසුන් ඇති (උවැසි).
උපාසිකා නාම: බුද‍්ධං සරණං ගතා ධම‍්මං සරණං ගතා සඞ‍්ඝං සරණං ගතා.
උපාසිකා නම්: බුදුන් සරණ ගියා ය, දහම් සරණ ගියා ය, සඟුන් සරණ ගියා ය.
දිස‍්වාති පස‍්සිත්‍වා.
දිස්වායී දැක
තිණ‍්ණං ධම‍්මානං අඤ‍්ඤතරෙන වදෙය්‍ය, පාරාජිකෙන වා සඞ‍්ඝාදිසෙසෙන වා පාචිත‍්තියෙන වා. නිසජ‍්ජං භික්ඛු පටිජානමානො තිණ‍්ණං ධම‍්මානං අඤ‍්ඤතරෙන කාරෙතබ‍්බො පාරාජිකෙන වා සඞ‍්ඝාදිසෙසෙන වා පාචිත‍්තියෙන වා. යෙන වා සා සද‍්ධෙය්‍යවචසා උපාසිකා වදෙය්‍ය, තෙන සො භික්ඛු කාරෙතබ‍්බො.
පරිජියෙන් වේව යි සඟවෙසෙසින් වේ ව යි පවිතියෙන් වේ වයි තුන් ඇවැතුන් අතුරින් එක්තරා එකෙකින් කියා නම්, නිෂද්‍යාව පිළින කරණ මහණ පරිජියෙන් වේව යි සඟවෙසෙසින් වේ වයි පවිතියෙන් වේව යි තුන් ඇවැත් අතුරින් එක්තරා එකෙකින් කරවිය යුතු ය. හැදහිය යුතු බස් ඇති ඒ උවැසි යම් ඇවැතකින් කියා නම්, ඒ මහණ ඒ ඇවැතින් කරවිය යුතු ය.
සා චෙ එවං වදෙය්‍ය: “අය්‍යො මයා දිට‍්ඨො නිසින‍්නො මාතුගාමස‍්ස මෙථුනං ධම‍්මං පතිසෙවන‍්තො”ති, සො ච තං පටිජානාති, ආපත‍්තියා කාරෙතබ‍්බො.
ඒ උවැසි “මා විසින් හිමිහු මාගමට මෙවුන්දම් සෙවුමින් හුන්නාහු දක්නා ලදහ” යි. ඉදින් මෙසේ කියා නම්: ඒ මහණ ද එය පිළින කෙරෙයි නම් පිරිජිඇවැතින් කරවිය යුතුයි.
සා චෙ එවං වදෙය්‍ය: “අය්‍යො මයා දිට‍්ඨො නිසින‍්නො මාතුගාමස‍්ස මෙථුනං ධම‍්මං පතිසෙවන‍්තො”ති, සො චෙ එවං වදෙය්‍ය: “සච‍්චාහං නිසින‍්නො, නො ච ඛො මෙථුනං ධම‍්මං පතිසෙවින‍්ති, නිසජ‍්ජාය කාරෙතබ‍්බො.
ඒ උවැසි “මා විසින් හිමිහු මාගමට මෙවුන්දම් සෙවුමින් හුන්නාහු දක්නා ලදහ” යි. ඉදින් මෙසේ කියා නම්: ඒ මහණ ඉදින් සැබෑව, මම හුන්නෙමි මෙවුන්දම් නො ද සෙවීමි” යි. මෙසේ කියා නම්: නිෂද්‍යායෙන් කරවිය යුතු ය.
සා චෙ එවං වදෙය්‍ය: “අය්‍යො මයා දිට‍්ඨො නිසින‍්නො මාතුගාමස‍්ස මෙථුනං ධම‍්මං පතිසෙවන‍්තො”ති, සො චෙ එවං වදෙය්‍ය: “නාහං නිසින‍්නො අපි ච ඛො නිපන‍්නො”ති, නිපජ‍්ජාය කාරෙතබ‍්බො . සා චෙ එවං වදෙය්‍ය: “අය්‍යො මයා දිට‍්ඨො නිසින‍්නො මාතුගාමස‍්ස මෙථුනං ධම‍්මං පතිසෙවන‍්තොති, සො චෙ එවං වදෙය්‍ය: “නාහං නිසින‍්නො, අපිච ඛො ඨිතො”ති. න කාරෙතබ‍්බො.
ඒ උවැසි “මා විසින් හිමිහු මාගමට මෙවුන්දම් සෙවුමින් හුන්නාහු දක්නා ලදහ” යි. මෙසේ කියා නම්: ඒ මහණ “මම නුහුන්නෙමි වැලිත් හොත්තෙමි” යි. ඉදින් මෙසේ කියා නම්: නිපත්‍යායෙන් කරවිය යුතු ය. ඒ උවැසි “මා විසින් හිමිහු මාගමට මෙවුන්දම් සෙවුමින් හුන්නාහු දක්නා ලදහ” යි. ඉදින් මෙසේ කියා නම්: ඒ මහණ “මම නුහුන්නෙමි වැලිත් සිටියෙමි” යි. ඉදින් මෙසේ කියා නම්: නොකරවිය යුතු ය.
සා චෙ එවං වදෙය්‍ය: “අය්‍යො මයා දිට‍්ඨො නිපන‍්නො මාතුගාමස‍්ස මෙථුනං ධම‍්මං පතිසෙවන‍්තො”ති, සො ච තං පටිජානාති, ආපත‍්තියා කාරෙතබ‍්බො. සා චෙ එවං වදෙය්‍ය: “අය්‍යො මයා දිට‍්ඨො නිපන‍්නො මාතුගාමස‍්ස මෙථුනං ධම‍්මං පතිසෙවන‍්තො”ති. සො චෙ එවං වදෙය්‍ය: “සච‍්චාහං නිපන‍්නො, නො ච ඛො මෙථුනං ධම‍්මං පතිසෙවින‍්ති. නිපජ‍්ජාය කාරෙතබ‍්බො -පෙ- “නාහං නිපන‍්නො. අපි ච ඛො නිසින‍්නො”ති, නිසජ‍්ජාය කාරෙතබ‍්බො -පෙ- “නාහං නිපන‍්නො. අපි ච ඛො ඨිතො”ති. න කාරෙතබ‍්බො.
ඒ උවැසි “මා විසින් හිමිහු මාගමට මෙවුන්දම් සෙවුමින් වැද හොත්තාහු දක්නා ලදහ” යි. ඉදින් මෙසේ කියා නම්: ඒ මහණ ද එය පිළින කෙරෙයි නම්, පරිජිඇවැතින් කරවිය යුතු ය. ඒ උවැසි “මා විසින් හිමිහු මාගමට මෙවුන්දම් සෙවුමින් හොත්තාහු දක්නා ලදහ” යි ඉදින් මෙසේ කියා නම්: ඒ මහණ “සැබව, මම හොත්තෙමි. මෙවුන්දම් නො ද සෙවීමි” යි. ඉදින් මෙසේ කියා නම්: නිපත්‍යායෙන් කරවිය යුතු ය ... “මම නො හොත්තෙමි. වැලිත් හුන්නෙමි” යි. කියා නම් නිෂද්‍යායෙන් කරවිය යුතු ය. ... “මම නොහොත්තෙමි, වැලිත් සිටියෙමි” යි. කියා නම් නොකරවිය යුතු ය
සා චෙ එවං වදෙය්‍ය: “අය්‍යො මයා දිට‍්ඨො නිසින‍්නො මාතුගාමෙන සද්ධිං කායසංසග‍්ගං සමාපජ‍්ජන‍්තො”ති, සො ච තං පටිජානාති, ආපත‍්තියා කාරෙතබ‍්බො -පෙ- සච‍්චාහං නිසින‍්නො, නො ච ඛො කායසංසග‍්ගං සමාපජ‍්ජි”න‍්ති, නිසජ‍්ජාය කාරෙතබ‍්බො -පෙ- “නාහං නිසින‍්නො, අපි ච ඛො නිපන‍්නො”ති, නිපජ‍්ජාය කාරෙතබ‍්බො -පෙ- “නාහං නිසින‍්නො අපි ච ඛො ඨිතො”ති, න කාරෙතබ‍්බො. සා චෙ එවං වදෙය්‍ය: “අය්‍යො මයා දිට‍්ඨො නිපන‍්නො මාතුගාමෙන සද්ධිං කායසංසග‍්ගං සමාපජ‍්ජන‍්තො”ති, සො ච තං පටිජානාති, ආපත‍්තියා කාරෙතබ‍්බො -පෙ- “සච‍්චාහං නිපන‍්නො, නො ච ඛො කායසංසග‍්ගං සමාපජ‍්ජි”න‍්ති, නිපජ‍්ජාය කාරෙතබ‍්බො -පෙ- “නාහං නිපන‍්නො අපි ච ඛො නිසින‍්නො”ති, නිසජ‍්ජාය කාරෙතබ‍්බො -පෙ- නාහං නිපන‍්නො, අපිච ඛො ඨිතො”ති, න කාරෙතබ‍්බො.
ඒ උවැසි “මා විසින් හිමිහු මාගමක හා සමඟ කායසංසර්‍ගයට සමවදිමින් හුන්නාහු දක්නා ලදහ” යි. ඉදින් මෙසේ කියා නම්: ඒ මහණ ද එය පිළින කෙරෙයි නම්, කායසංසර්‍ග ඇවැතින් කරවිය යුතු ය ... “සැබව, මම හුන්නෙමි. කායසංසර්‍ගයට නො ද සමවැදිමි” යි. හේ කියා නම් නිෂද්‍යායෙන් කරවිය යුතු ය. ... “මම නුහුන්නෙමි, වැලිත් හොත්තෙමි” යි කියා නම් නිපත්‍යායෙන් කරවිය යුතු ය ... “මම නුහුන්නෙමි, වැලිත් හොත්තෙමි” යි. කියා නම් නිපත්‍යායෙන් කරවිය යුතු ය. .... “මම නුහුන්නෙම්, වැලිත් සිටියෙමි” යි. කියා නම් නො කරවිය යුතු ය. ඒ උවැසි “මා විසින් හිමිහු මාගමක හා සමඟ කායසංසර්‍ගයෙහි සමවදිමින් හොත්තාහු දක්නා ලදහ” යි. ඉදින් මෙසේ කියා නම්: ඒ මහණ ද ඒ පිළින කෙරෙයි නම්, කායසංසර්‍ග ඇවැතින් කරවිය යුතු ය. ... “සැබව, මම හොත්තෙමි. කායසංසර්‍ගයට නො ද සමවැදිමි” යි. කියා නම් නිපත්‍යායෙන් කරවිය යුතු ය .... “මම නො හොත්තෙමි, වැලිත් හුන්නෙමි” කියා නම් නිෂද්‍යායෙන් කරවිය යුතු ය ... “මම නොහොත්තෙමි, වැලිත් සිටියෙමි” යි කියා නම් නො කරවිය යුතු ය.
සා චෙ එවං වදෙය්‍ය: “අය්‍යො මයා දිට‍්ඨො මාතුගාමෙන සද්ධිං එකො එකාය රහො පටිච‍්ඡන‍්නෙ ආසනෙ අලංකම‍්මනියෙ නිසින‍්නො”ති , සො ච තං පටිජානාති, නිසජ‍්ජාය කාරෙතබ‍්බො -පෙ- “නාහං නිසින‍්නො, අපි ච ඛො නිපන‍්නො”ති, නිපජ‍්ජාය කාරෙතබ‍්බො -පෙ- “නාහං නිසින‍්නො, අපි ච ඛො ඨිතො”ති. න කාරෙතබ‍්බො.
ඒ උවැසි “මා විසින් හිමිහු එකලාව සිටි මාගමක හා සමඟ රහසිගත ව කර්‍මක්‍ෂම වූ පිළිසන් අස්නෙක එකලා ව හුන්නාහු දක්නා ලදහ” යි. ඉදින් මෙසේ කියා නම්: ඒ මහණ ද එය පිළින කෙරෙයි නම්, නිෂද්‍යායෙන් කරවිය යුතු ය ... “මම නුහුන්නෙමි, වැලිත් හොත්තෙමි” යි, කියා නම් නිපත්‍යායෙන් කරවිය යුතු ය ... “මම නුහුන්නෙමි, වැලිත් සිටියෙමි” යි, කියා නම් නො කරවිය යුතු ය.
සා චෙ එවං වදෙය්‍ය: “අය්‍යො මයා දිට‍්ඨො මාතුගාමෙන සද්ධිං එකො එකාය රහො පටිච‍්ඡන‍්නෙ ආසනෙ අලංකම‍්මනියෙ නිපන‍්නො”ති, සො ච තං පටිජානාති, නිපජ‍්ජාය කාරෙතබ‍්බො -පෙ- “නාහං නිපන‍්නො අපි ච ඛො නිසින‍්නො”ති. නිසජ‍්ජාය කාරෙතබ‍්බො -පෙ- “නාහං නිපන‍්නො අපි ච ඛො ඨිතො”ති. න කාරෙතබ‍්බො.
ඒ උවැසි “මා විසින් හිමිහු එකලා ව සිටි මාගමක හා සමඟ රහසිගත ව කර්‍මක්‍ෂම වූ පිළිසන් අස්නෙක එකලා ව හොත්තාහු දක්නා ලදහ” යි. ඉදින් මෙසේ කියා නම්: ඒ මහණ ද ඒ පිළින කෙරෙයි නම් නිපත්‍යායෙන් කරවිය යුතු ය. ... “මම නොහොත්තෙමි. වැලිත් හුන්නෙමි” යි කියා නම් නිෂද්‍යායෙන් කරවිය යුතු ය. ... “මම නොහොත්තෙමි වැලිත් සිටියෙමි” යි කියා නම්, නො කරවිය යුතු ය.
අනියතොති න නියතො, පාරාජිකං වා සඞ‍්ඝාදිසෙසො වා පාචිත‍්තියං වා.
අනියතෝ යනු: පරිජි යැ හෝ සඟවෙසෙස් යැ හෝ පචිති යැ හෝ නියත නො වූයේ.
7. ගමනං පටිජානාති නිසජ‍්ජං පටිජානාති ආපත‍්තිං පටිජානාති, ආපත‍්තියා කාරෙතබ‍්බො. ගමනං පටිජානාති නිසජ‍්ජං න පටිජානාති ආපත‍්තිං පටිජානාති ආපත‍්තියා කාරෙතබ‍්බො. ගමනං පටිජානාති නිසජ‍්ජං පටිජානාති ආපත‍්තිං න පටිජානාති, නිසජ‍්ජාය කාරෙතබ‍්බො. ගමනං පටිජානාති, නිසජ‍්ජං න පටිජානාති ආපත‍්තිං න පටිජානාති, න කාරෙතබ‍්බො.
7. ගමන පිළින කෙරේ නම් හිඳීම පිළින කෙරේ නම් ඇවැත පිළින කෙරේ නම් ඇවැතින් කරවිය යුත්තේ ය. ගමන පිළින කෙරේ නම් හිඳීම පිළින නො කෙරේ නම් ඇවැත පිළින කෙරේ නම් ඇවැතින් කරවිය යුත්තේ ය. ගමන පිළින කෙරේ නම් හිඳීම පිළින කෙරේ නම් ඇවැත පිළින නො කෙරේ නම් හිඳීම නිමිතින් වූ ඇවැතින් කරවිය යුත්තේ ය. ගමන පිළින කෙරේ නම් හිඳීම පිළින නො කෙරේ නම් ඇවැත පිළින නො කෙරේ නම් නො කරවිය යුත්තේ යි.
ගමනං න පටිජානාති නිසජ‍්ජං පටිජානාති ආපත‍්තිං පටිජානාති, ආපත‍්තියා කාරෙතබ‍්බො. ගමනං න පටිජානාති නිසජ‍්ජං න පටිජානාති, ආපත‍්තිං පටිජානාති, ආපත‍්තියා කාරෙතබ‍්බො. ගමනං න පටිජානාති, නිසජ‍්ජං පටිජානාති, ආපත‍්තිං න පටිජානාති, නිසජ‍්ජාය කාරෙතබ‍්බො. ගමනං න පටිජානාති, නිසජ‍්ජං න පටිජානාති ආපත‍්තිං න පටිජානාති, න කාරෙතබ‍්බොති.
ගමන පිළින නො කෙරේ නම් හිඳීම පිළින කෙරේ නම් ඇවැත පිළින කෙරේ නම් ඇවැතින් කරවිය යුත්තේ ය. ගමන පිළින නො කෙරේ නම් හිඳීම පිළින නො කෙරේ නම් ඇවැත පිළින කෙරේ නම් ඇවැතින් කරවිය යුත්තේ ය. ගමන පිළින නො කෙරේ නම් හිඳීම පිළින කෙරේ නම් ඇවැත පිළින නො කෙරේ නම් හිඳිම් නිමිතින් වූ ඇවැතින් කරවිය යුත්තේ ය. ගමන පිළින නො කෙරේ නම් හිඳීම පිළින නො කෙරේ නම් ඇවැත පිළින නො කෙරේ නම් නො කරවිය යුත්තේ යි.
පඨමඅනියතසික‍්ඛාපදං නිට‍්ඨිතං.
පළමු වැනි අනියතශික්‍ෂා පදය නිමි.