දුතියඅනියතසික‍්ඛාපදං
4. 2.
4. 2.
දුතියඅනියතසික‍්ඛාපදං
දෙවැනි අනියතශික්‍ෂාපදය
1. තෙන සමයෙන බුද‍්ධො භගවා සාවත්‍ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ‍්ඩිකස‍්ස ආරාමෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන ආයස‍්මා උදායී භගවතා පටික‍්ඛිත‍්තං මාතුගාමෙන සද්ධිං එකො එකාය රහො පටිච‍්ඡන‍්නෙ ආසනෙ අලංකම‍්මනියෙ නිසජ‍්ජං කප‍්පෙතුන‍්ති තස‍්සායෙව කුමාරිකාය සද්ධිං එකො එකාය රහො නිසජ‍්ජං කප‍්පෙසි. කාලයුත‍්තං සමුල‍්ලපන‍්තො කාලයුත‍්තං ධම‍්මං භණන‍්තො. දුතියම‍්පි ඛො විසාඛා මිගාරමාතා නිමන‍්තිතා තං කුලං අගමාසි. අද‍්දසා ඛො විසාඛා මිගාරමාතා ආයස‍්මන‍්තං උදායිං තස‍්සා යෙව කුමාරිකාය සද්ධිං එකං එකාය රහො නිසින‍්නං, දිස‍්වාන ආයස‍්මන‍්තං උදායිං එතදවොච: “ඉදං භන‍්තෙ නච‍්ඡන‍්නං නප‍්පතිරූපං යං අය්‍යො මාතුගාමෙන සද්ධිං එකො එකාය රහො නිසජ‍්ජං කප‍්පෙති. කිඤ‍්චාපි භන‍්තෙ අය්‍යො අනත්‍ථිකො තෙන ධම‍්මෙන, අපි ච දුස‍්සද‍්ධාපයා අප‍්පසන‍්නා මනුස‍්සා”ති. එවම‍්පි ඛො ආයස‍්මා උදායී විසාඛාය මිගාරමාතුයා වුච‍්චමානො නාදියි.
1. එසමයෙහි භාග්‍යවත් බුදුහු සැවැත්නුවර සමීපයෙහි ජේතවන නම් වූ අනේපිඬුසිටුහුගේ අරම්හි වැඩ වෙසෙති. තවද එසමයෙහි ආයුෂ්මත් උදායී තෙරණුවෝ එකලා වූ මිනිස්මාගමක හා රහසිගත ව කර්‍මක්‍ෂම වූ පිළිසන් අස්නෙක එකලා ව නිෂද්‍යා කිරීම භාග්‍යවතුන් විසින් ප්‍රතික්‍ෂේප කරන ලදැ’ යි එකලා වු මැ කුමරිය සමඟ එකලා ව රහසිගත ව කලට සුදුසු තෙපුල් බෙණෙමින් කලට සුදුසු දහම් බෙණෙමින් හුන්හ. දෙවන වට ද මෘගාරිමාතෘ විශාඛා තොමෝ කැඳවන ලදු ව ඒ කුලයට ගියා ය. ඉක්බිති මෘගාරිමාතෘ විශාඛා තොමෝ ආයුෂ්මත් උදායි තෙරණුවන් එකලා වූ එ මැ කුමරිය සමඟ එකලා ව රහසිගත ව හුන්නවුන් දුටු. දැක ආයුෂ්මත් උදායී තෙරණුවන්ට “යම් හෙයකින් හිමිහු එකලා වූ මාගමක හා සමඟ එකලා ව රහසිගත ව නිෂද්‍යා කෙරෙත් ද, වහන්ස, මේ අයෝග්‍ය ය. නුසුදුසු ය. වහන්ස, හිමිහු ඒ මෙවුන්දමින් අර්‍ත්‍ථ නැත්තාහු නමුදු වැළිත් නො පහන් මිනිස්සු හදහවාලිය නො හෙති” යි මෙබස් කිවු ය. ආයුෂ්මත් උදායී තෙරණුවෝ මෘගාරිමාතෘ විශාඛාව විසින් මෙසේත් කියනු ලබන්නාහු නො පිළිගත්හ.
2. අථ ඛො විසාඛා මිගාරමාතා නික‍්ඛමිත්‍වා භික‍්ඛූනං එතමත්‍ථං ආරොචෙසි. යෙ තෙ භික‍්ඛූ අප‍්පිච‍්ඡා තෙ උජ‍්ඣායන‍්ති ඛීයන‍්ති විපාචෙන‍්ති: “කථං හි නාම ආයස‍්මා උදායී මාතුගාමෙන සද්ධිං එකො එකාය රහො නිසජ‍්ජං කප‍්පෙස‍්සතී’ති. අථ ඛො තෙ භික‍්ඛූ භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං -පෙ- “සච‍්චං කිර ත්‍වං උදායි මාතුගාමෙන සද්ධිං එකො එකාය රහො නිසජ‍්ජං කප‍්පෙසී”?ති “සච‍්චං භගවා”. විගරහි බුද‍්ධො භගවා: “කථං හි නාම ත්‍වං මොඝපුරිස මාතුගාමෙන සද්ධිං එකො එකාය රහො නිසජ‍්ජං කප‍්පෙස‍්සි, නෙතං, මොඝපුරිස අප‍්පසන‍්නානං වා පසාදාය -පෙ- එවඤ‍්ච පන භික‍්ඛවෙ ඉමං සික‍්ඛාපදං උද‍්දිසෙය්‍යාථ”.
2. ඉක්බිති මෘගාරිමාතෘ විශාඛාවෝ නික්ම ගොස් භික්‍ෂූන්ට මෙපවත් දැන්වූහ: යම් මහණ කෙනෙක් අල්පේච්ඡ වෙත් ද ඔහු අවමන් කෙරෙති. අයුණු කියති, දොස් පහළ කෙරෙත්. “කිසෙයින් නම් ආයුෂ්මත් උදායි තෙරණුවෝ එකලා වූ මාගමක හා සමඟ එකලා ව රහසිගත ව නිෂද්‍ය කළෝ දැ?” යි. ඉක්බිති ඒ භික්‍ෂුහු භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙපවත් දැන්වූහ. “සැබවෙක් ද උදායි, තෝ එකලා වූ මිනිස් මාගමක හා සමඟ එකලා ව රහසිගත ව නිෂද්‍ය කෙළෙහි දැ” යි. භාග්‍යවත්හු පුළුවුත්හ. “සැබෑව භාග්‍යවතුන් වහන්ස”, භාග්‍යවත් බුදුහු ගර්‍හා කළහ. “කෙසේ නම් තුච්ඡපුරුෂය, තෝ එකලා වූ මිනිස් මාගමක හා සමග එකලාව රහසිගතව නිෂද්‍ය කෙළෙහි ද, තුච්ඡපුරුෂය, තෙල නො පහනුන්ගේ ප්‍රසාදය පිණිස හෝ නො වෙයි ...”. තවද මහණෙනි, මෙසේත් මේ ශික්‍ෂාපදය උදෙසවු.
“නහෙව ඛො පන පටිච‍්ඡන‍්නං ආසනං හොති නාලංකම‍්මනියං, අලඤ‍්ච ඛො හොති මාතුගාමං දුට‍්ඨුල‍්ලාහි වාචාහි ඔභාසිතුං. යො පන භික්ඛු තථාරූපෙ ආසනෙ මාතුගාමෙන සද්ධිං එකො එකාය රහො නිසජ‍්ජං කප්පෙය්ය, තමෙනං සද්ධෙය්යවචසා උපාසිකා දිස්වා ද‍්වින‍්නං ධම‍්මානං අඤ‍්ඤතරෙන වදෙය්‍ය සඞ‍්ඝාදිසෙසෙන වා පාචිත‍්තියෙන වා, නිසජ‍්ජං භික්ඛු පටිජානමානො ද‍්වින‍්නං ධම‍්මානං අඤ‍්ඤතරෙන කාරෙතබ‍්බො සඞ‍්ඝාදිසෙසෙන වා පාචිත‍්තියෙන වා, යෙන වා සා සද්ධෙය්යවචසා උපාසිකා වදෙය්‍ය තෙන සො භික්ඛු කාරෙතබ‍්බො. අයම්පි ධම‍්මො අනියතො”ති.
“අස්න ප්‍රතිච්ඡන්න නො වූයේ ම වේ ද කර්‍මෙයෝග්‍ය නො වේ ද? මිනිස්මාගමකට තුළුල්තෙපුලින් කියන්නට යෝග්‍ය වේ ද, යම් මහණෙක් එබඳු අස්නෙක එකලා වූ මාගමක හා සමඟ එකලාව රහසිගත ව නිෂද්‍ය කෙරේ නම් හැදැහියයුතු වචන ඇති උවැසියක් තොමෝ මේ මහණහු දැක සඟවෙසෙසින් හෝ පවිතියෙන් හෝ දෙ ඇවැත් අතුරින් එක්තරයෙකින් කියන්නී නම් මහණ තෙම නිෂද්‍යාව පිළින කරන්නේ සඟවෙසෙසින් හෝ පවිතියෙන් හෝ දෙ ඇවැත් අතුරින් එක්තරයෙකින් පිළියම් කරවිය යුත්තේ ය. හැදැහියයුතු වචන ඇති ඒ උවැසි තොමෝ යමෙකින් හෝ කියන්නී නම් ඒ මහණ තෙම ඒ ඇවැතින් හෝ පිළියම් කරවිය යුත්තේ ය. මේ ධර්‍මය ද අනියත වේ.”
3. නහෙව ඛො පන පටිච‍්ඡන‍්නං ආසනං හොතීති අප‍්පටිච‍්ඡන‍්නං හොති, කුඩ‍්ඩෙන වා කවාටෙන වා කිලඤ‍්ජෙන වා සාණිපාකාරෙන වා රුක‍්ඛෙන වා ථම‍්භෙන වා කොත්‍ථලියා වා යෙන කෙනචි අපටිච‍්ඡන‍්නං හොති.
3. නහෙව ඛො පන පටිච්‍ඡන්තං ආසනං හොති යනු: නො වැසුනේ වෙයි: බිත්තියෙන් හෝ කවුළුයෙන් හෝ කලාලින් හෝ කඩතුරාපවුරින් හෝ රුකින් හෝ ටැඹින් හෝ පැලලිපොතුයෙන් හෝ යම් කිසිවකින් වැසුනේ වෙයි.
නාලංකම‍්මනියන‍්ති න සක‍්කා හොති මෙථුනං ධම‍්මං පටිසෙවිතුං.
නාලං කම්මනියං යනු: මෙවුන්දම් සෙවුනට නො හැකි වෙයි.
අලඤ‍්ච ඛො හොති මාතුගාමං දුට‍්ඨුල‍්ලාහි වාචාහි ඔභාසිතුන‍්ති සක‍්කා හොති මාතුගාමං දුට‍්ඨුල‍්ලාහි වාචාහි ඔභාසිතුං.
අලඤච ඛො හොති මාතුගාමං දුටුඨුල්ලාභි වාචාහි ඔහාසීතුං යනු: මිනිස්මාගමකට තුළුල්තෙපුලින් කියන්නට හැකි වෙයි.
යො පනාති යො යාදිසො -පෙ- භික‍්ඛූති -පෙ- අයං ඉමස‍්මිං අත්‍ථෙ අධිප‍්පෙතො භික‍්ඛූති.
යො පන යනු: යමෙක් යම් බඳුයෙක් ... භික්ඛු යනු ... මේ තෙම මේ අර්‍ත්‍ථයෙහි “භික්ඛු” යි අදහස් කරන ලදි.
තථාරූපෙ ආසනෙති එවරූපෙ ආසනෙ.
තථාරූපෙ ආසනෙ යනු: එබඳු අස්නෙක.
මාතුගාමො නාම: මනුස‍්සිත්‍ථි, න යක‍්ඛී න පෙතී න තිරච‍්ඡානගතා.
මාතුගාම නම්: මිනිස්මාගම, යකින්නක් නො වෙයි. ප්‍රේතියක් නො වෙයි, තිරිසන්ගිය මාගමක් නො වෙයි.
විඤ‍්ඤූ පටිබලා සුභාසිතදුබ‍්භාසිතං දුට‍්ඨුල‍්ලාදුට‍්ඨුල‍්ලං ආජානිතුං.
නුවණැති වූවා සුබැසි දුබැසි තුළුල් නො තුළුල් තෙපුල් දැනගන්නට ප්‍රතිබල වූවා වෙයි.
සද‍්ධින‍්ති එකතො.
සද්ධිං යනු: එකට
එකො එකායාති භික්ඛු චෙව හොති මාතුගාමො ච.
ඒකෝ ඒකාය යනු: මහණෙක් ද මාගමක් ද වෙයි.
රහො නාම: චක‍්ඛුස‍්ස රහො, සොතස‍්ස රහො. චක‍්ඛුස‍්ස රහො නාම න සක‍්කා හොති අක‍්ඛිං වා නිඛණීයමානෙ භමුකං වා උක‍්ඛිපීයමානෙ සීසං වා උක‍්ඛිපීයමානෙ පස‍්සිතුං. සොතස‍්ස රහො නාම න සක‍්කා හොති පකතිකථා සොතුං.
රහෝ නම්: ඇසට රහස, කණට රහස. ඇසට රහස නම්: ඇස කසන කල්හි බැම හෝ නහන කල්හි හිස හෝ නහන කල්හි දක්නට නො හැකි වෙයි. කණට රහස නම්: පියවි බස් අසන්නට නො හැකි වෙයි.
නිසජ‍්ජං කප‍්පෙය්‍යාති මාතුගාමෙ නිසින‍්නෙ භික්ඛු උපනිසින‍්නො වා හොති උපනිපන‍්නො වා, භික්ඛු නිසින‍්නෙ මාතුගාමො උපනිසින‍්නො වා හොති උපනිපන‍්නො වා, උභො වා නිසින‍්නා හොන‍්ති උභො වා නිපන‍්නා.
නිස්ජ්‍ජං කප්පෙය්ය යනු: මාගම හුන් කල මහණ තෙම වැළත හුන්නේ හෝ වෙයි, වැළත හොත්තේ හෝ වෙයි, මහණ හුන් කල්හි මාගම වැළත හුන්නේ හෝ වෙයි. වැළත හොත්තේ හෝ වෙයි. දෙදෙන හෝ හුන්නාහු වෙති. දෙදෙන හෝ හොත්තාහු වෙති.
සද්ධෙය්යවචසා නාම: ආගතඵලා අභිසමෙතාවිනී විඤ‍්ඤාතසාසනා.
සද්ධෙය්යවචසා නම්: පැමිණි සෝවාන් ඵල ඇති පිළිවිදි සිවුසස් ඇති දත් සසුන් ඇති (උවැසි.)
උපාසිකා නාම: බුද‍්ධං සරණං ගතා ධම‍්මං සරණං ගතා සඞ‍්ඝං සරණං ගතා.
උපාසිකා නම්: බුදුන් සරණ ගියා ය, දහම් සරණ ගියා ය, සඟුන් සරණ ගියා ය.
දිස‍්වාති පස‍්සිත්‍වා.
දිස්වා යනු: දැක.
ද‍්වින‍්නං ධම‍්මානං අඤ‍්ඤතරෙන වදෙය්‍ය සඞ‍්ඝාදිසෙසෙන වා පාචිත‍්තියෙන වා. නිසජ‍්ජං භික්ඛු පටිජානමානො ද‍්වින‍්නං ධම‍්මානං අඤ‍්ඤතරෙන කාරෙතබ‍්බො සඞ‍්ඝාදිසෙසෙන වා පාචිත‍්තියෙන වා, යෙන වා සා සද්ධෙය්යවචසා උපාසිකා වදෙය්‍ය, තෙන සො භික්ඛු කාරෙතබ‍්බො.
සඟවෙසෙසින් වේවයි පවිතියෙන් වේවයි දෙ ඇවැත් අතුරින් එක්තරයෙකින් කියා නම් මහණ තෙම නිෂද්‍යාව පිළින කරණුයේ සඟවෙසෙසින් වේවයි පවිතියෙන් වේ වයි දෙ ඇවැත් අතුරින් එක්තරයෙකින් පිළියම් කරවිය යුත්තේ ය. ඒ හැදැහියයුතු වචන ඇති උවැසි තොමෝ යමෙකින් කියා නම් ඒ මහණ තෙම එයින් හෝ පිළියම් කරවිය යුත්තේ යි.
සා චෙ එවං වදෙය්‍ය: “අය්‍යො මයා දිට‍්ඨො නිසින‍්නො මාතුගාමෙන සද්ධිං කායසංසග‍්ගං සමාපජ‍්ජන‍්තො”ති, සො ච තං පටිජානාති, ආපත‍්තියා කාරෙතබ‍්බො. සා චෙ එවං වදෙය්‍ය: “අය්‍යො මයා දිට‍්ඨො නිසින‍්නො මාතුගාමෙන සද්ධිං කායසංසග‍්ගං සමාපජ‍්ජන‍්තො”ති, සො චෙ එවං වදෙය්‍ය: “සච‍්චාහං නිසින‍්නො නො ච ඛො කායසංසග‍්ගං සමාපජ‍්ජි”න‍්ති, නිසජ‍්ජාය කාරෙතබ‍්බො -පෙ- “නාහං නිසින‍්නො අපි ච ඛො නිපන‍්නො”ති. නිපජ‍්ජාය කාරෙතබ‍්බො -පෙ- “නාහං නිසින‍්නො අපි ච ඛො ඨිතො”ති. න කාරෙතබ‍්බො.
ඒ උවැසි “හිමිහු මාගමක හා කායසංසර්‍ගයට සමවදිමින් හුන්නාහු මා විසින් දක්නා ලදහ” යි. ඉදින් මෙසේ කියා නම්: ඒ මහණ තෙමේ එය පිළින කෙරේ නම් (සඟවෙසෙස්) ඇවැතින් කරවිය යුත්තේ ය. ඒ උවැසි ඉදින් “හිමිහු මාගමක හා කායසංසර්‍ගයට සමවදිමින් හුන්නාහු මා විසින් දක්නා ලදහ” යි මෙසේ කියා නම්: ඒ මහණ “සැබෑව මම හුන්නෙමි. එතෙකුදුවත් කායසංසර්‍ගයට නො සමවන්මි” යි. ඉදින් මෙසේ කියා නම්: නිෂද්‍ය නිමිතින් වූ ඇවැතින් කරවිය යුත්තේ ය. ... මම් නිෂද්‍ය නො කෙළෙමි. එතෙකුදුවත් හොත්තෙමි යි ශය්‍යා නිමිති වූ ඇවැතින් කරවිය යුත්තේ ය. ... “මම් නිෂද්‍යා නො කෙළෙමි. එතෙකුදුවත් සිටියෙමි” යි. නො කරවිය යුත්තේ යි.
සා චෙ එවං වදෙය්‍ය: “අය්‍යො මයා දිට‍්ඨො නිපන‍්නො මාතුගාමෙන සද්ධිං කායසංසග‍්ගං සමාපජ‍්ජන‍්තො”ති, සො ච තං පටිජානාති, ආපත‍්තියා කාරෙතබ‍්බො -පෙ- “සච‍්චාහං නිපන‍්නො නො ච ඛො කායසංසග‍්ගං සමාපජ‍්ජින‍්ති”, නිපජ‍්ජාය කාරෙතබ‍්බො -පෙ- “නාහං නිපන‍්නො අපි ච ඛො නිසින‍්නො”ති. නිසජ‍්ජාය කාරෙතබ‍්බො -පෙ- “නාහං නිපන‍්නො අපි ච ඛො ඨිතොති. න කාරෙතබ‍්බො.
ඒ උවැසි “හිමිහු මාගමක හා කායසංසර්‍ගයට සමවදිමින් හොත්තාහු මා විසින් දක්නා ලදහ” යි. ඉදින් මෙසේ කියා නම්: ඒ මහණ ද එය පිළින කෙරේ නම්, ඇවැතින් කරවිය යුත්තේ ය. ... “සැබව මම හොත්තෙමි. එතෙකුදුවත් කායසංසර්‍ගයට නො සමවන්මි” යි. කියා නම් ශය්‍යා නිමිතින් වූ ඇවැතින් කරවිය යුත්තේ ය. ... “මම් නො හොත්තෙමි එතෙකුදුවත් නිෂද්‍යා කෙළෙමි” යි කියා නම්, නිෂද්‍යා නිමිතින් වූ ඇවැතින් කරවිය යුත්තේ ය ... “මම් නො හොත්තෙමි එතෙකුදුවත් සිටියෙමි” යි. කියානම්. නො කරවිය යුත්තේ යි.
සා චෙ එවං වදෙය්‍ය: “අය්‍යස‍්ස මයා සුතං නිසින‍්නස‍්ස මාතුගාමං දුට‍්ඨුල‍්ලාහි වාචාහි ඔභාසන‍්තස‍්සා”ති, සො ච තං පටිජානාති, ආපත‍්තියා කාරෙතබ‍්බො. -පෙ- “සච‍්චාහං නිසින‍්නො නො ච ඛො දුට‍්ඨුල‍්ලාහි වාචාහි ඔභාසි”න‍්ති. නිසජ‍්ජාය කාරෙතබ‍්බො -පෙ- “නාහං නිසින‍්නො අපි ච ඛො නිපන‍්නො”ති, නිපජ‍්ජාය කාරෙතබ‍්බො -පෙ- “නාහං නිසින‍්නො අපි ච ඛො ඨිතො”ති. න කාරෙතබ‍්බො.
ඒ උවැසි “හිමියන් මාගමකට තුළුල් තෙපුලින් කියමින් හුන්නවුන් මා විසින් අස ලදැ” යි. ඉදින් මෙසේ කියා නම්: ඒ මහණ ද එය පිළින කෙරේ නම්, ඇවැතින් කරවිය යුත්තේ ය. ... සැබව මම් හුන්නෙමි එතෙකුදුවත් තුළුල් තෙපුලින් නො කීමි” යි. කියා නම්, නිෂද්‍යා නිමිතින් වූ ඇවැතින් කරවිය යුත්තේ ය ... “මම් නිෂද්‍යා නො කෙළෙමි එතෙකුදුවත් ශයනය කෙළෙමි” යි කියා නම්, ශය්‍යා නිමිතින් වූ ඇවැතින් කරවිය යුත්තේ ය. ... “මම් නිෂද්‍යා නො කෙළෙමි. එතෙකුදුවත් සිටියෙමි” යි කියා නම්, නො කරවිය යුත්තේ යි.
සා චෙ එවං වදෙය්‍ය: “අය්‍යස‍්ස මයා සුතං නිපන‍්නස‍්ස මාතුගාමං දුට‍්ඨුල‍්ලාහි වාචාහි ඔභාසන‍්තස‍්සා”ති, සො ච තං පටිජානාති, ආපත‍්තියා කාරෙතබ‍්බො -පෙ- “සච‍්චාහං නිපන‍්නො නො ච ඛො දුට‍්ඨුල‍්ලාහි වාචාහි ඔභාසි”න‍්ති, නිපජ‍්ජාය කාරෙතබ‍්බො -පෙ- “නාහං නිපන‍්නො අපි ච ඛො නිසින‍්නො”ති, නිසජ‍්ජාය කාරෙතබ‍්බො -පෙ- “නාහං නිපන‍්නො අපිච ඛො ඨිතො”ති, න කාරෙතබ‍්බො.
ඒ උවැසි “හිමියන් මාගමකට තුළුල් තෙපුලින් කියමින් වැද හොත්තවුන් බස මා විසින් අසන ලදැ” යි. ඉදින් මෙසේ කියා නම් ඒ මහණ ද එය පිළින කෙරේ නම්, ඇවැතින් කරවිය යුත්තේ ය. ... “සැබැව මම් හොත්තෙමි එතෙකුදුවත් තුළුල් තෙපුලින් නො කීමි” යි කියා නම්, ශය්‍යා නිමිතින් වූ ඇවැතින් කරවිය යුත්තේ ය ... “මම් නො හොත්තෙමි එතෙකුදුවත් හුන්නෙමි” යි කියා නම්, නිෂද්‍යා නිමිතින් වූ ඇවැතින් කරවිය යුත්තේ ය. ... “මම් නො හොත්තෙමි එතෙකුදුවත් සිටියෙමි” යි කියා නම්, නො කරවිය යුත්තේ යි.
සා චෙ එවං වදෙය්‍ය: “අය්‍යො මයා දිට‍්ඨො මාතුගාමෙන සද්ධිං එකො එකාය රහො නිසින‍්නො”ති, සො ච තං පටිජානාති, නිසජ‍්ජාය කාරෙතබ‍්බො -පෙ- “නාහං නිසින‍්නො අපි ච ඛො නිපන‍්නො”ති, නිපජ‍්ජාය කාරෙතබ‍්බො: -පෙ- “නාහං නිපන‍්නො අපි ච ඛො ඨිතො”ති, න කාරෙතබ‍්බො.
ඒ උවැසි “හිමිහු එකලා වූ මාගමක හා එකලා ව රහසිගත ව හුන්නාහු මා විසින් දක්නා ලදහ” යි, ඉදින් මෙසේ කියා නම් ඒ මහණ ද එය පිළින කෙරේ නම්, නිෂද්‍යා නිමිතින් වූ ඇවැතින් කරවිය යුත්තේ ය. ... “මම් නිෂද්‍යා නො කෙළෙමි, එතෙකුදුවත් හොත්තෙමි” ය. කියා නම්, නිපත්‍යා නිමිතින් වූ ඇවැතින් කරවිය යුතුත්තේ ය. ... “මම් නිෂද්‍යා නො කෙළෙමි, එතෙකුදුවත් සිටියෙමි” යි. කියා නම්, නො කරවිය යුත්තේ යි.
සා චෙ එවං වදෙය්‍ය: “අය්‍යො මයා දිට‍්ඨො මාතුගාමෙන සද්ධිං එකො එකාය රහො නිපන‍්නො”ති, සො ච තං පටිජානාති, නිපජ‍්ජාය කාරෙතබ‍්බො -පෙ- “නාහං නිපන‍්නො අපි ච ඛො නිසින‍්නො”ති, නිසජ‍්ජාය කාරෙතබ‍්බො -පෙ- “නාහං නිපන‍්නො අපි ච ඛො ඨිතො”ති, න කාරෙතබ‍්බො.
ඒ උවැසි “හිමිහු එකලා වූ මාගමක හා එකලා ව රහසිගත ව හොත්තාහු මා විසින් දක්නා ලදහ” යි. ඉදින් මෙසේ කියා නම් ඒ මහණ ද එය පිළින කෙරේ නම්, නිපත්‍යා නිමිතින් වූ ඇවැතින් කරවිය යුත්තේ ය. ... “මම් නො හොත්තෙමි එතෙකුදුවත් හුන්නෙමි” යි. කියා නම්, නිෂද්‍යායෙන් කරවිය යුත්තේ ය. … “මම් නො හුන්නෙමි එතෙකුදුවත් සිටියෙමි”යි කියා නම්, නො කරවිය යුත්තේ යි.
අයම‍්පීති පුරිමං උපාදාය වුච‍්චති.
අයම්පි යනු පළමු ශික්‍ෂාපදය ගෙණ කියනු ලැබෙයි.
අනියතොති න නියතො සඞ‍්ඝාදිසෙසො වා පාචිත‍්තියං වා.
අනියතෝ යනු සඟවෙසෙස හෝ පචිති ය හෝ නියත නො වූයේ.
4. ගමනං පටිජානාති නිසජ‍්ජං පටිජානාති ආපත‍්තිං පටිජානාති, ආපත‍්තියා කාරෙතබ‍්බො. ගමනං පටිජානාති නිසජ‍්ජං න පටිජානාති ආපත‍්තිං පටිජානාති, ආපත‍්තියා කාරෙතබ‍්බො. ගමනං පටිජානාති නිසජ‍්ජං පටිජානාති ආපත‍්තිං න පටිජානාති, නිසජ‍්ජාය කාරෙතබ‍්බො. ගමනං පටිජානාති නිසජ‍්ජං න පටිජානාති ආපත‍්තිං න පටිජානාති, න කාරෙතබ‍්බො. ගමනං න පටිජානාති නිසජ‍්ජං පටිජානාති ආපත‍්තිං පටිජානාති, ආපත‍්තියා කාරෙතබ‍්බො. ගමනං න පටිජානාති නිසජ‍්ජං න පටිජානාති ආපත‍්තිං පටිජානාති, ආපත‍්තියා කාරෙතබ‍්බො. ගමනං න පටිජානාති, නිසජ‍්ජං පටිජානාති, ආපත‍්තිං න පටිජානාති, නිසජ‍්ජාය කාරෙතබ‍්බො. ගමනං න පටිජානාති, නිසජ‍්ජං න පටිජානාති, ආපත‍්තිං න පටිජානාති, න කාරෙතබ‍්බොති.
4. ගමන පිළින කෙරේ නම් නිෂද්‍යා පිළින කෙරේ නම් ඇවැත පිළින කෙරේ නම්, ඇවැතින් කරවිය යුත්තේ ය. ගමන පිළින කෙරේ නම් නිෂද්‍යාව පිළින නො කෙරේ නම් ඇවැත පිළින කෙරේ නම් ඇවැතින් කරවිය යුත්තේ ය. ගමන පිළින කෙරේ නම් නිෂද්‍යාව පිළින කෙරේ නම් ඇවැත පිළින නො කෙරේ නම් නිෂද්‍යා නිමිතින් වූ ඇවැතින් කරවිය යුත්තේ ය. ගමන පිළින කෙරේ නම් නිෂද්‍යාව පිළින නො කෙරේ නම් ඇවැත පිළින නො කෙරේ නම්, නො කරවිය යුත්තේ ය. ගමන පිළින නො කෙරේ නම් නිෂද්‍යාව පිළින කෙරේ නම් ඇවැත පිළින කෙරේ නම්, ඇවැතින් කරවිය යුත්තේ ය. ගමන පිළින නො කෙරේ නම් නිෂද්‍යාව පිළින නො කෙරේ නම් ඇවැත පිළින කෙරේ නම් ඇවැතින් කරවිය යුත්තේ ය. ගමන පිළින නො කෙරේ නම් නිෂද්‍යාව පිළින කෙරේ නම් ඇවැත පිළින නො කෙරේ නම් නිෂද්‍යායෙන් කරවිය යුත්තේ ය. ගමන පිළින නො කෙරේ නම් නිෂද්‍යාව පිළින නො කෙරේ නම් ඇවැත පිළින නො කෙරේ නම් නො කරවිය යුත්තේ යි.
දුතියඅනියතසික‍්ඛාපදං නිට‍්ඨිතං
දෙවැනි අනියතශික්‍ෂාපදය නිමි.
5. උද‍්දිට‍්ඨා ඛො ආයස‍්මන‍්තො ද‍්වෙ අනියතා ධම‍්මා. තත්‍ථායස‍්මන‍්තෙ පුච‍්ඡාමි, කච‍්චිත්‍ථ පරිසුද‍්ධා. දුතියම‍්පි පුච‍්ඡාමි, කච‍්චිත්‍ථ පරිසුද‍්ධා. තතියම‍්පි පුච‍්ඡාමි, කච‍්චිත්‍ථ පරිසුද‍්ධා. පරිසුද‍්ධෙත්‍ථායස‍්මන‍්තො තස‍්මා තුණ‍්හී, එවමෙතං ධාරයාමීති.
5. ආයුෂ්මත්නි, දෙ අනියතාපත්තීහු උදෙසන ලද්දාහු මැ යි. එහි ලා ආයුෂ්මතුන් පුළුවුස්මි. කිම පිරිසුදු වවු ද? දෙවන වට ද පුළුවුස්මි: කිම පිරිසුදු වවු ද? තෙවන වට ද පුළුවුස්මි: කිම පිරිසුදු වවු ද? මෙහි ලා ආයුෂ්මත් හු පිරිසුදුහ. එහෙයින් තුෂ්ණිම්භූතයහ. මෙය මෙසේ ධරමි” යනුයි.
තස‍්සුද‍්දානං
එහි උද්දානය:
අලංකම‍්මනියඤ‍්චෙව තථෙව ච නහෙව ඛො, අනියතා සුපඤ‍්ඤත‍්තා, බුද‍්ධසෙට‍්ඨෙන තාදිනාති.
අලංකම්මනිය ද නහෙවඛො දැ යි අනියතාපත්තීහු තාදිගුණ ඇති ශ්‍රේෂ්ඨ වූ බුදුන් විසින් පණවන ලදහ.
අනියතකණ‍්ඩො නිට‍්ඨිතො.
අනියත කාණ්ඩය නිමියේ ය.