අනුවිජ‍්ජක අනුයොගො
අනුවිජ‍්ජක අනුයොගො
අනුවිජ්ජකානුයෝගය
අනුවිජ්ජකෙන චොදකො පුච‍්ඡිතබ‍්බොති : යං ඛො ත්‍වං ආවුසො ඉමස‍්ස භික‍්ඛුනො පවාරණං ඨපෙසි, කිම‍්හි නං ඨපෙසි : සීලවිපත‍්තියා ඨපෙසි, ආචාරවිපත‍්තියා ඨපෙසි, දිට‍්ඨිවිපත‍්තියා ඨපෙසීති.
“අනුවිජ්ජකෙන චෝදකො පුච්ඡිතබ්බො” යනු: ඇවැත්නි, තෙපි යම්හෙයෙකින් මේ මහණහුගේ පවාරණය තබවු නම් එය කවර විපත්තියෙක ලා තබවු ද: “ශීලවිපත්තියෙහි ලා තබවු ද, ආචාරවිපත්තියෙහි ලා තබවු ද, දෘෂ්ටිවිපත්තියෙහි ලා තබවු දැ’ යි.
සො චෙ එවං වදෙය්‍ය : “සීලවිපත‍්තියා වා ඨපෙමි, ආචාරවිපත‍්තියා වා ඨපෙමි දිට‍්ඨිවිපත‍්තියා වා ඨපෙමී”ති.
ඉදින් ඒ චෝදක මහණ මෙසේ කියා නම්: “ශීලවිපත්තියෙන් හෝ තබමි, ආචාරවිපත්තියෙන් හෝ තබමි, දෘෂ්ටිවිපත්තියෙන් හෝ තබමි” යි.
සො එවමස‍්ස වචනීයො : ‘ජානාති පනායස‍්මා සීලවිපත‍්තිං, ජානාති ආචාරවිපත‍්තිං, ජානාති දිට‍්ඨිවිපත‍්තින‍්ති.
ඒ චෝදක මහණ මෙසේ කියැයුතු වන්නේ යැ: “ආයුෂ්මත් තෙම ශීලවිපත්ති දනී ද, ආචාරවිපත්ති දනී ද, දෘෂ්ටිවිපත්ති දනී ද” යි.
සො චෙ එවං වදෙය්‍ය : “ජානාමි ඛො අහං ආවුසො සීලවිපත‍්තිං, ජානාමි ආචාරවිපත‍්තිං, ජානාමි දිට‍්ඨිවිපත‍්ති”න‍්ති.
ඉදින් හෙ මෙසේ කියා නම්: “ඇවැත්නි, මම ශීලවිපත් දනිමි, ආචාරවිපත් දනිමි, දෘෂ්ටිවිපත් දනිමි” යි.
සො එවමස‍්ස වචනීයො : “කතමා පනාවුසො සීලවිපත‍්ති, කතමා ආචාරවිපත්ති, කතමා දිට‍්ඨිවිපත‍්තී”ති.
හෙ මෙසේ කියැයුතු වන්නේ යැ: “ඇවැත්නි, ශීලවිපත් නම් කවරැ ආචාරවිපත් කවරැ දෘෂ්ටිවිපත් කවරැ” යි.
සො චෙ එවං වදෙය්‍ය : ‘චත‍්තාරි පාරාජිකානි තෙරස සඞ‍්ඝාදිසෙසා, අයං සීලවිපත‍්ති, ථුල‍්ලච‍්චයං පාචිත‍්තියං පාටිදෙසනීයං දුක‍්කටං දුබ‍්භාසිතං, අයං ආචාරවිපත්ති. මිච‍්ඡාදිට‍්ඨි අන‍්තග‍්ගාහිකා දිට‍්ඨි, අයං දිට‍්ඨිවිපත‍්තී”ති.
ඉදින් හෙ මෙසේ කියා නම්: ‘ සතර පරිජි යැ තෙළෙස් සඟවෙසෙස් යැ යන මේ ශීලවිපත්ති යැ. ථුලැසි යැ පචිති යැ පිළිදෙස්නී යැ දුකුළා යැ දුබැසි යැ යන මේ ආචාරවිපත්ති යැ, මිථ්‍යාදෘෂ්ටි යැ අන්තග්‍රාහිකදෂ්ටි යැ යන මේ දෘෂ්ටිවිපත්ති” යි.
සො එවමස‍්ස වචනීයො “යං ඛො ත්‍වං ආවුසො ඉමස‍්ස භික‍්ඛුනො පවාරණං ඨපෙසි, දිට‍්ඨෙන ඨපෙසි, සුතෙන ඨපෙසි, පරිසඞ‍්කාය ඨපෙසී”ති.
ඒ චෝදක මහණ මෙසේ කියැයුතු වන්නේ යැ: “ඇවැත්නි තෙපි යම්හෙයෙකින් මෙ මහණහට පවාරණට්ඨපන කරන්නහු දෘෂ්ටයෙන් තබවු ද, ශ්‍රැතයෙන් තබවු ද, පරිශඞ්කායෙන් තබවු දැ” යි.
සො චෙ එවං වදෙය්‍ය : “දිට‍්ඨෙන වා ඨපෙමි, සුතෙන වා ඨපෙමි, පරිසඞ‍්කාය වා ඨපෙමී”ති,
ඉදින් හෙ මෙසේ කියා නම්: “දෘෂ්ටයෙන් හෝ තබමි, ශ්‍රැතයෙන් හෝ තබමි, පරිශඞ්කායෙන් හෝ තබමි” යි.
සො එවමස‍්ස වචනීයො : “යං ඛො ත්‍වං ආවුසො ඉමස‍්ස භික‍්ඛුනො දිට‍්ඨෙන පවාරණං ඨපෙසි, කිං තෙ දිට‍්ඨං, කින‍්ති තෙ දිට‍්ඨං, කදා තෙ දිට‍්ඨං, කත්‍ථ තෙ දිට‍්ඨං, පාරාජිකං අජ‍්ඣාපජ‍්ජන‍්තො දිට‍්ඨො, සඞ‍්ඝාදිසෙසං-ථුල‍්ලච‍්චයං-පාචිත‍්තියං-පාටිදෙසනීයං-දුක‍්කටං-දුබ‍්භාසිතං අජ‍්ඣාපජ‍්ජන‍්තො දිට‍්ඨො, කත්‍ථ ච ත්‍වං අහොසි, කත්‍ථ චායං භික‍්ඛු අහොසි, කිඤ‍්ච ත්‍වං කරොසි, කිඤ‍්චායං භික‍්ඛු කරොතී”ති.
හේ මෙසේ කියැයුතු වන්නේ යැ: “ඇවැත්නි, යම්හෙයෙකින් තෙපි මේ මහණහට දෘෂ්ටයෙන් පවාරණට්ඨපන කරන්නහු නම් තොප විසින් කුමක් දක්නාලද ද, තොප විසින් කෙසේ දක්නාලද ද, තොප විසින් කවරදා දක්නාලද ද, තොප විසින් කොහි දී දක්නාලද ද, පරිජිඇවැත් අවදනේ දක්නාලද ද, සඟවෙසෙස් - ථුලැසි - පචිති - පිළිදෙස්නී - දුකුළා - දුබැසි ඇවැත් අවදනේ දක්නාලද ද, තෙපි කොහි වූවහු ද, යළි මෙ මහණ කොහි වී ද, තෙපි කුමක් කරවු ද, මෙ මහණ කුමක් කෙරේ දැ” යි.
සො චෙ එවං වදෙය්‍ය : න ඛො අහං ආවුසො ඉමස‍්ස භික‍්ඛුනො දිට‍්ඨෙන පවාරණං ඨපෙමි, අපි ච සුතෙන පවාරණං ඨපෙමී”ති.
ඉදින් හේ මෙසේ කියා නම්: “ඇවැත්නි මම් මේ මහණහට දෘෂ්ටයෙන් පවාරණට්ඨපන නො කෙරෙම් මැ යැ. එතෙකුදුවත් ශ්‍රැතයෙන් පවාරණට්ඨපන කෙරෙමි” යි.
සො එවමස‍්ස වචනීයො : යං ඛො ත්‍වං ආවුසො ඉමස‍්ස භික‍්ඛුනො සුතෙන පවාරණං ඨපෙසි, කිං තෙ සුතං, කින‍්ති තෙ සුතං, කදා තෙ සුතං, කත්‍ථ තෙ සුතං, පාරාජිකං අජ‍්ඣාපන‍්නොති සුතං, සඞ‍්ඝාදිසෙසං අජ‍්ඣාපන‍්නොති සුතං, ථුල‍්ලච‍්චයං-පාචිත‍්තියං-පාටිදෙසනීයං-දුක‍්කටං-දුබ‍්භාසිතං-අජ‍්ඣාපන‍්නොති සුතං, භික‍්ඛුස‍්ස සුතං, භික‍්ඛුනියා සුතං, සික‍්ඛමානාය සුතං, සාමණෙරස‍්ස සුතං, සාමණෙරියා සුතං, උපාසකස‍්ස සුතං, උපාසිකාය සුතං, රාජූනං සුතං, රාජමහාමත‍්තානං සුතං, තිත්‍ථියානං සුතං, තිත්‍ථියසාවකානං සුත”න‍්ති.
හෙ මෙසේ කියැයුතු වන්නේ යැ: “ඇවැත්නි, තෙපි යම්හෙයෙකින් මේ මහණහට ශ්‍රැතයෙන් පවාරණට්ඨපන කරවු නම් තොප විසින් කුමක් අසනලද ද, තොප විසින් කෙසේ අසනලද ද, තොප විසින් කවර කලෙක අසනලද ද, තොප විසින් කොතන්හි අසනලද ද, පරිජිඇවැත් අවනැයි අසනලද ද, සඟවෙසෙස් ඇවැත් අවනලැයි අසනලද ද, ථුලැසි - පචිති - පිළිදෙස්නී - දුකුළා - දුබැසි ඇවැත් අවනැයි අසනලද ද, මහණක්හු කියන්නා අසනලද ද, මෙහෙණක කියන්නා අසනලද ද, සික්ඛමානාවක කියන්නා අසනලද ද, හෙරණක්හු කියන්නා අසනලද ද, හෙරණක කියන්නා අසනලද ද, උවසුවක්හු කියන්නා අසනලද ද, උවැසියක කියන්නා අසනලද ද, රජුන් කියන්නා අසනලද ද, රජමහඇමැතියන් කියන්නා අසනලද ද, තීර්‍ත්‍ථකයන් කියන්නා අසනලද ද, තීර්‍ත්‍ථකශ්‍රාවකයන් කියන්නා අසනලද දැ” යි.
සො චෙ එවං වදෙය්‍ය : න ඛො අහං ආවුසො ඉමස‍්ස භික‍්ඛුනො සුතෙන පවාරණං ඨපෙමි, අපි ච පරිසඞ‍්කාය පවාරණං ඨපෙමීති.
ඉදින් හේ මෙසේ කියා නම්: “ඇවැත්නි, මම් මේ මහණහට ශ්‍රැතයෙන් පවාරණට්ඨපන නො කෙරෙම් මැ යැ. එතෙකුදුවත් පරිශඞ්කායෙන් පවාරණට්ඨපන කෙරෙමි” යි.
සො එවමස‍්ස වචනීයො “යං ඛො ත්‍වං ආවුසො ඉමස‍්ස භික‍්ඛුනො පරිසඞ‍්කාය පවාරණං ඨපෙසි, කිං පරිසඞ‍්කසි, කින‍්ති පරිසඞ‍්කසි, කදා පරිසඞ‍්කසි, කත්‍ථ පරිසඞ‍්කසි, පාරාජිකං අජ‍්ඣාපන‍්නොති පරිසඞ‍්කසි, සඞ‍්ඝාදිසෙසං-ථුලපච‍්චයං-පාචිත‍්තියං-පාටිදෙසනීයං-දුක‍්කටං-දුබ‍්භාසිතං අජ‍්ඣාපන‍්නොති පරිසඞ‍්කසි, භික‍්ඛුස‍්ස සුත්‍වා පරිසඞ‍්කසි, භික‍්ඛුනියා සුත්‍වා පරිසඞ‍්කසි, සික‍්ඛමානාය සුත්‍වා පරිසඞ‍්කසි, සාමණෙරස‍්ස සුත්‍වා පරිසඞ‍්කසි, සාමණෙරියා සුත්‍වා පරිසඞ‍්කසි, උපාසකස‍්ස සුත්‍වා පරිසඞ‍්කසි, උපාසිකාය සුත්‍වා පරිසඞ‍්කසි, රාජූනං සුත්‍වා පරිසඞ‍්කසි රාජමහාමත‍්තානං සුත්‍වා පරිසඞ‍්කසි, තිත්‍ථියානං සුත්‍වා පරිසඞ‍්කසි, තිත්‍ථියසාවකානං සුත්‍වා පරිසඞ‍්කසී”ති.
හෙ මෙසේ කියැයුතු වන්නේ යැ: ‘යම්හෙයෙකින් ඇවැත්නි, තෙපි මේ මහණහට සැකයෙන් පවාරණට්ඨපන කරවු නම්, කුමක් සැක කරවු ද, කෙසේ සැක කරවු ද, කවර කලෙක සැක කරවු ද, කොතන්හි සැක කරවු ද, පරිජි ඇවැත් අවනැයි සැක කරවු ද, සඟවෙසෙස් - ථුලැසි - පචිති - පාටිදේසනීය - දුකුළා - දුබැසි ඇවැත් අවනැයි සැක කරවු ද, මහණක්හු කියන්නා අසා සැක කරවු ද, මෙහෙණක කියන්නා අසා සැක කරවු ද, සික්ඛමානාවක කියන්නා අසා සැක කරවු ද, හෙරණක්හු කියන්නා අසා සැක කරවු ද, හෙරණක කියන්නා අසා සැක කරවු ද, උවසුවක්හු කියන්නා අසා සැක කරවු ද, උවැසියක කියන්නා අසා සැක කරවු ද, රජුන් කියන්නා අසා සැක කරවු ද, රජමහඇමැතියන් කියන්නා අසා සැක කරවු ද අන්තොටුවන් කියන්නා අසා සැක කරවු ද, අන්තොටුසව්වන් කියන්නා අසා සැක කරවු දැ” යි.
1. දිට‍්ඨං දිට‍්ඨෙන සමෙති දිට‍්ඨෙන සංසන්‍දතෙ දිට‍්ඨං, දිට‍්ඨං පටිච‍්ච න උපෙති අසුද‍්ධපරිසඞ‍්කිතො ; සො පුග‍්ගලො පටිඤ‍්ඤාය කාතබ‍්බා තෙන පවාරණා.
1. දක්නාලද්ද දක්නාලද්ද හා සම වෙයි. දක්නාලද්ද දක්නාලද්ද හා සැසැඳෙයි. දක්නාලද්ද නිසා ඇවැතට නො පැමිණෙයි. ඒ පුද්ගල අශුද්ධ’ යයි සැක කරණලද්දේ වෙයි. (ඔහුගේ) ප්‍රතිඥායෙන් ඒ පුද්ගලයා හා සමග පවාරණ කටයුතු.
2. සුතං සුතෙන සමෙති සුතෙන සංසන්‍දතෙ සුතං, සුතං පටිච‍්ච න උපෙති අසුද‍්ධපරිසඞ‍්කිතො ; සො පුග‍්ගලො පටිඤ‍්ඤාය කාතබ‍්බා තෙන පවාරණා.
2. අසනලද්ද, අසනලද්ද හා සම වෙයි. අසනලද්ද අසනලද්ද හා සැසැඳෙයි. අසනලද්ද නිසා ඇවැතට නො පැමිණෙයි. ඒ පුද්ගල “අශුද්ධ” යයි සැක කරණලද්දේ වෙයි. (ඔහුගේ) ප්‍රතිඥායෙන් ඔහු හා සමග පවාරණ කටයුතු.
3. මුතං මුතෙන සමෙති මුතෙන සංසන්‍දතෙ මුතං, මුතං පටිච‍්ච න උපෙති අසුද‍්ධපරිසඞ‍්කිතො ; සො පුග‍්ගලො පටිඤ‍්ඤාය කාතබ‍්බා තෙන පවාරණාති.
3. (ගන්‍ධ රස ස්ප්‍රෂ්ටවාස සඞ්ඛ්‍යාත) මුතය මුතය හා සම වෙයි. මුතය මුතය හා සැසැඳෙයි. මුතය නිසා ඇවැතට නො පැමිණෙයි. ඒ පුද්ගල “අශුද්ධ” යයි සැක කරණලද්දේ වෙයි. (ඔහුගේ) ප්‍රතිඥායෙන්, ඔහු හා සමග පවාරණ කටයුතු.