6. කපිලසුත‍්තවණ‍්ණනා අට‍්ඨකථා

6. කපිල සූත්‍ර වර්ණනාව

ධම්මචරියං යනු කපිල සූත්‍රයයි. මෙම සූත්‍රය දේසනා කිරීමට හේතුව කුමක්ද? හේමවත සූත්‍ර විස්තරයෙහි සඳහන් වූ පරිදි කසුප් බුදුරදුන් පිරිනිවන්පෑ කල්හී, සහෝදර කුලපුත්තු දෙදෙනෙක් ගිහිගෙයින් නික්ම සාවක හිමිවරුන් ළඟ පැවිදි වූහ. වැඩිමහල් තැනැත්තා සොධන නම් විය. කනිටු සොයුරු කපිලය. ඔවුන්ගේ මවු සාධනී ය. කණිටු සොයුරිය තාපනා වූවාය. මවත් දුවත් මෙහෙණි සස්නෙහි පැවිදි වූහ. හේමවත සූත්‍ර විස්තරයෙහි කී පරිදි ‘හිමියනි, සසුනෙහි ධුර කොපමණදැ’යි විචාරා, දෙටු සොයුරු හිමි, ‘විදසුන් ධුරය පුරන්නෙමි’යි පස් වසරක් ගුරු උපජ්ඣාය හිමිවරුන් ළඟ වැස, සපුරන ලද වස් පහක් ඇත්තෙක්ව, අරහත් පලය තෙක් කමටහන් අසා, කැලයට පිවිස උත්සාහ කරමින්, රහත්ඵල ලැබීය. කපිල හිමි ‘මම තවම තරුණ වෙමි, වැඩිහිටි වියෙහිදී විදසුන් ධූරය සපුරන්නෙමි’යි දහම ඉගෙන තුන්පිටකයෙහිම හසළ දැනුමක් ලැබීය. කපිල හිමින්ගේ දහමෙහි වියත් බව නිසා පිරිවර ද පිරිවර නිසා ලාභ සත්කාරද ලැබුණි.

බොහෝ ඇසූ පිරූ තැන් ඇති වියතෙකැයි උඩඟු බවෙන් මත්ව, නොදන්නා දෙයක් වුවත් දන්නා බව අඟවමින්, වෙනත් හිමිවරුන් පිළිගැනීමට කැප දේ අකැප ලෙසත්, අකැප දේ කැප ලෙසත්, වැරදි දේ නිවැරදි ලෙසත් නිවැරදි දේ වැරදි ලෙසත් පවසයි. අනෙක් සිල්වත් මහණුන් ‘ඇවැත්නි, කපිල, මෙසේ නොකිව මැනව’යි ආදී ලෙසින් අවවාද කරනු ලබනවිට, ‘හිස් මුට්ටියක් වැනි ඔබලා කුමක් දනිවු’දැයි දොස් නගමින්, ගරහමින්ම හැසිරෙයි. හිමිවරු කපිල හිමිගේ සොයුරු සොධන තෙරුන්ටද ඒ කරුණ සැළකළහ. සොධන හිමිද කපිල හිමි වෙත එළඹ, ‘ඇවැත්නි, කපිල, සාසනය දිගුකලක් පවතින්නේ ඔබවැන්නන්ගේ මනා පිළිවෙත් නිසයි, කැප දේ අකැප ලෙසත්... නිවැරදි දේ වැරදි ලෙස නොකියව’යි කීය. කපිල හිමි එය පිළි නො ගත්තේය. එහිදී සොධන හිමි තෙවරක්ම එසේ නොකියව කියා හිමිකරුවෙක්, දාසයාට එක් වචනයක් හෝ වචන දෙකක් (එක් වරක් හෝ දෙවරක්) අනුකම්පාවෙන් කියන්නේ ය. ඊට වැඩියෙන් නො කියන්නේය.

‘එකං වාචං දුවෙ වාචා භණෙය්‍ය අනුකම්පකො තතුත්තරිං න භාසෙය්‍ය, දාසො අයිරස්ස සන්තිතෙ’

‘ඇවැත්නි, ඔබම කරන දෙය, ඔබම බලාගත මැනවැ’යි ද පවසා එතැනින් ඉවත්ව ගියේය. එතැන් පටන් යහළු පැවිදි හිමිවරු කපිල හිමි හැර ගියහ.

කපිල හිමි අයහපත්ව, අයහපත් ලෙසින් කටයුතු කරන පිරිස පිරිවරා, වෙසෙමින්, එක් දවසක් ‘පොහොය විචාරන්නෙමි’යි මුල් අසුනෙහි හිඳ විසිතුරු වටපොත රැගෙන, ‘ඇවැත්නි, මෙහි පැවිදි හිමිවරුන්ට පාමොක් දෙසුම වේ’ යැයි තෙවරක් කීය. එවිට එක මහණක හෝ ‘මම ඒ අනුව පවතිමි හෝ, ඒ හිමිවරුන් කෙරෙහි පාමොක් පවත්නා බවක් හෝ නො පැවසීය. කපිල හිමි ‘පාමොක් ඇසුවත්, නොඇසුවත්, විනය නම් නැතැයි’ කියා අසුනින් නැගිට්ටේය. මෙසේ කසුප් බුදුරදුන්ගේ සාසනය පිරිහී ගියේ ය. වැනසුණේය. සෝධන තෙරුන් වහන්සේ ද එදිනම පිරිනිවන් පෑහ. ඒ කපිල හිමි ද මෙසේ ඒ සසුන පිරිහීමට කටයුතුකොට, අවීචි මහා නිරයෙහි උපන්නේ ය. කපිල හිමිගේ මව ද සොහොයුරිය ද එම වැරදි අදහස ගෙන සිල්වත් මහණුන්ට දොස් නගමින්, නින්දා කරමින්, කළුරිය කොට නිරයෙහි උපන්හ.

ඒ කාලයෙහිම, මිනිස්සු පන්සියයක්, ගම් වනසමින්, සොරකමින් ජීවත් වී, ජනපදවාසීන් ලුහුබඳනා විට පලායද්දී, කැලයට වැදී, එහි කිසිවක් ලබාගැනීමට හෝ පිළිසරණක් නොදැක, ඒ අසළ වූ ගල් පව්වෙක වසන එක් වනවාසී මහණකු දැක, වැඳ ‘හිමියනි, අපට පිළිසරණක් වනු මැනව’යි කීහ. ‘ඔබලාට සීලය හා සමාන අන් පිළිසරණක් නැත, පන්සිල් සමාදන් වෙව’යි කීය. ඔවුහු සියල්ලෝම ‘යහපතැ’යි පිළිගෙන, සිල් සමාදන් වූහ. තෙරුන් වහන්සේ, ‘දැන් ඔබ හැම සිල්වත් ය. දැන් තමන්ගේ ජීවිත විනාස වෙතත්, සිත කිලිටි කර නොගනිවු’ යැයි පැවසූහ. ඔවුහු ‘යහපතැ’යි පිළිගත්හ. පසුව ජනපදයට පැමිණ, එහා මෙහා ගමන් කරන ඒ මිනිසුන් දුටු ජනපදිකයෝ ඒ සියල්ලන්ගේම ජීවිත වැනසූහ. ඔවුහු කාමාවචර දෙව්ලෝකවල උපන්හ. ඔවුන්ගේ දෙටු සොරා ඒ දෙව් පිරිස අතර දෙටු දෙව් පුත් විය. අනෙක් සියල්ලෝම ඔහුගේ පිරිවර වූහ.

ඔවුහු සසරෙහි, දෙව්ලොව හා මනුලොව අතර සැරිසරමින්, එක් බුදුවරයකුගේ කාලයක් දෙව්ලොව කල්යවා, අප ගොතම බුදුන් කල, එයින් චුත වූහ. දෙටු දෙව්පුතු, සැවැත්පුර දොරටුව අසළ පිහිටි ධීවර ගමක, පවුල් පන්සියයකට දෙටු වූ මසුන් මරන්නාගේ බිරියගේ කුස පිළිසිඳ ගත්තේය. අනික් දෙවිවරු අනෙක් පවුල්වල බිරියන්ගේ කුස්හි පිළිසිඳ ගත්හ. මෙසේ ඔවුන්ගේ පිළිසිඳ ගැනීම් ද, බිහිවීම ද එකම දිනක විය. ඉක්බිති දෙටු මසුන් මරන්නා ‘අද දින උපන් තවත් දරුවන් මේ ගමෙහි වෙත්දැ’යි සොයන විට, ඒ දරුවන් දැක, ‘මොවුන් මගේ පුතුට සහායකයන් වන්නාහ’යි සියල්ලන්ටම ඇතිදැඩි කිරීමට මුදල් ආදිය දුන්නේය. වැළිකෙළියෙහි පටන්ම යහළු වූ ඒ සියළු දරුවෝ කල්යත්ම වැඩිවියට පත්වූහ. ඔවුන්ගෙන් නායකයා වූයේ යසෝජය.

කපිල ද එකල්හී නිරයෙහි පැසුණු කාලය අවසන්ව, අචිරවතී නදියෙහි, රන්වන් පැහැ ඇති, මුවින් දුගඳ හමන මාළුවෙක්ව උපන්නේය. දිනක්, සියළු මසුන් මරන දරුවෝ දැල් ගෙන, ‘මසුන් අල්ලා ගන්නෙමු’යි ගඟට ගොස් දැල් දැමූහ. ඔවුන්ගේ දැලට ඒ මාළුවා ඇතුළු විය. ඒ දුටු සියළු ධීවර ගම්වාසීහු ‘අපේ මුතුන් මුල්වරටම අල්ලා ගත්තේ රන් මාළුවෙකි, එය ඒ දරුවන්ගේ දියුණුවට හේතුවෙයි. දැන් රජතුමා ඔවුන්ට සෑහෙන තරම් ධනය දෙනු ඇතැ’යි මහ හඩින් කෑගැසූහ. ඒ දරුවෝ පන්සියයම මාළුවා නැවක තබා, නැව ඔසවා ගෙන, රජතුමා වෙත ගියහ. රජු එය දැක, ‘දරුවනි, අර කුමක්දැ’යි ඇසීය. ‘දේවයන් වහන්ස, මාළුවෙකැ’යි කීහ. රජු රන්වන් පැහැ මාළුවා දැක, මාළුවා රැගෙන බුදුරජාණන් වහන්සේ කරා ගියේය. මාළුවා මුව විවර කරනවිට, ජේතවන පෙදෙසම තද දුගඳ පැතිරිණි.

‘හිමියනි, කුමක් නිසා මාළුවා රන් පැහැ වීද? කුමක් නිසා උගේ මුවින් දුගඳ හමන්නේදැ’යි බුදුරදුන්ගෙන් ඇසීය. ‘මහරජ, මේ මාළුවා කස්සප බුදුරදුන්ගේ සාසනයෙහි, කපිල නමින් පැවිදිව සිටියේය. දහමෙහි බොහෝ ඇසූ පිරූ තැන් ඇතිව, තම වචනය පිළිනොගන්නා මහණුන්ට නින්දා අපහාස කරමින් සසුන වැනසීය. ඒ විපාකයෙන් අවීචි මහා නිරයෙහි උපන්නේ ය. ඉතිරි විපාක ලෙසින්, දැන් මසෙක්ව උපනි. දිගු කලක් බුදු වචන කියා දුන් බැවින් ද, බුදුගුණ කී බැවින් ද ඒ විපාකය අනුව මෙබඳු පැහැය ලැබීය. මහණුන්ට බැන වැදී, නින්දා අපහාස කළ හෙයින් මුවින් දුගඳ හමයි. මහරජ, මොහු ලවාම එය ඉදිරිපත් කරවමි’යි පැවසූහ. ‘එසේය, හිමියනි’ රජු පිළිවදන් දුන්නේය. ‘ඔබ කපිල නේද?’ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මාළුවා ඇමතූහ. ‘එසේය හිමියනි, මම කපිල වෙමි.’ ‘කොහි සිට පැමිණියෙහිද?’ ‘භගවත් හිමියනි, අවීචි මහා නිරයෙහි සිටය.’ ‘සෝධන කොහි ගියේ ද?’ ‘භගවත් හිමියනි, පිරිනිවන් පෑවේය.’, ‘සාධනී ගියේ කොහේද?’ භගවත් හිමියනි, නිරයේ ඉපදුණාය’, ‘තපනා කොහි ගියේද?’ ‘මහා නිරයෙහි උපන්නේය’, ‘දැන් ඔබ යන්නේ කොහේද?’ ‘භාග්‍යවතුන් වහන්ස, මහා නිරයටයි’, එකෙණෙහිම විපිළිසර වූ කපිල මාළුවා හිසෙන් නැවට පහර දී මියගොස්, මහා නිරයෙහි උපන්නේය. මහජනයා ලොමුදැහැ ගනිමින් සංවේගයට පත් විය. ඉක්බිති භාග්‍යවතුන් වහන්සේ එහි පැමිණි ගිහි පැවිදි පිරිසට, ඒ මොහොතට සුදුසු පරිදි දහම් දෙසමින්, මෙම සූත්‍රය වදාළහ.

ධම්මචරියං කයෙන් සුචරිතවත් වීම ආදී ලෙසින් දැහැමි හැසිරීම. බ්‍රහ්මචරියං මගපල සඳහා වූ උතුම් හැසිරීමයි. එතදාහු වසුත්තමං එසේ මනා හැසිරිමෙන් ලොවී ලොවුතුරු-සගමොක් සුව සාදාලන බැවින් බුදුවරු ආදී උතුමෝ එහි උසස් බව කීහ. වසුත්තමං වටිනා උතුම් රුවනයි. එය අනුගමනය කරන, තම බලය මුල්කොට කටයුතු කරන රජවරුන් ආදීනටද සමනොවන අදහසයි.

මෙපමණකින් ගිහියෙකුගේ හෝ පැවිද්දකුගේ හෝ මනා පිළිවෙත්හි පිහිටීම ඒ තැනැත්තාට පිළිසරණ වේ යැයි දක්වා, දැන් පිළිවෙත් නොරකින පැවිදි ජීවිතයෙහි නිසරු බව දක්වමින්, කපිලට හා එබඳු වෙනත් තැනැත්තන්ට දොස් නගමින් පබ්බජිතොපි චෙ හොතී ආදී ලෙසින් වදාළහ.

මේ එහි තේරුම් විස්තර කිරීමයි. යමෙක් ගිහි බව අත්හැර, හිස මුඩුකොට, කසාවත් හැඳි පමණින් පැවිදි බවට පත්වීමෙන් පබ්බජිතොපි චෙ හොති පෙර කියන ලද අරුතින්, අගාරස්මා අනගාරියං, සො චෙ මුඛරජාතිකො නපුරු වචන කියන, නොයෙක් ආකාරයෙන් වෙහෙස පත් කිරීමෙහි තදින් ඇළුනේ විහෙසාභිරතො, ලජ්ජා බය නොමැති වීමෙන් තිරිසනකුට සමාන වූ මගො, ජීවිතං තස්ස පාපියො මෙබඳු තැනැත්තකුගේ ජීවිතය ඉතා පව්කාරය. ඉතා පහත්ය. කවර හෙයින්ද? මේ මිසදිටු පිළිවෙතින් රාගාදී නොයෙක් ආකාර වූ කෙලෙස් දූවිලි රජං වඩ්ඪෙති අත්තනො

හුදෙක් ජීවිතය පව්කාර වන්නේ මේ කරුණින් පමණක් නොවේ. තව ද මෙබඳු මහණ දොඩමළු ගති ඇති බැවින් කලහාභිරතො භික්‍ඛූ වේ. යහපත් පිය වචන දැනගත නොහී, මුළා වීමෙන් මොහධම්මෙන ආවටො, ‘ඇවැත්නි, කපිල, මෙසේ නොකියව, මේ ආකාරයෙන් ද එය තේරුම් ගනුව’යි සිල්වත් මහණුන් විසින් කියනු ලබද්දී, අක්‍ඛාතම්පි න ජානාති ධම්මං බුද්ධෙන දෙසිතං යම් මහණක, බුදුරදුන් දෙසූ දහම නොයෙක් ආකාරයෙන් පැහැදිලිකොට කියන නමුදු නොදනිති. මේ අයුරින්ද ඔහුගේ ජීවිතය පව්කාරය. පහත්ය.

එසේ ඒ මහණ මෙබඳු වෙහෙසකට (අනුන්) පත්කිරීමෙහි කැමති වීමෙන් විහෙසං භාවිතත්තානං තම ජීවිතය භාවනා ආදියෙන් දියුණුවට පත්කරගන්නා ලද සොධන රහතන් වහන්සේගේ පටන්, ‘ඔබලා විනය - සුත්ත අබිදහම නොදනිවු. වයස්ගතව පැවිදි වූවන්’ යැයි වෙහෙසට (හිරිහැරයට) පත් කරමින්, දුතියා විබත් අරුතින් ජට්ඨි විබතින් යෙදුණි. නැතහොත් කියා ඇති පරිද්දෙන්, විහෙසං භාවිතත්තානං කරන්නා වූ (කරොන්තො) කරමින් යන ඉතිරි කොටස දතයුතුය. මෙසේ සම්මත ලෙසින්ම ජට්ඨි විබත්ම යෙදේ. අවිජ්ජාය පුරක්‍ඛතො එසේ (සිත) වඩනා ලද උසස් කෙනෙකුට, වෙහෙස කිරිමෙන් ලැබෙන විපාක නොදැනීමෙන් මුළාවෙන් වැසී, එයින් මෙහෙයවන ලදුව, පොළඹවනු ලදුව, වෙහෙසට පත්කොට මෙලොවදීම සිතට හිරිහැර පමුණුවා ගනිමින්, සංකිලෙසං නැවත මතු නිරයට පැමිණීමෙන්, මග්ගං නිරයගාමිනං න ජානාති [join here?]

සතර අපායට යන මග නොදැන, විනිපාතං සමාපන්නො එහි දරුණු ලෙස වැටී, ගබ්හා ගබ්භං තමා තමං එක් එක් අපායවල සියක්වර හෝ දහස් වරක්ද, මවුකුසින් මවුකුසටද, සඳහිරුගෙන්ද, විනාසනොවන අසුර කායිකයන් මෙන් අඳුරේ අඳුරටම ගැලී, ස වෙ තාදිසකො භික්‍ඛූ පෙච්ච මෙලොවින් පරලොව ගොස් මේ කපිල මාළුවා මෙන් නොයෙක් ආකාර වූ දුක්‍ඛං නිගච්ඡති

(දුකට පත්වන) හේතුව කුමක්ද? ගූථකූපො යථා අස්ස සම්පූණ්ණෙ ගණවස්සිකො යම්සේ වැසිකිළිවලක් අසූචි එකතු වෙමින්, බොහෝ වසර ගණනකට පසු මුවවිට දක්වාම අසූචියෙන් පිරී, උතුරා යයිද, වතුර කළ සියයකින් හෝ දහසකින් හෝ සෝදනු ලැබූවත්, දුගඳ - කිළිටි පැහැය ඉවත් නොවී, පිරිසිදු බව නොවේද, එපරිද්දෙන්ම, යො එවරූපො අස්ස දිගුකලක් අයහපත් කටයුතුවලින් - අසූචි වළක් මෙන් අසූචි නම් වූ පාපයෙන් පිරුණු බැවින්, සාංගණෙ ඒ පුද්ගලයා දුබ්බිසොධො බොහෝ කලක් ඒ කෙලෙස් නිසා වූ කටයුතුවල විපාක විඳිනු ලැබුවද පිරිසිදු නොවේ. එහෙයින් වසර ගණනාවක් හෝ කිව නොහැකි තරම් කාලයක් එබඳු මහණ මරණින් පසු දුකට පත්වෙයි. එමෙන්ම මේ සඳහන් කරන්නේ මේ ගාථාවෙහි සම්බන්ධයයි. ‘මෙබඳු මහණ මරණින් පසු දුකට පත්වේයැයි කියන විට - මරණින් පසු දුක් නොලබන සේ කටයුතු කිරීම් හැකියාවක් ඇත්දැයි ඔබලාට සිතෙනු ඇත. එසේ නොහැකිය. කුමක් හෙයින්ද? යම් හෙයකින් ගූථකූපො - සාංගණෙ....

ඒ අයුරින් මුලදී සඳහන් කළ පරිදිය. යං එවරූපං ජානාථ භික්‍ඛවො ගෙහනිස්සිතං මෙබඳු පස්කම්හි ගැලී ඇති සැටි දැනගනුව. නැති යහගුණ බලාපොරොත්තුවෙන්, පාපී වූ සිතැඟිවලින් පිරී ඇති බැවින් පාපිච්ඡං, කාම සිතිවිලිවලින් යුතු පාපසංකප්පං කයෙන් වන වැරදිවලින් හා (විනයෙහි දැක්වෙන පරිදි) උණගස් දානයක් සේ ලබාදීම ආදී අයහපත් පාපී හැසිරීමෙන් යුතු පාපචාරං, ගණිකා ඇසුර වැනි අයහපතට යොමුවීමෙන් පාපගොචරං, සබ්බෙ සමග්ගහුත්‍වාන අභිනිබ්බිජ්ජයාථ නං එහි අභිනිබ්බිජ්ජයාථ යනු අත්හැර දමව, ඇසුරු නොකරව, එසේ අත්හැර දැමීමෙන් පමණක් උත්සාහය අඩු නොකරව. කාරණඩවං නිදධමථ කසම්බුඤ්ච අවකස්සථ තව ද, කසල බවට පත් තැනැත්තා කසල ගොඩක් මෙන් බලාපොරොත්තු නොතබාම ඉවත් කරව. ඔහු කැත්කුලවතුන් මැදට පිවිසි සැරව වැගිරෙන, වණ -තුවාල සෑදුණු බිඳුණු සිරුරැති සැඬොලකු මෙන් ඉවත් කරව. ඔහුගේ අතින් හෝ හිසින් හෝ ඇද බැහැරට දමව, යම්සේ ගරු කටයුතු මහ මුගලන් තෙරුන් ඒ (පැවිදි) පවිටු තැනැත්තා අතින් අල්ලාගෙන දොරකොටුවෙන් එළියට දමා, දොරගුළු දැමූ පරිදිම මේ පවිටු කසල තැනැත්තා ද බැහැර කළ යුතු යැයි දක්වයි. කුමක් නිසාද? සංඝාරාමය කරන ලද්දේ සිල්වත් මහණුන්ට මිස දුසිලන්ට නොවන බැවිනි.

තතො පලාපෙ වාහෙථ අස්සමණෙ සමණමානිනෙ එය එසේමය. බොල් වී ඇතුලෙහි සහල් ඇටය නොමැති වුවද, දහයියාවලට (පොතුර) පිටතින් වී ඇටය මෙන් පෙනෙන්නා සේ, පවිටු මහණ ඇතුලතින් සීලාදී ගුණ නැතිවුවද, කසාවත හැඳීමෙන් හා පිරිකර දැරීමෙන් බාහිර පෙනුම මහණකු ලෙසයි. එහෙයින් බොල් - හරයක් නැතැයි යන අදහසින් පලාප යැයි කියනු ලැබේ. ඒ බොල් දියෙහි පාකර හරිවු. පොළා ඉවත් කරවු, වනසා දමවු, සියළු ආකාරයෙන්ම පැවිද්දකු නොවී, මහණ වෙසින් සිට මහණකු යයි සිතන්නන් ඉවත් කරව. නිද්ධමිත්‍වාන....පතිස්සතා එහි කප්පයව්හො යනු පිළියෙල කරවු, කරව යන තේරුමයි. පතිස්සා එකිනෙකා කෙරෙහි ගරු කිරිමෙන් සිහියෙන් යුතුව, තතො සමග්ගා නිපකා දුක්‍ඛස්සන්තං කරිස්සථ මෙසේ ඔබලා සීලයෙන් පිරිසිදුව සිල්වත් ගුණවත් මහණුන් සමග ඇසුරු කරමින්, යහපත් හැඟීමෙන් හා මහණදමට අනුකූල සීල සංවරයෙන් යුතුව, සමගිව, කෙමෙන් කෙමෙන් පැසුණු නුවණින් පිරිපුන්ව සියළු සසර දුක් කෙළවර කරවු යැයි අරහත් පලය කුළුගන්වමින් දේසනය නිම වූ සේක.

දේසනය අවසන ඒ මසුන් මරණ දරුවෝ පන්සියයම සංවේගයට පත්ව, නොබෝ කලකින්ම දුක් කෙළවරකොට, භාග්‍යවතුන් වහන්සේ සමග ආනඤ්ජවිහාර සමාපත්තිධම්ම සේ හඳුන්වන කෙලෙස් සිඳ එකම අරමුණ වූ නිවන ලදහ. මෙසේ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ සමග ‘එකම දේ පරිහරණය’ නම් වූ ඒ තතු උදානයෙහි සඳහන් යසොජ සූත්‍රය අනුව දතයුතුය.

කපිල සූත්‍ර විස්තරය නිමි.