ඛදිරවනියරෙවතත්‍ථෙරගාථා
14. 1. 1.
14. 1. 1.
645. යදා අහං පබ‍්බජිතො අගාරස‍්මානගාරියං, නාභිජානාමි සඞ‍්කප‍්පං අනරියං දොසසංහිතං.
645. යම් කලෙක මම ගිහිගෙන් නික්ම පැවිද්දට පැමිණියෙම් නම් එතැන් පටන් කොට ද්වේෂයෙන් යුක්ත වූ අනාර්‍ය්‍යසංකල්පයක් නො දනිමි.
646. ඉමෙ හඤ‍්ඤන‍්තු වජ‍්ඣන‍්තු දුක‍්ඛං පප‍්පොන‍්තු පාණිනො, සඞ‍්කප‍්පං නාභිජානාමි ඉමස‍්මිං දීඝමන‍්තරෙ.
646. මේ ප්‍රාණීහු නැසෙත්වා පෙළෙත්වා දුකට පැමිණෙත්වා’යි සංකල්පයක් මේ දීර්‍ඝකාලය අතුරෙහි නො දනිමි.
647. මෙත‍්තං ච අභිජානාමි අප‍්පමාණං සුභාවිතං, අනුපුබ‍්බං පරිචිතං යථා බුද‍්ධෙන දෙසිතං.
647. අප්‍රාමාණ්‍ය වූ මොනවට වඩනලද්දා වූ අනුක්‍රමයෙන් ප්‍රගුණකරන ලද්දා වූ මෛත්‍රියත් බුදුන් විසින් දෙසනලද පරිදි ඇස්සමුකොට දනිමි.
648. සබ‍්බමිත‍්තො සබ‍්බසඛො සබ‍්බභූතානුකම‍්පකො, මෙත‍්තං චිත‍්තං ච භාවෙමි අබ්‍යාපජ‍්ඣරතො සදා.
648. හැමට මිතුරු වැ හැමට යහළු වැ සියලු සතුන් කෙරෙහි අනුකම්පා ඇති වැ හැමකල්හි අව්‍යාපාදයෙහි (සත්‍වයනට) හිතසුව එළවීමෙහි ඇලුණෙම් මෙත් සිතත් වඩමි.
649. අසංහීරං අසංකුප‍්පං චිත‍්තං ආමොදයාමහං, බ්‍රහ‍්මවිහාරං භාවෙමි ආකාපුරිසසෙවිතං.
649. ආකර්‍ෂණ රහිත වූවක් කෝප්‍ය රහිත වූවක් කොට මම සිත සතුටු කරමි. නීචජනයන් නො සෙවුනාලද බ්‍රහ්මවිහාරය වඩමි.
650. අවිතක‍්කං සමාපන‍්නො සම‍්මාසම‍්බුද‍්ධසාවකො, අරියෙන තුණ‍්හීභාවෙන උපෙතො හොති තාවදෙ.
650. ද්විතීයධ්‍යානයට සමවන් සම්‍යක් සම්බුද්ධශ්‍රාවක තෙමේ එකෙණෙහි ආර්‍ය්‍ය වූ තුෂ්ණිම්භාවයෙන් සමන්‍වාගත වූයේ වේ.
651. යථා’පි පබ‍්බතො සෙලො අචලො සුප‍්පතිට‍්ඨිතො, එවං මොහක‍්ඛයා භික‍්ඛු පබ‍්බතො’ව න වෙධති.
651. ශෛලපර්‍වතය තෙම යම් සේ අචල ද මොනවට පිහිටියේ වේ ද එපරිද්දෙන් මෝහක්‍ෂය හේතුකොටගෙන පර්‍වතයක් මෙන් (අචල) වූ මහණ තෙම නො සැලේ.
652. අනඞ‍්ගණස‍්ස පොසස‍්ස නිච‍්චං සුචිගවෙසිනො, වාලග‍්ගමත‍්තං පාපස‍්ස අබ‍්භමත‍්තං ව ඛායති.
652. (රාගාදි) අඞ්ගණ රහිත වූ නිරතුරු නිරවද්‍ය ධර්‍මයන් සොයන සුලු පුරුෂයාහට කෙසගක් (වලගක්) පමණ වූ පාපය වලාකුළක් පමණ මෙන් වැටහේ.
653. නගරං යථා පච‍්චන‍්තං ගුත‍්තං සන‍්තරබාහිරං, එවං ගොපෙථ අත‍්තානං ඛණො වො මා උපච‍්චගා.
653. ඇතුළත පිටත සහිත වැ ගෝපනය (රැකවරණ) කරන ලද පසල් නුවර යම්සේ ද එසේ තමා (සිත) රකිවු, ක්‍ෂණය තෙම තොප නහමක් ඉක්ම යා.
654. නාභිනන්‍දාමි මරණං නාභිනන්‍දාමි ජීවිතං, කාලං ච පටිකඞ‍්ඛාමි නිබ‍්බිසං භතකො යථා.
654. මරණය නො කැමැත්තෙමි, ජීවිතය නො කැමැත්තෙමි, මෙහෙ කරන කම්කරුවකු වේතනය අපේක්‍ෂා කරන සේ කාලය පමණක් අපේක්‍ෂා කරමි.
655. නාභිනන්‍දාමි මරණං නාභිනන්‍දාමි ජීවිතං, කාලං ච පටිකඞ‍්ඛාමි සම‍්පජානො පතිස‍්සතො.
655. මරණය නො කැමැත්තෙමි, ජීවිතය නො කැමැත්තෙමි, සම්‍යක් ප්‍රඥා ඇති වැ සිහි ඇති වැ කාලය පමණක් අපේක්‍ෂා කරමි.
656. පරිචිණ‍්ණො මයා සත්‍ථා කතං බුද‍්ධස‍්ස සාසනං, ඔහිතො ගරුකො භාරො භවනෙත‍්ති සමූහතා.
656. මා විසින් ශාස්තෲන් වහන්සේ ඇසුරු කරනලදහ. බුදුන්ගේ අවවාදය කරනලද යැ. ගුරු බර බහා තබනලද්දේ යැ, භවනෙත්තිය (තෘෂ්ණාව) මුලුසුන් කරනලදි.
657. යස‍්ස චත්‍ථාය පබ‍්බජිතො අගාරස‍්මානගාරියං, සො මෙ අත්‍ථො අනුප‍්පත‍්තො සබ‍්බසඤ‍්ඤොජනක‍්ඛයො.
657. යම් අර්‍ත්‍ථයක් සඳහා ගිහිගෙන් නික්ම පැවිද්දට පැමිණියෙම් නම් සියලු සංයෝජනයන් ක්‍ෂය කිරීමැ යි කියනලද ඒ අර්‍ත්‍ථය මා විසින් ලබනලද්දේ යැ.
658. සම‍්පාදෙථප‍්පමාදෙන එසා මෙ අනුසාසනී, හන්‍දාහං පරිනිබ‍්බිස‍්සං විප‍්පමුත‍්තොම‍්හි සබ‍්බධී’ති.
658. නො පමා වැ (දානශීලාදිය) සම්පාදනය කරවු. මේ මාගේ අවවාදය යි, එකත්නෙන් මම පිරිනිවෙන්නෙමි, සියලු භවයන් කෙරෙන් මිදුණෙමි’යි.
ඉත්‍ථං සුදං ආයස‍්මා ඛදිරවනියො රෙවතො ථෙරො ගාථායො අභාසිත්‍ථා’ති.
මෙසේ ආයුෂ්මත් ඛදිරවනීය රේවත ස්ථවිරයන් වහන්සේ ...