උදායිත්‍ථෙරගාථා
16. 1. 2.
16. 1. 2.
689. මනුස‍්සභූතං සම‍්බුද‍්ධං අත‍්තදන‍්තං සමාහිතං, ඉරියමානං බ්‍රහ‍්මපථෙ චිත‍්තස‍්සූපසමෙ රතං.
689. මිනිසුන් අතර උපන්නා වූ (දතයුතු දැය) තමා මැ දත්තා වූ තමා මැ දැමුණා වූ සමාහිත වූ බ්‍රහ්මවිහාර මාර්‍ගයෙහි පවත්නා වූ චිත්තයාගේ ව්‍යුපශමයෙහි (නිවනෙහි) ඇලුණා වූ,
690. යං මනුස‍්සා නමස‍්සන‍්ති සබ‍්බධම‍්මාන පාරගුං, දෙවා’පි තං නමස‍්සන‍්ති ඉති මෙ අරහතො සුතං.
690. මිනිස්සු (ස්කන්‍ධායතනාදි) සියලු ධර්‍මයන්ගේ පරතෙරට ගියා වූ යමකු නමඳිත් ද දෙවියෝ ද ඔහු නමඳිතී මා විසින් රහතුන් වෙත අසනලදි.
691. සබ‍්බසංයොජනාතීතං වනා නිබ‍්බනමාගතං, කාමෙහි නෙක‍්ඛම‍්මරතං මුත‍්තං සෙලා’ව කඤ‍්චනං.
691. ඉක්මගිය සියලු සංයෝජනයන් ඇති, (කෙලෙස්) වනයෙන් නික්ම නිවනට පැමිණි, කාමයෙන් නික්ම නෛෂ්ක්‍රම්‍යයෙහි ඇලුණු, සෙලින් මුත් කසුනක් (රනක්) බඳු (ඔහු දෙවියෝ ද නමඳිත්).
692. ස වෙ අච‍්චන‍්තරුචි නාගො හිමවා චඤ‍්ඤෙ සිලුච‍්චයෙ, සබ‍්බෙසං නාගනාමානං සච‍්චනාමො අනුත‍්තරො.
692. ඒ බුද්ධනාග තෙමේ ඒකාන්තයෙන් අන්‍යපර්‍වතයන් ඉක්ම සිටි හිමවත් පර්‍වතය මෙන් අත්‍යන්තයෙන් බැබළී, ‘නාග’ නාමය ඇති සියල්ලන් අතුරෙහි නිරුත්තර වූ සත්‍යනාමය ඇත්තේ යි.
693. නාගං වො කිත‍්තයිස‍්සාමි න හි ආගුං කරොති සො, සොරච‍්චං අවිහිංසා ච පාදා නාගස‍්ස තෙ දුවෙ.
693. තොපට නාග(හස්ති)යා ප්‍රකාශ කරන්නෙමි, හෙතෙම පව් නො මැ කෙරේ. ශීලයත් කරුණාවත් යන එදෙක නාගයාගේ (පූර්‍ව) පාදයෝ යි.
694. සති ච සම‍්පජඤ‍්ඤං ච චරණා නාගස‍්ස තෙ පරෙ, සද‍්ධාහත්‍ථො මහානාගො උපෙක‍්ඛාසෙතදන‍්තවා.
694. ස්මෘතියත් සම්‍යක්ප්‍රඥාවත් නාගයාගේ ඒ අන්‍ය (පසු) පාදයෝ යි. මහානාග තෙමේ ශ්‍රද්ධා නැමැති අත් ඇත්තේ යැ. උපේක්‍ෂා නැමැති සුදුදළ ඇත්තේ යි.
695. සති ගීවා සිරො පඤ‍්ඤා වීමංසා ධම‍්මචින‍්තනා, ධම‍්මකුච‍්ඡිසමාවාසො විවෙකො තස‍්ස වාලධි.
695. ස්මෘතිය ඔහුගේ ග්‍රීවය යැ, ප්‍රඥාව ශීර්‍ෂය යැ, ධර්‍මචින්තාව විමර්‍ශනය යැ, (සමථ - විදර්‍ශනා) ධර්‍මය කුක්‍ෂිය යැ, විවේකය වාලධිය යි.
696. සො ඣායී අස‍්සාසරතො අජ‍්ඣත‍්තං සුසමාහිතො, ගච‍්ඡං සමාහිතො නාගො ඨිතො නාගො සමාහිතො.
696. ඒ නාග තෙමේ ධ්‍යාන කරන සුලු යැ, ආස්වාදයෙහි (නිවනෙහි) ඇලුණේ යැ, අධ්‍යාත්මයෙහි මොනවට සමාහිත යැ, නාග තෙම යන්නේ සමාහිත යැ, සිටියේ සමාහිත යි.
697. සයං සමාහිතො නාගො නිසින‍්නො’පි සමාහිතො, සබ‍්බත්‍ථ සංවුතො නාගො එසා නාගස‍්ස සම‍්පදා.
697. නාග තෙම හෝනේ සමාහිත යැ, හුන්නේ ද සමාහිත යැ, සියලු අරමුණෙහි සංවෘත යැ, මේ වනාහි නාගයාගේ සමාපත්තිය යි.
698. භුඤ‍්ජති අනවජ‍්ජානි සාවජ‍්ජානි න භුඤ‍්ජති, ඝාසමච‍්ඡාදනං ලද‍්ධා සන‍්නි’ධිං පරිවජ‍්ජයං.
698. වස්ත්‍රාහාර ලැබ සන්නිධිකාරය (රැස්කිරීම) දුරු කරනුයේ නිරවද්‍ය දැය වළඳයි. සාවද්‍ය දැය නො වළඳයි.
699. සංයොජනං අණුං ථූලං සබ‍්බං ඡෙත්‍වාන බන්‍ධනං, යෙන යෙනෙව ගච‍්ඡති අනපෙක‍්ඛොව ගච‍්ඡති.
699. සංයෝජන යැ කුදුමහත් සියලු කෙලෙස් බැඳුම් යැ යන මොවුන් (මාර්‍ගඥානයෙන්) සිඳැ යම් යම් මැ දිශායෙකින් යේ නම් අපේක්‍ෂා රහිත වැ මැ යේ.
700. යථාපි උදකෙ ජාතං පුණ‍්ඩරීකං පවඩ‍්ඪති, නොපලිප‍්පති තොයෙන සුචිගන්‍ධං මනොරමං.
700. යම්සේ දියෙහි උපන්නා වූ සුවඳැති මනරම් පඬෙර (හෙළපියුම) දියෙහි වැඩේ ද දියෙන් නො තැවරේ ද,
701. තථෙව ච ලොකෙ ජාතො බුද‍්ධො ලොකෙ විහරති, නොපලිප‍්පති ලොකෙන තොයෙන පදුමං යථා.
701. එසේ මැ ලෝකයෙහි උපන් සර්‍වඥ තෙමේ ලෝකයෙහි වෙසෙයි. දියෙන් පියුම යම්සේ නම් එසේ මැ ලෝකය විසින් නො තැවරේ.
702. මහාගිනි පජ‍්ජලිතො අනාහාරොපසම‍්මති, අඞ‍්ගාරෙසු ච සන‍්තෙසු නිබ‍්බුතො’ති පවුච‍්චති.
702. ඇවිලගත් මහගින්න නිරාහාර වූයේ (දර නැත්තේ) සන්හිඳේ. අගුරු ඇති කල්හි දු නිවුණේ යැ යි කියනු ලැබේ.
703. අත්‍ථස‍්සායං විඤ‍්ඤාපනී උපමා විඤ‍්ඤූහි දෙසිතා, විඤ‍්ඤිස‍්සන‍්ති මහානාගා නාගං නාගෙන දෙසිතං.
703. මේ වනාහි නුවණැතියන් විසින් දෙසනලද අර්‍ත්‍ථප්‍රකාශක උපමාවකි. මහානාගයෝ (ක්‍ෂීණාශ්‍රවයෝ) නාගයා (මා) විසින් දෙසනලද නාගයා හඳුනත්.
704. වීතරාගො වීතදොසො වීතමොහො අනාසවො, සරීරං විජහං නාගො පරිනිබ‍්බිස‍්සන‍්ත්‍යනාසවො’ති.
704. පහ වූ රාගය ඇති, පහ වූ ද්වේෂය ඇති, පහ වූ මෝහය ඇති (සඋපාදිශේෂ නිර්‍වාණයෙන්) නිරාස්‍රට වූ බුද්ධනාග තෙමේ ශරීරය හරිමින් (ඛන්‍ධපරිනිබ්බානයෙන්) පිරිනිවෙන්නේ යි.
ඉත්‍ථං සුදං ආයස‍්මා උදායී ථෙරො ගාථායො අභාසිත්‍ථා’ති.
මෙසේ ආයුෂ්මත් උදායී ස්ථවිරයන් වහන්සේ ...
උදායිත්‍ථෙරගාථා.
උදායී ස්ථවිරගාථා යි.
තස‍්සුද‍්දානං:
උද්දානය:
කොණ‍්ඩඤ‍්ඤො ච උදායී ච ථෙරා ද‍්වෙ තෙ මහිද‍්ධිකා, සොළසම‍්හි නිපාතම‍්හි ගාථායො ද‍්වෙ ච තිංස චා’ති.
සොළොස් වැනි නිපාතයෙහි කොණ්ඩඤ්ඤ ද උදායී දැයි මහත් ඍද්ධි ඇති ඒ තෙරවරු දෙදෙනෙකි. ගාථා ද දෙතිසෙකි.
සොළසනිපාතො නිට‍්ඨිතො.
සොළසනිපාතය නිමි.