සම‍්බුලකච‍්චානත්‍ථෙරගාථා
2. 4. 5.
2. 4. 5.
189. දෙවො ච වස‍්සති දෙවො ච ගළගළායති එකකො චාහං භෙරවෙ බිලෙ විහරාමි, තස‍්ස මය‍්හං එකකස‍්ස භෙරවෙ බිලෙ විහරතො නත්‍ථි භයං වා ඡම‍්භිතත‍්තං වා ලොමහංසො වා.
189. වැසි දු වසී. යළි දු වැස්ස ‘ගළගළ’ හඬින් ගලායෙයි. මම ද, එකලා වැ භයජනක ගුහායෙහි වෙසෙමි. මා එකලා වැ භයජනක ගුහායෙහි වසන්නහුට බියෙක් හෝ තැතිගැන්මෙක් හෝ ලොමුදහගැන්මෙක් හෝ නැති.
190. ධම‍්මතා මම සා යස‍්ස මෙ එකකස‍්ස භෙරවෙ බිලෙ විහරතො නත්‍ථි භයං වා ඡම‍්භිතත‍්තං වා ලොමහංසො වා’ති.
190. එකලා වැ භයජනක ගුහායෙහි වසන්නා වූ යම් බඳු මට බියෙක් හෝ තැතිගැන්මෙක් හෝ ලොමුදහගැන්මෙක් හෝ නැත් ද තෙල මා ගේ ධර්‍මස්වභාව යි.
ඉත්‍ථං සුදං ආයස‍්මා සම‍්බුලකච‍්චානො ථෙරො ගාථායො අභාසිත්‍ථා’ති.
මෙසේ මේ ගාථා ආයුෂ්මත් සම්බුලකච්චායන ස්ථවිරයන් වහන්සේ ...