ඛිතකත්‍ථෙරගාථා
2. 4. 6.
2. 4. 6.
191. කස‍්ස සෙලූපමං චිත‍්තං ඨිතං නානූපකම‍්පති, විරත‍්තං රජනීයෙසු කුප‍්පනීයෙ න කුප‍්පති, යස‍්සෙවං භාවිතං චිත‍්තං කුතො තං දුක‍්ඛමෙස‍්සති.
191. කවරක්හු ගේ සිත පර්‍වතයක් මෙන් සිටියේ (ලෝදහමින්) නො සැලේ ද, ඇලුම් කටයුතු වස්තූන්හි නො ඇලේ ද, කිපියයුතු (ආඝාත) වස්තුයෙහි නො කිපේ ද, යම් (ආර්‍ය්‍ය) පුද්ගලයකුගේ සිත මෙසෙයින් වඩනාලද වී නම්, ඔහුකරා කොයින් දුක පැමිණෙන්නේ ද?
192. මම සෙලූපමං චිත‍්තං ඨිතං නානූපකම‍්පති, විරත‍්තං රජනීයෙසු කුප‍්පනීයෙ න කුප‍්පති, මමෙවං භාවිතං චිත‍්තං කුතො මං දුක‍්ඛමෙස‍්සතී’ති.
192. මා ගේ සිත පර්‍වතයක් සෙයින් සිටියේ (ලෝදහමින්) නො සැලෙයි, ඇලුම් කටයුතු වස්තූන්හි නො ඇලෙයි, කිපියයුත්තෙහි නො කිපෙයි, මාගේ සිත මෙසෙයින් වඩනා ලද යැ, කොයින් මා කරා දුක එන්නේ දැ? යි.
ඉත්‍ථං සුදං ආයස‍්මා ඛිතකො ථෙරො ගාථායො අභාසිත්‍ථා’ති.
මෙසේ මේ ගාථා ආයුෂ්මත් ඛිතක ස්ථවිරයන් වහන්සේ ...