සුමනත්‍ථෙරගාථා
5. 1. 4.
5. 1. 4.
330. යං පත්‍ථයානො ධම‍්මෙසු උපජ‍්ඣායො අනුග‍්ගහී, අමතං අභිකඞ‍්ඛන‍්තං කතං කත‍්තබ‍්බකං මයා.
330. උපාධ්‍යායන් වහන්සේ (ශමථවිදර්‍ශනාදි) ධර්‍මයන් කෙරෙහි යම් දහමක් පතන්නාහු අමා කැමැති මට (ඔවා දීමෙන්) අනුග්‍රහ කළ සේක් ද(එය ලබනුවට) මා විසින් කරණී කරනලද.
331. අනුප‍්පත‍්තො සච‍්ඡිකතො සයං ධම‍්මො අනීතිහො, විසුද‍්ධඤාණො නික‍්කඞ‍්ඛො ව්‍යාකරොමි තවන‍්තිකෙ.
331. තමා විසින් (නවලොවුතුරු) දහම ලබන ලද, පසක් කරනලද, නිසැක (ඉතිකිරා රහිත) කරනලද. (මම) විශුද්ධඥාන ඇතියෙම් නිසැක වැ තොප වෙත ප්‍රකාශ කෙරෙමි.
332. පුබ‍්බෙනිවාසං ජානාමි දිබ‍්බචක‍්ඛු විසොධිතං, සදත්‍ථො මෙ අනුප‍්පත‍්තො කතං බුද‍්ධස‍්ස සාසනං.
332. පෙරවිසූ කඳපිළිවෙළ දනිමි. දිවැස පිරිසුදු කරනලද, මා විසින් ස්වාර්‍ත්‍ථය (රහත්බව) ලබනලද, බුදුන්ගේ අනුසසුන් කරනලද.
333. අප‍්පමත‍්තස‍්ස මෙ සික‍්ඛා සුස‍්සුතා තව සාසනෙ, සබ‍්බෙ මෙ අසවා ඛීණා නත්‍ථි දානි පුනබ‍්භවො.
333. අප්‍රදමාද වූ මා විසින් තොපගේ ශාසනයෙහි ශික්‍ෂාවෝ මොනොවට හික්මෙනලද. මාගේ සියලු ආශ්‍රවයෝ ක්‍ෂය වූහ. දැන් පුනර්‍භවයෙක් නැත.
334. අනුසාසි මං අරියවතා අනුකම‍්පි අනුග‍්ගහි, අමොඝො තුය‍්හමොවාදො අන‍්තෙවාසිම‍්හි සික‍්ඛිතො’ති.
334. ආර්‍ය්‍යව්‍රතයෙන් මට අනුශාසනා කළහ, අනුකම්පා කළහ, අනුග්‍රහ කළහ. තොපගේ අවවාදය නො සිස් විය. හික්මුණු අතැවැසියෙක් වීමි.
ඉත්‍ථං සුදං ආයස‍්මා සුමනො ථෙරො ගාථායො අභාසිත්‍ථා’ති.
මෙසෙයින් ආයුෂ්මත් සුමන ස්ථවිරයන් වහන්සේ ගාථා කීහ.