වඩ‍්ඪත්‍ථෙරගාථා
5. 1. 5.
5. 1. 5.
335. සාධූ හි කිර මෙ මාතා පතොදං උපදංසයි, යස‍්සාහං වචනං සුත්‍වා අනුසිට‍්ඨො ජනෙත‍්තියා, ආරද‍්ධවිරියො පහිතත‍්තො පත‍්තො සම‍්බොධිමුත‍්තමං.
335. මනා මැ යැ, මාගේ මවු තොමෝ අවවාද නැමැති කෙවිට මට දැක් වූ, යම් මවක විසින් අනුශාසිත වූයෙම් ඇයගේ බස් අසා රුකුළු වැර ඇත්තෙම්-නිවනට මෙහෙයූ සිත් ඇත්තෙම් උතුම් වු අර්‍හත්ත්‍වයට පැමිණියෙමි.
336. අරහා දක‍්ඛිණෙය්‍යොම‍්හි තෙවිජ‍්ජො අමතද‍්දසො, ජෙත්‍වා නමුචිනො සෙනං විහරාමි අනාසවො.
336. රහත් වූයෙම් දක්‍ෂිණාවට නිසිවීමි. ත්‍රිවිද්‍යා ඇත්තෙම් දුටු නිවන් ඇත්තෙමි. මරහුගේ (කෙලෙස්) සෙන් දිනා ආස්‍රව රහිත වැ වෙසෙමි.
337. අජ‍්ඣත‍්තං ච බහිද‍්ධා ච යෙ මෙ විජ‍්ජිංසු ආසවා, සබ‍්බෙ අස‍්සො උච‍්ඡින‍්නා න ච උප‍්පජ‍්ජරෙ පුන.
337. ආධ්‍යාත්මික වූ ද බාහිර වූ ද මාගේ යම් ආස්‍රව කෙනෙක් විද්‍යමාන වූහු ද, නිරවශේෂ වූ සියලු ආස්‍රවයෝ සිඳින ලද්දාහු යැ, ඔහු යලි නො ද උපදිත්.
338. විසාරදා ඛො භගිනි එතමත්‍ථං අභාසයි, අපිහා නූන මයි’පි වනථො තෙ න විජ‍්ජති.
338. විශාරද වූ බුහුනැණි මෙකරුණ කිවු (මවත් තමාත් රහත් බැවින් බුදුන් උදාරපුත් බව ගෙන කියයි.) ඒකාන්තයෙන් මා කෙරෙහි දු අභිලාශා නැත. තොපට තෘෂ්ණාවක් නැතැ.
339. පරියන‍්තකතං දුක‍්ඛං අන‍්තිමො’යං සමුස‍්සයො, ජාතිමරණසංසාරො නත්‍ථි දානි පුනබ‍්භවො’ති.
339. දුක් කෙළවර කරනලද. මේ අන්තිමශරීරය යි. ජාතිමරණ සංසාර සඞ්ඛ්‍යාත පුනර්‍භවයෙක් දැන් නැතැ යි.
ඉත්‍ථං සුදං ආයස‍්මා වඩ‍්ඪො ථෙරො ගාථායො අභාසිත්‍ථා’ති.
මෙසෙයින් ආයුෂ්මත් වඩ්ඪ ස්ථවිරයන් වහන්සේ ගාථා කීහ.