නදීකස‍්සපත්‍ථෙරගාථා
5. 1. 6.
5. 1. 6.
340. අත්‍ථාය වත මෙ බුද‍්ධො නදිං නෙරඤ‍්ජරං අගා, යස‍්සාහං ධම‍්මං සුත්‍වාන මිච‍්ඡාදිට‍්ඨිං විවජ‍්ජයිං.
340. මම යම් බුදු කෙනකුන්ගේ දහම් අසා මිසදිටු හළෙම් ද, ඒකාන්තයෙන් මට වැඩ සඳහා ඒ බුදුහු නේරඤ්ජරානදිය වෙත වැඩියහ.
341. යජිං උච‍්චාවචෙ යඤ‍්ඤෙ අග‍්ගිහුත‍්තං ජුහිං අහං, එසා සුද‍්ධීති මඤ‍්ඤන‍්තො අන්‍ධභූතො පුථුජ‍්ජනො.
341. නුවණැසින් අන්‍ධ වූ පුහුදුන් වූ මම ශුද්ධි නම් මේ යයි හඟිමින් කුදුමහත් යාගයන් කෙළෙමි. අග්නිහෝම කෙළෙමි.
342. දිට‍්ඨිගහනපක‍්ඛන‍්නො පරාමාසෙන මොහිතො, අසුද‍්ධිං මඤ‍්ඤිසං සුද‍්ධිං අන්‍ධභූතො අවිද‍්දසු.
342. නුවණැස් නැති අපණ්ඩිත වූ දෘෂ්ටිගහනයට වැදුණු දෘෂ්ටිපරාමර්‍ශයෙන් මුළා වූ මම අශුද්ධිය ශුද්ධි යයි සැලැකීමි.
343. මිච‍්ඡාදිට‍්ඨි පහීනා මෙ භවා සබ‍්බෙ විදාලිතා, ජුහාමි දක‍්ඛිණෙය්‍යග‍්ගිං නමස‍්සාමි තථාගතං.
343. මාගේ මිසදිටු ප්‍රහීණ යැ. හැම භවයෝ නසනලදහ. දක්‍ෂිණීය වහ්නිය පුදමි. තථාගතයන් නමස්කාර කෙරෙමි.
344. මොහා සබ‍්බෙ පහීනා මෙ භවතණ‍්හා පදාලිතා, වික‍්ඛීණො ජාතිසංසාරො නත්‍ථි දානි පුනබ‍්භවො’ති.
344. මාගේ හැම මෝහයෝ ප්‍රහීණයහ. භවතෘෂ්ණාව නසනලදි. ජාතිසංසාරය ක්‍ෂීණ විය. දැන් පුනර්‍භවයෙක් නැතැ’යි.
ඉත්‍ථං සුදං ආයස‍්මා නදීකස‍්සපො ථෙරො ගාථායො අභාසිත්‍ථා’ති.
මෙසෙයින් ආයුෂ්මත් නදීකාශ්‍යප ස්ථවිරයන් වහන්සේ ගාථා කීහ.