ඛෙත‍්තූපමපෙතවත්‍ථු පඨමං
1. 1.
1. 1.
1. ඛෙත‍්තූපමා අරහන‍්තො දායකා කස‍්සකූපමා, බීජූපමං දෙය්‍යධම‍්මං එත‍්තො නිබ‍්බත‍්තතෙ ඵලං
1. රහත්හු කෙත වැනියහ. දායකයෝ ගොවියන් වැන්නාහ. දේයධර්‍මය (දානවස්තුව) බිජුවට වැනි ය. මේ කරුණු තුන හේතු කොට ගෙන කුසල ඵලය උපදියි.
2. එතං බීජං කසී ඛෙත‍්තං පෙතානං දායකස‍්ස ච, තං පෙතා පරිභුඤ‍්ජන‍්ති දාතා පුඤ‍්ඤෙන වඩ‍්ඪති.
2. (යථෝක්ත දේයධර්‍ම සංඛ්‍යාත) බීජය ද, (එහි වැපිරීම් නැමැති) ගොවිකම ද රහත් නමැති කෙත ද, යන මේ කරුණු තුන පරලොව ගියවුන්ට ද, දායකයන්ට ද උපකාර පිණිස වේ. පරලොව ගිය අය දන් දීමෙන් ලද ඒ විපාකය විඳිත්. දායකයා පිනින් වැඩෙයි.
3. ඉධෙව කුසලං කත්‍වා පෙතෙ ච පටිපූජිය සග‍්ගඤ‍්ච කමතිට‍්ඨානං කම‍්මං කත්‍වාන භද‍්දක’න‍්ති.
3. (හෙ) මෙලොවැ මැ කුසල් කොට ප්‍රේතයන් ද පුදා (ප්‍රාප්තිදාන වශයෙන්) යහපත් කුසල් කොට දෙව්ලොවට පැමිණේ.
ඛෙත‍්තූපමපෙතවත්‍ථු පඨමං.
ඛෙත්තූපම ප්‍රේතවස්තු යි.
1. 2.
1. 2.
(නාරද තෙරණුවෝ මෙසේ පිළිවීසිති:)
4. කායො තෙ සබ‍්බසොවණ‍්ණො සබ‍්බා ඔභාසතෙ දිසා, මුඛං තෙ සූකරස‍්සෙව කිං කම‍්මමකරි පූරෙති.
4. තාගේ මුළුසිරුර රන්වන් ය. සියලු දික් බබුළුවයි. තාගේ මුව හූරුමුව වැන්න. තෝ පෙර කිනම් පව්කමක් කෙළෙහි ද?
(ප්‍රේතයා මෙසේ පිළිතුරු දෙයි)
5. කායෙන සඤ‍්ඤතො ආසිං වාචායාසිමසඤ‍්ඤතො, තෙන මෙ තාදිසො වණ‍්ණො යථා පස‍්සසි නාරද.
5. මම කයින් සංවර වූයෙමි. වචනයෙන් අසංවර වූයෙමි. නාරදයෙනි, ඔබ දක්නා පරිදි ශරීරවර්‍ණයක් මට වූයේ එහෙයිනි.
6. තං ත්‍යාහං නාරද බ්‍රූමි සාමං දිට‍්ඨමිදං තයා, මාකාසි මුඛසා පාපං මා ඛො සූකරමුඛො අහූ’ති.
6. නාරදයෙනි, ඔබ විසින් ම මේ සිරුර දක්නාලද, එහෙයින් මම ඔබට මෙය (අවවාද වශයෙන්) කියමි: මුවින් පවක් නො කරව. හූරුමුව ඇත්තෙක් නො වව.
සූකරමුඛපෙතවත්‍ථු දුතියං.
සූකරමුඛ ප්‍රේතවස්තු යි.
1. 3.
1. 3.
(නාරද තෙරණුවෝ මෙසේ විචාරති:)
7. දිබ‍්බං සුභං ධාරෙසි වණ‍්ණධාතුං වෙහාසයං තිට‍්ඨසි අන‍්තලික‍්ඛෙ, මුඛඤ‍්ච තෙ කිමයො පූතිගන්‍ධං ඛාදන‍්ති කිං කම‍්මමකාසි පුබ‍්බෙති?.
7. තෝ දෙව්සිරුරට බඳු යහපත් සිරුරුපැහැ ඇත්තෙහි, අහසෙහි සිටින්නෙහි, එහෙත් පණුවෝ දුගඳ හමන තාගේ මුඛය සිදුරු කොට කති. පෙරදෑයෙහි (තෝ) කවර කර්‍මයක් කෙළෙහි ද?
(ප්‍රේතයා මෙසේ පිළිතුරු දෙයි)
8. සමණො අහං පාපො දුට‍්ඨවාචො තපස‍්සිරූපො මුඛසා අසඤ‍්ඤතො, ලද‍්ධා ච මෙ තපසා වණ‍්ණධාතු මුඛඤ‍්ච මෙ පෙසුනියෙන පූති.
8. මම පෙර දුෂ්ටවචනයෙන් යුත් වාග්ද්වාරයෙන් අසංවර වූ ශ්‍රමණවේශධාරී පවිටුමහණෙක් වීමි. බඹසර බෙලෙන් මාගේ ශරීර වර්‍ණය ලද. පිසුනුබසින් මා මුව දුගඳ විය.
9. තයිදං තයා නාරද සාමං දිට‍්ඨං අනුකම‍්පකා යෙ කුසලා වදෙය්‍යුං, මා පෙසුනං මා ච මුසා අභාණී යක‍්ඛො තුවං හොහිසි කාමකාමී’ති.
9. නාරදයෙනි, ඔබ තමන් විසින් ම මා සිරුර දක්නා ලද. කාරුණික නිපුණ වූ බුද්ධාදි උත්තමයෝ යමක් ප්‍රකාශ කළාහු නම් මම එය ම ඔබට කියමි. පිසුනුබස් නො කියන්න. මුසාවා ද නො බණින්න. එකල්හි ඔබ කැමති සැප විඳින දෙවි වන්නහු යි.
පූතිමුඛපෙතවත්‍ථු තතියං.
පූතිමුඛ ප්‍රේතවස්තු යි.
1. 4.
1. 4.
10. යං කිඤ‍්චාරම‍්මණං කත්‍වා දජ‍්ජා දානං අමච‍්ඡරී, පුබ‍්බපෙතෙ ච ආරබ‍්භ අථවා වත්‍ථු දෙවතා.
10. නොමසුරු තැනැත්තේ යම්කිසිවක් අරමුණු කොට දන් දෙන්නේ ය. පෙර කලුරිය කළවුන් හෝ නැතහොත් ගෙවතු ආදියට අරක් ගත් දෙවියන් ඇරැබැ හෝ දන් දෙන්නේ ය.
11. චත‍්තාරො ච මහාරාජෙ ලොකපාලෙ යසස‍්සිනො, කුවෙරං ධතරට‍්ඨං ච විරූපක‍්ඛං විරූළ‍්හකං, තෙ චෙව පූජිතා හොන‍්ති දායකා ච අනිප‍්ඵලා.
11. වෛශ්‍රවණ ය, ධ්‍රතරාෂ්ට්‍ර ය, විරූපාක්‍ෂ ය, විරූඪය යන යශස්වී ලෝකපාලක සිවුවරම් දෙවියන් අරබයා හෝ දන් දෙයි. ඔවුහු ද පුදන ලද්දෝ වෙත්. දායකයෝ ද නිෂ්ඵල නො වන්නෝ වෙත්.
12. න හි රුණ‍්ණං ච සොකො වා යා චඤ‍්ඤා පරිදෙවනා, න තං පෙතස‍්ස අත්‍ථාය එවං තිට‍්ඨන‍්ති ඤාතයො.
12. මළවුන් සඳහා හැඬීමක් ශෝකයක් හෝ එයින් අන්‍ය වූ විලාප කීමක් හෝ නො කළයුතු ය. කලුරිය කළවුන්ට ඒ ඇඬීම් ආදිය ප්‍රයෝජනය පිණිස නො වෙයි. එහෙත් එසේ කරන මඳ නුවණැති නෑයෝ ද සිටිත්.
13. අයඤ‍්ච ඛො දක‍්ඛිණා දින‍්නා සඞ‍්ඝම‍්හි සුප‍්පතිට‍්ඨිතා, දීඝරත‍්තං හිතායස‍්ස ඨානසො උපකප‍්පතී’ති.
13. දායකයා විසින් දුන් මේ දානය සංඝයා කෙරෙහි මනාව පිහිටියේ ය. මේ ප්‍රේතයාහට බොහෝ කලක් මුළුල්ලෙහි හිත පිණිස (දානවිපාකය) එකෙණෙහි ම පැමිණේ.