1. දීඝිතිකොසලජාතකං
817. එවම‍්භූතස‍්ස තෙ රාජ ආගතස‍්ස වසෙ මමං, අත්‍ථි නු කොචි පරියායො යො තං දුක‍්ඛා පමොචයෙ.
817. රජතුමනි, මගේ වසයට පත් ඔබ දුකින් මුදන්නට කිසියම් හේතුවක් තිබේ ද?
818. එවම‍්භූතස‍්ස මෙ තාත ආගතස‍්ස වසෙ තව, නත්‍ථි නො කොචි පරියායො යො මං දුක‍්ඛා පමොචයෙ.
818. දරුව, තාගේ වසයට පත් මෙබඳු මා දුකින් මුදා ද එයට කිසි යම් හේතුවක් නැත.
819. නාඤ‍්ඤං සුචරිතං රාජ නාඤ‍්ඤං රාජ සුභාසිතං, තායතෙ මරණ කාලෙ එවමෙවිතරං ධනං.
819. රජතුමනි, සුචරිතයට වඩා අනෙකක් මරණකාලයෙහි රක්නේ නො වෙයි. සුභාෂිතයට වඩා අනෙකක් මරණකාලයෙහි රක්නේ නො වෙයි. ඒ දෙකට වඩා මුතු මැණික් ආදි අන් ධනය මරණකාලයෙහි රක්නේ නො වේ. ධනයට වඩා සුචරිතය හා සුභාෂිතය ශ්‍රේෂ්ඨ යයි කී සේ ය.
820. අක‍්කොච‍්ඡි මං අවධි මං අජිනි මං අහාසි මෙ, යෙ තං උපනය‍්හන‍්ති වෙරං තෙසං න සම‍්මති.
820. මට ආක්‍රෝශ කෙළේ ය, මට ගැසුවේ ය, මා පැරදවීය, මා සතු දැය පැහැර ගත්තේ යයි යම් කෙනෙක් වෙර බඳිත් ද ඔවුන්ගේ වෛරය නො සන්හිඳෙයි.
821. අක‍්කොච‍්ඡි මං අවධි මං අජිනි මං අහාසි මෙ, යෙ තං න උපනය‍්හන‍්ති වෙරං තෙසූපසම‍්මති.
821. මට ආක්‍රෝශ කෙළේ ය මට ගැසුවේ ය, මා පැරදවීය, මා සතු දැය පැහැර ගත්තේ යයි යම් කෙනෙක් වෙර නො බඳිත් ද ඔවුන්ගේ වෛරය සන්හිඳේ.
822. නහි වෙරෙන වෙරානි සම‍්මන‍්තීධ කුදාචනං, අවෙරෙන ච සම‍්මන‍්ති එස ධම‍්මො සනන‍්තනොති.
822. මෙලොවැ, වෛරයෙන් වෛරය කිසි කලෙක නො සන්හිඳෙයි. අවෛරයෙන් (මෛත්‍රියෙන්) වෛරය සන්හිඳේ. මෙය සනාතන (හැම කල්හි පවත්නා) ධර්‍මයෙකි.
1. දීඝිතිකොසලජාතකං.
1. දීඝිති කෝසල ජාතක යි.
823. අගාරා පච‍්චුපෙතස‍්ස අනාගාරස‍්ස තෙ සතො, සමණස‍්ස න තං සාධු යං පෙතමනුසොචසි.
823. මිය ගිය කෙනකුට ශෝක කිරීම යන යමක් වේ ද එය ගිහි ජීවිතය හැරදා පැවිදි වූ ශ්‍රමණයකු වූ ඔබට නො ගැළපේ.
824. සංවාසෙන හවෙ සක‍්ක මනුස‍්සස‍්ස මිගස‍්ස වා, හදයෙ ජායතෙ පෙමං තං න සක‍්කා අසොචිතුං.
824. ශක්‍රය, එක් ව විසීමෙන් ඒකාන්තයෙන් මනුෂ්‍යයාගේ සහ මෘගයාගේ සිතෙහි ප්‍රේමය හටගනී. ශෝක නො කර සිටින්නට නො පිළිවන.
825. මතං මරිස‍්සං රොදන‍්ති යෙ රුදන‍්ති ලපන‍්ති ච, තස‍්මා ත්‍වං ඉසි මා රොදි රොදිතං මොඝමාහු සන‍්තො.
825. මළවුන්ටත් මැරෙන්නවුන්ටත් යම් කෙනෙක් හඬත් ද වැළපෙත් ද ඒ හැඬීම හිස් ක්‍රියාවකැ යි බුද්ධාදි සත්පුරුෂයෝ කීහ. එහෙයින් ඍෂිය නො හඬන්න.
826. රොදිතෙන හවෙ බ්‍රහ‍්මෙ මතො පෙතො සමුට‍්ඨහෙ, සබ‍්බෙ සඞ‍්ගම‍්ම රොදාම අඤ‍්ඤමඤ‍්ඤස‍්ස ඤාතකෙ.
826. බ්‍රහ්මය, ඒකාන්තයෙන් හැඬීම නිසා මියගිය තැනැත්තේ නැගිටී නම් හැමදෙන එක් වී ඔවුනොවුන්ගේ මළ නෑයන්ට හඬමු.
827. ආදිත‍්තං වත මං සන‍්තං ඝතසිත‍්තංව පාවකං, වාරිනා විය ඔසිඤ‍්චං සබ‍්බං නිබ‍්බාපයෙ දරං.
827. ගිතෙල් ඉසැ දැල්වූ ගින්නක් මෙන් මගේ සිත ඒකාන්තයෙන් ශෝක ගින්නෙන් ඇවිළ පැවැත්තේ ය. දිය ඉසි න ලද කලෙක මෙන් සියලු දාහ නිවී ගියේ ය.
828. අබ‍්බහී වත මෙ සල‍්ලං යමාසි හදයනිස‍්සිතං, යො මෙ සොකපරෙතස‍්ස පුත‍්තසොකං අපානුදි.
828. සොවින් පෙළුණු මගේ පුත්‍රශෝකය යමෙක් දුරු කෙළේ ද හේ මගේ හදවතේ ඇනී තුබූ ශෝක නමැති හුල ඒකාන්තයෙන් උදුරාලී ය.
829. සොහං අබ‍්බූළ‍්හසල‍්ලොස‍්මි වීතසොකො අනාවිලො, න සොචාමි න රොදාමි තව සුත්‍වාන වාසවාති.
829. ශක්‍රය, ඒ මම ශෝක නමැති උල උදුරන ලද්දෙම් වෙමි. ශෝක රහිත වූ නො කැලඹුණ සිතැති මම ඔබේ කිම අසා ශෝක නො කරමි, නො හඬමි.
2. මිගපොතජාතකං.
2. මිගපෝතක ජාතක යි.
830. තුහිං ගතා කත්‍ථ ගතා ඉති ලාලප‍්පතී ජනො, අහමෙව එකො ජානාමි උදපානෙ මූසිකා හතා
830. (මූෂිකා) කොහි ගියාදෝ කොහි ගියාදෝ යි කියමින් ජනයා වැළපෙති. මූෂිකාව ළිඳ සමීපයේ නසන ලදැ යි එකලා මම දනිමි.
831. යථෙතං ඉති චිති ච ගද්‍රභොව නිවත‍්තසි, උදපානෙ මූසිකං හන‍්ත්‍වා යවං භක‍්ඛිතුමිච‍්ඡසි.
831. යම් හෙයකින් පහර දීමට සුදුසු තැනක් සොයා කොටළුවා පසුබසින්නේ යම්සේ ද එසේ පසු බසින කරුණ දනිමි. ළිඳ ළඟ මූෂිකාව මරා යව නම් රජු ද බුදින්නට කැමැත්තෙහි ද?
832. දහරො චාසි දුම‍්මෙධ පඨමුප‍්පත‍්තිකො සුසු, දීඝමෙතං සමාසජ‍්ජ න තෙ දස‍්සාමි ජීවිතං.
832. බාලය, (තෝ) තරුණ වෙහි. ප්‍රථම වයස් ඇතියෙහි. තරුණ වෙහි, දිග යටිය ඇති අවියක් එල්බගෙන සිටිනෙහි, තට දිවි නො දෙන්නෙමි.
833. නාන‍්තලික‍්ඛහවනෙනාහං නාඞ‍්ගපුත‍්තසිරෙන වා, පුත‍්තෙන සිපත්‍ථයිතො සිලොකෙහි පමොචිතො.
833. අහසේ වූ දිව්‍ය විමානය නිසා ද ශරීරාංග සමාන පුත්‍රයා නිසා ද මිදුණෙම් නො වෙමි. පුතා විසින් මාගේ මරණය පතන ලදුයෙම් ආචාර්‍ය්‍යන් බැඳ දුන් ගාථා නිසා (මරණයෙන්) මිදුණෙමි.
834. සබ‍්බං සුතමධීයෙථ හීනමුක‍්කට‍්ඨමජ‍්ඣිමං, සබ‍්බස‍්ස අත්‍ථං ජානෙය්‍ය න ච සබ‍්බං පයොජයෙ හොති තාදිසකො කාලො තත්‍ථ අත්‍ථාවහං සුත’න‍්ති.
834. ලාමක වූ ද මධ්‍යම වූ ද උත්කෘෂ්ට වූ ද විද්‍යාවන් හදාරන්නේ ය. සියලු ශාස්ත්‍රයන්හි අර්‍ත්‍ථය දැනගන්නේ ය. හැම ශාස්ත්‍රයක් ම ක්‍රියාත්මක නො කරන්නේ ය. යම් කලෙකැ යම් ශාස්ත්‍රයකින් ප්‍රයෝජන ලැබේ ද, එබඳු කාලයක් වන්නේ ය. එකල ශාස්ත්‍රයෙන් ප්‍රයෝජන ගන්නේ ය.